ตอนที่ 10 เธอคือข้อยกเว้น

เช้าวันรุ่งขึ้น มหาวิทยาลัย Mittap University

ห้องผลิตสื่อโฆษณาดูคึกคักเป็นพิเศษในวันนี้ เพราะการสอนเน้นเนื้อหาการขาย โดยแต่ละกลุ่มต้องออกไปพรีเซนต์จุดเด่นของการขาย

ซึ่งใครที่สามารถครองใจอาจารย์และคะแนนเสียงได้มากที่สุดก็จะเป็นผู้ชนะ และผู้ที่สามารถครองใจอาจารย์ได้มากที่สุดก็คือไลลา กลุ่มของซันเดย์และวีด้านั่นเอง

“เยี่ยมไปเลย! แกไม่แค่เก่งเรื่องข่าวกรองของมหา'ลัยนะ ยังพูดมีชั้นเชิงจนมัดใจอาจารย์อยู่หมัดอีกต่างหาก”

คำชมของวีด้าไม่เกินจริง ไลลาแม้จะเป็นคนขี้เล่นแต่กลับมีพลังในตัวที่ทำให้คำพูดของเธอดูน่าเชื่อถือและหนักแน่น

ไลลายืดอกเชิดหน้าขึ้นยอมรับความจริงด้วยท่าทางสง่างาม ทำให้ทั้งคนชมและคนที่นั่งถัดออกไปขำออกมากับความขี้เล่น จากนั้นเธอก็เดินมาหยุดยืนระหว่างซันเดย์และวีด้า

“เพราะฉะนั้น... วันนี้พวกเธอสองคนต้องบริการเจ้าแม่โฆษณาอย่างฉันประดุจเจ้าหญิง เข้าใจหรือเปล่า?”

พอสิ้นคำพูดนั้นก็เรียกเสียงหัวเราะจากวีด้าและซันเดย์ได้พร้อมกัน ไลลาก็ยิ้มกว้างจนเหมือนซาลาเปาลูกน้อยที่มีความสุขมาก ระหว่างที่ทั้งสามกำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น เพื่อนร่วมห้องก็มาตามวีด้าให้ไปข้างนอก พวกเธอจึงเดินออกไปพร้อมกัน

เย็นวันเดียวกัน หมู่บ้านกรีนวิลล์

การเคลื่อนไหวของร่างสูงเต็มไปด้วยความสุขุม ทุกย่างก้าวที่ย่ำลงจากชั้นบนทีละขั้นล้วนมั่นคง เยือกเย็น แม้กระทั่งอารมณ์ภายในก็ถูกกลบด้วยความสงบเฉียบคมราวกับคมมีด ระหว่างคุยสายกับผู้เป็น ‘พี่ชาย’

“ผมเข้าใจครับ แค่อยากรู้ว่า ‘อำนาจ’ ของท่านสามารถใช้กับที่นี่ได้มากแค่ไหน”

น้ำเสียงเรียบเย็นตัดผ่านอากาศอย่างเด็ดเดี่ยว เขาหยุดยืนกลางบ้าน กวาดมองโดยรอบเพื่อเช็กความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะไปยังสนามแข่ง

“ครับ ผมจะทำตามที่พี่สั่งทุกอย่าง ตอนนี้ผมต้องไปสนามแข่งแล้ว วางใจได้ครับที่นี่เรียบร้อยดี ผมวางสายนะครับ” วาจาแสดงถึงเคารพอย่างเห็นได้ชัดตัดลง หลังจากรายงานความเคลื่อนไหวให้กับอีกฝั่งได้รับรู้

เขาเกิดมาพร้อมหน้าที่ที่ต้องแบกรับตั้งแต่จำความได้ ผู้มีพระคุณหรือที่พวกเรามักเรียกกันว่า ‘ท่าน’ คือบุคคลที่ต้องตอบแทนตลอดชีวิต

เพราะหากไม่มีท่าน ป่านนี้ทั้งครอบครัวของเขาอาจไม่มีสิทธิ์หายใจอย่างที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้

กลางถนนเต็มไปด้วยเสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์

“อืม กูใกล้ถึงแล้ว มึงมีอะไรหรือเปล่า?” ไลก้าพูดผ่าน Bluetooth Speakerphone ขณะบังคับพาหนะคู่ใจมุ่งหน้าไปยังสนามแข่ง YOLO ดวงตาคมกริบเหลือบมองกระจกทั้งสามอย่างรวดเร็วและแม่นยำ แม้จะติดสายสนทนา หากแต่ประสาทสัมผัสของนักแข่งอันดับสองยังทำงานเต็มประสิทธิภาพ

“เอาไว้ไปถึงแล้วกูไปดูเอง มึงไปด้านหลังได้เลย แค่นี้ต้องให้มึงย้ำเหรอ เจฟฟ์?” ช่วงท้ายเขาชักเริ่มหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะคำถามแต่เพราะเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยทำพลาด “หรือถ้ามึงอยากจะควบอีกตำแหน่ง เดี๋ยวยกให้เลย เอาไหม?”

ปลายสายตอบกลับมาอีกครั้ง เขาจึงใส่กลับไปอีกชุด

“เออ จะไปทางไหนก็ไป กวนอารมณ์ฉิบหาย” นิ้วเรียวกดปุ่มเชื่อมต่อกับมือถือ เสียงดนตรีที่เคยเล่นค้างไว้ก็ดังกลับขึ้นมาในห้องโดยสาร ดับไฟอุ่น ๆ ในหัวให้เย็นลงบ้าง

ไลก้าขยับริมฝีปากตามท่วงทำนองเพลงโดยไม่รู้ตัว จังหวะของมันเหมือนกับจังหวะหัวใจเขาในยามที่ยังควบคุมอารมณ์ไว้ได้

เมื่อมาถึงสนามแข่ง ไลก้าไม่ได้ขึ้นไปที่ชั้นบนห้องรวมของแก๊งสิงห์ แต่เลือกที่จะเดินไปยังโซนฝั่งซ้ายของสนามแทน จากเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเป็นจังหวะอยู่ไกล ๆ คาดเดาได้ว่านักแข่งที่เข้ามาประลองคงลงสนามรอบแรกกันไปแล้ว

“เป็นไงบ้าง?” เขาตบไหล่ทีมงานที่กำลังเช็กสภาพยางของรถยนต์ โดยไม่หันไปมองหน้า ทว่าเสียงของเขานั้นทำให้คนตัวเล็กถึงกลับสะดุ้งเล็กน้อย

“เรียบร้อยดีครับ คันนี้ไม่เคยมีปัญหาอะไรเลยครับ แปลกไหมบอสว่า? แล้วยังเป็นผู้หญิงอีกด้วยนะครับ”

ทีมงานเอียงตัวเข้ามาพูดราวกับเป็นความลับสุดยอด ทั้งที่มันก็แค่เรื่องของ ‘เพศ’

ก็แค่... เป็นผู้หญิง!

ฝ่ามือใหญ่ที่ตบไหล่เบา ๆ ในตอนแรก บัดนี้ได้เพิ่มแรงลงบนไหล่ของทีมงานจนเกิดเสียงดัง ‘ตับ!’ อย่างชัดเจน

เสียงนั้นเรียกความสนใจจากคนในบริเวณใกล้เคียงให้หันมาดูว่าผู้ที่ยืนข้างเจ้านายปลอดภัยดีหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นสภาพของทีมงาน... ก็พูดได้คำเดียวว่า ‘หนัก’ ก่อนที่ทุกคนจะกลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ

“ทำหน้าที่ของตัวเองไปก็พอ” เสียงเย็นเยียบเอ่ยใกล้หู ขณะทีมงานที่โดนตบไหล่ยังยกมือกุมไหล่ปอย ๆ “ห้าม แบ่งแยกหญิงหรือชาย เข้าใจหรือเปล่า?”

เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ตะคอก ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นพอที่จะทิ้งแรงกดดันไว้ในหัวคนฟัง

เจ้าตัวพยักหน้ารับแทบจะทันที ราวกับกลัวว่าหากช้ากว่านี้ไหล่อีกข้างอาจเจ็บตามไปด้วย

ไลก้ายกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจหลังจากนั้น และนี่คงเป็นเรื่องที่เพื่อนอยากให้เขาลงมาจัดการด้วยตัวเอง สนามแข่ง YOLO ไม่แบ่งแยกเรื่องเพศ มีแค่ความสามารถบนสนามเท่านั้นที่เอามาชี้วัด

และที่สำคัญที่สุดก็คือ แลมโบกีนี่สีส้มดำคันนี้เป็น ‘สิ่งต้องห้าม’ สำหรับทุกหัวข้อซุบซิบนินทาในสนามแข่ง ใครพูดถึงเตรียมตัวรับคำว่า ‘ปัญหา’ ที่จะตามมาถึงตัวได้เลย

ซันเดย์เดินออกมาจากห้องน้ำ หลังจากปลดทุกข์ที่ไม่อาจควบคุมได้ สองขาเรียวสับเร่งจังหวะเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกไม่ถึงยี่สิบนาที เธอต้องไปเตรียมตัวลงสนามหลังจากฝึกซ้อมจนคุ้นชินกับพื้นที่แล้ว

เรียวปากกระจับสีเชอร์รี่ยิ้มเมื่อหวนกลับไปนึกถึงวันที่ ‘ขอร้องแกมบังคับอชิตา’ เพื่อนใหม่ที่ทำงานอยู่กับสนามแห่งนี้โดยตรง ไม่ใช่แค่ตำแหน่งพนักงานธรรมดา แต่หล่อนยังมี ‘อำนาจ’ มากพอที่จะจัดการระบบภายในได้ โดยไม่มีใครกล้าสงสัย

‘ช่วยทำยังไงก็ได้ ขอให้ฉันมีชื่อในรอบรองพิเศษนี้’ เสียงของเธอในวันนั้นยังคงลอยอยู่ในความทรงจำ เสียงที่ผสมความจริงจังเข้ากับลูกอ้อนระดับอันตรายให้รู้ไปสิว่าจะใจแข็งอยู่ได้

และแน่นอนคนอย่างอชิตาเมื่อเพื่อนขอแล้วมีหรือจะไม่ทำให้! หญิงสาวเข้าระบบรายชื่อ แล้วแอบลงนามแทนซันเดย์ประหนึ่งว่าเจ้าตัวมาลงเอง

และเหตุผลนี้จึงทำให้เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันนัดนี้แบบ ‘ข้ามขั้นตอนทั้งหมด’ พร้อมใบหน้าแช่มชื่น

ทว่าเดินมายังไม่ถึงจุดพักรถก็ต้องชะงักฝีเท้าลง หัวใจที่เคยนิ่งสงบพลันเต้นแรงขึ้นทันที เมื่อสายตาของเธอปะทะกับใครบางคนที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอที่นี่...

‘ผู้ชายคนนั้นที่นอนอยู่บนกิ่งไม้ กับคนที่เอาเสื้อมาคลุมหัวเธอไว้... คือคนคนเดียวกัน?’

เธอไม่ใช่คนที่ตื่นกลัวหรือหวั่นไหวอะไรง่าย ๆ แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกสั่นไหว เพราะเรื่องราวสำคัญในรั้วมหา’ ลัย ล้วนมีเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง และอาจจะกุมความลับของเธอเอาไว้ด้วย

ลำคอของเธอแห้งผาก ความรู้สึกบางอย่างกำลังตีรวนในหัว จนไม่สามารถแยกได้ว่ามันคือ ‘ความกลัว’ หรือ ‘ความประหม่า’ หรืออาจเป็นทั้งสองอย่างที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก

“ทำไม? ตกใจเหรอที่เห็นฉันที่นี่?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

ไลก้าดันตัวออกห่างจากผนังสูง เดินเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เชื่องช้าแต่มั่นคง สายตาคมกริบมองตรงไปที่เธอ ‘นักแข่งหญิง’ ที่ยืนอยู่ในชุดนักแข่งเต็มยศ พร้อมที่จะลงสนามในไม่ช้า

“นายตามฉันมา? ต้องการอะไรกันแน่?”

ซันเดย์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเก็บอาการแม้ข้างในจะปั่นป่วน เมื่อต้องสบตากับความเย็นยะเยือกของคนตัวสูง ได้อยู่ใกล้กลิ่นอายในวันนั้นก็ทำให้ภาพในหัวกลับมาชัดเจนอีกครั้ง

‘เขาดูร้ายกาจจนหัวใจบีบรัดแน่นราวกับถูกกำไว้ด้วยมือเปล่า’

“หึ! ทำไมถึงคิดว่าฉันตามเธอ? ไม่คิดว่าเธอเป็นคนตามฉันเองบ้างเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบแต่แฝงแววหยอกเย้ายากจะคาดเดา แม้ว่าเธอจะแสดงชัดเจนว่า ‘ไม่ชอบใจ’ แต่เขากลับยิ่งอยากเห็นแววตา ‘ถือดี’ นั้นชัด ๆ ว่าเป็นแบบไหน

ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครหลบสายตา ไม่ถอยห่าง มีเพียงกลิ่นอายแห่งการเผชิญหน้าในความเงียบ เหมือนสนามแข่งที่ไร้เสียงเครื่องยนต์แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันรอบตัว

ซันเดย์แม้จะรู้ว่าตนเองตกเป็นรอง หากแต่ก็ไม่ยอมก้มหัวให้ ‘ผู้ชายปริศนา’ ข่มขู่ให้ยอมแพ้ เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย ไม่ยอมถอย ยืนหยัดในมุมของตัวเองและไม่ยอมก้มหัวให้ง่าย ๆ!

ไลก้าผู้เหนือชั้นกว่ามาก ทว่ามีอะไรบางอย่างในตัวเธอทำให้เขา ‘ยังไม่อยากจบเกม’ ตอนนี้ๆ

เขาทำเหมือนทอมกับเจอร์รี่ แมวที่วิ่งไล่จับหนูแต่ไม่ยอมกัดหรือทำร้ายมัน!

“หึ” แต่สุดท้ายก็เป็นไลก้าที่ยอมล่าถอย ร่างสูงก้าวไปด้านหลัง เมื่อเห็นว่าเรียวปากกระจับสีเชอร์รี่เริ่มขึ้นรอยฟัน เพราะเจ้าตัวกัดมันแน่นอย่างไม่รู้ตัว ราวกับพยายามระบายความโกรธที่อัดแน่นในใจ

เขายักไหล่เบา ๆ คล้ายจะบอกว่าไม่ได้ทำตามที่เธอกล่าวหา

“ฉันเป็นแค่นักแข่งคนหนึ่ง ไม่ได้ตามเธอหรืออะไรทั้งนั้น” สุ้มเสียงราบเรียบหยุดเพื่อรอจังหวะ จากนั้นก็หย่อนเบ็ดลงน้ำ

เพื่อล่อเหยื่อ...

“แค่อยากรู้ว่า ผู้หญิงเวลาอยู่ในสนามจะออกมาเป็นแบบไหน?”