เข้าสู่ระบบพบรัก...
ฉันปล่อยให้ผู้ชายที่เพิ่งขอกลับไปคบกันเมื่อกี้นี้บดขยี้ริมฝีปากซ้ำๆเป็นเวลาเนิ่นนาน ฉันรู้ว่าเขาคงไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้ทั้งๆที่ฉันนั้นนอนแก้ผ้าอยู่ใต้ร่างเขา เพราะตั้งแต่ที่รู้จักกันมาเขาเป็นสุภาพบุรุษมากพอ
การกลับไปคบกันครั้งนี้ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าฉันรักเขามั้ย แต่แค่ไม่อยากเสียคนดีๆอย่างเขาไปและฉันเองก็ไม่อยากเริ่มต้นใหม่กับใครอีก ฉันไม่รู้ว่าฉันจะหาผู้ชายที่รักฉันได้เหมือนเขาได้อีกที่ไหน อย่างน้อยฉันก็รู้สึกดีที่มีเขาฉะนั้นถ้าฉันจะรักเขาสักครั้งมันก็คงไม่ยากอะไร
" อื้อ หายใจไม่ออกแล้วนะ "
ฉันบ่นเสียงอ่อยเมื่อเบือนหน้าหนีผู้ชายบนร่างที่เอาแต่ขยี้ริมฝีปากฉันจนช้ำไปหมด
" ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วใช่มั้ย "
คนบนร่างถาม
" อื้มเป็นแล้ว "
" ขอบคุณครับ "
ฟอด ฟอด
คนบนร่างพูดพลางกดจมูกลงบนแก้มทั้งสองข้างของฉันอีกครั้งก่อนจะลงไปนอนข้างๆตามเคย บอกแล้วว่าคนอย่างเขาถึงฉันจะแก้ผ้านอนอยู่ใต้ร่างเขาก็ไม่ทำอะไรฉันหรอก
" ไม่ใส่เสื้อผ้าได้มั้ย ฉันอยากนอนกอดเธอแบบนี้ "
คนข้างๆถามยิ้มๆพลางรั้งเอวฉันไปกอดเอาไว้
" ห้ามแอบดูแล้วกัน "
ฉันว่ายิ้มๆ
" ก็เห็นหมดแล้วนิเมื่อกี้อะ "
ยังจะเลิกคิ้วใส่อีก
" อย่าพูดนะ ถ้าพูดเรื่องนี้อีกฉันจะไล่นายกลับ "
" คิดว่าเธอจะไล่ฉันได้หรือไง ขนาดเลิกกันไปแล้วฉันยังตามเธออยู่เลย "
" ก็นายมันโรคจิตนิ "
" เป็นเพราะเธอไม่ชอบไปไหนคนเดียวไม่ใช่หรือไง ฉันก็เลยต้องแอบตามบ่อยๆ "
นี่เขาแอบตามฉันจริงๆหรอเนี่ย
" บ้า "
" แล้วถ้าฉันไปเรียนต่อเธอจะเลิกกับฉันอีกมั้ย "
คนตรงหน้าพูดพลางดึงฉันไปกอดไว้แนบอกจนหน้าฉันชิดกับแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขา
" ตอนนี้ไม่เลิกที่เหลือปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต "
" ร้านเค้กข้างมหาลัยเปิดใหม่แล้วนะ ไว้ว่างๆเราไปกินกันมั้ย "
คนที่นอนกอดฉันอยู่ถามขึ้นอีก
" อื้มไปสิ แล้วฉันก็อยากไปดูหนังด้วยไม่ได้ไปดูนานแล้วนายไปหาเรื่องที่นายอยากดูมานะ "
ฉันบอกทั้งๆที่หลับตายิ้มอยู่แนบอก
ฉันอยากออกไปไหนมาไหนเหมือนคนอื่นนะแต่ติดตรงที่ขี้เกียจไป แต่ถ้ามีใครสักคนที่จะไปเป็นเพื่อนฉันได้ก็ต้องเป็นคนที่รู้ใจฉันจริงๆเท่านั้นฉันถึงจะยอมไปด้วย เพราะบางทีนั่งดูหนังอยู่ดีๆฉันก็อยากกลับบ้านเอาดื้อๆ หรือขับรถออกไปได้ครึ่งทางฉันก็เปลี่ยนใจไม่ไปแล้ว หรือคิดว่าอยากจะกินอะไรในวันนี้แต่พอไปถึงร้านแล้วฉันอาจเปลี่ยนใจอยากกินเมนูใหม่ หรืออาจจะเปลี่ยนร้านไปเลยก็ได้ เอาง่ายๆคือฉันเรื่องเยอะนั่นเอง
" เธออยากไปเที่ยวทะเลมั้ย หาเวลาว่างยาวๆไปมั้ยหรือเธอคิดว่าไง "
คนที่กอดฉันอยู่ถามอีก
" อื้มไปสิ ไปเที่ยวกันก่อนที่นายจะไปเรียนต่อไง โอเคมั้ย "
ฉันถามกลับ
" ทำไมนายถึงรักฉันล่ะเบียร์ "
อยู่ๆฉันก็ถามเขาขึ้นมา
" ไม่รู้สิ รู้แค่ว่าถ้าไม่ใช่เธอก็คงไม่ใช่ใคร "
" พูดดีเนอะ "
ฉันแหย่เล่น
" นอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะลากเธอไปหาหมอให้ได้เลย "
" ก็บอกแล้วไงว่าไม่อยากไป "
" ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่ไปหาหมอฉันจะตรวจเธอแทนหมอแล้วก็ฉีดยาให้เธอเอง "
" บ้า ไปก็ไปชิ "
พบรัก...เจ็ทสกีของเราสองคนแล่นรับลมไปเรื่อยๆในท้องทะเล ดีหน่อยที่เวลานี้แดดไม่ร้อนนักเพราะมีเค้าเมฆสีเทาลอยเต็มท้องฟ้า และฉันเองก็เพลิดเพลินไปกับการนั่งเจ็ทสกีโดยมีอ้อมแขนของใครบางคนโอบกอดเอาไว้ไม่ยอมปล่อย" หิวมั้ย "เสียงทุ้มเอ่ยถาม" นิดนึงนายล่ะ "" ตอนนี้ยังแต่ถ้าฉันบอกว่าหิวแล้วกินเธอแทนข้าวได้มั้ย "หืม?" เดี๋ยวเถอะ ไปหัดพูดแบบนี้มาจากใครเนี่ย "ฉันว่ายิ้มๆพลางตีแขนเขาแรงๆหนึ่งที" พูดเอง แต่พูดกับเธอแค่คนเดียวนะ "" ให้มันจริงเถอะ "" ตรงนั้นมีเกาะด้วยแฮะ เธอรู้หรือเปล่าว่าเกาะอะไรหรือเป็นเกาะส่วนตัวของใครมั้ย "คนด้านหลังถามพลางเร่งเครื่องเจ็ทสกีให้เร็วขึ้น" อืม ไม่รู้อะแต่ดูจากเรือที่เทียบท่าตามชายหาดแล้วน่าจะเป็นหมู่บ้านนะ "ฉันว่าพลางมองไปด้านหน้า ที่มีเรือสี่ห้าลำเทียบท่าอยู่ริมหาด แถมไม่ไกลจากชายหาดยังมีบ้านอีกหลายสิบหลังตั้งอยู่" หมู่บ้านจริงๆด้วยพบ ว่าแต่ที่นี้มีร้านอาหารมั้ยนะ "คนด้านหลังดับเครื่องเจ็ทสกีเอาไว้พลางหันซ้ายหันขวา จะมีได้ยังไงล่ะที่นี่ไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวซะหน่อย" เราเดินเข้าไปดูข้างในกันมั้ยเผื่อมีอะไรน่าสนใจ "คนที่ยืนอยู่ข้างๆเจ็ทสกีหันมาถามฉั
พบรัก...วันหยุด...ที่ปกติแล้วฉันจะต้องไปทำสปาไม่ก็อ่านหนังสือหรือเคลียร์งานที่อาจารย์สั่ง แต่วันนี้ฉันแทบไม่มีอารมณ์จะทำอะไรเพราะรู้สึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงหน้าของใครบางคนที่ไม่ยอมหยุดงานมาอยู่กับฉันทั้งๆที่เพิ่งจะคืนดีกันแท้ๆ ใช่สิตอนนี้ฉันเป็นรองเขานี่ ฉันไปง้อเขา ฉันตามเขา แล้วฉันก็รักเขาแล้วเขาก็เลยไม่สนใจฉัน" เจ๊จะไปไหนน่ะ ไปหาว่าที่เฮียหรอ "เสียงกวนๆของใครบางคนที่เปิดประตูเข้ามาถามขึ้น" ออกไปเดินเล่น ว่าแต่แกเถอะทำไมไม่ไปชดใช้กรรมห๊ะกลับมาทำไม "" เดี๋ยวพรุ่งนี้เซียนไปชดใช้น่า ไม่ต้องห่วงว่าที่เฮียขนาดนั้นก็ได้ "คนที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาพูดขึ้นก่อนจะเปิดทีวีดูอย่างสบายใจเฉิบ" อยู่ห้องก็อย่าทำห้องรกล่ะ ฉันไปล่ะ "" ไปหาว่าที่เฮียหรอเจ๊ "" ยุ่ง!! "...ลมเย็นๆที่พัดไปมาริมชายหาดกับแสงแดดอุ่นๆยามเช้าช่วยทำให้ฉันผ่อนคลายมากขึ้น ดีหน่อยที่เมื่อคืนฝนตกหนักเช้านี้ก็เลยมีเพียงแสงแดดอุ่นๆเท่านั้นเพราะบนท้องฟ้ายังคงมีเมฆหมอกสีเทาๆครอบคลุมไว้อยู่ เวลาฉันรู้สึกเบื่อๆหรือไม่รู้ว่าจะทำอะไรฉันชอบออกมาเดินเล่นแถวนี้บ่อยๆ บรรยากาศบริเวณนี้เงียบสงบและไม่ค่อยมีคนออกมาแถวนี้เท่าไหร่เพราะว่าอยู่ไก
เบียร์...เป็นเวลาเกือบตีห้าได้ที่ผมตื่นขึ้นเองโดยอัตโนมัติซึ่งเป็นเวลาปกติที่ผมต้องตื่นอยู่แล้วเพราะผมติดนิสัยตื่นแต่เช้าเนื่องจากต้องเตรียมความพร้อมก่อนออกไปทำงาน แต่อยู่ๆวันนี้ก็ไม่อยากทำอะไรซะงั้นอยู่ๆก็อยากนอนอยู่ในนี้ทั้งวันเพราะร่างบางๆของใครบางคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่นี่แหละที่เป็นต้นเหตุให้ผมขี้เกียจ" จะไปไหน "เสียงอู้อี้ของใครบางคนดังขึ้นพลางเอื้อมมือมาดึงแขนผมเอาไว้ ให้ตายเถอะปกตินิ่งๆหยิ่งๆผมก็หลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นอยู่แล้วโดนโหมดนี้เข้าไปผมนี่อ่อยระทวยเลย ทำไมน่ารักแบบนี้นะไม่อยากให้ใครเห็นเธอเลย จับขังไว้ดีมั้ยเนี่ย" ถามทำไมไม่ตอบ นายจะไปไหน "เสียงคนที่ค่อยๆลุกขึ้นนั่งถามผมพลางทำหน้ายู่ใส่ ลืมบอกว่าแสงไฟจากด้านนอกที่ลอดเข้ามาตามช่องไม้ทำให้เราเห็นกันได้ชัด ยัยหัวฟูนี่หงุดหงิดซะแล้วสิ" จะไปอาบน้ำ ต้องเตรียมตัวทำงานแล้ว "ผมตอบพลางดันคนตรงหน้าให้นอนลงตามเดิมก่อนจะดึงผ้าห่มฝืนบางลายตารางหมากฮอสคลุมตัวเธอเอาไว้เพราะตอนนี้อากาศเย็นมากเนื่องจากเมื่อคืนฝนตกหนัก" วันนี้วันหยุดนะทำไมต้องทำงาน "คนที่นอนอยู่ถามผมพลางลุกนั่งทำหน้ายู่ใส่ ผมไม่ชินกับเธอที่เป็นแบบนี้เลยแฮะไม่เ
พบรัก..." บอกให้ญาติของเธอมาเจอฉันพรุ่งนี้ "คนที่คร่อมร่างฉันอยู่กระซิบบอกเบาๆก่อนจะเคลื่อนใบหน้ามาชิดกับฉันจนปลายจมูกเราชิดกัน" ส่วนเธออยากชดใช้ใช่มั้ยล่ะ "" ชะ ใช่ "ฉันตอบตะกุกตะกัก ลมหายใจร้อนๆของเราที่เป่ารดกันอยู่ตอนนี้ทำให้ฉันใจเต้นระรัวแทบจะทะลุออกมา" งั้นคืนนี้ก็ไม่ต้องนอน "" .......... "ทันทีที่เขาพูดจบคนที่คร่อมร่างฉันอยู่ก็ลุกขึ้นก่อนจะถอดเสื้อยืดที่เขาสวมอยู่ออกช้าๆพลางมองมาที่ฉัน ฉันซึ่งกำลังนอนมองภาพนั้นอย่างอึ้งๆเพราะทำอะไรไม่ถูกแถมยังขยับตัวไม่ได้อีกเพราะเนื้อตัวตอนนี้แข็งราวกับเป็นรูปปั้นไปแล้วภาพหน้าท้องเป็นลอนๆกล้ามเนื้อเป็นมัดๆบนผิวเนื้อขาวเนียนของคนที่กำลังมองมาที่ฉันด้วยแววตานิ่งๆทำให้ฉันหัวใจแทบหยุดเต้น" ลุกขึ้นสิ "คนที่นั่งลงข้างๆฉันหันมาบอก นี่เขาจะให้ฉันเริ่มก่อนงั้นหรอบ้าหรือไงอยากได้ก็ทำเองสิ" เบียร์คือฉัน... "" ไหนบอกว่าอยากชดใช้ไง หรือพรุ่งนี้เธอจะให้ฉันจัดการกับญาติเธอให้หนักๆไปเลย "" มะไม่ใช่นะ คือฉันเอ่อ... "คนข้างๆไม่ได้พูดอะไรแต่นอนลงข้างๆฉันก่อนจะยื่นบางอย่างมาให้ฉันแทน" ทำไมนายต้องให้ฉันทำด้วยล่ะ นายทำเองไม่ได้หรือไง "ฉันพูดกับคนที
พบรัก...ครึ้ม!! เปรี้ยง!!" กรี๊ด!! "ฉันนั่งย่อตัวลงกับพื้นพลางปิดหูตัวเองเอาไว้เพราะกลัวเสียงฟ้าร้อง ตอนนี้ฉันเดินมาหาใครบางคนที่แคมป์คนงานไม่น่าเชื่อว่าเดินมาไม่ทันไรฝนก็เทลงมาจนตัวฉันเปียกไปหมดซ่า!!เสียงฝนที่กระหน่ำตกลงมานั้นยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆแล้วฉันก็ดันมาหาเขาตอนฝนตกอีกก๊อก ก๊อก ก๊อกฉันยิ่งเร่งเคาะประตูห้องของใครบางคนให้ดังขึ้นไปอีกเมื่อไม่มีวี่แววว่าคนข้างในจะเปิดออกมา แคมป์คนงานที่มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากดวงไฟลักษณะเป็นเกรียวหลอดเล็กๆที่กำลังแกว่งไปมาจะดับแหล่มิดับแหล่เพราะฝนตกหนักและแรงลม แคมป์ที่ทางโรงแรมสร้างไว้ให้คนงานได้พักนั้นเป็นเพียงเพลิงไม้เล็กๆมุงสักกะสีเรียงยาวเป็นทอดๆเหมือนห้องแถวดีหน่อยที่ฉันพอจะรู้มาบ้างว่าห้องของนายช่างหรือวิศวะที่มาคุมงานที่นี่คือห้องไหนก็เลยเดินมาถูก แต่ตอนนี้ฉันไม่ชอบบรรยากาศมืดๆที่มีดวงไฟหลอดเล็กกำลังแกว่งไปมาแข่งกับลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อยๆไหนจะเสียงฟ้าร้องกับพายุฝนที่ตกหนักแบบนี้อีกก๊อก ก๊อก ก๊อก" เบียร์นายอยู่ในนั้นมั้ย "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เบียร์นายอยู่หรือเปล่า "หมับ" กรี๊ด!! "" ชู่วฉันเอง "เสียงกระซิบของเจ้าของมือใหญ่ที่จับไหล่ฉ
เบียร์...หลังจากที่ผมเดินตรวจงานในไซส์เสร็จและทวนแผนงานพรุ่งนี้กับคนในทีมก็เป็นเวลามืดมากแล้ว ปกติถ้าเวลาประมาณนี้พวกเราก็จะเปิดไฟทำงานกันตอนกลางคืนได้เพราะแค่ปรับพื้นที่และเคลียร์แนวกั้นเฉยๆ แต่คืนนี้พยากรณ์อากาศบอกว่าฝนจะตกเพราะช่วงนี้พายุเข้าพวกเราก็เลยกลับที่พักกันเร็วหน่อยอีกทั้งผมมีนัดกินข้าวกับใครบางคนที่อยู่ๆก็โผล่มาทำให้หัวใจผมเต้นอีกครั้งซะงั้น" กูรู้นะว่ามึงสั่งให้คนส่งปูนมาส่งปูนไว้ข้างออฟฟิศวันนี้ "พอผมเดินออกมาจากไซส์งานก็เจอคนที่ผมไม่ชอบขี้หน้ามันเท่าไหร่ยืนขวางทางทำหน้ากวนประสาทอยู่ เห็นไอ้นี่แล้วคิดถึงไอ้ไวน์น้องชายผมขึ้นมาเลย กวน!! แล้วผมก็รู้ด้วยว่าเป็นมันเพราะผมขอเบอร์คนที่โทรไปหาคนส่งของเพราะผมโทรไปขู่บริษัทวัสดุว่าจะยกเลิกสัญญา" ก็ฉลาดดีนี่หว่า ว่าแต่วันหลังมึงอยากแบกอะไรอีกล่ะกูจะสั่งให้คนเอามาเทไว้แถวๆนี้อีก "มันพูดยิ้มๆพลางทำหน้ากวนๆใส่ผม อยากซัดไอ้ตีบนี่จัง" มึงต้องการอะไร "" อุ้ยมีคนโทรมา "มันไม่ตอบแต่กดรับสายที่โทรเข้ามาพลางกระตุกยิ้มให้ผมกวนๆ ไอ้นี่ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นอะไรกับพบนะผมคิดว่ามันเป็นไอ้ไวน์แปลงกายมากวนประสาทผมนะเนี่ย เหมือนกันฉิบ!!" ว่าไ
เบียร์..." เฮีย นี่ก็หลายวันแล้วนะ ยังไม่รู้อีกหรอว่าเจ๊พบไปอยู่ที่ไหน "เสียงน้องชายของผมเอ่ยถามขึ้น ตอนนี้เราสองคนกำลังนอนแผ่กับพื้นในห้องนั่งเล่นคุยกันเรื่องพบรักกับผม ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าไอ้ไวน์มันจะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนผมหรือรู้สึกผิดอะไรนักหนาทั้งๆที่บอกกับมันไปแล้วว่าไม่เป็นไรเดี๋ยว
พบรัก..." ไงจ้ะพบรัก ไม่ได้เจอกันนานเลยนะได้ข่าวว่าเธอกับเบียร์เลิกกันแล้วหรอดีจังเลย "คนมาใหม่ที่ถือวิสาสะนั่งลงตรงหน้าฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตพูดขึ้น ยัยแซน!!" แสดงว่าข่าวที่เธอได้มามันเป็นข่าวเก่าแน่ๆเลยแซน "ฉันพูดพลางยกยิ้มไปด้วย" อะไร "คนตรงหน้าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ฉันกับยัยนี่เราเคยเป็นเพ
พบรัก..." เบียร์ เบียร์ ตื่นได้แล้ว "ฉันเขย่าตัวคนที่นอนกอดฉันอยู่ให้ลุกขึ้น พอฉันตื่นขึ้นมาตอนนี้ก็เย็นมากแล้วและฉันก็ต้องเข้าไปตรวจงานที่ผับคืนนี้ แต่คนที่หลับอยู่ตอนนี้สิกลับไม่ยอมกระดิกตัวลุกขึ้นมาเลย อะไรจะขี้เซาขนาดนั้น" เบียร์ เบียร์ ตื่นเลยนะนายต้องพาฉันไปตรวจงานนะรู้มั้ย "ฉันยิ่งเขย่าแ
พบรัก..." นายจะนอนอยู่แบบนี้หรือไง บ้านช่องไม่รู้จักกลับ "ฉันมองหน้าคนที่นอนกินขนมอยู่บนตัก นี่มันก็นามมากแล้วนะเขาไม่กลับบ้านกลับช่องหรือไง" ไม่กลับอะจะนอนนี่ "คนบนตักตอบหน้าตาเฉยพลางหยิบขนมในจานที่วางอยู่บนท้องของเขาขึ้นมาป้อนฉันบ้าง" ฉันไม่ชอบกินขนมนะ ป้อนอยู่ได้ "ฉันบุ้ยหน้าให้คนบนตักแต่ก







