LOGIN"ห๊ะ จริงเหรอ"
เสียงแหลมเอ่ยดังลั่นจนคนในร้านหันมามองยังโต๊ะของทั้งสองด้วยความตกใจ "เบาเสียงหน่อยสิแก" น้ำหนาวเอ่ยห้ามเพื่อนสาว พร้อมทั้งหันไปขอโทษคนในร้านด้วยความเกรงใจ "ก็แหม๋~~~ ฉันตื่นเต้นแทนแกนิ พรหมลิขิตหรือเปล่าจ๊ะ" หนูดีเอ่ยหยอกเย้าเพื่อนก่อนที่จะคีบหมูที่สุกแล้วเข้าปาก "แกว่าพี่เขายังโสดหรือเปล่า" น้ำหนาวเอ่ยขึ้นด้วยความลังเลเล็กน้อย "อ๊อย~ คงเหลือมาถึงแกหรอกย๊ะ หน้าตาเขาไม่ได้สามัญชนแบบพวกเรานะย๊ะ" หนูดีเอ่ยขึ้นอย่างด่วนสรุป แต่เมื่อหันมาเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวที่สลดลงด้วยความผิดหวัง ก็อยากจะตีปากตัวเองจริงๆ ลืมไปได้อย่างไรว่ายัยเพื่อนตัวดีตามหาพ่อเทพบุตรตัวหอมมาเป็นปี โดยที่ไม่เปลี่ยนใจเลยสักนิด ตอนนี้เจอแล้วแต่กลับเป็นคนที่ทั่วมหาลัยต่างก็อยากได้เขาไปครองด้วยเหมือนกัน "แกไม่ต้องเป็นห่วง นี่ใครย๊ะ สุดยอดนักสืบ แกอยากรู้อะไรบอกฉันมาได้เลยคร่า~~" "พอเลยค่ะ เรื่องพี่เขาแกไม่ต้องยุ่งเลย ปล่อยให้มันเป็นไปเองตามธรรมชาติ" น้ำหนาวรีบเอ่ยห้ามเพื่อนสาว เพราะเรื่องนี้ไม่แน่ใจว่าถ้ารู้คำตอบไปแล้ว เธอจะยังมีความสุขทุกครั้งที่มองเขาแบบนี้หรือเปล่า ความกลัวว่าเขาจะมีคนของใจมากกว่าอยากรู้ว่าเขาเป็นใครซะอีก "บางทีแอบมองไกลๆแบบนี้อาจจะดีมากกว่าด้วยซ้ำ พี่เขาคงไม่ชอบเด็กน้อยอย่างเธอแน่" น้ำหนาวเอ่ยกับตนเองในใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทั้งคู่ทานข้าวเสร็จก็รีบแยกย้ายกันทันที ภายในห้องที่ถูกตกแต่งไปด้วยสิ่งของโทนเข้ม เฟอร์นิเจอร์ล้วนเป็นสีดำหรือเทาทั้งหมด ในห้องดูสะอาดตาข้าวของทุกอย่างถูกเก็บอย่างเป็นระเบียบ ใครๆก็มองว่าน้ำหนาวเป็นผู้หญิงสายหวาน แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอนั้นชอบสิ่งของที่ทุกอย่างออกไปแนวสายเท่มากกว่า ขาเรียวก้าวออกจากห้องน้ำ สวมชุดนอนสีดำที่ความยาวเลยหัวเขามาหนึ่งคืบ เธอใช้ผ้าเช็ดผมที่ยังแห้งไม่สนิทตรงไปนั่งลงที่โต๊ะทำงาน หน้าจอคอมพิวเตอร์ตัวใหญ่ปรากฏเว็ปไซต์หนึ่งสำหรับเขียนนิยายไว้ อีกอาชีพหนึ่งที่เธอทำเพื่อหารายได้ระหว่างเรียนคือการเขียนนิยาย ถึงแม้ตัวเธอเองจะไม่ได้ขัดสนเรื่องค่าใช้จ่าย แต่มันกลับเป็นสิ่งที่เธอชอบที่สุด 'แกอยากรู้เหรอ เดี๋ยวฉันสืบให้เอง' เสียงหนูดีตอนที่คุยกันในร้านข้าวดังขึ้นมาให้หัวของเธออีกครั้ง มือเรียวเอื้อมไปจับที่เมาท์กดเข้าไปยังเว็บไซด์เฟซบุ๊กทันที เธอลังเลเล็กน้อย ตั้งแต่รู้ว่าพี่เขาไม่ใช่นักศึกษาทั่วไป หน้าที่ต่างกับเธอมากก็พร้อมจะตัดใจ เธอต้องการชีวิตที่เรียบง่ายและสงบสุข การถอยห่างจากพี่เขาถือเป็นทางเลือกที่ดี "ไหนๆก็จะตัดใจแล้ว ขอดูข้อมูลหน่อยนะคะ" น้ำหนาวพึมพำออกมาเบาๆก่อนที่จะค้นหาจากสิ่งที่เธอรู้นั่นก็คือชื่อ ด้วยทุกวันนี้ถึงรู้ข้อมูลเพียงเท่านี้ก็หาได้ไม่ยาก เป้าหมายที่เธอต้องการปรากฏขึ้นทันที ไวเท่าความคิดสิ่งแรกที่เธอต้องการรู้คือ "สถานะ" คลิก! โสด ตัวอักษร 3 ตัวปรากฏขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมปากของเธอฉีกยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ "อร๊่าย~" หญิงสาวทั้งยิ้ม หัวเราะ และกระโดดไปมาด้วยความดีใจ อย่างน้อยคนที่ชอบก็ยังไม่มีใคร คนตัวเล็กกระโดดลงบนเตียงกว้างลืมเรื่องที่บอกว่าตัวเองจะตัดใจไปก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น คืนนี้คงเป็นวันที่เธอฝันหวานไปอีกคืน .... สามเดือนต่อมา ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา หญิงสาวไม่ได้วุ่นวายหรือแม้แต่แสดงตัวให้กันต์ได้รับรู้แม้เพียงนิด สิ่งที่หญิงสาวทำคือแค่แอบมองเขาบ้างบางครั้ง เธอมองว่าอยู่แบบนี้มันปลอดภัยกับใจเธอที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเสียงพูด ท่าทาง รูปถ่ายที่หญิงสาวแอบถ่ายไว้ขณะเขาสอน หรือแม้แต่เสียงเดินของเขาเธอก็จำได้แม่นถึงแม้จะไม่เห็นใบหน้าของเขาก็ตาม นี่สินะโลกของคนที่แอบชอบใครสักคน มันเรียบง่ายแค่นี้เองเหรอ "แกยังไม่ได้บอกพี่เขาอีกเหรอ" หนูดีหันมาถามเพื่อนของตนที่ทำหน้ามุ่ยด้วยความเศร้าใจเล็กน้อย สีหน้าแบบนี้เป็นคำตอบได้ดีกว่าเอ่ยตอบเพื่อนสาวไปซะอีก "โอ๊ย~~ นี่คิดว่าตัวเองเป็นคนเหนือมนุษย์หรือไงจ๊ะ ที่สื่อกระแสจิตไปแล้วพี่เขาจะรับรู้ แกอายุอานามก็ไม่น้อยแล้วนะ ไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อย" "ก็ฉันไม่กล้านิ ดูพี่เขาสิแล้วดูฉันสิ เฮ้อออ" "อย่าด้อยค่าตัวเองค่ะ แกสวย แกเลิศ เรียนก็เก่ง ถ้าพี่เขาไม่ชอบแกก็ซื้อค่ะ ถามพี่เขาเลยขายไหม" "แกช่วยจริงจังหน่อยได้ป่ะ" "ก็ได้ๆ แกน่ะต้องหาทางที่จะได้อยู่ใกล้ๆพี่เขา เข้าใจไหม" "แล้วจะให้ฉันทำอย่างไรเหล่า พี่เขาเป็นเจ้าหน้าที่นะ ไม่ใช่รุ่นพี่ในสาขาที่จะมีโอกาสได้เจอเขาได้ง่ายๆ การจะเจอหน้าพี่เขาสักครั้งยากจะตายไป" "จากหน้าตาที่สมบูรณ์แบบแล้ว ฉันว่าพี่เขาไม่น่าอายุห่างแกเกินห้าปีแน่ ลองทักเฟซบุ๊กไปดีมะ" "ทักไปยังไง ฉันยังไม่ได้แอดพี่เขาไปเลยด้วยซ้ำ" "ห๊า~~~ ยัยน้ำหนาว! โอ๊ย~ หมอมแม่จะเป็นลม ช่วยบอกฉันทีว่ามันไม่จริง" "ขอโทษนะ แต่มันคือเรื่องจริง" "ฉันพึ่งรู้ว่าเพื่อนฉันโง่เป็นเต๋าล้านปีขนาดนี้ ตอนนี้ฉันคงแนะนำอะไรแกไม่ได้ นอกจากแนะนำให้แกพาตัวเองโผล่หน้าไปให้พี่เขาเห็นค่ะ ให้เขารู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตอย่างแกอยู่บนโลกนี้ด้วย โอ๊ย~ตุ๊ดจะเป็นลม" "เฮ้อ~"น้ำหนาวยืนอึ้งมองข้าวของของตนเองที่พนักงานกำลังยกขึ้นรถ ของเธอที่ซื้อมีมากกว่าของเขาเสียอีก อีกทั้งของพวกนี้เป็นเขาที่รูดบัตรจ่ายให้เธอทุกชิ้นโดยให้เหตุผลว่าเป็นสวัสดิการพนักงาน แต่ในใจเธอคิดว่านี้ไม่น่าจะใช่ ของที่เขาบอกว่าจะให้เธอมาช่วยถือมีเพียงช็อกโกแลตในมือเธอที่เขายื่นให้ช่วยถือเพียงกล่องเดียวเท่านั้น ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะขับรถเป็นชั่วโมงเพื่อมาซื้อไกลถึงที่นี่ "ไม่ขึ้นรถหรือยังไง"เสียงทุ้มเอ่ยบอกก่อนจะเดินนำขึ้นรถไป หญิงสาวจึงได้รีบขึ้นรถตาม"ขอบคุณนะคะที่ให้ฉันติดรถมาซื้อของด้วย"หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเขาจากใจจริงด้วยรู้เจตนาที่แท้จริงแล้ว ดูๆไปแล้วเขาก็ไม่ได้เป็นเจ้านายไม่ดีอย่างที่เธอคิด คำพูดหยาบคายวันแรกที่ได้พบกันเธอไม่ได้รับมันอีกเลย ตอนทำงานเขาเป็นมืออาชีพมาก อีกทั้งใจดีมากด้วย เธอยอมรับว่าตอนที่เห็นห้องพักโล่งๆยังรู้สึกท้อใจไม่หาย ไม่คิดว่าคนที่ตัวเองเคยว่าเขาก่อนหน้าจะเป็นคนยื่นมือมาช่วย ไม่เพียงพามาเองยังสายเปย์จ่ายให้เธอหมดไปหลายพันอีกด้วย ถึงแม้ว่าเงินจำนวนนี้จะน้อยมากๆสำหรับคนอย่างเขาก็ตาม"อืม"กันต์รับคำขอบคุณด้วยเสียงราบเรียบโดยที่สายตาไม่ได้ละจากถนนด้านหน้า"ท
ก๊อกๆ"เข้ามา!"เสียงอนุญาตดังออกมาจากด้านในทันทีที่หญิงสาวเคาะประตู น้ำหนาวสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆอยู่หน้าห้องทำงานอย่างเรียกกำลังใจ เธอไม่ได้กลัวเพียงแค่ไม่รู้ทำไมเวลาที่อยู่ใกล้เขาทีไร เหมือนมีพลังงานบางอย่างกดดันเธอตลอดเวลา จะให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้เพราะยังไงก็ต้องทำงานร่วมกัน หากมองอีกมุมเขาเป็นเจ้านายส่วนเธอเป็นคนร่วมงานคนหนึ่งเท่านั้น ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีให้ความสามารถเป็นตัวตัดสินจะดีกว่าแก๊ะ!น้ำหนาวผลักประตูเข้าไปยืนที่หน้าโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสำรวม "นั่งลงสิ"น้ำหนาวทำตามอย่างว่าง่าย มองเขาที่กำลังเซ็นเอกสารกองโตอยู่สักครู่ก็เรียกลูกน้องให้มายกออกไปจากห้อง "ใครเป็นคนมอบโปรเจกต์นี้ให้เธอ"กันต์วางทุกอย่างตรงหน้าก่อนหันมาคุยกับเธอด้วยท่าทีจริงจัง"หัวหน้าของฉันค่ะ คุณประสิทธิ์""เขาไม่รู้เหรอว่าเธอ เพิ่งเข้ามาทำงาน""รู้ค่ะ"หญิงสาวเอ่ยออกไปตามตรงโดยไม่กลัว ถ้าหลังจากนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นเธอก็ไม่ได้ผิดเนื่องด้วยทำตามคำสั่งเท่านั้น กันต์ถอนหายใจพลางกอดอก เขาไม่ได้ดูถูกความสามารถเธอว่าจะทำไม่ได้ แต่นี่คืองานแรก ประสบการณ์ก็ยังไม่มี ด้วยโปรเจกต์แรกเป็นตัวตัดสินว่าเธอจะผ่านทดล
น้ำหนาวมองผ่านกระจกรถออกไปยังด้านนอกที่วุ่นวาย เช้านี้รถติดมากทว่ารถที่เธอนั่งกำลังมุ่งหน้าออกนอกเมืองหลวงแห่งนี้ วันนี้เธอต้องเดินทางไปยังบริษัทในเครือข่ายเพื่อเก็บข้อมูลในการทำโปรเจกต์ ในใจก็แอบหวั่นเล็กน้อยหลังเรื่องที่ยี่หวาบอกเธอเมื่อคราวก่อน ข้อมูลที่มีให้น้อยเกินไปที่จะเลี่ยงการลงพื้นที่ ดูท่าแล้วเธอต้องมาอยู่ที่นี่จนกว่าโปรเจกต์จะเสร็จลุล่วง"ถึงแล้วครับ"คนขับรถของบริษัทเอ่ยบอกหลังมาส่งเธอถึงที่ น้ำหนาวหอบกระเป๋าเดินทางใบโตลงจากรถก่อนจะเข้าไปติดต่อเพื่อขอเข้าที่พักพนักงาน"สวัสดีค่ะ ฉันเนตรนภามาจากสำนักงานใหญ่ค่ะ""สวัสดีค่ะ ทางสำนักงานใหญ่แจ้งมาแล้วว่าคุณจะมาเก็บข้อมูล ระหว่างนี้หากมีปัญหาอะไรหรือว่าต้องการข้อมูลส่วนไหนติดต่อพี่ได้เลยนะจ๊ะ อ้อ! พี่ชื่อแนนนะจ๊ะ""ขอบคุณนะคะ พี่แนนเรียกหนูน้ำหนาวก็ได้ค่ะ""ได้จ๊ะ เราเอากระเป๋าเดินทางมาฝากพี่เอาไว้ก่อน เดี๋ยวช่วงบ่ายพี่ทำเรื่องเขาที่พักพนักงานให้ ส่วนตอนนี้เดี๋ยวพี่พาเราเดินทัวร์บริษัท จะได้รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนบ้างจะติดต่อสะดวก""รบกวนด้วยนะคะ""ยินดีจ๊ะ"หญิงสาวรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้างเนื่องด้วยก่อนหน้ากังวลไปมาก เปิดฉากด้วยพี่แ
บินจากไทยไปรัชเชสเตอร์ สหรัฐอเมริกาใช้เวลามากกว่าสามสิบชั่วโมง ทว่าคนบนเครื่องกลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย หกปีที่ผ่านมาชายหนุ่มชินแล้วกับการเดินทางไกลบ่อยแบบนี้ เพราะรู้ว่าจุดหมายปลายทางมีคนที่ตนรักและข่าวดีรออยู่ ทันทีเมื่อถึงสนามบินนพดลที่เดินทางมาก่อนหน้าก็มารอรับผู้เป็นนายอยู่ก่อนแล้ว รถหรูเคลื่อนตัวออกจากสนามบินไปยังโรงพยาบาลทันทีโดยไม่พักจากการเดินทางไกลเมื่อหกปีก่อนจารวี พิชญเดชา มารดาของชายหนุ่มเส้นเลือดในสมองแตกเฉียบพลัน ทว่าการรักษาครั้งนั้นถึงแม้จะช่วยชีวิตเอาไว้ได้ แต่กลับแลกมาด้วยการกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา เพราะแบบนี้จากตอนแรกที่คิดว่าบิดาอาจพอมีเวลาช่วยสอนงานต่างๆในเครือธุรกิจ กลายเป็นว่าชยศต้องเดินทางมาที่อเมริกาเพื่อดูแลภรรยาอันเป็นที่รัก ด้วยความหวังในการฟื้นไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะโรงพยาบาลที่ดีที่สุด หมอฝีมือดีอันดับต้นๆของโลกก็ใช่ว่าจะทำให้มารดาฟื้นได้ในเร็ววันณ โรงพยาบาลใช้เวลาชั่วโมงกว่ารถก็มาจอดเทียบที่หน้าโรงพยาบาล แต่ว่าทันทีที่เท้าหนาเหยียบลงพื้นกลับยืนไม่มั่นจนเซเล็กน้อย นพดลตรงเข้ามาพยุงผู้เป็นนายได้ทันก่อนล้มไป หลายวันนี้มานี้ทั้งทำ
น้ำหนาวชะงักไป ด้วยรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นไม่ถูกต้องจริงๆ แต่หากมองในอีกมุมการที่ต้องทำงานกับคนแบบนี้มันไม่ดีต่อตัวของเธอเอาเสียเลย เขาเป็นเจ้าของบริษัทแต่ไม่ใช่เจ้าชีวิต ทำไมต้องมายอมให้ใครก็ไม่รู้มาแสดงพฤติกรรมแย่ๆแบบนี้ด้วยตั้งแต่ครั้งแรก ถ้าทำงานร่วมกันในอนาคตแล้วเกิดเรื่องแบบนี้หรือแย่กว่านี้ขึ้นอีกจะทำยังไง"แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะยกเลิกสัญญา เมื่อรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยในที่ทำงาน""คุณยังไม่ได้เริ่มทำงานเลย ไม่ปลอดภัยเรื่องอะไรครับ""จากคุณไงคะ การกระทำของคุณเมื่อวานมันคือการไม่ให้เกียรติและคำพูดมันส่อถึงการคุกคามทางเพศ"ครั้งนี้น้ำหนาวเริ่มทนไม่ไหว ลุกขึ้นเท้าเอวบอกเขาด้วยความโมโห"คุกคามทางเพศ....กับคุณเนี่ยนะ""ทำไม ฉันมันทำไมคะ หรือคุณลืมการกระทำของตัวเองเมื่อวานแล้ว""อืม~ ผมยอมรับว่าคุณก็สวยจริงๆ แต่ว่า...ผมมั่นใจว่าตอนนี้ยังไม่ได้คิดอะไรเกินเลยเกี่ยวกับเรื่องคุกคามทางเพศกับคุณแน่ๆ หากคุณมาทำงาน ผมรับรองได้ว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นอีกแน่นอน""แล้วฉันจะมั่นใจอย่างยังไง"หลังได้ยินคำถามของหญิงสาว ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปหยิบนามบัตรส่วนตัวของตัวเองออกมา จากนั้นเดินอ้อมไปหาเธอที่ยืนฝ
"สวัสดีค่ะ มาขอเข้าพบคุณกันต์ค่ะ"น้ำหนาวในชุดเสื้อเชิดสีครีมกระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อยดูเรียบร้อย เดินเข้ามาแจ้งเจตจำนงของตัวเองด้วยแววตาหมายมั่น เมื่อวานเธอพูดชัดเจนแล้วว่าตัวเองไม่ต้องการทำงานที่นี่ต่อ เป็นเขาเองที่แสดงท่าทีแย่ๆแบบนั้นใส่เธอ งานก็ยังไม่ได้ทำด้วยซ้ำ กลายเป็นว่าเธอต้องมาเสียค่าปรับถึงหนึ่งล้านห้าแสนบาทภายในชั่วข้ามคืน เขานี่มันหน้าเลือดจริงๆ"ได้นัดไว้หรือเปล่าคะ""ไม่ได้นัดค่ะ แต่พี่จินดาแจ้งว่าถ้ามาถึงให้เข้าพบได้เลย""รอสักครู่นะคะ"พนักงานต้อนรับบอกน้ำหนาวก่อนจะโทรหาจินดาที่หน้าห้องผู้บริหารเพื่อประสานงาน ไม่นานก็ยื่นคีย์การ์ดเหมือนครั้งที่แล้วให้ น้ำหนาวเดินขึ้นลิฟต์ไปด้วยใบหน้าเอาเรื่อง จินดาปล่อยให้หญิงสาวเข้าไปในห้องทันทีเพราะชายหนุ่มได้สั่งเอาไว้แล้ว แววตาของจินดาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ลางสังหรณ์บอกว่าผู้เป็นนายของเธอตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้มีท่าทีแปลกไป อาจเกิดเรื่องไม่ดีกับหญิงสาวก็ได้ มีที่ไหนให้แก้สัญญาเริ่มทำงานแบบนี้กัน คนตัวเล็กเดินเข้ามาในห้องตามที่จินดาบอก ทว่าตอนนี้ชายหนุ่มกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาหันมาบอกเธอก่อนจะส่งสั







