บทที่5

ปลายฟ้าที่พึ่งเลิกเรียนก็รีบเรียกรถเพื่อไปให้ทันเวลาเข้างานในอีกครึ่งชั่วโมงนี้ ร่างเล็กรีบเข้ามานั่งในรถพร้อมกับบอกจุดหมายที่จะไปให้กับคนขับรถ

เมื่อรถมาจอดยังหน้าร้านที่เขาทำงานอยู่ เขาก็รีบควักเงินจ่ายแล้วรีบวิ่งลงจากรถหายเข้าไปในร้าน แต่ทว่าคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่เวลานี้อย่างต้นหนาวกลับอยู่ที่นี่และกำลังนั่งคุยอยู่กับชัตเตอร์

“พี่เตอร์สวัสดีครับ คุณหนาวสวัสดีครับ” ปลายฟ้าเดินเข้าไปยกมือไหว้คนทั้งสองด้วยความนอบน้อม

“มาก็ดีเลยพี่กำลังจะกลับบ้านพอดี” ชัตเตอร์ว่าขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามปกติ

“ครับ? พี่มีอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่า!?”

“เปล่าๆ ฟ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” ชัตเตอร์บอกปัดไปก่อนจะเอ่ยลาคนทั้งสองเพื่อกลับไปหาต้นลมที่ตอนนี้น่าจะใกล้กลับถึงบ้านแล้ว

ปลายฟ้าจึงทำเพียงพยักหน้า เขาปลายตามองร่างสูงอยู่สามวิก่อนจะหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องพนักงาน

Talk ต้นหนาว

วันนี้ที่ผมมาที่นี่ตั้งแต่เย็นก็เป็นเพราะผมอยากจะคุยเรื่องของปลายฟ้านิดหน่อยและจากประวัติที่ผมให้คนไปสืบมาคืออีกคนอยู่คนเดียวในห้องพักนั้น

ทั้งพ่อและแม่ยังแยกทางกันตั้งแต่ปลายฟ้าอยู่ช่วงมัธยมเองด้วยซ้ำ ปลายฟ้าก็ยังอยู่กับแม่จนถึงตอนที่แม่แต่งงานใหม่

แต่ที่ผมอยากรู้คือหลังจากนั้น การที่ผมมาถามชัตเตอร์ย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด

ทว่าชัตเตอร์ดันรู้แค่ว่าอีกคนใช้ชีวิตคนเดียวมาหลายปีและหาเงินส่งตัวเองเรียน พอเวลาเงินไม่พอชัตเตอร์ก็จะเป็นคนให้ยืมเสมอ

ตอนนี้ในหัวของผมกำลังมีแต่เรื่องของปลายฟ้าเต็มไปหมด ทั้งที่ผมไม่เคยจะสนใจใครและไม่คิดจะมีใครด้วย

ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ หรือผมควรต้องบอกอีกสักรอบ แล้วถ้าผมดันไม่เบื่อล่ะ โอ๊ย ปวดหัวยิ่งกว่าทำงานมูลค่าหลายพันล้านอีก

“คุณหนาวจะรับอะไรดี”

ผมแค่นึกถึง ไม่ต้องมายืนต่อหน้าผมแบบนี้ก็ได้ไหมล่ะ ผมว้าวุ่นใจกันพอดี

“คุณได้ยินที่ผมถามไหมเนี่ย!?” สีหน้าเริ่มไม่พอใจ

“เอาอะไรมาให้กินก่อนก็ได้ที่ไม่ใช่เหล้า” ผมตอบออกไปส่งๆ เพื่อให้ผมได้อยู่กับตัวเองสักพักก็คงดี

ก็ใครจะคิดล่ะว่าผมจะอยู่คุยกับชัตเตอร์จนมาถึงเวลาเข้างานของปลายฟ้าพอดี

ผมทำเพียงแค่นั่งเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะของตัวเอง มองดูร่างเล็กที่ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองด้วยสีหน้ายิ้มแย้มราวกับรักงานที่ทำอยู่มากขนาดนั้นแหละ

และอาจจะเป็นด้วยความที่อีกฝ่ายหน้าตาสวยหวานตาแบบฉบับโอเมก้าจึงทำให้มักจะมีพวกอัลฟ่าชอบให้ดื่มเหล้าเพื่อแลกกับทิปอยู่บ่อยๆ

แต่ผมว่าถ้าปลายฟ้าลองเอ่ยปากขอผมดู ผมคงจะรีบเซ็นเช็คให้อีกฝ่ายอย่างไม่ต้องคิดเลยล่ะ นี่ผมกำลังหลงเด็กอยู่ใช่ไหมเนี่ย?

ทว่าเหมือนผมจะมั่วแต่เอาเวลาคิดเรื่องไร้สาระมากเกินไป พอผมหันไปอีกทีก็พบกับร่างเล็กที่น่าจะกำลังเมาจนหน้าแดงระเรื่อ

ผมจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากโต๊ะแต่ไม่ใช่เพื่อจะพาร่างเล็กกับบ้านตอนนี้หรอกนะ ผมจะนั่งเฝ้ามันที่หน้าบาร์เนี่ยแหละ

“เหล้าแก้วหนึ่ง”

ชายหนุ่มว่าเสียงห้วน จากคนที่ไม่ชอบความวุ่นวายแต่ในตอนนี้กำลังนั่งอยู่เบื้องหน้าที่มักจะมีคนเดินไปเดินมาอยู่บ่อยๆ

“คุณหนาว ทำไมไม่เรียกพนักงานในไปเสิร์ฟล่ะครับ” ปลายฟ้าว่าพรางยื่นแก้วเหล้าสีอำพันไว้เบื้องหน้าของร่างสูงที่เขารู้จักพอสมควร

ถามมากจริงๆ

เดี๋ยวก็ลากกลับบ้านมันตั้งแต่ตอนนี้

“อย่าถามมากแล้วก็ทำงานของนายไป”

ผมที่เห็นว่าเหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ใกล้ที่คนตัวเล็กจะเลิกงานแล้ว ผมรออีกสักหน่อยคงจะไม่เป็นอะไรหรอก ผมรอได้

ผมที่เห็นว่าคนอื่นๆ กำลังช่วยกันเก็บร้านอยู่ ผมก็ยังคงนั่งรออยู่ที่เดิม อย่างไม่ได้ต้องการจะดื่มเหล้าเพิ่มอีก

“ช่วงนี้มาร้านเหล้าบ่อยจังเลยนะต้นหนาว”

ต้นลมที่เดินจับมือเข้ามากับชัตเตอร์เอ่ยทักทายผู้เป็นน้องด้วยความหยอกเย้า โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าตอนนี้น้องชายของตัวเองกำลังติดเด็กในร้านของตัวเองอยู่

“อืมม์” ผมทำเพียงแค่ตอบออกไปสั้นๆ ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อออกไปรอปลายฟ้าที่รถแทน

“นั่นนายจะกลับแล้วหรือยังไง”

“ใช่ครับ พวกพี่สองคนเชิญอยู่ด้วยกันไปเถอะ” เขาว่าอย่างประชดประชัน

ผมที่แยกออกมาจากสองคนนั้นที่ขนาดเจอหน้ากันทุกวันแต่ยังหวานกันได้ จนผมนี่เอียนมากเลย เอาตรงก็ อิจฉานั่นแหละครับ

“คุณหนาวทำไมยังไม่กลับอีกครับ” ปลายฟ้าที่เดินออกมาเห็นชายหนุ่มกำลังยืนอยู่ที่รถของตัวเอง เขาจึงเดินเข้ามาถามร่างสูงเผื่อรถอาจจะเป็นอะไร

“รอนายอยู่ เดี๋ยวไปส่ง”

ผมพูดไปอย่างงั้นแหละครับสภาพนี้ต่อให้ส่งถึงหน้าหอก็ต้องลากขึ้นห้องอยู่ดี สู้ไปห้องผมดีกว่ามีค่าเท่ากัน

“แต่ผมไม่ได้อยากกลับกับคุณนะครับ” ร่างเล็กว่าด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้

“นายนี่มันดื้อเหมือนเด็ก” ถึงปากผมจะบ่นแต่ก็ยังคว้ามือดึงร่างเล็กเข้าไปด้วยกันด้านในรถอยู่ดี

“ผมจะลงครับ” ร่างเล็กเนิ่มโวายวายเมื่อถูกขัดใจ

“นั่งเฉยๆ” เขาว่าเสียงขรึมมือข้างหนึ่งจับข้อมือร่างเล็กรวบเข้าไว้ด้วยกัน

ผมเริ่มสตาร์ทรถก่อนจะขับออกสู่ท้องถนนด้วยความเร็วตามที่กฎหมายกำหนด เพราะวันนี้ผมไม่ได้รู้สึกรีบร้อนอะไรทั้งวันนี้ยังเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์อีกต่างหากผมมีเวลาเล่นกับลูกกระต่ายน้อยทั้งวัน