ตอนที่ 1 หนึ่งเด็กหญิงกับหนึ่งหญิงชรา

          “คุณยาย ดื่มซุปไก่ซักหน่อยนะคะ”

          ถิงถิง เด็กหญิงอายุสิบขวบ ค่อยๆ ช่วยพยุงยายมาลุกขึ้น

ถิงถิงยังคงเด็กอยู่ แขนของเธอมีขนาดเล็ก จึงสั่นเทาในขณะที่พยายามประคองร่างกายที่อ่อนล้าเพราะเจ็บป่วยของยายมาให้ลุกนั่งเพื่อดื่มซุปไก่

“ถิงถิง ลำบากหลานแล้ว ยายไม่เป็นอะไรมาก ได้พักนิดหน่อยก็สบายดีแล้ว”  เสียงของยายแฝงด้วยความอ่อนโยน ดวงตาที่อบอุ่นใจดีของยายมาดูเหนื่อยล้า

ยายมาค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากใบหน้าของถิงถิง ไปทางประตูที่เต็มไปด้วยฝุ่น จากนั้นยายมาก็ไอออกมาอย่างแรงติดกันหลายครั้ง

          ถิงถิงรู้ว่ายายกำลังคิดถึงคุณตาเจียง

          ยายมาก้มศรีษะลงเล็กน้อยและเอื้อมมือมาจับมือเล็กผอมบางของถิงถิง ทันใดนั้นถิงถิงสัมผัสได้ถึงหยดน้ำตาของยายหยดลงบนหลังมือของถิงถิง

          ถิงถิงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น “คุณยาย ดื่มซุปไก่ก่อน ดื่มแล้วคุณยายจะดีขึ้นแน่นอนค่ะ”  

ถิงถิงก้มศรีษะลงแล้วเป่าซุปไก่ที่เธอเคี่ยวมาเป็นเวลานาน เด็กหญิงตัวน้อยตักซุปไก่และยื่นมาป้อนยายมาทีละคำ อย่างเงียบ ๆ

          ภายในบ้านที่ทั้งเก่าและทรุดโทรมหลังนี้มีเพียงหนึ่งเด็กหญิงและหนึ่งหญิงชราอยู่กันเพียงสองคน ถิงถิงพยายามทำทุกอย่างเพื่อดูแลยายอย่างดีที่สุด

หลังจากยายมาดื่มซุปไก่ดำแล้วก็ผล็อตหลับไป  จากนั้นถิงถิงก็เริ่มทำงานบ้าน

          “ถิงถิง!” เสียงดังกังวานดังมาจากด้านนอก

          ถิงถิงวางไม้กวาดและผ้าขี้ริ้วในมือแล้วรีบเดินออกไปข้างนอก

          “ย่าเหม่ย สวัสดีค่ะ”

          ย่าเหม่ยเป็นเพื่อนบ้านที่สนิทกับยายมามายาวนาน ย่าเหม่ยใจดีและมักจะช่วยดูแลถิงถิงอยู่เป็นประจำ ด้วยทั้งสงสารและเอ็นดูเด็กหญิงตัวน้อยที่มีอายุเพียงสิบขวบ ทั้งกำพร้า และต้องทำงานหนักทุกวัน ในสายตาของย่าเหม่ยเด็กอายุสิบขวบจะทำอะไรได้ซักเท่าไหร่กันเชียว

          ย่าเหม่ยเฝ้าดูถิงถิงเติบโตขึ้น ให้ความรักและความเอ็นดู เด็กคนนี้ชะตาอาภัพเหลือเกิน แม่ของถิงถิงทิ้งถิงถิงไปตั้งแต่ที่ยังเด็กมาก พ่อก็เสียชีวิตไปแล้ว  ต่อมายายมาพาถิงถิงติดตามตาเจียงมาเมืองจีนเพื่อตามหาลูกสาวที่หนีตามผู้ชายจีนคนหนึ่งมา ซึ่งก็คือแม่ของถิงถิง แต่...อนิจจา..ในตอนนี้ยายมาล้มป่วยเรื้อรัง ไม่มีทีท่าว่าอาการจะดีขึ้นเลย ย่าเหม่ยคิดแล้วก็ถอนหายใจยาว

          “ถิงถิง มีจดหมายส่งถึงหนู แต่เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ไม่รู้จักหนู จึงขอให้ย่านำมาให้”

          ถิงถิงเบิกตาโตเป็นประกายจากเจือความงุนงง จดหมายของเธอเช่นนั้นหรือ

ถิงถิงเหลือบมองที่ซองจดหมาย หรี่ตาเล็กน้อย “ขอบคุณย่าเหม่ยมากนะคะ ตอนนี้คุณยายหลับไปแล้ว เดี๋ยวหนูจะเปิดจดหมายอ่านข้างนอกนี่แหละ จะได้ไม่ส่งเสียงรบกวนยาย”

          ถิงถิงเดินออกมายืนกลางแสงแดด หันหลังให้กับย่าเหม่ยเพื่อไม่ให้ย่าเหม่ยเห็นสีหน้าของเธอในขณะที่เปิดจดหมายอ่าน

          ตั้งแต่ที่ถิงถิงก้าวเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ ถิงถิงทำนายไว้แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง ถิงถิงเปิดจดหมายด้วยท่าทางที่ระมัดระวัง เป็นจดหมายจากตระกูลเจียง

ถิงถิงเคยตามยายมาเข้าไปอยู่ในตระกูลเจียงช่วงหนึ่ง ชีวิตของถิงถิงในตระกูลเจียงนั้น ดูดีในสายตาของคนนอก แต่จริง ๆ แล้วมีเพียงยายมาเท่านั้นที่มีเมตตาและทำดีกับถิงถิงและทุกคน แต่คงเป็นไปได้ว่าเพียงความดีมีเมตตาของยายมายังไม่เพียงพอที่จะทำให้คนอื่น ๆ ในตระกูลเจียง มีทัศนคติที่ดีต่อยายมาและถิงถิง

          คนในตระกูลเจียงคิดแค่ว่าถิงถิงเป็นเด็กเก็บตัว เงียบๆ ไม่ชอบพูด จะเห็นถิงถิงปรากฏตัวเฉพาะเวลาทานข้าวในแต่ละมื้อ เวลาส่วนใหญ่ของถิงถิงมักจะอยู่ในห้องอ่านหนังสือ ช่างเป็นชีวิตที่สงบสุขเหลือเกิน

แต่...เพียงผ่านพ้นช่วงสัปดาห์แรกของการย้ายเข้ามาเท่านั้น

หลังจากนั้นเจียงอวี่เซิง หลานชายของคุณตาเจียง เจียงอวี่เซิงเรียกคุณตาเจียงว่าปู่ ก็มักจะวิ่งเข้ามาในห้องของถิงถิง

อาจจะเพราะเจียงอวี่เซิงคิดว่านี่คือบ้านของเขา จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะวิ่งเข้ามาในห้องของถิงถิงไม่ได้

          “น้องสาว มาเล่นกับฉันดีกว่า” เด็กชายพูดเสียงดังและชอบหัวเราะ คิ้วของเขาคมชัดสวยงาม  มันจะโค้งงอเมื่อเขายิ้ม

ถิงถิงจ้องมองเจียงอวี่เซิงนิ่ง ใบหน้าเฉยเมยเพราะถิงถิงไม่ชอบยิ้ม

          เจียงอวี่เซิงเอื้อมมือข้างหนึ่งของเขามาคว้าแขนของถิงถิง สัมผัสบริเวณแขนที่ถูกเจียงอวี่เซิงสัมผัสของถิงถิงรู้สึกอุ่น จากนั้นเด็กชายก็จะดึงถิงถิงให้เดินบ้าง วิ่งบ้าง ไปรอบ ๆ บ้านตระกูลเจียง

          ในตอนนั้นถิงถิงชอบคฤหาสน์ตระกูลเจียง ในตอนเช้าตรู่จะมีเสียงนกร้องและไก่ร้องอยู่นอกหน้าต่างของบ้านตระกูลเจียง ถิงถิงถึงกับบอกกับตัวเองว่า ไม่ว่าในอนาคต ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร เธอจะจดจำบรรยากาศ ต้นไม้ ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ที่มองอย่างไรถิงถิงก็รู้สึกว่าไม่เห็นจุดสิ้นสุดและทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่เอาไว้ในใจ

          ในวันที่ถิงถิงเบื่อ ไม่อยากออกไปวิ่งเล่นกับเจียงอวี่เซิง เธอจะหรี่ตาลงและดึงมือจากการจับของเจียงอวี่เซิงอย่างรวดเร็ว และมักจะกล่าวว่า “ฉันต้องทบทวนตำราเรียน อีกไม่นานจะมีการสอบ”  ถิงถิงเอื้อมมือไปหยิบหนังสือจากโต๊ะมาเปิดอ่าน แต่ในตอนนั้นถิงถิงอ่านหนังสือไม่ออกสักคำ แต่เธอยังคงแสร้งทำเป็นอ่านหนังสือต่อไปอย่างตั้งใจ

          เจียงอวี่เซิงคงจะสังเกตเห็นว่าเธออ่านหนังสือไม่ออก แต่เขาก็ไม่พูดอะไรให้เธอรู้สึกอับอาย เขาแค่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังถิงถิงไม่ขยับเขยื้อน

          ถิงถิงหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกได้ถึงการมีตัวตนของเจียงอวี่เซิงอยู่ตลอด หากเธอยังปล่อยให้เขายืนอยู่แบบนี้  อาจทำให้คนอื่น ๆ ในตระกูลเจียงที่มาเห็นเข้า คงเข้าใจว่าเจียงอวี่เซิงกำลังถูกถิงถิงรังแกหรือลงโทษอะไรอยู่

          ถิงถิงวางหนังสือลง หันกลับมาและชี้ไปที่เก้าอี้ตัวเล็ก ๆ  “ถ้าเธอไม่อยากออกไปข้างนอกก็นั่งลงซิ มีน้ำชาอยู่ รินดื่มเองได้เลย”

ทันทีที่ถิงถิงพูดจบเธอก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เพราะไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงและคำพูด ฟังดูอย่างไรก็เหมือนกับเสียงออกคำสั่ง แต่เธอรู้ฐานะตัวเองดีว่า เธอไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะทำเช่นนั้นได้

          ถิงถิงจะต้องอยู่ที่นี่อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน และเธอจะต้องเป็นเช่นนั้นเสมอ

          เจียงอวี่เซิงไม่ได้คิดอะไรกับน้ำเสียงและคำพูดของถิงถิงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกมีความสุขมาก เขาแค่อยากให้ถิงถิงคุยกับเขา

          เจียงอวี่เซิงรีบตอบว่า “ได้” แล้ววิ่งไปนั่งที่เก้าอี้เล็กอย่างมีความสุข จากนั้นรินน้ำชาหนึ่งถ้วยแล้วนั่งมองถิงถิง โดยไม่รบกวนเธอ

หลังจากนั้น นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นประจำ เจียงอวี่เซิงมักจะเข้ามานั่งมองถิงถิงอ่านหนังสืออยู่ในห้อง ดูเหมือนว่าเขาได้ทำเพียงเท่านี้ก็มีความสุขมากแล้ว

ถิงถิงนั่งอยู่หน้าบ้านโทรม ๆ และนึกถึงเรื่องราวในตอนที่เธออยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเจียง  แสงแดดจ้าที่สาดส่องอยู่ในขณะนี้ไม่ได้นำความร้อนใดใดมาสู่ร่างกายของถิงถิงเลย  

ถิงถิงหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ดวงตาของเธอปรากฏรอยโศกเศร้าวูบไหว

          ความสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน นี่คือสัจธรรม สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปในภายหลัง

          ในปีนั้นเจียงอวี่เซิงและถิงถิงเข้าเรียนในโรงเรียนเดียวกัน  เจียงอวี่เซิงอายุมากกว่าถิงถิงสองปี เพื่อให้ง่ายและสะดวกในการรับส่ง ทั้งสองคนจึงถูกส่งไปเรียนในโรงเรียนเดียวกัน แม้ว่าจะอยู่ต่างชั้นกันแต่ทั้งสองคนก็ได้รับการดูแลอย่างดี

          ต่อมาคุณตาเจียงป่วยหนักกะทันหัน

          “ถิงถิง ตาไม่เป็นอะไรมาก หนูรีบไปเรียนเร็ว ๆ เข้า”

          ในตอนนั้นถิงถิงก็ถือซุปไก่ดำค่อย ๆ เป่า จนเมื่อเธอรู้สึกว่าซุปไม่ร้อนอีกต่อไป จึงค่อย ๆ ป้อนซุปให้คุณตาเจียงทีละคำ  พร้อมส่งยิ้มกว้างให้คุณตาเจียง

          “ไม่เป็นไรค่ะคุณตา หนูจะไปโรงเรียนหลังจากที่คุณตาดื่มซุปหมดแล้ว”

          ถิงถิงรักคุณตาเจียงและคุณยายมามาก เธอต้องการช่วยแบ่งเบาภาระของคุณยายมา ที่ปกติแล้วนอกจากจะต้องดูแลคุณตาเจียงแล้วคุณยายยังต้องยุ่งอยู่กับการทำงานบ้านด้วย ดังนั้นถิงถิงจึงอยากช่วย แต่เธอยังอายุน้อย สิ่งที่เธอสามารถเรียนรู้มาได้คือวิธีทำซุปไก่ดำจากคุณยายซึ่งเป็นสิ่งที่เธอทำได้ที่สุดในตอนนั้น

          คุณตาเจียงอาการแย่ลงทุกวัน จนกระทั่งเริ่มไอไม่หยุดและลุกจากเตียงไม่ได้เลยเป็นเวลาถึงหกเดือนแล้ว คุณยายมารู้สึกเศร้าใจมากและแอบร้องไห้ทุกวัน เพราะคุณหมอบอกว่าคุณตาเจียงคงอยู่ได้ไม่พ้นฤดูหนาว

          หลังจากป้อนซุปจนหมด ถิงถิงมองดูคุณตาเจียงที่ค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความเหม่อลอยเศร้าสร้อย

ถิงถิงเดินออกมาจากห้องคุณตาเจียง เธอได้ยินเสียงสนทนากันระหว่างลุงใหญ่และป้าใหญ่ ในบทสนทนาไม่มีคำพูดใดที่เกี่ยวกับวิธีการรักษาคุณตาเจียงเลย มีเพียงเรื่องเกี่ยวกับทรัพย์สมบัติ และการต่อสู้เพื่อให้ได้ครอบครองทรัพย์สินของตระกูลเจียงทั้งหมด

          ถิงถิงก้มศรีษะลง คิดในใจว่าคนแบบนี้ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ