ตอนที่ 2 ฤดูหนาวที่ไม่อาจอยู่รอด

คุณตาเจียงจากไปแล้ว ถิงถิงสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์เพื่อไว้ทุกข์ แต่ถิงถิงไม่ได้รับอนุญาตจากลุงใหญ่เจียงอวี้ให้คุกเข่าในงานพิธีศพของคุณตาด้วยเหตุผลที่ว่า เธอไม่คู่ควร

ประโยคนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหูของถิงถิง

ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใด ถิงถิงจะไม่มีวันลืม

ความรู้สึกเกลียดชังลุงใหญ่เจียงอวี้ค่อย ๆ แข็งแกร่งมากขึ้นและฝังลึกอยู่ในหัวใจเธอ

ถิงถิงคุกเข่าอยู่ด้านนอกห้องพิธีด้วยความเศร้า ในบางครั้งเธอเงยหน้ามองไปที่หน้าแท่นพิธีมองเจียงอวี่เซิงร้องไห้และเรียกคุณตาเจียงด้วยเสียงอันดัง  แต่ถิงถิงร้องไห้น้อยมาก เมื่อคนตระกูลเจียงเห็นถิงถิงไม่ร้องไห้ พวกเขาต่างก็ประณามว่าถิงถิงอกตัญญู เนรคุณ

หลังจากงานศพคุณตาเจียงเสร็จสิ้น  คุณยายมาล้มป่วยติดเตียง ไม่สามารถลุกขึ้นได้เช่นเดียวกับคุณตาเจียงก่อนหน้านี้แต่สิ่งที่แตกต่างคือไม่มีใครใส่ใจและเข้ามาดูแลคุณยายมาเลย

ถิงถิงทำซุปไก่ดำและนำมาป้อนคุณยายมาเหมือนที่เคยดูแลคุณตาเจียง จากนั้นก็รีบไปทำงานบ้าน ทำให้เธอไม่ได้ไปโรงเรียน

“ยายแก่ รีบออกไปจากตระกูลเจียงซะ!” เจียงอวี้ คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงเตะประตูห้องของยายมาเสียงดัง

ถิงถิงตกใจและสับสน เธอเงยหน้าขึ้นมองยายที่ในตอนนี้สะดุ้งตื่นขึ้นมาในขณะที่กำลังหลับอยู่เมื่อครู่ก่อนหน้านี้

ยายมาดูเศร้ามาก มองไปที่ประตูด้วยดวงตาเลื่อนลอยและพยายามจะลุกขึ้น “ต้าอวี้ ฉันขอร้อง ถิงถิงยังคงเด็กมาก ฉันจะไปจากที่นี่ในตอนนี้ได้อย่างไร?”

เจียงอวี้กลอกตามองอย่างหงุดหงิดและพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง “ก่อนที่คุณพ่อของฉันจะพาพวกแกเข้ามาอยู่ในบ้าน พวกแกก็อยู่มาได้นี่ ถ้าอยู่ไม่ได้ก็กลับไทยไปซะ รีบเก็บข้าวของแล้วออกไปจากบ้านตระกูลเจียงซะ อย่ามาตายในบ้านฉัน!”

เจียงอวี้ได้ให้ทนายความทำเรื่องยื่นต่อศาลขอให้เขาเป็นผู้จัดการมรดกแต่เพียงผู้เดียว

ส่วนคุณยายมาถึงแม้คุณตาเจียงจะรักและมีความสัมพันธ์ที่ดี ทั้งสองจดทะเบียนสมรสกัน แต่ก็ถูกเจียงอวี้ให้ลงชื่อในหนังสือยินยอมไม่รับทรัพย์สินมรดกใดใดของตระกูลเจียงไว้แล้ว รวมทั้งถิงถิงที่คุณตาเจียงรับเป็นบุตรบุญธรรมไว้ สำหรับเจียงอวี้แล้วตำแหน่งนั้นของถิงถิงก็ไม่มีความหมายอันใด

เจียงอวี้บังคับให้คุณยายมาและถิงถิงย้ายออกจากบ้านตระกูลเจียงทันที

“พวกแกนี่ตัวสิ้นเปลืองจริง ๆ ไม่รู้คุณพ่อฉันคิดยังไงเอาภาระอย่างพวกแกเข้ามาอยู่ในบ้าน แกมีปัญญาคืนเงินที่ได้ไปจากตระกูลเจียงบ้างหรือไม่!? เสียงดังโวยวายของเจียงอวี้ ดังก้อง ไล่หลังยายมาและถิงถิงตอนหิ้วกระเป๋าลงจากชั้นบน

ยายมาและถิงถิงย้ายออกจากบ้านตระกูลเจียงท่ามกลางอากาศหนาวเย็นในฤดูหนาว

ถิงถิงไม่มีโอกาสได้พบเจียงอวี่เซิงพื่อบอกลา อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงเป็นเด็ก การพรากจากกันมันเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ถิงถิงรู้สึกแสบจมูก เธอรีบสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ซองจดหมายที่ประทับตรานั้นมีน้ำหนักพอสมควร ถิงถิงเดินไปนั่งบนเก้าอี้ แล้วมองดูอย่างระมัดระวัง

ถิงถิงรู้ว่ามีเอกสารอะไรอยู่ข้างในโดยไม่ต้องเปิดมัน ตระกูลเจียงเรียกร้องขอให้พวกเธอต้องจ่ายคืนค่าครองชีพของยายตอนอยู่ในตระกูลเจียงมาเป็นเวลาหลายปี

แปดปีที่อยู่ที่ตระกูลเจียง แน่นอนว่าจำนวนเงินที่ตระกูลเจียงต้องการจากพวกเธอ เป็นจำนวนที่สามารถบดขยี้ทั้งยายและเธอให้ตายได้

คุณยายมักจะสอนถิงถิงให้เป็นคนมีเมตตา ใช้ความเมตตาเพื่อพยายามแก้ไขความเกลียดชังที่เพิ่มมากขึ้นในใจของถิงถิง ไม่ให้เธอเรียกร้องหรือแย่งชิงอะไรจากตระกูลเจียง แต่คุณยายของเธอที่มีจิตใจเมตตาและใจดีมาโดยตลอดเหตุใดจึงมีชีวิตที่ลำบากยากเข็ญมากขนาดนี้ 

คุณยายมาของเธอสมควรมีชีวิตที่ดีซิ

          ทำไม?  ถิงถิงหลับตาลง ในหัวเต็มไปด้วยคำถาม อารมณ์เศร้าผสมปนเปกับความรู้สึกไม่มีทางออก พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจ ถิงถิงพยายามสะกดกลั้นมันไว้อย่างเต็มที่

ถิงถิงสะดุ้งตื่นกลางดึก เธอจำไม่ได้ว่าเธอฝันเห็นอะไร ในฝันดูวุ่นวายไปหมด

ถิงถิงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งและรู้สึกว่าหน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ หลังจากสงบใจครู่หนึ่ง ถิงถิงก็หันไปมองยาย ปกติยายจะไอตลอดทั้งคืนและนอนไม่ค่อยหลับ ทำไมวันนี้ไม่มีเสียงไอของยายเลย?

 “คุณยาย ดื่มน้ำหน่อยนะคะ” ถิงถิงยื่นมือน้อย ๆ ไปเขย่าหัวใหล่ยายเบา ๆ

ยายมาไม่เคยเคลื่อนไหวใด ๆ เลย ถิงถิงขมวดคิ้วและจ้องมองไปที่ยายนิ่ง

ถิงถิงค่อย ๆ วางมือเล็ก ๆ ของเธอไปที่ใต้จมูกของยาย หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ดึงมือของเธอกลับมา และขยับตัวเข้ามานั่งข้าง ๆ ยาย และค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปกอดยายของเธอแน่น

ฤดูหนาวที่คุณตาเจียงไม่สามารถอยู่รอดได้ คุณยายมาก็ไม่สามารถอยู่รอดได้เช่นกัน

เจียงอวี่เซิงเหยียดนิ้วมือออกมานับจำนวนวันที่เขาไม่ได้เจอน้องถิงถิงของเขา

วันนั้น เจียงอวี่เซิงกลับจากโรงเรียนและวิ่งขึ้นไปชั้นบน ตรงไปห้องของถิงถิงอย่างมีความสุข  แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าในห้องว่างเปล่า ถิงถิงไม่อยู่และทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเธอก็หายไปด้วย

เจียงอวี่เซิงรู้สึกตกใจมาก “น้องถิงถิงอยู่ไหน ถิงถิงอยู่ไหน? เขาตะโกนเสียงดังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน พร้อมวิ่งไปถามพ่อของเขา

เจียงอวี้กำลังยุ่งอยู่กับการคำนวณตัวเลขเงินในบัญชีของชายชราที่จากไป เขาจึงไม่มีเวลาสนใจที่จะตอบคำถามของเจียงอวี่เซิง

เจียงอวี่เซิงยืนอยู่ในห้องรอคำตอบจากพ่อของเขาเป็นเวลานานและในที่สุดก็ร้องไห้เพราะเขารู้สึกว่าต่อจากนี้ไปเขาจะไม่ได้พบน้องถิงถิงของเขาอีกแล้ว...

เจียงอวี่เซิงร้องไห้ และปฏิเสธที่จะกินหรือดื่มอะไรเลยเป็นเวลาสามวันเต็ม

เจียงอวี้ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงบอกกับเจียงอวี่เซิงว่ายายมาและถิงถิงไม่เต็มใจจะอยู่ในตระกูลเจียง และต้องการย้ายออก

“ทำไม พ่อถึงไม่บอกผม?”

“พวกเขากำชับฉันไว้ไม่ให้บอกไง” น้ำเสียงและสีหน้าที่ขึงขังของเจียงอวี้ทำให้เจียงอวี่เซิงยอมแพ้ ถิงถิงไม่ต้องการเขาแล้ว

ในตอนกลางคืน เจียงอวี่เซิงนอนไม่หลับ เขาเดินไปที่ห้องของถิงถิง และเข้าไปนั่งบนโซฟา ตัวเดิมกับที่ในอดีตเขาจะนั่งทุกครั้งที่เข้ามา ไม่ไปไหน เขาแค่มองไปที่ถิงถิง และในที่สุดเขาก็ผล็อยหลับไปในห้องของถิงถิง

เจียงอวี่เซิงยังเด็กอยู่ เขาไม่รู้ว่าความชอบหมายถึงอะไร เขาแค่อยากจะมองดูเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้นถิงถิงเคาะประตูบ้านของย่าเหม่ยและคุกเข่าลง

“อุ๊ย ถิงถิงหนูคุกเข่าทำไม!? ย่าเหม่ยตกใจมากเมื่อเปิดประตูออกมา และรีบดึงถิงถิงให้ลุกขึ้น

ดวงตาของถิงถิงแดงก่ำ แต่สะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ใหลออกมา  "คุณย่าเหม่ย...คุณยาย คุณยายจากไปแล้ว..."

เธอซึ่งเป็นเด็กอายุสิบขวบจะจัดงานศพได้อย่างไร? เธอไม่รู้จักใครเลยนอกจากตระกูลเจียง แต่เธอรู้ดีว่าตระกูลเจียงไม่มีทางให้ความช่วยเหลือ คงมีเพียงการดูถูกเหยียดหยาม ถิงถิงจึงทำได้เพียงมาขอความช่วยเหลือจากย่าเหม่ยเท่านั้น  ดูเหมือนว่าเธอไม่มีอะไรเหลือแล้วจริงจริง

งานศพของคุณยายมานั้นเรียบง่ายมาก ตรงกันข้ามกับคุณตาเจียงโดยสิ้นเชิง

พิธีศพมีผู้คนจากบริเวณใกล้เคียงเข้าร่วมพอสมควรเพราะคุณย่าเหม่ยเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในพื้นที่จึงมีคนเต็มใจมาร่วมพิธี

สิ่งที่ถิงถิงทำตลอดสามวันก็คือก้มหน้าอยู่เสมอ และจะคุกเข่าลงพร้อมคำนับเมื่อมีคนมา ถิงถิงมีทักษะมากในท่าคุกเข่าแบบนี้จากงานของคุณตาเจียงมาระยะหนึ่งแล้ว

ในที่สุดก็มีคนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นในงานพิธีวันสุดท้าย

          ย่าเหม่ยรู้ดีว่านอกจากยายมาที่พาถิงถิงข้ามน้ำข้ามทะเลจากเมืองไทยมาอยู่ที่เมืองจีนแล้ว ยังมีลูกสาวแท้ ๆ ของยายมาที่หนีมาแต่งงานใหม่กับเศรษฐีชาวจีนก่อนหน้าด้วยอีกคน

          ย่าเหม่ยแก่มากแล้วจึงไม่สามารถเลี้ยงดูถิงถิงได้ ดังนั้นจึงต้องเรียกให้ เฟ่ยหลินมารดาผู้ให้กำเนิดของถิงถิงมา

          ถิงถิงนำแก้วน้ำมาให้เฟ่ยหลิน เธอคุกเข่าลงจนขาของเธอชา จากนั้นค่อย ๆ เงยหน้ามองเฟ่ยหลินด้วยสายตาอ่อนล้า

ถิงถิงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเฟ่ยหลิน แม่จากเธอไปตั้งแต่เธออายุสองขวบ

เด็กอายุสองขวบจะมีความทรงจำแบบไหน?

ถิงถิงมองเฟ่ยหลินในฐานะคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง แต่หน้าตาของเธอกับเฟ่ยหลินช่างมีความคล้ายคลึงกันมาก

เฟ่ยหลินยื่นมือไปตรงหน้าถิงถิง พร้อมยิ้มกว้าง  "ไปกับแม่เถอะ"