ตอนที่ 13 หาทางเอาคืน

“เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้วน่า”

ไลลาพูดขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ หลังจากการแข่งขันจบลง แต่เพื่อนก็ยังทำหน้าเครียดไม่เปลี่ยน เธอเตือนไปแล้วว่าไลก้าไม่เหมือนคนอื่น ให้เผื่อใจไว้บ้าง เวลาผลมันออกมาเป็นแบบนี้จะได้ไม่ผิดหวังมาก

“ไม่ได้ไม่ยอมรับอะไรขนาดนั้น แค่รู้สึกไม่ดี... นิดหน่อย” ซันเดย์ตอบเสียงเรียบขณะเดินเคียงกัน ตอนนี้เธอเปลี่ยนกลับมาอยู่ในชุดลำลองเหมือนเดิม พวกเรากำลังเดินกลับไปยังรถที่ทีมงานเอามาจอดไว้รอด้านนอกสนาม

หลังจากเขาหลบไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ไลลาก็พูดคำนี้เป็นครั้งที่ร้อย (ออกจะดูเว่อร์ไปหน่อย)

และไม่ใช่แค่ไลลา ยังมีอชิตาที่เข้ามาร่วมผสมโรงตอกย้ำความจริงที่ว่า... ไม่มีอะไรต้องเสียใจถ้าคนที่แพ้ให้เป็นไลก้า!

“เข้าใจได้ ไม่มีใครจะยินดีที่ตัวเองแพ้หรอก”

กึก!

มันจะรู้สึกไม่ดีก็ตอนนี้ ซันเดย์คิดในใจ พลางหยุดมองเพื่อนที่หันมายิ้มแหย่ให้ แล้วก็เม้มปากตัวเองเอาไว้แน่น

“ฉันขอโทษถ้าทำให้รู้สึกไม่ดี แต่ฉันแค่ไม่อยากให้แกไม่สบายใจแล้วเก็บไปคิดมาก” ไลลาอธิบายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น

ซันเดย์พยักหน้ารับรู้ถึงความห่วงใยนั้น และไม่รู้จะบอกกับไลลาว่ายังไงดี เพราะเรื่องราวที่มันพัวพันระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้นมันเยอะจนยุ่งเหยิงไปหมด

“เอาเป็นว่าฉันโอเคดี” น้ำเสียงของเธอบ่งบอกว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ “ขอบคุณที่เป็นห่วง แล้วก็... ฉันไม่ยอมให้มันจบแบบนี้แน่ ต้องแก้มือกับเขาใหม่ให้ได้”

ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยความมุ่งมั่นกับการแก้มือ เธอไม่เชื่อว่าตัวเองจะเอาชนะเขาไม่ได้จริง ๆ

ไลลายิ้มค้างเมื่อเข้าใจไปว่าซันเดย์น่าจะยอมรับได้แล้ว แต่ที่ไหนได้...หญิงสาวถอนหายใจพรืดใหญ่ จากนั้นก็ก้าวไปยังจุดที่รถของเพื่อนจอดอยู่

“เอาที่แกสบายใจเลย ฉันจะไม่ปลอบใจอีกแล้ว งั้นเราแวะหาอะไรกินก่อนกลับดีไหม?”

ขณะที่ใกล้จะถึงรถ เจ้าของใบหน้าหวานก็หันกลับมาหาซันเดย์ที่ยังเดินรั้งท้าย

“อืม อยากกินร้านไหนก็บอก เดี๋ยวคนแพ้คนนี้จะเลี้ยงเอง” เห็นความสดใสของไลลาแล้ว ทำให้รอบตัวเธอรายล้อมไปพร้อมกับความรู้สึกดี

ยิ้มสวยระบายขึ้นเมื่อเพื่อนเดินแกมวิ่งเหยาะ ๆ ตรงไปยังรถ

ไลลาเลือกร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางก่อนถึงหมู่บ้านไม่ไกลนัก เพราะเป็นคนไม่เลือกกินอยู่แล้ว ทั้งสองจึงไม่ยึดติดกับสถานที่ ขอเพียงแค่ให้ได้อิ่มท้องและสะอาดตามหลักอนามัยก็พอ

หลังจากท้องอิ่มซันเดย์ก็มาส่งไลลา และก็เหมือนทุกครั้งต้องรอให้ไฟในบ้านเปิดก่อนถึงจะถอยรถออกจากหน้าบ้านเพื่อน

เธอใช้เวลาเดินทางจากหมู่บ้านกรีนวิลล์มาถึงที่พักไม่ถึงชั่วโมง ทันทีที่ก้าวเข้ามายังอาณาเขตของตัวเอง เสื้อคลุมก็ถูกโยนทิ้งไว้ที่ขอบตะกร้าผ้า พอแอร์เย็นฉ่ำกระทบผิว ความเหนื่อยล้าก็เริ่มเล่นงาน แต่เพราะไม่ใช่คนที่จะนอนทั้งที่ยังเต็มไปด้วยกลิ่นควันรถแบบนี้ได้

 ห้าทุ่มเศษ

ซันเดย์นอนกลิ้งอยู่บนที่นอน ทั้งที่บอกกับตัวเองว่าไม่เป็นอะไร ไว้โอกาสหน้าค่อยแก้มือใหม่ก็ยังไม่สาย แต่พอเอาเข้าจริงกลับทำใจวางมันไม่ลง

ตาของเธอเบิกค้างจ้องอยู่ที่เพดานห้องสีครีมอย่างว่างเปล่า ภาพในหัววนเวียนอยู่แต่เรื่องเดิมซ้ำ ๆ แม้พยายามกดมันไว้แต่ก็ยังวนเวียนขึ้นมาอีกอยู่ดี

“เฮ้อ~” เธอดีดตัวขึ้นมานั่ง “ทำไมถึงเอาแต่คิดถึงนายไลก้าอะไรนั่นด้วยนะ” เสียงเหนื่อยใจบอกกับตัวเอง ใบหน้าบูดบึ้งเมื่อนึกถึงสีหน้ากวน ๆ ของเขา

ในเมื่อนอนไม่หลับและมองเวลาแล้วเกย์สันน่าจะอยู่ที่ร้านแล้ว เธอจึงคว้ามือถือมาเปิดไล่รายชื่อคนที่พอจะทำให้เธอนอนหลับได้ง่ายขึ้น

ไม่นานปลายสายก็รับโทรศัพท์ และทันทีที่ได้ยินเสียงจากคู่สนทนา ซันเดย์ก็แทบจะดึงสิ่งที่อยู่ในมือออกจากหูไม่ทัน

(นี่มันเวลาไหนแล้วซันเดย์? ไม่หลับไม่นอนแต่กลับมากวนฉันที่กำลังหวานอยู่กับแฟน ห๊า?)

เสียงของเกย์สันดังลอยเข้ามา เธอพอเดาได้ว่ารุ่นพี่คงกำลังวอแวฟาเร่อยู่แน่ ๆ

(โทรมาแล้วไม่พูด ฉันจะบินไปตีเธอดีไหมซันเดย์?)

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดแต่เธอก็รู้ดีว่าเกย์สันไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้น รอยยิ้มขบขันจึงผุดขึ้นทั่วใบหน้าสวย

“พี่จะมาจริงเหรอ? เดี๋ยวซันจะไปรอที่สนามบินเลย”

เจ้าของโทรศัพท์ยังไม่หยุดเย้าแหย่ปลายสายที่คงเริ่มหัวเสียจากเธอ ที่ไม่ยอมอ่อนลงให้ก่อน แต่ครั้งนี้จะยอมเพราะมีบางอย่างกวนใจมากจริง ๆ

“เกย์สัน!”

อีกฟากฝั่งพอได้ยินเสียงรุ่นน้องที่อยู่คนละประเทศเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายกับไม่สบาย คำที่กำลังจะพ่นออกมาพลันกลืนมันลงไป เปลี่ยนเป็นเอ่ยถามขึ้นมาแทน

(มีอะไรเหรอ หรือ...)

เกย์สันหยุดเสียงที่กำลังจะเอ่ยออกมา เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะพูดดีไหม แต่ในเมื่อตอนนี้ซันเดย์ไม่ได้อยู่ใกล้แค่ขับรถไม่กี่นาทีแล้วไปหาได้ แต่เป็นซีกโลกหนึ่ง แต่หากปล่อยไปจะทำให้เธอยิ่งจมกับความทุกข์นั่น เขาจึงเลือกที่จะเอ่ยถึงเรื่องนั้น...

(ฝันถึงมันอีกเหรอ? ไหวหรือเปล่า? ฉันสามารถเคลียร์ร้านแล้วไปหาเธอได้เลยนะ)

“ใจเย็น ๆ ก่อนเกย์สัน”

ซันเดย์ขมวดคิ้วเมื่อน้ำเสียงของรุ่นพี่จริงจัง ซ้ำยังเอ่ยถึงเรื่องนั้น... ซึ่งนับตั้งแต่ย้ายมาเมืองไทยเธอยังไม่เคยฝันถึงอดีตที่ฝังใจมาตลอดเลย!

“คือที่โทรมาไม่ได้จะให้มาปลอบกันนะ”

(หื้ม?)

“ซันแค่นอนไม่หลับ แต่ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น”

พอจับน้ำเสียงของรุ่นน้องได้ เกย์สันก็เหมือนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ซันแพ้”

(หึ ๆ แล้วมันจะแพ้ไม่เป็นเลยหรือไง?)

“อย่าใช้น้ำเสียงแบบนั้นถามกันได้ไหม ไม่ใช่จะแพ้ไม่ได้ แต่คนที่ทำให้แพ้ต่างหากคือปัญหา”

(…..)

ชายหนุ่มไม่ถามเพราะอยากจะรู้ว่าอะไรที่ทำหุ่นน้อง นักแข่งผู้ที่ไม่เคยยึดติดกับผลการแข่งขัน ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะก็เป็นเพียงแค่เกมเท่านั้น แต่ครั้งนี้ถึงขั้นทำให้นอนไม่หลับ และยังไม่เกี่ยวกับฝันร้ายนั่นด้วย ตกลงที่นั่นมันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่?

“ซันไปท้าแข่งกับคนคนหนึ่งมา... แล้วเขาก็ชนะซันแบบเฉียดฉิว อีกแค่นิดเดียวซันก็จะถึงเส้นชัยอยู่แล้ว แต่กลับแพ้น่ะเกย์สัน”

เสียงเธออ่อนลงในตอนท้าย เพราะทุกครั้งที่คิดถึงมัน หัวใจเธอก็ปวดหนึบ เจ็บใจที่ปล่อยให้โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเองว่าต่อให้เป็นผู้หญิงก็ใช่ว่าจะให้ใครมาดูถูกเธอได้

แต่สุดท้ายปลายทางที่เต็มไปด้วยแสงสว่างก็ดับวูบลงเพราะผู้ชายคนนั้นใช้กลยุทธ์อะไรก็ไม่รู้มาทำให้ตายใจ แล้วก็แซงหน้ากันไปดื้อ ๆ แบบนี้จะให้ข่มตาหลับลงได้ยังไง?

(เธอกำลังจะบอกว่า เขาเล่นตุกติกทำให้เธอเสียโอกาสไปอย่างงั้นเหรอ?)

“เปล่า! ซันเองต่างหากที่ชะล่าใจ คิดว่าอีกแค่นิดเดียวยังไงซะเขาก็ตามไม่ทันแน่”

เกย์สันเข้าใจสิ่งที่ทำให้รุ่นน้องนอนไม่หลับแล้ว เธอกำลังโทษตัวเองที่ใจไม่เด็ดเดี่ยวพอ คู่แข่งที่มีทีเด็ดแต่ไม่เผยออกมาตั้งแต่แรก แล้วปล่อยให้เธอเข้าใจผิดไปเองว่ายังไงต้องชนะแน่!

(ฮ่าฮ่าฮ่า... เพราะเธอรู้สึกเสียหน้าใช่ไหมซันเดย์ ถึงได้นอนไม่หลับแบบนี้?)

ปลายสายปล่อยเสียงหัวเราะลั่น

“ใจจืดใจดำ อำมหิตที่สุด หัวเราะดังขนาดนี้ ไม่สมน้ำหน้าออกมาเลยละ เกย์สัน”

นี่เธอโทรไปเพื่อหาที่ระบาย หรือโทรให้ถูกซ้ำเติมกันแน่?

(ก็ไม่ได้อยากซ้ำนะ)

แต่เสียงที่ยังกลั้วหัวเราะอยู่นั้นกลับสวนทางอย่างที่พูด!

“จะเชื่อค่ะ” เธอตอบรับเสียงหมั่นไส้ พลางย่นจมูกแสดงอาการนั้นออกไป “เกย์สัน ซันถามอะไรหน่อยสิ”

ยังมีเรื่องหนึ่งที่ติดอยู่ในใจมาพักใหญ่แล้ว เรื่องที่ไม่ว่าจะนึกเท่าไหร่ก็ยังนึกไม่ออก

(อืม)

เสียงทุ้มในสายขานรับ รอคอยสิ่งที่รุ่นน้องอยากรู้ เขาอมยิ้มเมื่อเสียงของซันเดย์สดใสขึ้น นั่นหมายความว่าที่นั่นคงเป็นที่น่าสนใจจริง ๆ

“คนที่ช่วยซันไว้ครั้งนั้น เขาเป็นใครเหรอคะ?”

(ซันเดย์!)

เกย์สันอึ้งกับคำถามนั้นทำให้เสียงที่เรียกเธอแผ่วลง ไม่มีใครอยากเข้าไปแตะต้องเหตุการณ์หลังจากนั้น เพราะร่องรอยของความเจ็บปวดที่ทิ้งไว้ในใจของเธอมันแสนสาหัส จนต้องใช้แพทย์เข้ามาให้คำปรึกษา

แต่วันนี้กลับเป็นคนเอ่ยมันขึ้นมาเอง ตกลงนี่มันดีหรือเปล่าที่เลือกส่งเธอไปอยู่ที่เมืองไทยเพียงลำพัง?

“บอกซันมาเถอะค่ะ เขาเป็นใครกันแน่ ทำไมทุกคนถึงไม่เคยบอกซันเลย?”

ความผิดพลาดในครั้งนั้นไม่ได้ทำร้ายแค่ตัวเธอเอง แต่ยังกระจายไปหาทุกคนรอบตัว

แม่ที่ร้องไห้เสียน้ำตาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่

รุ่นพี่ที่ไม่เป็นอันเรียนเพราะคอยเทียวมาหาวันละสามเวลา

และสองพ่อลูกนั่นที่เหมือนจะพลอยมีผลกระทบตามไปด้วย