ตอนที่ 2: เงื่อนไขที่ไม่เคยบอก

“ยินดีต้อนรับสู่นรก”

เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบเสียดยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

“นับจากวินาทีนี้ไป ชีวิตของเธอจะเป็นของฉัน ความทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวด และการสูญเสียจนไม่เหลืออะไร เธอจะได้สัมผัสมันทุกอย่าง.... ลัลนลิน!”

เขาจงใจเน้นชื่อของเธอราวกับเป็นคำสาปแช่ง

น้ำตาเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาของลัลนลิน แต่เธอกะพริบมันกลับเข้าไปอย่างสุดความสามารถ จะไม่อ่อนแอให้เขาเห็นเด็ดขาด

อคินทร์ผละออกไป ยืนหันหลังให้เธอ เขามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่เห็นวิวตึกสูงระฟ้าของกรุงเทพฯ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างยกขึ้นคลายปมเนกไทเล็กน้อยราวกับกำลังรู้สึกอึดอัด

“อย่าคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะให้อะไรกับเธอ นอกจากสถานะภรรยาบนกระดาษแผ่นเดียว.... อย่าหวังความรัก อย่าหวังความปรานี และอย่าคิดว่าจะได้แตะต้องทรัพย์สินของฉัน หรือของบริษัทที่พ่อเธอโกงมาแม้แต่สตางค์แดงเดียว”

“ฉันไม่เคยหวังอะไรทั้งนั้น”

ลัลนลินตอบกลับไปด้วยเสียงที่พยายามคุมให้มั่นคงที่สุด แม้มันจะสั่นเครือจนน่าสมเพช

“ดี!” เขาหันกลับมาเผชิญหน้าเธออีกครั้ง แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยโทสะ “ก็จำคำพูดของตัวเองเอาไว้ให้ดี เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่เธอเรียกร้องอะไรเกินสิทธิ์ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการตกจากที่สูงมันเป็นยังไง”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ทนายสมชายเดินกลับเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลสองซอง เขาวางซองหนึ่งไว้หน้าลัลนลิน และอีกซองไว้หน้าอคินทร์

“นี่คือสำเนาทะเบียนสมรสสำหรับทั้งสองท่านครับ” เขากล่าว แต่แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่อคินทร์  “เอ่อ.... คุณอคินทร์ครับ ยังมีเอกสารส่วนตัวอีกหนึ่งฉบับที่คุณท่านเตชินทร์....คือคุณพ่อของคุณลัลนลิน ฝากไว้ให้ผมมอบกับคุณโดยตรงหลังจากที่คุณจดทะเบียนสมรสเรียบร้อยแล้ว”

ทนายสมชายยื่นซองจดหมายสีขาวสะอาดอีกซองหนึ่งซึ่งไม่ได้จ่าหน้าซองส่งให้อคินทร์เพียงผู้เดียว ลัลนลินมองซองนั้นด้วยความแปลกใจ พ่อของเธอไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน

อคินทร์รับซองมาด้วยสีหน้าเคลือบแคลง เขามองหน้าทนายสลับกับซองในมือ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งกรีดเปิดผนึกซองอย่างรวดเร็ว ข้างในมีเพียงกระดาษพิมพ์ดีดแผ่นเดียวพับไว้อย่างเรียบร้อย

เขาคลี่กระดาษออกอ่าน ดวงตาคมกริบกวาดไล่ไปตามตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างรวดเร็ว ตอนแรกใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แต่แล้วลัลนลินก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง.... สันกรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง และดวงตาที่เคยเย็นชากลับลุกวาบขึ้นด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธแค้นที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

มือข้างที่ถือกระดาษกำแน่นจนแผ่นกระดาษยับย่นเป็นรอย เสียงขบกรามดังพอให้ได้ยินในความเงียบ

“นี่มันเรื่องบ้าอะไร!” เขาคำรามเสียงต่ำ จ้องทนายสมชายเขม็ง

“เป็น....เป็นไปตามพินัยกรรมฉบับเพิ่มเติมที่คุณท่านเตชินทร์จัดทำไว้ก่อนเสียชีวิตครับ เนื้อหาจะมีผลบังคับใช้ทันทีตามเงื่อนไขที่ระบุไว้”

ทนายตอบเสียงอ่อยลงเล็กน้อย พยายามหลบสายตาที่ราวกับจะแผดเผาของอคินทร์

อคินทร์ไม่พูดอะไรต่อ เขายัดกระดาษแผ่นนั้นลงในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในอย่างแรง หันมาจ้องหน้าลัลนลินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป.... มันไม่ใช่แค่ความเกลียดชังอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังและถูกจองจำอย่างสมบูรณ์แบบ

“คิดว่าจะจับฉันได้อยู่หมัดสินะ” เขากระซิบเสียงลอดไรฟัน คำพูดนั้นไม่ได้ส่งตรงถึงเธอ แต่เหมือนกำลังพูดกับวิญญาณของพ่อเธอมากกว่า “พวกแกมันก็งูพิษเหมือนกันทั้งตระกูล!”

เขาหันหลังกลับและก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันมามองเธออีก ปล่อยให้ประตูไม้สักเหวี่ยงปิดตามหลังเสียงดังปัง!

ความเงียบที่น่าอึดอัดกลับเข้ามาครอบงำอีกครั้ง ลัลนลินนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่เข้าใจว่าในกระดาษแผ่นนั้นเขียนว่าอะไร สิ่งที่รู้คือมันได้จุดไฟนรกในใจของอคินทร์ให้ลุกโชนรุนแรงยิ่งกว่าเดิมหลายร้อยเท่า

ทนายสมชายถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะโค้งศีรษะให้เธอเล็กน้อย

“ผมขอตัวก่อนนะครับคุณลัลนลิน หากมีอะไรให้รับใช้เพิ่มเติม ติดต่อมาได้เสมอครับ”

แล้วเขาก็เดินจากไป ทิ้งให้เธอนั่งอยู่ตามลำพังในห้องทำงานที่กว้างขวางและหนาวเหน็บ บนโต๊ะตรงหน้ามีเพียงสำเนาทะเบียนสมรสที่เปรียบเสมือนโซ่ตรวนเส้นแรกวางอยู่ ลัลนลินค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสกระดาษแผ่นนั้น ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามชื่อของเขากับเธอที่อยู่เคียงคู่กันบนนั้น.... สถานะใหม่ที่เธอได้มา แลกกับอิสรภาพและหัวใจที่กำลังจะแหลกสลายของตัวเอง