EP 5 - ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ

บรรยากาศที่โต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ครอบครัวทั้งสองฝ่ายดูจะถูกอกถูกใจกันดีเสียเหลือเกิน มีเพียงริรินเท่านั้นที่นั่งนิ่ง ดวงตาจ้องไปที่รามอย่างคาดโทษ

และเมื่อพ่อของเธอพูดขึ้นว่า

"ถ้าทุกคนเห็นตรงกัน ก็ให้หมั้นกันก่อน พอริรินเรียนจบ ก็ค่อยแต่งงาน"

"พ่อคะ!" ริรินรีบแย้งทันที

แม่ลูบแขนเธอเบา ๆ เป็นเชิงเตือนให้ใจเย็น แต่เธอไม่อาจทนได้อีกต่อไป

"หนูไม่เห็นด้วยค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ...แต่ความจริงคือ หนูมีแฟนแล้วค่ะ"

ทุกสายตาหันมามองเธอด้วยความตกใจ แม้กระทั่งพ่อของรามเองก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

"ริริน!" พ่อของเธอเอ่ยเสียงดัง สายตาขึงขังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ขณะที่แม่พยายามปรามเธออย่างสุดกำลัง

เธอถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะใช้ปลายเท้าสะกิดรามใต้โต๊ะเป็นเชิงให้ช่วยพูดออกมา ว่าเขาเองก็ไม่อยากแต่งงาน เพราะเขาย่อมรู้ดีว่าเธอมีแฟนแล้ว—เธอเคยบอกเขาไปแล้วเมื่อคืน

แต่คำตอบที่ออกจากปากของรามกลับทำให้เธออ้าปากค้าง

"น้องริรินนี่หยอกแรงเหมือนกันนะครับ ไม่ต้องห่วงครับ ถ้ายังไม่พร้อมจะแต่ง ก็ยังไม่ต้องแต่ง พี่รอได้เสมอ"

หะ...ห้ะ!?

ดวงตาของเธอเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ทั้งที่เมื่อกี้เธอเพิ่งส่งซิกให้เขาช่วยพูดแท้ ๆ ว่าไม่เอา ไม่หมั้น ไม่แต่ง แล้วทำไมเขาถึงได้ตีเนียนตอบกลับมาแบบนี้?

ให้ตายเถอะ! นี่เขาจะบ้าไปแล้วหรือยังไง!!

"ใช่ ๆ ลุงก็รอได้ ไม่เป็นไรเลย" พ่อของรามเสริมขึ้นด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

บรรยากาศรอบโต๊ะกลับมาเฮฮาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนริรินก็นั่งหน้าตึง กระทืบเท้าข้างหนึ่งลงกับพื้นใต้โต๊ะใส่รามทันที

เขาสะดุ้งเล็กน้อย แต่กลับหันมายิ้มให้เธออย่างหน้าตาเฉย ราวกับสนุกกับสถานการณ์ตรงหน้า

ริรินกัดฟันแน่น ข่มใจไม่ให้ลุกขึ้นไปฟาดหน้าเขาตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

เกลียดขี้หน้าหมอนี่ที่สุดในโลก!!

...

ริรินเดินออกจากร้านอาหารด้วยใบหน้าเคร่งเครียด โดยมีร่างสูงของรามเดินตามมาเงียบ ๆ พอพ้นจากสายตาผู้ใหญ่ เธอก็หันกลับมาแว้ดใส่เขาทันทีอย่างกลั้นไม่อยู่

“ทำไมนายต้องพูดแบบนั้นออกไปด้วย!?”

“พูดอะไร?” รามตอบกลับเรียบ ๆ สีหน้าเย็นชาจนต่างจากตอนอยู่ต่อหน้าพ่อแม่ของเธอลิบลับ

“นายก็รู้อยู่แล้วว่าฉันมีแฟน! แล้วนายยังจะมาบอกว่ารอแต่งกับฉันเนี่ยนะ!? บ้าไปแล้วรึไง!” เธอผลักไหล่เขาแรง ๆ อย่างโมโห แต่เจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะขยับ เหมือนแรงเธอไม่สะเทือนอะไรเขาเลยสักนิด

“แล้วไง?” เขาพูดสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงยั่วโมโหอย่างจงใจ

นั่นยิ่งทำให้ริรินแทบอยากจะฟาดหน้าหล่อ ๆ นั่นสักทีด้วยส้นสูงที่ใส่อยู่

“ตกลงนายต้องการอะไรจากฉันกันแน่ หรือว่า...นายแอบชอบฉัน?” เธอขมวดคิ้วถามออกไปแบบหลุดปาก แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องหาว่าเธอหลงตัวเองแน่ ๆ แต่ในเมื่อเขาเข้าหาเธอก่อนตอนอยู่ผับ แถมยังชอบมาแตะเนื้อต้องตัวอีก จะไม่ให้คิดยังไงได้ล่ะ?

รามหรี่ตามองเธอเหมือนคนพูดเพ้อเจ้อ

“เธอไม่ต้องรู้อะไรทั้งนั้น รู้แค่ว่า...เราจะหมั้นและแต่งงานกันก็พอแล้ว” เขาทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปร้านอย่างไม่สนใจสายตาเคืองจัดของริรินเลยแม้แต่น้อย

มือบางกำเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธจัด เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อแม่ถึงชอบผู้ชายที่กล้ามาแตะต้องเธอในผับได้ลงคอ แล้วกับเจมส์ ผู้ชายแสนดีที่อ่อนโยนกับเธอทุกอย่าง กลับถูกมองว่า “ไม่เหมาะสม” แค่เพราะเขาเป็นลูกของบริษัทคู่แข่ง?

หรือจริง ๆ แล้วเธอยอมพ่อแม่มากเกินไปกันแน่นะ?

ถ้าการหมั้นครั้งนี้เกิดขึ้นจริง เจมส์ต้องเสียใจมากแน่ ๆ และเธอเองก็คงเจ็บไม่แพ้กัน เธอไม่มีทางยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นแน่นอน

มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่คุ้นเคยทันที

(ครับ ริริน?)

“พี่เจมส์...” เสียงเธออ่อนลงทันที เหมือนกำลังเรียกที่พึ่งสุดท้ายของหัวใจ

(หืม? เป็นอะไรครับ ทำไมเสียงเป็นแบบนี้?) เจมส์ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย ฟังแค่นั้นก็น้ำตาซึมได้เลย

“คือว่า...พ่อกับแม่จะให้ริรินหมั้นกับลูกชายเพื่อนพ่อค่ะ...” เธอสารภาพเสียงเบา

(ครับ!?) น้ำเสียงของเจมส์เปลี่ยนทันที

(ไม่ได้เด็ดขาด! ริริน พี่ไม่ยอมนะ!)

เธอสะดุ้งเล็กน้อยกับน้ำเสียงจริงจังนั้น แต่ก็อบอุ่นในใจที่เขาโกรธแทน...เพราะเขารักเธอจริง ๆ

“ริรินก็ไม่ยอมเหมือนกันค่ะ...เลยโทรมาปรึกษาพี่ว่าควรทำยังไงดี”

(งั้นเอาแบบนี้ก่อนมั้ย ริรินมาอยู่คอนโดพี่ก่อน ดีมั้ยครับ?)

“หะ...คะ? จะดีเหรอคะ?” เธอถามอย่างไม่มั่นใจ

(หรือริรินจะยอมหมั้นกับคนอื่นจริง ๆ? ริรินไม่รักพี่แล้วเหรอครับ...)

“ไม่ใช่นะคะ! ริรินรักพี่เจมส์นะ!”

เธอตอบเสียงสั่นทันที น้ำเสียงงอน ๆ ของเขาเล่นเอาใจเธออ่อนยวบ

แต่จะให้หนีออกจากบ้านไปอยู่คอนโดกับแฟนมันก็เสี่ยงเกินไป...กลัวพ่อแม่จะยิ่งมองเขาในแง่ร้ายกว่าเดิม

(พี่ก็รักริรินนะ เพราะงั้น...มาอยู่กับพี่ก่อนนะครับ เด็กดี เดี๋ยวพี่จะรีบไปขอหมั้นกับพ่อเอง)

คำพูดของเจมส์ทำให้ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มกว้างออกมาเหมือนแสงสว่างปลายอุโมงค์

นี่แหละคนของเธอ ผู้ชายที่เธอจะฝากชีวิตไว้ได้

“ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ริรินจะเก็บเสื้อผ้าไว้เลยนะคะ หลังเลิกเรียนพี่เจมส์มารับริรินนะ”

(ได้เลยครับ พี่รักริรินนะ พี่ไม่ยอมให้เราตกเป็นของใครทั้งนั้น)

เธอเขินจัดทันที รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างลืมความโมโหเมื่อครู่ไปหมด

“ค่ะ...ริรินก็รักพี่เจมส์นะคะ”