ตอนที่ 9 ไปเยือนถิ่นโยโล

เย็นวันอาทิตย์

ซันเดย์ขับรถออกมารับไลลาที่หมู่บ้านกรีนวิลล์ ซึ่งวีด้าอาศัยอยู่ที่นี่เหมือนกัน ทว่าอยู่คนละซอยเท่านั้นทำให้ไม่ถูกจับได้ว่าแอบนัดแนะกันไปสนามแข่งของพี่ชายเธอ

“เอาจริงใช่ไหม ตื่นเต้นนะเนี่ย บอกตามตรง!” ไลลาหย่อนตัวลงนั่งข้างคนขับ ดึงเข็มขัดนิรภัยคาดลำตัว พลางหันหน้ามาถามเพื่อนด้วยสีหน้าเริงร่าอย่างที่พูดจริง

“ใครเขาล้อเล่นกันล่ะ ดูนั่นก่อน ฉันเตรียมมาหมดแล้ว ว่าแต่เราเข้าไปกันได้ใช่ไหม” ซันเดย์เอ่ยพร้อมกับถามกลับ ระหว่างมองกระจกหลังเพื่อถอยรถออกจากหน้าบ้าน ดีที่ซอยนี้ไม่แคบและแต่ละหลังมีพื้นที่พอให้ขยับรถได้

“ได้สิ แค่แลกบัตรแล้วบอกเขาว่าไปทำอะไรก็เข้าไปได้แล้ว โยโลเปิดกว้างมาก แต่ก็เคร่งขัดมากเหมือนกัน” ไลลาผู้ที่แอบเข้าไปบ่อย ๆ อธิบายอย่างละเอียด แต่ทว่ามุมมองของเธอก็เป็นเพียงผู้เข้าชม ไม่ใช่นักแข่งในสนามจึงไม่รู้ว่ากฎระเบียบก่อนเข้ามันต่างกัน

เจ้าของรถแลมโบกีนี่สีส้มดำ พาผู้โดยสารมาถึงที่หมายในครึ่งชั่วโมงต่อมา การขับที่ว่องไวหากทว่าแม่นยำในการตัดสินใจของซันเดย์เกือบทำให้ไลลาหยุดหายใจ ราวกับว่าได้ไปนั่งอยู่กับนักแข่งในสนามจริง ๆ

“ไหวไหมเนี่ย? ฉันคิดว่าตัวเองไม่ได้เหยียบเร็วขนาดนั้นนะ” ซันเดย์ยิ้มมุมปากหันมาถามคนข้าง ๆ ขณะที่เลี้ยวเข้ามายังเขตของสนามแข่ง ซึ่งมีอักษรตัวใหญ่เด่นหราอยู่ข้างหน้า

“ไหว” ไลลายกมือขึ้นส่งสัญญาณว่าโอเค แม้สีหน้าและหัวใจที่เต้นเร็วจะสวนทางกันโดยสิ้นเชิง

“นี่เธอขับแบบนี้มาตลอดเหรอ? มั่นใจขนาดนั้นว่าระยะห่างแค่นั้น... จะหลบพ้นได้?”

“ไม่มั่นใจ! แต่ฉันเชื่อในตัวเอง ขับรถมันไม่ใช่แค่เรื่องของความมั่นใจหรอกนะ มันคือการเชื่อมต่อระหว่างสมองกับร่างกาย สมองสั่ง ร่างกายทำตาม แค่นี้เราก็ไปถึงจุดหมายได้แล้ว”

ซันเดย์พูดด้วยเสียงที่เต็มพลัง ทำให้ไลลาทึ่งจนไม่อยากเชื่อในความสามารถเฉพาะตัวของเพื่อน

ทางเข้าสนามแข่ง YOLO

“ขอโทษครับ เราขอนำรถของคุณไปเช็กและตรวจสภาพก่อน เพราะเป็นครั้งแรกที่เข้ามา ยังไงต้องขออภัยที่ไม่สามารถให้เข้าไปในพื้นที่ด้านในได้ครับ”

ทีมงานผู้รับผิดชอบกล่าวกับซันเดย์เมื่อเธอแจ้งความประสงค์ที่จะเข้ามาที่นี่

ซึ่งเธอเข้าใจขั้นตอนนี้ดี เพียงแต่ยังหันมามองไลลาด้วยความกังวลเพราะสนามนี้เป็นของพี่ชายวีด้า แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะใช้เส้นสายในการเข้าร่วมการแข่งขัน

ดังนั้นจึงเปลี่ยนแผนจากการลงแข่งมาเป็นการเดินดูรอบ ๆ เพื่อศึกษาพื้นที่ก่อน ก็ถือว่าไม่เลว

“ได้ค่ะ แล้วต้องไปทางไหนคะ?”  เธอถามด้วยท่าทางให้ความร่วมมือ พลางมองเส้นทางที่ต้องนำรถไปตรวจเช็ก โดยไม่รู้ว่าเขาจะตรวจละเอียดแค่ไหน

“ตรงไปแล้วเลี้ยวซ้าย จะมีเจ้าหน้าที่ออกมารับ คุณสามารถตามพวกเขาไปได้เลยครับ” ทีมงานหนุ่มอธิบายอย่างนุ่มนวล

“ค่ะ” ซันเดย์ยิ้มรับแล้วขับตามเส้นทางที่เขาแนะนำ

“ไม่ต้องทำหน้าผิดหวังหรอกน่า ฉันก็ว่าแล้วอะไรจะง่ายขนาดนั้น”

เธอหัวเราะเบา ๆ เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นสีหน้าของเพื่อนที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์

“ฉันนึกว่าจะเป็นอย่างตอนนั้นนี่นา ใครจะรู้ล่ะ ว่าต้องเช็กนั่น ตรวจนี่ก่อนลงแข่งอีก” ไลลาห่อปากรู้สึกทั้งขายหน้าและแอบผิดหวังที่ไม่ได้เห็นเพื่อนลงแข่งบนสนามทันที

“งั้นก็ถือซะว่าเรามาเรียนรู้กฎเกณฑ์ของเจ้าถิ่นก่อนแล้วกัน” ซันเดย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูใจเย็นกว่าไลลาในสถานการณ์แบบนี้

“นั่นไง ทีมงานที่เขาว่า” ซันเดย์มุ่งหน้าตรงไปยังโซนฝั่งซ้าย เพื่อนำรถไปตามขั้นตอนที่ทีมงานกำหนด

ชั่วโมงต่อมา สนามแข่งแห่งนี้ดูเป็นมืออาชีพมากในความคิดของเธอ เจ้าหน้าที่ตรวจสภาพรถอย่างละเอียด ตั้งแต่เครื่องยนต์ไปจนถึงอุปกรณ์ความปลอดภัยของนักแข่ง

โชคดีที่ได้ให้เพื่อนเกย์สันช่วยดูแลทุกอย่างให้ ทั้งระบบภายใน ติดตั้งอุปกรณ์และมาตรฐานด้านความปลอดภัย ทำให้รถของเธอผ่านการตรวจสอบในรอบเดียว โดยไม่มีอะไรต้องแก้ไข

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถลงแข่งในวันนี้ได้แล้ว

“เอาไงต่อดี?” ไลลาถามหลังจากที่พวกเธอเดินออกจากจุดตรวจสภาพรถ

“มาถึงนี่แล้ว ถ้าไม่ไปดูให้เห็นกับตาก็เหมือนกับว่ามาเสียเที่ยว” เธอตอบเพื่อนด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“งั้นจะรออะไร?” ไลลาผู้เตรียมพร้อมอยู่แล้วถามกลับด้วยหน้ายิ้มระรื่น

“อืม นำไปสิ” เธอพยักหน้าให้คนที่ชำนาญทางนำไปก่อน เพราะคราวนี้มั่นใจว่าไลลาจะไม่พลาดแน่

สองสาวเดินไปตามทางเดินที่เริ่มเต็มไปด้วยผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากการแข่งขันใกล้จะเริ่มในไม่กี่นาที

โซนที่พวกเธอได้รับในวันนี้ค่อนข้างห่างจากขอบสนาม เพราะที่นั่งดี ๆ ถูกซื้อไปหมดตั้งแต่เนิ่น ๆ ดีที่ยังมีบัตรเหลือให้พวกเธอได้ลุ้น ก็ยังถือว่าไม่โชคร้ายเกินไปนัก

ซันเดย์หรี่ตามองอย่างตั้งใจ รถสปอร์ตแต่งซิ่งหลายสิบคันกำลังพุ่งทะยานไปตามรันเวย์สีดำด้วยความเร็วเต็มพิกัด การแข่งขันเป็นไปอย่างดุเดือด คันนำหน้าไม่ยอมให้ใครเบียดขึ้นมาได้ง่าย ๆ เขาคุมเกมได้อย่างเหนือชั้น และเห็นได้ชัดว่าบนถนนเส้นนี้ เขาคือคนที่รู้ทางและควบคุมทุกจังหวะได้อย่างช่ำชองที่สุด

เวลา 21:35 นาฬิกา

ซันเดย์มาส่งไลลาที่บ้านไม่ดึกเกินไปนัก พรุ่งนี้ทั้งคู่ต่างมีเรียนกันตอนเช้า เธอไม่อยากให้เพื่อนอนดึก เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นอาจได้เห็นไลลางอแง และตามมาด้วยเสียงบ่นยาวเหยียดจากวีด้าสาวสวยประจำกลุ่ม จนหูชาไปเลย

“ขับรถกลับดี ๆ นะ” ไลลายืนโบกมือพร้อมกับย้ำเตือนผู้หลงใหลในความเร็วอีกครั้ง

“รับทราบค่ะคุณหญิง เข้าบ้านไปได้แล้ว” ซันเดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่พลางหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ยะ” ไลลาทำหน้าบู้กลับ ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูเข้าบ้านไป

ซันเดย์รอกระทั่งแน่ใจว่าไฟในบ้านของเพื่อนเปิดแล้วจึงค่อย ๆ เคลื่อนรถออกจากหน้าบ้านอย่างใจเย็น พร้อมกับความรู้สึกอุ่นใจลึก ๆ ว่าการมีเพื่อนที่เข้าใจคอยอยู่เคียงข้าง และสามารถพูดคุยในเรื่องที่รักได้อย่างหมดใจ มันดีขนาดนี้

หลังจากผ่านวันนั้นมา ซันเดย์ก็เริ่มแอบมายังสนามแข่งโยโลเพียงลำพังบ่อยครั้ง การได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ฝึกซ้อมให้สมาธิอยู่ในสนามทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง

ห่างออกไปจากจุด Pit lane ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองสีเข้มยืนซ่อนตัวอยู่ภายใต้อัฒจันทร์ เขาสวมฮู้ดคลุมปิดใบหน้าไว้ ถึงอย่างนั้นก็ยังดูโดดเด่น ร่างสูงดูนิ่งสงบราวกับรูปปั้นที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด

ดวงตาสีเทาเข้มฉายแววสุขุมยากจะคาดเดาความคิด ทว่าลึก ๆ กลับแฝงไว้ด้วยความสนใจที่ซ่อนไม่มิด ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่น คล้ายกำลังควบคุมอารมณ์ไม่ให้เผยความรู้สึก ‘สนใจ’ อย่างท่วมท้นออกมามากเกินไป จมูกโด่งคมรับกับแนวกรามแข็งแกร่งทำให้ใบหน้าที่ไร้รอยยิ้มกลับดูอบอุ่นและน่าค้นหาอย่างน่าประหลาด

ไลก้ายืนนิ่งสายตาไม่ละไปจากภาพรถสปอร์ตสีส้มดำ ที่ขับเคลื่อนอย่างพลิ้วไหวเหมือนมีจิตวิญญาณ จังหวะการควบคุมที่สมูททำให้เขายิ่ง ‘หลงใหล’ มากขึ้น

จนกระทั่งหญิงสาวประคองรถเข้าจอดเทียบฟุตบาท เปิดประตูลงมาแล้วหันหน้าภายใต้หมวกนิรภัยมาทางทิศที่เขายืนอยู่ ราวกับรู้ตัวว่ามีใครบางคนกำลังเฝ้ามอง เขาจึงก้าวถอยออกมาจากจุดนั้นทันที

“ตาฝาดไปแล้วมั้ง! สงสัยจะกดดันมากเกินไปหน่อย” ซันเดย์ถอดหมวกนิรภัยออกจากใบหน้า พลางสะบัดให้ผมสยายไปทั่วทั้งแผ่นหลังของตัวเอง

“คงต้องพอแค่นี้ก่อน ไม่งั้นแย่แน่” ซันเดย์เอ่ยกับตัวเองเสียงนุ่ม ขณะที่วางหมวกไว้ที่เบาะข้างคนขับ เธอเริ่มติดใจสนามแข่งแห่งนี้แล้ว เพราะมันไม่ได้มีแค่พื้นที่สำหรับแข่งรถเท่านั้น

แต่ยังมีจุดสำหรับซ้อมก่อนลงแข่งจริงอีกด้วย และที่น่าประทับใจคือไม่ได้มีแค่จุดเดียว เรียกได้ว่าครบครันในสถานที่แห่งนี้ สมกับที่ไลลาว่าไว้ไม่มีผิดสักคำ

ห้องครัวขนาดใหญ่ในต่างแดนเงียบสงบในยามค่ำคืน มีเพียงแสงไฟจากโคมเล็กในครัวที่ส่องสว่าง เสียงเครื่องไมโครเวฟที่พึ่งหยุดทำงาน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเตือนอันคุ้นเคย

ซันเดย์เดินมาพร้อมกับกล่องอาหารร้อนๆ ในมือ

“อ๊ะ!” เธอสะบัดปลายนิ้วก่อนจะนาบมันกับใบหูอย่างเคยชิน ดวงตาของเธอกึ่งล้าแต่ยังคงมีประกายของชีวิตที่ไม่ยอมให้ความเหงาในเมืองใหญ่เอาชนะได้

กลิ่นอาหารที่ทำง่ายและเร่งด่วนแบบไม่ต้องคิดมากลอยฟุ้งไปทั่วห้อง เธอวางกล่องข้าวลงบนเคาน์เตอร์ในมุมครัว แล้วลากเก้าอี้ทรงขายาวมานั่ง

ฝ่ามือประคองกล่องเล็ก ๆ ตักคำแรกที่ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมาเข้าปากเคี้ยวแก้มตุ้ย หลับตาพริ้มด้วยความพอใจกับรสชาตินั้น

ชีวิตในเมืองไกลบ้านที่แสนธรรมดา ไม่มีใครคอยถามว่าเธอกลับบ้านดึกไหม หรือวันนี้เหนื่อยหรือเปล่า แต่กลับใช้ความเงียบนี้เป็นที่พักใจได้ดีอย่างน่าประหลาด

มันเป็นความโดดเดี่ยวที่เธอเลือกเอง และกำลังค่อย ๆ เติบโตท่ามกลางมันอย่างสง่างาม

แตกต่างจากอีกคน ที่ถูกฝึกสอนมาตั้งแต่เล็กท่ามกลางความมีระเบียบวินัย รับผิดชอบต่อหน้าที่แม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม

ไลก้ายืนอยู่หน้าเตากลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วทั้งห้องครัวสะอาด เมนูง่าย ๆ อย่างข้าวผัดถูกตักใส่จาน

เขาจัดการมันลงท้องอย่างรวดเร็วแล้วล้างทุกอย่างเก็บเข้าที่เหมือนเดิม

ทันใดนั้นภาพของผู้หญิงคนหนึ่งก็ลอยเข้ามาในความทรงจำ

“ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก... ‘เด็กน้อย’!”