เข้าสู่ระบบพบรัก...
ฉันเดินเซ็งๆออกมาจากโรงอาหารคณะก่อนจะเข้าไปในตึกหอสมุดของวิทยาลัย ในเวลาเครียดๆหรือเซ็งๆการอ่านหนังสือจะเป็นตัวช่วยให้เราผ่อนคลายได้ดีที่สุด ฉันจึงเลือกที่จะมานั่งอ่านหนังสือที่นี่เพราะนอกจากบรรยากาศจะสงบแล้ว ยังไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านเพราะยังอยู่ในช่วงพักเที่ยง แถมชั่วโมงต่อไปฉันก็ไม่มีเรียนหรือเรียกได้ว่าทั้งวันฉันกับเพื่อนๆไม่มีเรียนเลยก็ได้ เราแค่มาทำโปรเจ็คจบกันแค่นั้น
" นี่นายมันทำอะไรที่นี่ "
พอฉันหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้น ช่องว่างตรงหน้าก็ปรากฎใบหน้าของผู้ชายที่ฉันคุ้นหน้าเขาเป็นอย่างดี หนังสือที่ฉันหยิบออกจากชั้นเล่มใหญ่และหนามากพอสมควรจึงเห็นหน้าคนตรงหน้าได้เกือบครึ่งหน้า
" มาห้องสมุดก็มาอ่านหนังสือไง จะให้มาเข้าห้องน้ำหรอ "
คนตรงหน้าตอบกวนๆ
" กวนประสาท "
ฉันว่าก่อนจะยัดหนังสือเล่มเดิมที่ดึงออกมากลับเข้าที่เพราะไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้ว
พรึ่บ!!
" ทำบ้าอะไรของนาย "
ฉันโวยวายเมื่อคนตรงหน้าดึงหนังสือเล่มที่ฉันยัดใส่ชั้นคืนออกจนเราต้องเห็นหน้ากันอีกครั้ง
" ก็อ่านหนังสือไง จะให้ทำอะไรล่ะ "
คนตรงหน้าตอบกวนๆ ถึงจะเห็นใบหน้าของเขาไม่เต็มแต่ฉันก็เห็นนะว่าเขายิ้มอยู่
ฉันจึงเลือกที่จะเดินหนีเขาออกมาจากมุมหนังสือตรงนั้นแล้วย้ายไปอีกมุมที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งเป็นมุมอับของห้องสมุดแทน
" แล้วนายจะเดินตามฉันมาทำไมเบียร์ "
ฉันหันกลับไปก็เห็นว่าเขาเดินตามฉันมาไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
" ฉันตามเธอที่ไหนฉันมาหาหนังสืออ่านต่างหาก "
คนข้างหลังตอบพลางหันไปชั้นหนังสือข้างๆแล้วหยิบหนังสือมาเปิด ฉันเห็นนะว่าเขาอมยิ้มอยู่...
" นายตามฉันมาอีกแล้วนะเบียร์ "
พอเดินไปตามชั้นหนังสือได้สักพักคนข้างหลังก็ยังตามฉันมาไม่หยุด
" ไม่ได้ตามสักหน่อยเอาอะไรมาพูด "
คนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างๆฉันพูดขึ้น
" ก็เห็นๆอยู่ว่านายเดินตามฉันมา "
ฉันหันไปเถียงกลับ
" ไม่ได้ตามจริงๆแค่หนังสือที่ฉันอยากได้มันอยู่แถวนี้ต่างหาก "
คนข้างๆตอบ
" ไหนล่ะหนังสือที่นายอยากได้ หยิบแล้วก็รีบๆออกไปสิ "
ฉันหันไปจ้องหน้าเขา ดูสิว่าเขาจะทำยังไงต่อ
" อืม ก็เล่มนี้ไง "
คนตรงหน้ายื่นแขนทั้งสองข้างมาค้ำชั้นหนังสือที่ฉันยืนพิงอยู่เอาไว้ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆจนฉันรู้สึกหายใจติดขัด ฉันไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนเลยมันร้อนๆอย่างบอกไม่ถูก
" ละ เล่มไหนก็เอาไปสิแล้วก็รีบๆเอาแขนออกด้วย "
ฉันว่า
" หนังสือเล่มเก่า...ฉันอยากได้เล่มนี้แหละ "
คนตรงหน้าพูดพลางดึงหนังสือเล่มหนึ่งที่อยู่ข้างๆฉันออก และตอนนี้ใบหน้าของเราก็อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซ็นต์ รีบๆออกไปสิฉันหายใจไม่ออกแล้วนะ
ฟอด
" เบียร์!! "
ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรต่อ ปลายจมูกโด่งๆของคนตรงหน้าก็กดลงมาบนแก้มข้างนึงของฉันแรงๆจนรู้สึกได้ว่าเนื้อแก้มฉันติดจมูกเขาไปด้วย ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งออกไปทิ้งให้ฉันวิ่งตามไปตะโกนด่าเขา
" นักศึกษาเงียบๆด้วยค่ะ ที่นี่ห้องสมุด "
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากด่าเขา บรรณารักษ์ประจำห้องสมุดก็ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุๆ จนฉันต้องก้มหัวขอโทษบรรณารักษ์และหันไปขอโทษทุกคนในห้องสมุด
พอหันไปโต๊ะที่เขานั่งอยู่ก็เห็นรอยยิ้มกวนๆบนใบหน้าของเขาแถมยังเลิกคิ้วใส่ฉันอีกโดนขโมยหอมแก้มแล้วยังโดนดุต่อหน้าคนเยอะๆจนขายหน้าขนาดนี้ อย่าให้ฉันเจอนายข้างนอกนะไอ้เบียร์!!
พบรัก...เนื่องจากเมื่อเช้าฉันไม่ได้ขับรถมาเรียนเพราะไอ้เพื่อนตัวดีสองคนนั้นไปรับถึงหน้าคอนโด และเย็นวันนี้ฉันก็ต้องห้อยรถเมล์หรือไม่ก็นั่งแท็กซี่กลับคอนโดเพื่อกลับไปเตรียมตัวสำหรับคืนนี้ที่นัดกินเหล้ากับพวกเพื่อนๆไว้ปกติฉันก็ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละแต่ไม่เยอะ เพราะฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่เวลาออกงานกับพ่อฉันก็ต้องมีบ้างที่สำคัญฉันเป็นถึงเจ้าของผับดังในย่านนี้มันก็ต้องเทสเครื่องดื่มเองด้วยถูกมั้ย" แท็กซี่หรือรถเมล์เวลานี้ก็น่าจะถึงช้าพอกันแหละว้า "ฉันบ่นกับตัวเองเมื่อมีอาการลังเลว่ากลับยังไงดี ถึงฉันจะไม่ได้เดือดร้อนหรือมีปัญหาเรื่องเงินแต่การประหยัดก็เป็นเรื่องจำเป็นเพราะฉะนั้นฉันจึงเลือกนั่งรถเมล์ ที่สำคัญเวลารถติดแบบนี้คนขับแท็กซี่ชอบบ่นๆแล้วก็สบถไปด้วยระหว่างขับทำให้ฉันไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ ก็รู้ว่าหงุดหงิดรถติดนะแต่ไม่ต้องแสดงออกเยอะก็ได้โดยเฉพาะเวลาที่มีผู้โดยสารอยู่ในรถรถเมล์ในกรุงเทพก็เป็นที่รู้กันดีอยู่แล้วว่าพอเราก้าวขึ้นเสร็จก็ต้องรีบมองหาที่นั่งไม่ก็ต้องมองหาที่ว่างสำหรับจับยึดให้แน่นไม่งั้นจะได้ลงไปนอนกองที่พื้นแน่ๆ และในช่วงเวลาเย็นๆแบบนี้เชื่อเ
พบรัก...ฉันเดินเซ็งๆออกมาจากโรงอาหารคณะก่อนจะเข้าไปในตึกหอสมุดของวิทยาลัย ในเวลาเครียดๆหรือเซ็งๆการอ่านหนังสือจะเป็นตัวช่วยให้เราผ่อนคลายได้ดีที่สุด ฉันจึงเลือกที่จะมานั่งอ่านหนังสือที่นี่เพราะนอกจากบรรยากาศจะสงบแล้ว ยังไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านเพราะยังอยู่ในช่วงพักเที่ยง แถมชั่วโมงต่อไปฉันก็ไม่มีเรียนหรือเรียกได้ว่าทั้งวันฉันกับเพื่อนๆไม่มีเรียนเลยก็ได้ เราแค่มาทำโปรเจ็คจบกันแค่นั้น" นี่นายมันทำอะไรที่นี่ "พอฉันหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้น ช่องว่างตรงหน้าก็ปรากฎใบหน้าของผู้ชายที่ฉันคุ้นหน้าเขาเป็นอย่างดี หนังสือที่ฉันหยิบออกจากชั้นเล่มใหญ่และหนามากพอสมควรจึงเห็นหน้าคนตรงหน้าได้เกือบครึ่งหน้า" มาห้องสมุดก็มาอ่านหนังสือไง จะให้มาเข้าห้องน้ำหรอ "คนตรงหน้าตอบกวนๆ" กวนประสาท "ฉันว่าก่อนจะยัดหนังสือเล่มเดิมที่ดึงออกมากลับเข้าที่เพราะไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้วพรึ่บ!!" ทำบ้าอะไรของนาย "ฉันโวยวายเมื่อคนตรงหน้าดึงหนังสือเล่มที่ฉันยัดใส่ชั้นคืนออกจนเราต้องเห็นหน้ากันอีกครั้ง" ก็อ่านหนังสือไง จะให้ทำอะไรล่ะ "คนตรงหน้าตอบกวนๆ ถึงจะเห็นใบหน้าของเขาไม่เต็มแต่ฉันก็เห็นนะว่าเขายิ้มอยู่ฉันจึงเ
พบรัก..." พบแกจะกินอะไรอะเดี๋ยวพวกฉันไปซื้อเอง แกไปจองโต๊ะได้เลย "เพื่อนผู้ชายในกลุ่มที่เดินมาโรงอาหารด้วยกันหันมาคุยกับฉัน" เอาอะไรก็ได้แกที่ไม่ต้องรอคิวนานอะ เดี๋ยวฉันไปจองที่มุมโน้นล่ะกัน "ฉันหันไปตอบพลางชี้มือไปมุมหนึ่งของโรงอาหารที่มีโต๊ะว่างเหลืออยู่" เคๆ งั้นพวกฉันไปล่ะแกรีบๆไปนั่งเลยเดี๋ยวไม่มีที่นั่ง "...พรึ่บ!!" มาแล้วหรอ ได้ข้าวเร็วจัง...เบียร์!! "ฉันพูดขึ้นพลางละสายตาจากจอมือถือที่จ้องอยู่ก็พบว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉันเป็นเบียร์ แฟนเก่าฉันนั่นเองแล้วเพื่อนๆฉันล่ะ" นี่ใครใช้ให้นายมานั่งตรงนี้ "ฉันถามด้วยสีหน้าหงุดหงิด" ทำไมต้องให้คนอื่นใช้มาด้วยล่ะ ก้นฉันฉันก็ต้องมานั่งเองสิ "คนตรงหน้าเงยหน้ามาตอบแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ" แต่ที่ตรงนี้ฉันจะนั่งกับเพื่อนฉัน "" ที่สาธารณะใครอยากนั่งก็นั่งได้ ไม่ได้มีป้ายบอกว่าต้องนั่งกับเพื่อนตัวเองถึงนั่งได้สักหน่อย "คนตรงหน้าตอบกวนๆ" อยากนั่งก็นั่งไป ฉันไปหาที่นั่งใหม่ก็ได้ "พูดจบฉันก็ลุกขึ้นทันที" อยากหาใหม่ก็เชิญ แต่ไม่มีที่ว่างแล้วนะเดี๋ยวจะหาว่าไม่บอก "คนตรงหน้าพูดยิ้มๆ" อยู่ตรงนี้จริงๆด้วยพวกฉันก็หาแกอยู่ตั้งนาน
พบรัก..." ฉันหมายถึงน้องชายฉันที่เธอนั่งทับอยู่จะทำอันตรายน้องสาวเธอได้ถ้าเธอยังไม่อยู่นิ่งๆ "วินาทีนั้นฉันถึงกับชะงักและนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นทั้นที และเมื่อตั้งสติดีๆแล้วฉันก็รู้สึกได้ว่าบางอย่างที่ฉันนั่งทับอยู่มันมีอะไรแข็งๆกำลังดันสะโพกฉันเอาไว้ ไอ้คนลามก!!" หิวข้าวอะ เธออยากไปกินข้าวร้านไหน "คนตรงหน้าถาม" ฉันไม่ไปกินข้าวกับนาย เราเลิกกันแล้วก็ให้มันจบๆกันไปนายจะอะไรกันนักหนา จะตามฉันจะมาวุ่นวายกับฉันอีกทำไม "ฉันว่า" อยากรู้จริงๆดิ ก็เพราะว่าฉันรักเธอไง แล้วฉันก็ไม่ได้อยากเลิกกับเธอด้วย "คนตรงหน้าตอบ" เบียร์ นายก็รู้ว่าฉันอื้อ อื้อ "ฉันไม่รู้ว่าตัวเองดิ้นแรงแค่ไหน รู้แค่ว่าท้ายทอยของตัวเองถูกรั้งเอาไว้ให้อยู่นิ่งๆและตัวของฉันถูกล็อคเอาไว้บนตักเขาด้วยแขนเพียงข้างเดียวริมฝีปากหนากำลังบดขยี้ริมฝีปากฉันซ้ำๆจนฉันรู้สึกเจ็บ แขนแกร่งข้างนึงล็อคตัวฉันเอาไว้แน่นจนขยับไม่ได้ หัวใจฉันเต้นกระหน่ำราวกับว่าจะทะลุออกมา นี่เป็นจูบแรกของฉันกับเขา ตลอดเวลาที่คบกันมาไม่เคยมีเลยสักครั้งที่เขาจะทำอะไรแบบนี้กับฉันแม้แต่หอมแก้มก็ยังไม่เคย แต่นี้เขากำลังจูบฉัน" อื้อ เอีย อ่อย "ตุบ ตุบยิ่งพย
พบรัก...ช่วงสายวันนี้ฉันออกมาซื้อของเข้าห้องคนเดียว ปกติแล้วทุกวันหยุดฉันก็จะออกมาซื้อของเข้าห้องแบบนี้แหละ หรือถ้าวันไหนขยันขับรถหน่อยฉันก็จะกลับบ้านไม่ก็แวะไปหาอาหมอที่โรงพยาบาล แต่ช่วงนี้ฉันรู้สึกเซ็งๆน่ะเลยไม่มีอารมณ์ไปเจอใคร" มาคนเดียวหรอ "เสียงทุ้มดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังเข็นรถเลือกซื้อของใช้ตามชั้นวาง" อื้ม "ฉันตอบก่อนจะเข็นรถออกมาเพื่อเปลี่ยนมุมเลือกซื้อของ ตั้งแต่วันที่บอกเลิกเขาวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จะเจอก็แต่น้องชายตัวดีของเขาที่ชอบแวะมาทักทายฉันบ่อยๆเพราะเราพักคอนโดเดียวกัน" อ๊ะ ฝากหน่อยไม่ได้เอารถเข็นมา "คนตรงหน้าพูดพลางวางของใช้ของเขาลงในรถเข็นของฉันหน้าตาเฉย" ไม่ได้เอามาก็ไปเอาสิ นายจะมาใช้รถเข็นคันเดียวกับฉันได้ยังไง "ฉันว่า" ไม่อะขี้เกียจ มานี่มาฉันเข็นให้เธอก็ได้แลกกันกับที่ฉันใช้รถเข็นคันเดียวกันกับเธอ "ไม่พูดเปล่าแต่เดินมาเข็นรถเข็นของฉันออกไปหน้าตาเฉย แล้วฉันก็ต้องวิ่งตามรถเข็นของตัวเองเพราะมีของใช้อยู่ในนั้นเต็มไปหมด จะให้เลือกใหม่ฉันก็ขี้เกียจแล้ว" ของเธอเหลืออะไรอีกครบยัง ของฉันครบแล้ว "คนที่เข็นรถอยู่ข้างๆถามขึ้น" ฉันจะไปซื้อผ้าอนามัย "ฉัน
เบียร์..." เอ้า หมดแก้ว!! "เสียงไอ้เพื่อนสนิทสองคนที่ลากผมมาเมาที่ร้านยาดองข้างมหาลัยเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงแก้วสามใบของพวกเราที่กระทบกัน" คนเทคือคนที่ยกขวด คนเจ็บปวดคือคนที่หมดแก้ว!! "ไอ้เต้พูดขึ้นพลางกระดกยาดองในแก้วรวดเดียว" คนอกหักคือไอ้เบียร์นะมึง แต่กูเห็นมึงแมร่งกระดกซะกูคิดว่ามึงอกหักเองแล้วเนี่ย "ไอ้โต้ว่า" ก็อกหักเป็นเพื่อนมันไง มึงนี่เป็นเพื่อนประสาอะไร มาๆหมดแก้ว!! "แล้วผมก็นั่งจิบยาดองไปพลางมองไอ้เต้ไอ้ไอ้โต้ชนแก้วกันสองคน ก็ถ้าเมากันหมดแล้วจะกลับกันยังไงล่ะครับ ขับรถก็โดนจับหรือไม่งั้นคงได้ลงไปไหว้ยมบาลในนรก ถ้าจะกลับแท็กซี่เดี๋ยวก็โดนจี้พอดี ยุคนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้" นั่งหงอยอยู่ได้มึง พวกกูอุตส่าต์อกหักเป็นเพื่อนมึงนะเนี่ย ดื่มๆ "ไอ้เต้ที่พอเมาแล้วเริ่มพูดมากพูดขึ้น" เขาบอกกูว่าเขาไม่รักกูแมร่ง เขาไม่แคร์เชี้ยไรกูเลย ใจร้ายฉิบหาย "ผมว่าพลางกระดกแก้วไปด้วย" เขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจใจร้ายกับมึงก็ได้ แต่เขาแค่ไม่เคยรู้สึกอะไรไม่เคยแคร์อะไรเกี่ยวกับมึงเลยก็แค่นั้น "ไอ้โต้พูดขึ้น ไอ้นี่ก็นานๆจะพูดทีมันจะพูดให้ผมรู้สึกดีก็ไม่ได้" พวกมึงรู้มั้ยว่ากูอะ รู้มาตลอดแหละว่า

![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





