Se connecterPartager
บทที่ 1 ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่ม..
Date de publication:
2025-05-25 19:18:01ฟึบ!
“อ่าส์..” เสียงคำรามเบาๆจากชายร่างสมส่วนฟุบลงบนโซฟาขนาดคิงไซส์ใจกลางห้อง ด้วยสีหน้ากำลังกลั้นทนกับความเจ็บปวด เสื้อเชิ้ตสีขาวสอาดแปะเปื้อนเต็มไปด้วยหยดเลือดสีแดง ชายหนุ่มกัดปากแน่นพรางเอนตัวพิงโซฟาด้วยความเพลีย ”ไปโรงพยาบาลเถอะนะครับบอส“ ชายในสูทสีดำกล่าวขึ้นด้วยท่าทีเป็นห่วง แม้จะเคยเห็นภาพตรงหน้าบ่อยจนเป็นว่าเล่น ทว่าความชื่อสัตว์ลึกในใจที่ตนมีต่อผู้เป็นนายไม่สามารถทำให้ยืนเพิกเฉยมองดูนายเจ็บได้ “กูไม่ไป” คำพูดเดิมๆที่เขากล่าวออกมา แม้จะเจ็บปานตายจากข้างนอกมา แต่ทว่าความดื้อด้านที่จะกลับบ้านมาหาแฟนสาวก่อนสิ่งอื่นไดก็ยังคงไม่เคยเปลี่ยน ครืด… เสียงประตูที่ฟังดูเหมือนจะมาจากห้องนอนถูกเปิดออกก่อนเสียงฝีเท้าเล็กที่ดูเหมือนจะลากสิ่งของบางอย่างกำลังมุ่งเข้ามาทางเขา คิ้วเข้มขมวดขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวผู้เป็นที่รักเดินลากสัมภาระขนาดใหญ่เข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าตน “คุณจะไปไหน”ร่างใหญ่รีบดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาพุ่งเข้ามาจับมือเล็กที่กำสัมภาระเอาไว้แน่น สายตาอันเป็นกังวลจ้องมองใบหน้าสระสวยที่ดูเหมือนจะมีอะไรในใจ ปากอวบเม้มเข้ากันแน่นไม่กล้าเงยขึ้นสบตากับแฟนหนุ่ม ทว่าเธอขอเวลาทำใจที่จะกล่าวสิ่งในใจออกมาไม่ถึงนาที หญิงสาวค่อยๆเงยหน้าสบตากับอีกคนที่มองดูเธอแววตาเป็นกระวนกระวาย “เดน…พิชขอโทษค่ะ เราเลิกกันเถอะนะ” คำพูดที่ไม่ต่างจากมีดเล่มใหญ่แทงลึกเข้าไปในอกแกร่ง คนฟังถึงกับชะงักนิ่งไปชั่วครู่ ไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น มือหนากำแผ่นหลังมือบางแน่น “พิชพูดเรื่องอะไร เราคุยกันแล้วไม่ใช่หรอ ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรจะไม่พูดคำว่าเลิกเด็ดขาด..” “คุณให้เวลาพิชหน่อยนะ ตอนนี้พิชไม่สามารถยืนอยู่เคียงข้างคุณได้” “ทำไมจะไม่ได้อ่ะพิช ไม่มีอะไรมาขวางความรักเราได้ทั้งนั้น” “พิชขอโทษ..”นิ้วมือเล็กแกะมือหนาที่จับมืออีกข้างเธอเอาไว้แน่นออกด้วยแรงอันน้อยนิด ด้วยความที่ร่างกายอีกคนก็อ่อนเพลียไม่ต่างกัน เขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะยื้อเธอไว้ “เราจบกันแค่นี้นะคะ อย่าลืมทำแผลด้วยนะ ครั้งนี้พิชคงอยู่ทำให้คุณไม่ได้”สิ้นสุดคำพูด พิชชาหันหลังสาวเท้าก้าวออกไปโดยไม่คิดจะหันกลับมาเหลียวแล คนมองนํ้าตาคลอมือไม้อ่อนแรงฟุงลงบนโซฟา ทุกอย่างเหมือนจะถึงทางตันไปหมด นับตั้งแต่ที่มีเธอเข้ามา เขาก็ไม่เคยคาดถึงโลกที่ไม่ทีเธออยู่ข้างๆอีกเลย นํ้าสีใสหยดลงมาไม่สนคำว่าลูกผู้ชาย “ผมจะไปตามเธอกลับมา..”แดนผู้เป็นลูกน้องคนสนิททนเห็นนายเป็นแบบนี้ก็บีบใจตนไปด้วยไม่น้อย ชายในสูทดำหันหลังจะไปตามว่าที่นายหญิงกลับมา ทว่ายกขายังไม่ทันก้าวออกไป ผู้เป็นนายก็เอ่ยห้ามเสียก่อน “ปล่อยเธอไป” “แต่ว่า..” “ในเมื่อเธออยากไปก็ปล่อยให้เธอไปซะ” แม้มันจะบีบหัวใจแทบขาดเป็นเสี่ยงๆ แต่เมื่อเธอยืนยันที่จะไปจากเขา ก็ปล่อยให้เธอได้ทำตามความต้องการเสีย ลูกน้องผู้ยืนมองได้แต่พยักหน้ารับฟังคำสั่ง เมื่อตัวเค้าเองไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ ”แล้วแผลนาย…“ “แค่นี้ไม่ตายหรอก มึงออกไปได้แล้ว” แดนพยักหน้ารับรู้ก่อนจะก้าวออกไปตามคำสั่งของเจ้านาย “หลอกลวงทั้งนั้น..สัญญาบ้าๆ” เอนหัวพิงด้านหลังพรางหลับตา ทำให้นํ้าตาที่คลอเอ่อเต็มเบ้าตาหลั่งไหลเป็นสายนํ้าลงมาจนถึงไต้คาง ที่ผ่านมาคงไม่เคยมีความหมายอะไรกับเธอเลย ถึงได้เลือกที่จะทิ้งกันไปได้ง่ายๆเช่นนั้น แผลจากโดนยิงลึกเข้าไปที่กำลังเจ็บแสบอยู่ตรงแขนนั้นเทียบไม่ติดอะไรกับหัวใจที่กำลังปวดตึบๆจนไม่สามารถระบายความทรมานนั้นออกมาเป็นคำพูดได้ บนเครื่อง.. ดวงตาเศร้าหมองทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยก้อนเมฆสวยงาม ในหัวเต็มไปด้วยความคิดเป็นจำนวนมาก หากชีวิตเธอสวยงามได้ดั่งก้อนเมฆพวกนี้คงดีไม่น้อย คำพูดของหญิงชราวันนั้นผุดเข้ามาในหัวซํ้าๆ “ด้วยใบหน้าไร้ที่ติของเธอ เกือบจะดีพอที่จะเป็นสะใภ้บ้านฉันได้ แต่น่าเสียดาย..ตระกูลฉันไม่นิยมเก็บคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้ามาเป็นสะใภ้ นี่คือจำนวนเงินสิบล้าน ฉันคิดว่าเธอคงฉลาดพอแล้วเอาเงินนี่ไปตั้งตัวซะ “ ภายในภัตตาคารหรู สภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยกลิ่นอายคนรวย เธอกำลังถูกมารดาของชายผู้เป็นที่รักนั่งดูถูกกดขี่ ทว่าด้วยนิสัยของพิชชา ไม่สามารถมีใครมาเอาเปรียบเธอได้ ใบหน้าสระสวยเผยยิ้มบางออกมา “คุณหญิงดาริณ ฉันคิดว่าคุณพูดถูก“ “หึ..ก็คิดว่าจะโง่” “ก็ได้ค่ะ ฉันจะเลิกกับลูกชายคุณ” ”เงินเช็คนี้เป็นของเธอ“ ”ขอบคุณในนํ้าใจค่ะ แต่ฉันขอไม่รับไว้“สิ้นสุดคำพูด คนสวยดีดตัวขึ้นก่อนจะหันหลังก้าวจากไปโดยไม่เอ่ยคำลํ่าลา ทว่าเมื่อก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็เกิดความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว ก่อนจะหยุดหันกลับมา ”อ้อ..ฉันขอบอกไว้เลยนะคะ ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ มันเป็นเพราะคุณ“ ”ถ้าเธอหมายถึงเรื่องลูกชายฉันล่ะก็ ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันได้เตรียมผู้หญิงที่เหมาะสมกับเค้าเอาไว้แล้ว“ กล่าวจบหญิงชรายกแก้วนํ้าชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอก ”ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น หึ..คุณหญิงดาริน นี่เพิ่งเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้น ฉันพูดจบแล้ว ขอตัวนะคะ“ใช่ ทุกอย่างมันเพิ่งจะเริ่ม แล้วเธอจะกลับมาทวงผู้ชายของเธอคืน สิ้นสุดคำพูดร่างบางหันหลังก้าวออกไปในทันที ก่อนจะมีเสียงแก้วนํ้าชาที่ถูกวางลงบนโต๊ะกระจกเงาเปร่งเสียงขึ้นมา ’เกร๊ก‘! “เธอพูดผิดแล้วล่ะ นี่มันเป็นจุดจบต่างหาก เพียงแค่ฉันกำจัดเธอออกไปได้ก็สิ้นเรื่อง” คำพูดจากปากคนรวยพวกนั้นแล่นอยู่บนหัวเธอซํ้าๆ หญิงสาวละสายตาออกจากก้อนเมฆนอกหน้าต่างเครื่องบินที่กำลังมุ่งไปยันฝรั่งเศษ เธอไม่ใช่คนที่จะยืนอยู่เฉยๆให้คนพันธุ์นั้นมากดขี่เป็นครั้งที่สอง ในเมื่อรวยแล้วสามารถทำตามใจได้ เธอก็จะดันตัวเองให้ขึ้นไปอยู่ในระดับนั้นเสีย…
Dernier chapitre
ถ่านไฟเก่า บทที่ 52 จบบริบูรณ์
เช้ารุ่งวันต่อมา ในยามที่หญิงสาวยังคงหลับไหล เธอไม่รู้ตัวเลยว่าชายคนรักอุ้มเธอขึ้นรถมาด้วย จนถึงท่าเรือไปยันเกาะแห่งหนึ่ง พอลืมตาตื่นก็พบกับเจ้าตัวที่นอนอยู่ในห้องที่ไม่เคยคุ้นตา ทว่าสิ่งแปลกรอบตัวไม่ได้ทำให้เธอเป็นกระวนกระวาย เมื่อมองไปแล้วมีเขานอนกอดอยู่ข้างกาย เวลานี้เธอรับรู้ได้เลยว่าเขาคือพื้นที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับตัวเอง ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาก็ถึงเวลาที่ชายผู้หลับไหลอยู่ในอ้อมกอดหญิงสาวลืมตาตื่น จึงพาคนน้องออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอก ทันไดเปิดประตูออกมา ดวงตาคู่สวยเปร่งประกายทันที เมื่อวิวด้านหน้าคือกลางทะเลใหญ่ บนพื้นนํ้ามีเงาของท้องฟ้าสีประกายอากาศบริสุทธิ์ที่ห่างหายมานานแตะเข้าปลายจมูก พิชชารีบเดินต้อนออกไปยืนอยู่กลางแจ้งของมุมหนึ่งบนเรือ ซึ่งมีพร้อมทั้งที่นอนอาบแดด หรือแม้กระทั่งสระว่ายนํ้าในตัว หญิงสาวรีบเดินไปยืนสูดเอาอากาสสดชื่นเข้าปอด มองไปยันวิวด้านหน้าที่ใครได้เห็นก็นำพาแต่ความสงบเจ้าสู่จิตใจ ”อื้มมม สงบสุขที่สุดดด“ ร่างระหงสูดเอาอากาศเข้าเต็มปอด ด้วยรอยยิ้มหวานที่แต่งแต้มบนใบหน้า บ่งบอกว่าเธอพึงพอใจกับมันขนาดไหน ”ขนาดนั้นเชียวหรอพิชชา หื้ม” ชายที่เดินตามหลังมาอดที
ถ่านไฟเก่า บทที่ 51 หึงโหด
“ฉันบอกว่าไม่โอเคไง ไม่รับคนนี้ ไปหาคนใหม่มา!” พิชชาสั่งเสียงลั่น กอดอกมองหน้าสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง บ่งบอกว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น ทำเอาชายลูกน้องในสูทดำเหงื่อตกทำตัวไม่ถูก เมื่อผู้เป็นนายเองเอาแต่เงียบ คนที่ออกคำสั่งก็เปรียบเสมือนเจ้านายคนที่สอง ส่วนเลขาสาวที่ยังไม่ทันได้เริ่มทำงานก็กำลังจะถูกไล่ออกนั้นแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด “ว่าไงนะคะ!” แนนนี่กัดฟันถาม ผู้หญิงคนนี้คงเป็นแค่เด็กที่ผู้เป็นนายเลี้ยงดูไว้ล่ะสิ มาทำเป็นใช้อำนาจหยิ่งยโส รอให้ตนได้ขึ้นเป็นว่าที่นายหญิงของตระกูลนี้เมื่อไหร่เถอะ จะเอาคืนให้ไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอนปลายเท้าเลยทีเดียว “ฉันไม่พูดซํ้า” เรียวแขนสองข้างยกขึ้นกอดอกพรางยักคิ้วใส่คนมองข้างนึง เป็นการกวนประสาทที่ได้ผลดีเลยแหละ เมื่อเห็นอีกฝ่ายตอบสนองด้วยสีหน้าที่แดงแปร๊ดดั่งระเบิ่ดจะลงนั่นแล้วก็สาแก่ใจ ยิ่งนึกอยากจะกลั่นแกล้งคนที่คิดแต่จะแย่งผัวชาวบ้าน ใบหน้านวลซบลงบนแผงอกแกร่ง ในขณะที่แววตายังคงจับจ้องอยู่บนหน้าซิลิโคนนั่นไม่ละเลือน “คุณเดนนิสคะ—“เมื่อรอให้เจ้านายปริปากช่วยแต่เขากลับเอาแต่เงียบ จึงตัดสินใจเป็นคนกล่าวเรียกเขาหวังจ
ถ่านไฟเก่า บทที่ 50 ไม่โอเค
“กรี๊ดดดด!” เสียงกรี๊ดดังสนั่นทั่วห้อง ในขณะที่ในหัวกำลังมีเสียงเรียกจากชายคนหนึ่งดังเข้ามาแทรก ดั่งว่ากำลังร้องเรียกสติให้กลับคืน “พิชชา… พิชชา… น้องเป็นอะไรพิชชา!” “ฮึกกก!” หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อย ร่างกายเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดออกมา ดั่งกับว่าไปตบตีกับใครมา เมื่อดวงตาเบิ่กกว้างขึ้นสิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าที่คุ้นเคยกำลังโน้มเข้าไกล้เธอพรางเอ่ยเรียกชื่อไม่หยุด ”พิช—-“ เพี๊ยะ!!! คำเรียกยังไม่ทันพ้นคอ ใบหน้าหล่อก็ถูกฝ่ามือเล็กฟาดเข้ามาเต็มแรงจนหันไปตามแรงตบ ทันไดนั้นทั้งความสับสนและอารมณ์หลายอย่างรีบแล่นเข้าสู่โสทประสาท ”ไอ้เดนนิส!!“ ในขณะที่มือหนากำลังกุมพวงแก้มตัวเองพรางครุ่นคิดกับการกระทำของแฟนสาวยังไม่ทันไร ก็มีหมอนใบใหญ่ถูกฟาดเข้าใส่รัวๆจนต้องยกแขนกั้นด้วยความตกใจ “โอ้ยๆ ที่รัก อะไรของน้องเนี่ยโอ้ยย มาตีพี่ทำไม”มือหนารีบคว้าหมอนใบใหญ่ออกจากมืออีกคนเมื่อ พอตั้งตัวได้แล้วมองหน้าแฟนสาวก็เห็นเธอเบ้ปากนํ้าตาคลอเอ่อ ยิ่งนำพาคนมองตกใจกับสิ่งที่เห็น ”พิชชา.. น้องเป็นอะไรครับ หื้อ? ไหนบอกพี่สิ” แม้จะไม่รู้ถึงเหตุผล ทว่าเวลานี้สิ่งเดียวที่สามารถปลอบประโลมแฟนส
ถ่านไฟเก่า บทที่ 49 เลขาคนใหม่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นต่อเนื่องกันเป็นสามครั้ง เรียกความสนใจจากเจ้าของห้องที่นั่งหน้าเครียดทำงาน ก่อนจะส่งเสียงอนุญาตให้คนที่ยืนรอบคำตอบอยู่ด้านนอกได้เข้ามา ประตูเปิดออกนำพาสองคนเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของประธานบริษัท ทว่าคนที่นั่งอยู่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นให้ความสนใจเลย จนลูกน้องต้องเป็นฝ่ายเอ่ยแจ้งจุดประสงค์ที่มาเยือน “บอสครับ นี่คือเลขาคนใหม่ที่จะเข้ามาทำงานแทนคุณพิ้งค์ชั่วคราวครับ เนื้องจากเธอลาป่วย” แดนกล่าวแจ้งผู้เป็นเจ้านายอย่างเป็นทางการ ก่อนหญิงสาวในชุดรัดรูปเข้าทรงสีแดงสดจะกล่าวแนะนำตัวเองเมื่อเดนนิสเงยหน้าขึ้นให้ความสนใจ “สวัสดีค่ะคุณเดนนิส ฉันแนนนี่ค่ะ เรียกแนนเฉยๆก็ได้ค่ะจะได้สะดวก มีอะไรเรียกใช้แนนได้ตลอดเวลาเลยนะคะ” เลขาสาวคนใหม่พูดเสียงละมุน สิ้นสุดบทพูดไม่ลืมที่จะยิ้มหวานให้กับเจ้าชายมาดนิ่งตรงหน้าไปหนึ่งฉาก “อืม ไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว” คนฟังไม่ได้มีพิธีกงการอะไรมาก หากเข้ามาทำธุระเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ เมื่อสิ่งตรงหน้าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ขอเพียงแค่ทำงานได้ไม่ตกบกพร่อง พูดเสร็จก้มหน้าทำงานต่อไม่แม้แต่จะให้ควา
ถ่านไฟเก่า บทที่ 48 รังรัก
“แล้วหลังจากคืนนั้น พี่ก็หาน้องเจอจริงๆ”หญิงสาวอมยิ้มภูมิใจ เมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมาของเขาและเธอ มันอาจจะเป็นการพบเจอที่แปลก แต่กลับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี “ถ้าพี่หาน้องไม่เจอ พี่จะคว้าน้องมาครอบครองได้ยังไงล่ะ”เดนนิสกล่าวปนขำเบาๆ เด็กสาวที่กล้าเข้ามาท้าทายเขาคืนนี้ กลายเป็นว่าที่ภรรยาเขาอย่างเต็มตัวแล้วในวันนี้ “ถ้าคืนนั้นพี่เป็นพวกโรคจิต น้องคงแย่” คนพูดยํ้า หากแต่เธอโชคไม่ดีแล้วไปเจอกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขาคงไม่มีชะตากรรมแบบนี้ “เพราะยังไงน้องก็เชื่อในความโชคดีของตัวเองไงคะ“รอยยิ้มหวานประกบบนใบหน้านวล ก่อนหญิงสาวจะหันหลังเดินก้าวเข้าไปในซอยมืดนั้น โดยมีฝีเท้ายาวคอยก้าวตามหลังอย่างติดๆ “ยังเหมือนเดิมเลยแฮะ เหมือนจะไม่ค่อยมีคนมา” สายตากวาดมองรอบๆแล้วยังคงรับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศเดิมดั่งคืนนั้น แม้จะมืดจนน่ากลัวทว่ากลับมีบางสิ่งที่เรียกว่าความสวยงามปนเปรือ “คงไม่มีใครกล้ามาในที่แบบนี้แล้วแหละ นอกจากคนพิเรนอย่างน้อง” เสียงชายหนุ่มดังลอดเข้ามาจากแผ่นหลัง นำพาคนสวยหันมองเจ้าของคำพูดด้วยสีหน้าหมั่นไส้ “แหม พูดอย่างกับพี่ไม่มาเนาะ ถ้าจะพิเรนคงเป็นพี่มากกว่า” คนตัวเล็กแขวะกลับอย่างไม่ยอ
ถ่านไฟเก่า บทที่ 47 เจอกันครั้งแรก
“ที่นี่….” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเสียงเบาพรางหันกลับมามองหญิงคนรักอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “อื้ม พี่จำได้มั้ย ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก” พิชชาพยักหน้าเบาๆผลอยยิ้มหวานให้กับชายที่ยืนมองหน้าเธอ นึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ครั้งแรกที่เธอได้พบกับผู้ชายคนนี้ เมื่อไม่กี่ปีก่อน พิชชาเป็นเดินตามถนนอย่างไร้จุดหมาย เมื่อรู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้มีแต่ความน่าเบื่อ เมื่อเดินเข้ามาถึงซอยหนึ่ง สายตาจึงจับจ้องเข้ากับชายร่างโปร่งคนหนึ่งที่ยืนพิงผนังสูบบุหรี่ด้วยท่าทางหล่อเหลานั่น เธอไม่เคยพบกับใครที่สูบบุหรี่ได้หล่อเท่เท่าชายคนนี้มาก่อน แม้จะไม่เห็นรูปร่างเขาชัดเนื่องจากความมืด ทว่าแสงไฟอ่อนๆที่ส่องเข้าไปเผยให้เห็นถึงใบหน้าคมคายจมูกโด่งเป็นสันนั่นทำให้เธอสัมผัสได้ว่าเขาคือเทพบุตร ด้วยนิสัยดื้อรั้นของหญิงสาวเป็นสิ่งที่พาเธอเดินเข้าไปหาชายคนนั้นในซอยที่มืดเปลี่ยวได้อย่างไม่มีความเกรงกลัว “น่าเบื่อชะมัด” ควันบุหรี่ถูกเป่าออกมากระจัดกระจาย ในขณะที่คนสูบกำลังพึมพำถึงความเบื่อหน่ายของชีวิต เสียงฝีเท้าที่เดินไกล้เข้ามาดึงให้เขาเหลือบไปสนใจ สายตาคมจ้องเข้ากับใบหน้านวลของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูสีหน้าเบื่อหน่ายไม่แพ้กับตน เส
ถ่านไฟเก่า บทที่ 8 มันเป็นใคร
“คุณมาก็ดี พาเธอกลับไปเถอะครับ คราวหลังก็ดูแลเธอดีๆหน่อยนะครับ อย่าให้ไปเที่ยวนั่งตักใครแบบนี้“ เดนนิสกล่าวเสียงเรียบพรางมองหน้าชายลูกน้อง ”ครับ…“ทิวก้มหน้าเข้าใจก่อนจะเดินเข้าไปอุ้มเอาคนตัวเล็กออกมา ดูเหมือนเธอจะหลับไปด้วยฤทธิ์เหล้าเสียแล้ว “ฮึกกกฮือออ เดน…ขอโทษ…” พิชชาหลับตาละเมอเสียงอู้อี้
ถ่านไฟเก่า บทที่ 7 ตัวช่วย
ภายนอกไนท์คลับ สถานที่ลับตาผู้คน เมื่อเดินออกมาก็พบว่าบรรยากาศมันแตกต่างจากด้านในอย่างสิ้นเชิง ท่ามกลางความเงียบสงัด ชายร่างสูงกำลังยืนสูบบุหรี่พรางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับภายใต้แสงพระจันทร์ สว่างไสวสวยงามไปหมด เขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างในหัว ทำให้สติเลือนหายไปกับความคิด
ถ่านไฟเก่า บทที่ 6 ไม่รู้จัก
“หื้ยย เดนนะเดน! ต้องสนใจยัยผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ ฉันต้องคอยขัดขวาง!” ร่างอวบส่งเสียงดังแว๊ดๆอยู่กลางห้างไม่สนใจสายตาที่ต่างจับจ้องมาที่ตน เมื่ออารมณ์ความโกรธกำลังครอบงำ ฟางฟางยืนกัดเล็บตัวเองดั่งคนบ้า ในหัวเต็มไปด้วยความกังวล นึกคิดแผนการที่จะคอยขัดขวางไม่ให้สิ่งที่ตนคาดคิดเกิดขึ้น ภายในคฤหาสน์… แ
ถ่านไฟเก่า บทที่ 5 ตัดสินใจผิด
“ยินดีที่ได้ร่วมงานนะคะ” เมื่อเอกสารสัญญาถูกลายมือทั้งสองประทับเสร็จเรียบร้อย พิชชาเผยยิ้มภูมิใจก่อนจะลุกขึ้นยืนกล่าวร่วมพันธมิตร มือเล็กกำลังจะยื่นออกมาเพื่อจับมือกับอีกฝ่าย “ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ” คนสวยถึงกับต้องชักมือกลับไว้ที่เดิม เมื่อถูกชายตรงหน้าพูดตัดบทออกมาเสียก่อน สิ้นสุดคำพูด เ
Vous vous intéresseriez aussi à
พ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.8K Vuesเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก407.5K Vuesนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย158.4K Vuesปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย132.5K Vuesปะป๊ามาเฟียพ่อลูกอ่อน
มะที139 Vuesพันธนาการรัก แค้นสามหัวใจ
มุกรัญจวน79 Vuesเมียทดลองมาเฟียร้าย
โลกของปลายฝัน70 Vuesตัณหารสหวาน... ในการกลับมาอีกครั้ง
ดูยูวอนนาบี205 Vues
