ตอนที่ 16 พาไปทายา!

“จ้องพอหรือยัง ฉันจะได้ถอดโม่งนั้นออกให้” ไลก้ายืดตัวขึ้นเมื่อทั้งสองหยุดนิ่งอยู่ในท่านั้นนานหลายวินาที

“ฉันถอดเองได้ นายไม่ต้อง!” แขนของซันเดย์ยกขึ้น แต่สะดุดอยู่จังหวะหนึ่งก่อนจะดึงเกาะป้องกันชิ้นสุดท้ายของใบหน้าออกไป ถ้าไม่ทำแบบนี้ก็กลัวว่าจะไม่ทัน เดี๋ยวคนมือไวจะทำมันเสียก่อน

ทว่ามันไม่ได้จบแค่นั้น เมื่อจู่ ๆ ร่างของเธอก็ถูกดึงไปอยู่ในวงแขนของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ทำอะไรของนาย?” เธอถามด้วยความตกใจ แต่ก็คว้าลำคอแข็งแกร่งเอาไว้แน่น กลิ่นหอมเหมือนไม้แห้งสะอาดทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

แม้จะลดแรงดิ้น แต่เธอไม่อยากให้ตัวเองตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งสนาม

“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!”

แต่ไลก้าไม่ได้ยอมทำตาม เขาก้าวห่างจากรถไปไม่เท่าไหร่ ก็พบกับแก๊งสิงห์ที่ยืนหอบกันอยู่ตรงหน้า!

“วิ่งช้ากันฉิบหาย” เขาสบถ ก่อนจะหันไปมองวิกเตอร์ที่ขยับเข้ามาใกล้

“ไหวไหม ให้กูช่วยหรือเปล่า?” วิกเตอร์ถาม เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน แต่กลับถูกหยุดด้วยเสียงแข็งของไลก้าเสียก่อน

“ไม่ต้อง แล้วหยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องเข้ามาใกล้” เขาสั่งเสียงเย็น พลางหันไปมองเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ใกล้ ซึ่งต่างเข้าใจสถานการณ์ดี

ยกเว้นแค่วิกเตอร์ที่ดูเหมือนจะหัวช้าที่สุด!

“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?” เจฟฟ์ถามพลางกดสายตาลงมองซันเดย์ ก่อนจะลากมันกลับขึ้นไปที่ไลก้าเหมือนเดิม

“ไม่แน่ใจ” เขาตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้อย่างชัดเจน แม้ภายนอกดูเหมือนจะโอเค แต่ใครจะรู้ว่าภายในจะเป็นอะไรบ้าง “ต้องพาขึ้นไปข้างบนก่อน”

หลังจากอธิบายกับเจฟฟ์ ไลก้าก็หันไปมองผู้ควบคุมทุกอย่างภายในสนาม เขาแทบไม่ต้องอธิบายอะไร อชิระก็รู้ว่าจะต้องจัดการเรื่องนี้ยังไง

“พาน้องไปข้างบนก่อน” ซอลเสนอความคิดเห็น

ซันเดย์ไม่รู้จะทำหน้ายังไง เธออยู่ท่ามกลางวงล้อมของสมาชิกสิงห์ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึม และที่ทำให้เธอรู้สึกอายที่สุดตอนนี้ก็คือ...

การที่เธอยังอยู่ในอ้อมแขนของไลก้า

ซึ่งก็ไม่เข้าใจว่าปกติพวกเขาปฏิบัติตัวแบบนี้กันหรือเปล่า เห็นเพื่อนกำลังอุ้มคนอื่นอยู่แต่กลับไม่มีใครทักท้วงอะไรเลยสักคำ

“อืม” เขาตอบรับซอลสั้น ๆ จากนั้นก็เดินนำไปยังอาคารสำนักงาน

ซันเดย์มองผ่านไหล่กว้างไปยังด้านหลัง คนกลุ่มหนึ่งเดินตามชายร่างสูงที่อุ้มผู้หญิงไว้ในอ้อมแขน คล้ายองครักษ์เดินตามมาอารักขา ต่างพูดคุยกันราวกับไม่เห็นว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเพื่อนตัวเอง

เธอเงยหน้าขึ้นมองไปที่เจ้าของท่อนแขนแข็งแกร่ง ที่โอบร่างของเธอไว้อย่างมั่นคง มองจากตรงนี้เขาเป็นคนเย็นชามาก ริมฝีปากที่มักจะเม้มชิดกันเสมอ ดวงตาเฉียวคม ที่เต็มไปด้วยความดุดัน

“จะมองก็อย่าแอบสิ”

“อะ... แอบอะไร ฉันมองตรง ๆ เลยด้วยซ้ำ”

“หึ” เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เล็ดลอดออกจากในลำคอของไลก้า ทำให้ซันเดย์รู้สึกเหมือนกับว่าถูกเขาเอาชนะไปเรียบร้อยแล้ว เธอเม้มปากแน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้ใบหน้าของตนร้อนวูบขึ้นมา และที่สำคัญไม่ได้ตั้งใจจะแอบมองเขา!

แค่ไม่รู้ว่าจะเอาสายตาไปไว้ที่ไหนในสถานการณ์นี้จริง ๆ! ถ้าจะมองไปที่กำแพงหรือฟ้าก็คงจะดูแปลกไปหน่อย

ไลก้าแม้จะยังคงวางท่าทีสงบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา หากแต่เสียงพึมพำแผ่วเบาของเธอก็ไม่รอดหูของเขาไปได้ ชายหนุ่มลอบยิ้มในใจ เพราะรู้ดีว่า... นั่นคือสัญญาณว่าตนเองสามารถสยบจอมดื้อรั้นในอ้อมลงได้บ้าง

แม้จะเป็นเพียงแค่ชั่วขณะหนึ่งก็ตาม

กลุ่มที่ตามมาด้านหลังแม้จะเว้นระยะห่าง แต่ก็มองเหตุการณ์อย่างใกล้ชิด

“มึงรู้ไหมว่าทำไมมันถึงออกตัวแรงขนาดนั้น?” อาเชอร์หันไปถามเจฟฟ์ เพราะถ้าจะมีใครรู้ความคิดของไลก้าดีที่สุดก็คงต้องเป็นคนนี้

“พึ่งเห็นพร้อมกับพวกมึงนั่นแหละ” ทว่าเจฟฟ์กลับตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

“แต่กูรู้” วิกเตอร์ขยับมุมปากยิ้ม พร้อมพยักหน้ายืนยัน “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของมัน”

แม้จะถูกขู่ไว้ แต่เรื่องมันผ่านมานานแล้ว และก็จบลงไปแล้วด้วย เขาไม่คิดว่าจะต้องเก็บเรื่องนี้ไว้อีกต่อไป

“จริงเหรอ?” อาเชอร์ยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก ว่าจะเป็นวิกเตอร์ แต่ก็หันไปให้ความสนใจกับคนที่เปิดประเด็นไม่น้อย

จากนั้นสายตาทุกคู่ก็หันมาหยุดที่วิกเตอร์ เขาหัวเราะหึอยู่ในคอ เรื่องอื่นเพื่อนมักคอยว่าเขาไร้สาระ แต่พอเป็นเรื่องของไลก้า หูตั้งกันทันที

“แม่สาวผมทอง... เฮ้ย ซันเดย์น่ะ ไอ้ก้ามันเคยช่วยไว้เมื่อต้นเทอม” เสียงของเขาแผ่วเบา พยายามให้ได้ยินแค่กลุ่มเพื่อน เพราะลูกน้องของแต่ละคนอยู่ห่างออกไป “แล้วคนที่มันกันออกจากซันเดย์น่ะ...”

วิกเตอร์หยุดคำพูดไว้ พลางชะเง้อคอยาวมองดูว่าคนถูกพูดถึงอยู่ไกลแค่ไหน พอเห็นว่าอยู่ในระยะปลอดภัย ก็เริ่มเปิดปาก

“คือสามสาวขาใหญ่คณะบัญชี!”

เจฟฟ์ขมวดคิ้วยุ่งเมื่อได้ยินแบบนั้น เขามองแผ่นหลังกว้างของคนที่เติบโตมาด้วยกัน สาวนักแข่งนั่นมีอะไรดีถึงทำให้คนเฉยเมยมาตลอดอย่างมันยอมทำเรื่องแบบนี้ได้

“มึงรู้ได้ไง?” อาเชอร์ยังไม่ค่อยเชื่อ ถึงแม้สามสาวนั้นจะเงียบไปก็ไม่แน่ว่าจะเป็นฝีมือไลก้า พลางคิดว่าวิกเตอร์จะเอาเรื่องนี้มาแกล้งอำพวกเขาไหม

“มึงจะไม่เชื่อก็ได้ แต่กูเป็นคนอยู่กับมันวันนั้น” วิกเตอร์ย้ำอีกครั้ง ก่อนจะย่ำเท้านำคนอื่น ๆ ไป เขาบอกได้แค่นี้ มากกว่านี้เกรงว่าหัวอาจจะหลุดออกจากบ่า เพราะเท่านี้เงาก็น่าจะหายไปแล้วละ!

อาเชอร์สบตากับเจฟฟ์ต่างก็ไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะเลยไปยังคนรั้งท้ายอย่างอชิระซึ่งรายนั้นก็เหมือนจะไม่ใส่ใจอะไรสักเท่าไหร่

ก่อนจะมาจบที่คนตัวเล็กข้างกัน ซอลเพียงยิ้มหวานแล้วพยักหน้าให้เดินต่อไป แล้วเขาจะมีหน้าอะไรไม่เชื่อ ก็ในเมื่อทุกคนปิดปากเงียบกันขนาดนี้

ห้องส่วนตัวชั้นบนของไลก้า ในตอนนี้ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว แต่ยังมีอีกคนที่พึ่งช่วยเหลืออีกครั้ง

ห้องนี้ตกแต่งในโทนสีเทา สอดคล้องไปกับเฟอร์นิเจอร์สีเดียวกัน ซึ่งแต่ละชิ้นจะมีเฉดสีที่แตกต่างกันเล็กน้อย ทำให้ห้องดูมีมิติและความน่าค้นหา

ซันเดย์มองไปรอบ ๆ ห้องที่ถูกจัดวางอย่างมีระเบียบเรียบร้อย กลิ่นหอมของไม้ซีดาร์ยังคงลอยอยู่ในอากาศ ความรู้สึกผ่อนคลายจากกลิ่นนั้นทำให้เธอรู้สึกสบาย ทั้งยังให้ความรู้สึกที่สุขุมนุ่มลึกและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

“นั่งตรงโซฟานั้นก่อน” ผู้เป็นเจ้าของห้องเอ่ย พลางชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้องที่ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่พักผ่อนมากกว่า “ฉันจะไปหยิบของด้านใน”

เมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนมองเขาอยู่ จึงชี้ไปยังประตูอีกบานภายในห้อง

“ค่ะ” เธอตอบรับเบา ๆ พลางเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างไม่มีทางเลือก เพราะนี่เป็นพื้นที่ของเขา ทุกการเคลื่อนไหวก็คงจะถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา

แม้แต่การตามเขามาที่นี่ก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่เธอต้องการ ทว่าถูกดึงออกจากกลุ่มเพื่อนที่ยังคงอยู่ในห้องโถงชั้นล่าง

ขณะที่รอให้เขากลับมา เธอก็เอนหลังพิงพนักโซฟาและปิดตาลง พยายามผ่อนคลายจากความตึงเครียดที่สะสมมา ก่อนที่จะเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว กระทั่งรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อพื้นที่ข้าง ๆ กันเริ่มยวบยาบจากแรงกดทับของร่างกายใหญ่ที่ทิ้งตัวนั่งลง

“อืม~”

“ระวังหน่อย!” ไลก้าตำหนิเสียงเรียบ เมื่อซันเดย์เผลอดันตัวขึ้นเร็วเกินไป

“ฉันแค่จะพักสายตา” เธอตอบกลับเสียงอ่อน ทว่ามีบางอย่างทำให้รู้สึกเหมือนสายตาของเขาทำให้เธอวูบวาบ แม้ดูเหมือนเขาจะไม่ชอบใจ แต่ในดวงตาคมเข้มนั้นกลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยน จนทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองขึ้นมา

“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย” เขายิ้มมุมปาก ขำให้กับท่าทีของเธอ เปิดกล่องพลาสติกสีขุ่นที่ถืออยู่ในมือ “ถอดชุดออก”

“ห๊ะ... อ่า!!” เธอสะดุ้งเพราะตกใจจึงถอยหลังทันทีโดยใช้แขนที่เจ็บยันตัวเอาไว้ ทำให้มันยิ่งเจ็บหนักขึ้นไปอีก “คิดจะทำอะไรของนาย”

“แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ?” ไลก้าถามกลับ ดวงตาสีเทาเข้มเหลือบขึ้นมาจากกล่องปฐมพยาบาล พร้อมกับคำพูดที่ทำให้เธอใจเย็นลง “ฉันแค่จะให้เธอถอดชุดนักแข่ง แล้วทายาให้”

“เอ่อ...” ซันเดย์ยืดตัวขึ้นหลังจากที่กดสายตาลงสิ่งที่ขั้นกลางระหว่างกัน ก่อนจะเลื่อนกลับมายังใบหน้าคมคายของผู้ที่ยังวางสีหน้าเรียบนิ่ง

‘ก็แล้วทำไมไม่พูดให้เข้าใจตั้งแต่ทีแรกเล่า!’

เธอรู้สึกถึงความจริงใจจากเขา เป็นครั้งแรกที่ยอมเชื่อใจและยอมฟังคำสั่งใครสักคนง่าย ๆ ที่ไม่ใช่เกย์สัน

เพราะบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในแววตาความกริบคู่นั้น ทำให้เธอเลือกที่จะ ‘เชื่อใจ’ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า