ตอนที่ 14 มีแผนการในใจ

กลิ่นไหม้ฉุนจนแสบจมูกฟุ้งกระจาย กลิ่นน้ำมันตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่ และประกายไฟที่เกิดขึ้นรอบ ๆ รถที่คว่ำจนไม่เหลือเค้าเดิม

เขากับฟาเร่วิ่งสุดฝีเท้าจากริมสนามอีกฝั่งด้วยหัวใจที่เต้นรัว สองเท้าสับถี่จนเหมือนจะลอยได้ แต่กลับยิ่งทำให้พวกเราหายใจไม่ออก เมื่อเห็นภาพในระยะที่สายตาสามารถมองเห็นได้อยู่ตรงหน้า

ร่างที่โชกไปด้วยน้ำสีแดงถูกลากออกมาจากซากรถ

ซันเดย์ในเวลานั้นเรียกได้ว่าเข้าขั้นโคม่า ลมหายใจที่รวยรินกับเสียงไอเป็นระยะทำให้เขาควบคุมสติไม่อยู่ ร้อนรนไปหมด ไม่รู้จะต้องทำอะไรก่อนดี

ฟาเร่ที่นั่งคุกเข่าข้าง ๆ ก็ปล่อยโฮออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นกัน

ยกเว้นชายหนุ่มคนนั้น เขาเรียกสติของซันเดย์ตลอดเวลา ไม่แตะต้องในส่วนที่อาจก่อให้เกิดอันตรายต่อเธอ และยังปฐมพยาบาลเบื้องต้นได้อย่างคล่องแคล่วและถูกต้อง ไม่ข้ามไปแม้แต่จุดเดียว

ใบหน้าที่นิ่งสงบราวกับรูปปั้นแกะสลัก ไม่แสดงความตื่นกลัวต่อบาดแผลที่เห็นอยู่เบื้องหน้า นอกจากเสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมานั้นที่ยืนยันว่าเขาก็คือมนุษย์คนหนึ่ง

กระทั่งทีมแพทย์มาถึงและยกซันเดย์ขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะพาเธอขึ้นรถเพื่อย้ายไปรักษาที่โรงพยาบาล พวกเราจึงได้เห็นใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยเขม่าสีดำและเลือดของซันเดย์บนตัวเขาอย่างชัดเจน…

(ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร หลังจากที่จัดการเรื่องของเธอที่โรงพยาบาลเสร็จ ก็กลับไปที่นั่นอีก แต่ทางสนามบอกว่าเขาไม่อยู่แล้ว)

เกย์สันหลุดออกมาจากภวังค์ความคิด ไม่เล่าถึงเหตุการณ์ที่ยังจดจำได้ตลอดมาให้เธอรับรู้

“แล้วทางสนามบอกอะไรไม่ได้เลยเหรอ?” มีแต่คำถามเต็มหัวไปหมด ดวงตากลมโตปิดลง ขับไล่ความตึงเครียดในหัว ก่อนที่จะลืมมันแล้วตั้งคำถามใหม่อีกครั้ง “เขาดูเหมือนคุ้นชินกับที่นั่นมาก”

(บอกแค่ว่าเป็นนักศึกษาฝึกงาน กลับไปเรียนเหมือนเดิมแล้ว)

เขาพูดตามความจริง ไม่คิดจะปกปิดอะไร ตั้งใจอย่างยิ่งว่าจะตอบแทนผู้ชายปริศนาคนนั้น

(อีกอย่างเขาไม่ได้อยู่แคนาดานะซันเดย์)

ได้ยินคำตอบที่เกย์สันเองก็พยายามสุดความสามารถ เธอถอนหายใจเข้าปอด ก่อนจะผ่อนออกมายาวเหยียด กรีดปลายนิ้ววาดเส้นผมที่ปิดบังใบหน้าแล้วทัดหู

ในเมื่อไร้หนทางที่จะตามหาก็คงต้องปล่อยให้เป็นโชคชะตา หากมีบุญต่อกันก็คงได้ตอบแทนการช่วยเหลือในวันนั้น แต่ถ้าหากไร้ซึ่งวาสนาก็ขอให้ความรู้สึกขอบคุณจากใจจริงของเธอทำให้เขาเจอแต่สิ่งที่ดี!

(ทำไมถึงนึกอยากถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมา?)

“ไม่รู้เหมือนกัน” ใช่! ทำไมถึงนึกอยากรู้เอาตอนนี้? “แต่ซันควรรับความจริงได้แล้ว ว่าทุกอย่างมันเป็นเพราะตัวซันเองไงเกย์สัน”

(มันผ่านไปแล้วซันเดย์ เราจะไม่พูดถึงมันอีก)

ไม่ใช่ว่าอยากให้รุ่นน้องหนีความจริง แต่ไม่อยากให้เธอรื้อฟื้นมันตอนนี้

“หึ! ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ก็ยังมีแค่พี่ ที่ซัน... กล้าที่จะเปิดแผลนั่น”

(.....)

 เช้าอีกวัน

สภาพของคนที่บอกว่าไม่เป็นไรตอนนี้ไม่ต่างจากหมีแพนด้าเลย เหมือนพระเจ้าจะใส่ใจซันเดย์มากเกินไปหน่อยจนเหวี่ยงเรื่องวุ่น ๆ มาให้พร้อมกัน

เธอนอนราบกับโต๊ะเรียนระหว่างที่รออาจารย์เข้าสอน ปลายนิ้วเรียวเคาะไปตามจังหวะของความคิดที่ไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน

“วิญญาณแกน่าจะออกจากร่างไปแล้วแน่ ๆ” ไลลาลากเก้าอี้มานั่งข้างคนที่ดูเหมือนจะอย่างนั้นจริง ยิ้มแฉ่งเมื่อเจ้าของดวงตาเกรี้ยวกราดนอนไม่พอเหลือบมองมา

ซันเดย์ดันตัวขึ้นนั่งหลังพิงพนักอย่างคนซังกะตาย ไม่เคยรู้สึกว่าทุกอย่างมันน่าเบื่อไปหมด เรียนก็ไม่รู้เรื่อง แม้กระทั่งวีด้า เพื่อนแสนดีของเธอที่เคยเป็นแสงสว่างในชีวิต ยังทำให้ใจที่มืดมนกลับมามีกำลังใจไม่ได้เลย

“เปล่านิ” ปากตอบอย่างนั้น แต่เสียงกลับสูงเท่ายอดตึกไปแล้ว

“อย่ามาอำกันให้ยาก หน้าแกมันยิ่งกว่าคนปวดขี้ เอาอะไรมาไม่เป็น” ไลลาทำแบ๊ะปากไม่เชื่อคำพูดของคนที่หน้า เบื่อโลก “หรือยังติดใจเรื่องนั้นอยู่?”

เธอไม่เอ่ยคำพูดนั้นออกมา เพราะรู้กันดีอยู่แล้วว่าคือเรื่องอะไร ซึ่งก็เป็นอย่างที่เดาไว้จริงเมื่อสีหน้าของซันเดย์เข้มขึ้น

“ปากเธอไม่เข้ากับหน้าเลยรู้ตัวปะ?” พอถูกจับได้ก็ชักสีหน้าตึง ๆ พยายามกลบเกลื่อนไปก่อน แล้วดูคำที่เพื่อนเปรียบเทียบเธอสิ ไม่เป็นกุลสตรีไทยเลยสักนิด

“แม้! ปากเธอต่างจากฉันมากมั้ง เอาดี ๆ นี่เป็นห่วงนะ”

“ห่วงหรือมีอะไรแอบแฝงเอาดี ๆ?”

“จิ๊” ไลลาเดาะลิ้นจนเกิดเสียงในปากเมื่อเพื่อนชักรู้มากขึ้นทุกวัน “ก็ห่วงไง ไม่ห่วงจะมานั่งตรงนี้ทำไม? สรุปเกี่ยวกับเรื่องนั้นจริง ๆ ใช่ไหม?”

คิ้วสวยยกขึ้นอย่างรอคอยคำตอบ

“อืม”

“นั่นไง! ทำไมซื้อหวยไม่เคยถูกนะ?”

“เล่นหวยด้วยเหรอ?” ซันเดย์ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องเอาเรื่องหวยมาเกี่ยว แต่ที่ไม่เข้าใจมากกว่าคือไลลาทำเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ?

“อ่า... ฉันผิดเองที่พูดแบบนั้น มันเป็นคำติดปากน่ะ” ไลลาอธิบายยิ้ม ๆ ก็นะซันเดย์จะมารู้ได้ยังไงว่าความหมายมันไม่ใช่แบบนั้น ไม่ใช่วีด้าสักหน่อย แต่ก็ขี้เกียจจะอธิบายเพิ่ม สู้ทำเรื่องที่อยากรู้ให้จบไปดีกว่า

“แค่เห็นแกวัน ๆ ทำอย่างกับว่าฟ้าจะถล่มลงมางั้นแหละ ปล่อยวางบ้างเถอะ ยังไงก็กลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว หรือแพ้ครั้งเดียวแกจะเลิกลงสนามไปตลอดเลยไหม?”

‘ไม่มีทาง!’

คำนี้แทรกเข้ามาในหัวทันทีเมื่อสิ้นประโยคนั้นของไลลา

หนึ่งทุ่มวันเดียวกัน สนามแข่ง YOLO ของ Pit Garang โซนฝั่งซ้าย

ทุกย่างก้าวของฝีเท้าที่ย่ำลงไปบนพื้นแข็งแสดงออกถึงความหนักแน่นของผู้เป็นเจ้าของ ท่ามกลางความวุ่นวายอึกทึกจากคำสั่งงานและเสียงตะโกนที่สวนกันไปมาในพื้นที่โล่งกว้าง

ร่างสูงของผู้ควบคุมเครื่องยนต์และอุปกรณ์หยุดอยู่ที่ pit crew สายตาเด็ดเดี่ยวกวาดมองไปรอบ ๆ ดั่งจะอ่านใจเครื่องยนต์ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ตำแหน่งที่เคยมีรถคันหนึ่งจอดประจำ

หัวหน้าช่างเทคนิคเมื่อเห็นผู้เป็นหัวเรือใหญ่ก็รีบวางงาน แล้วเร่งฝีเท้าเข้ามาใกล้ สีหน้ากริ่งเกรง ก้มต่ำโค้งให้กับผู้เป็นนาย

“คุณไลก้าลงมาถึงนี่ มีอะไรจะสั่งหรือเปล่าครับ?” ชายอาวุโสกว่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่สุภาพ

“ปกติที่ตรงนั้นมีใครใช้บ้าง?” ไลก้าชี้ไปยังตำแหน่งตรงกลาง

“ทุกคันที่อยู่ทีมเราครับ” หัวหน้าช่างเริ่มออกเสียงสั่น เมื่อเห็นสายตาและท่าทางของเจ้านายที่ดูจริงจังกว่าที่ผ่านมา ซ้ำยังเจาะจงไม่ได้กล่าวรวม ๆ เหมือนที่ผ่านมา จึงทำให้เขาประหวั่นในใจว่ามีอะไรหลุดรอดตาเขาไปหรือเปล่า

“เอ่อ... มีปัญหาอะไรตรงตำแหน่งนั้นเหรอครับ?”

พอได้ยินคำถามนั้นเจ้าของนัยน์ตาสีเทาเข้มก็ตวัดมองผู้ดูแลพื้นที่ฉับพลัน คิ้วขมวดเป็นปมอย่างรู้สึกขัดใจ แค่เขาถามทำไมถึงร้อนรนขนาดนั้น

“หมายความว่าปกติมี?” เสียงเย็นเยียบกดต่ำจนทำให้คนฟังเริ่มยืนไม่นิ่ง แต่เขาก็ต้องยืดอกเรียกความมั่นใจของตัวเองกลับมาให้ได้

“ไม่ใช่ครับ! ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น” เขาขยับออกห่างจากร่างกำยำที่สูงกว่ามาก แล้วผายมือไปยังพื้นที่ที่กำลังเป็นประเด็น

“คือนักแข่งส่วนมากชอบพื้นที่ตรงนี้กันอยู่แล้วครับ ผมก็เลยต้องคอยเปลี่ยนอุปกรณ์บ่อย ๆ ก็เลยถามดูนะครับว่าผม...” หัวหน้าช่างหยุดรวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วจึงพูดในสิ่งที่คิดออกไป “ทำอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า!”

หากว่าทีมช่างผิดพลาด นั่นหมายความว่าโยโลมีจุดบอดที่ใหญ่ที่สุด ตำแหน่งสำคัญและเป็นจุดสุดท้ายที่ต้องปล่อยนักแข่งลงสู่สนาม ซึ่งไลก้าไม่มีทางปล่อยให้เป็นแบบนั้นอย่างแน่นอน แต่ที่เขามาวันนี้ไม่ได้มาชี้ความบกพร่องอะไรทั้งนั้น

หากแต่...

“ต่อไปช่องนี้นอกจากแลมโบกีนี่สีส้มดำของนักแข่งสายอิสระ ก็ไม่ต้องให้ใครมาใช้ แล้วก็สั่งยางชนิดพิเศษเพิ่มมาอีก สำรองให้พอที่จะใช้ในแต่ละรอบ”

ไลก้าหยุดทั้งสายตาและคำพูดไว้ที่ใบหน้าหัวหน้าช่างเทคนิคที่บัดนี้อ้าปากค้างกับคำสั่งที่จำเพาะเจาะจงนั้น

“ถ้าฉันเห็นว่าใครขัดคำสั่ง ก็เตรียมตัวออกไปหางานใหม่ได้เลย”

“ครับคุณไลก้า”

สิ้นประโยคคำสั่งนั้น ผู้อาวุโสกว่าก็รีบรับคำเสียงหนักแน่น ต่อให้ตะลึงแค่ไหน แต่คำทิ้งท้ายทำให้สมองของเขาทำงานทันที

ห้องส่วนตัวของผู้ควบคุมเครื่องยนต์และอุปกรณ์ชั้นบน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เจ้าของห้องเข้ามาทำงานหรือพักผ่อนน้อยมาก ส่วนใหญ่จะอยู่ที่ห้องรวมชั้นล่าง

แต่ช่วงนี้เขาต้องการสมาธิ จึงเลือกที่จะไม่ลงไปฟังเสียงที่ตะโกนข้ามหัวกันไปมา

ร่างสูงเอนหลังราบไปกับพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ ช่วงขายาวไขว้กันพาดบนขอบโต๊ะทำงาน เปลือกตาทั้งสองปิดลงแนบกันสนิท ขณะที่ในหัวมีภาพใบหน้าของคนคนหนึ่งลอยเด่นเข้ามาไม่รู้จบ

เสียงที่เด็ดเดี่ยวไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครง่าย ๆ ทำให้เขากระตุกยิ้มอย่างนึกขำ แต่พอความรู้สึกนั้นเด่นชัดเกินไป ก็หุบยิ้มนั้นลงในทันที เหมือนกับว่าตอนนี้จิตใจของเขาไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะมันฟุ้งซ่านจนควบคุมตัวเองไม่ได้!