Share

ตอนที่ 12 พลาดท่า

last update publish date: 2025-12-30 03:04:39

เสียงปืนส่งสัญญาณการออกตัว ซันเดย์ดึงสติกลับมาแล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าเหมือนลูกศรที่ไม่มีวันหวนย้อนกลับ เมื่อเข้าสู่รันเวย์แห่งศักดิ์ศรีของความเร็ว

ความฮึกเหิมก็เข้ามาแทนที่ แรงกดดันที่เคยเกาะกุมจิตใจถูกสลัดทิ้งไว้ข้างหลัง เธอมีเพียงเป้าหมายเดียวคือเส้นทางสีดำที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ความกังวลถูกบดขยี้ภายใต้แรงเหยียบของฝ่าเท้า

อีกด้านหนึ่งของสนาม ไลก้านักแข่งเท้าไวผู้ไม่รู้จักคำว่าพ่ายแพ้! ปลายเท้าใหญ่เหยียบคันเร่งจนมิด ตามสไตล์ดุดัน

เมื่อเสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้น นั่นคือการประกาศว่าไม่มีใครสามารถขึ้นนำเขาได้

แต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น...

แลมโบกีนี่สีส้มดำของซันเดย์แซงเขาไปเพียงเสี้ยววินาทีราวกับพายุที่ซัดผ่านโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทิ้งไว้เพียงภาพท้ายรถที่ค่อย ๆ ห่างออกไป

“ยังเร็วไปเด็กน้อย!” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกลอดผ่านริมฝีปากหยักได้รูปภายใต้หมวกนิรภัย น้ำเสียงของเขาไร้ความตื่นเต้น ในขณะที่มีความขบขันมากกว่าความกังวลหรือเสียใจ

อีกฝั่งหนึ่ง...

“หึ! ก็แค่นี้” นัยน์ตาสีน้ำตาลหม่นทอดมองผ่านกระจกด้านข้าง สะท้อนเงาของรถสีเทาที่ค่อย ๆ เลือนหายไปนอกครรลองสายตา รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ความสะใจแผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจ เมื่อสามารถขึ้นนำ ‘นักแข่งผู้ปราดเปรียว ว่องไว’ จนใคร ๆ ก็ยกให้เป็นตำนาน

‘แล้วดูตอนนี้สิ! ไม่ใช่ว่ากำลังตามหลังเธออยู่หรอกเหรอ?’

ริมสนามแข่งโซน VVIP

ไลลากระโดดขึ้นด้วยความดีใจ รอยยิ้มหวานฉีกกว้างเมื่อเห็นเพื่อนกลายเป็นผู้ขึ้นนำ แม้ว่าจะแอบรู้สึกเสียดายที่วันนี้ฝีมือของไลก้าดูแผ่วไป

ทว่าเมื่อเห็นคนที่สามารถอยู่เหนือเขาได้มีแค่ซันเดย์ ความเสียใจก็แทบถูกกลืนหายไปกับความยินดี

“แกเก่งมากจริง ๆ ซันเดย์” เสียงหวานเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ขณะทอดสายตามองเพื่อนควบคุมรถด้วยความเร็วราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายอย่างที่เคยเป็น

ห้องชมการแข่งขันชั้นสอง

“เฮ้ย!” วิกเตอร์กระโดดจากเก้าอี้บุนวมมายืนชิดกระจก “นั่นไอ้ก้ามันกำลังทำอะไรของมัน?”

เขาเท้าสะเอว หรี่ตามองรถสีเทาของเพื่อนที่การบังคับผิดจังหวะ ทั้งที่เป็นช่วงเร่งแซงกลับไม่ทำ กลับกันจังหวะที่ควรผ่อนกลับเร่งเครื่องไล่กวดรถคันสีส้มดำ 

“แม่ง ทำเหมือนหมาหยอกไก่เลยเว้ย”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้น อชิระก้าวขึ้นมายืนเสมอวิกเตอร์นัยน์ตาสีซินนามอนพราวระยับด้วยแววรู้ทัน

“เพราะแบบนี้มันถึงลงแข่งทั้งที่ปฏิเสธมาตลอดสินะ”

“หมายความว่าไงวะ?” อาเชอร์ที่พึ่งก้าวเข้ามาถามด้วยสีหน้างุนงง ความสงสัยเรื่องการตัดสินใจของไลก้ายังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย เพราะอะไรเพื่อนถึงเปลี่ยนใจเอานาทีสุดท้ายกับการลงแข่งแมตช์นี้

เจฟฟ์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ใกล้ ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ก็เพราะมีบางอย่างหรืออาจจะบางคนที่ทำให้มัน ‘สนใจ’ ขึ้นมาละมั้ง คนอย่างมันถ้าไม่โดนแรงดึงดูดระดับพายุ ไม่มีทางลากมันลงไปได้หรอก”

คำพูดของเจฟฟ์ทำเอาทั้งสามหันขวับกลับมามองที่จุดเดียว คิ้วพาดเฉียงในแบบฉบับของตัวเองยกขึ้น?

ในขณะที่แต่ละคนในห้องชมการแข่งขันต่างวิเคราะห์พฤติกรรมของไลก้าไปสารพัด

เจ้าตัวที่ตกเป็นประเด็น กลับยิ้มออกมาท่ามกลางความฮึกเหิมภายในห้องโดยสาร

รอยยิ้มที่ไม่เผยให้ใครเห็นถูกซ่อนอยู่ในแววตาคมกริบราวกับเหยี่ยวนั้นแน่วแน่ มั่นคง และเต็มไปด้วยพลัง คล้ายกับสามารถควบคุมทุกอย่างที่อยู่ในระยะสายตาทั้งหมด

รวมถึงรถคันสีส้มดำที่อยู่ตรงหน้านั้นด้วย

เขาตั้งพิกัดไปยังเส้นทางเบื้องหน้าอย่างมุ่งมาด หัวใจเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนที่ไม่ได้เกิดจากแค่เครื่องยนต์เท่านั้น แต่เป็นความตั้งใจที่แข็งแกร่งยิ่งกว่ายานพาหนะทั้งสนาม

ลมหายใจถูกสูดเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะพ่นมันออกมาอย่างแรง

“ขอโทษนะ เด็กน้อย... แต่ฉันคงให้เธอชนะไม่ได้”

สิ้นเสียงนั้นไลก้ากระแทกเกียร์ลงหนึ่งจังหวะ เสียงเครื่องยนต์คำรามกระชากแรงพุ่งทะยาน พร้อมกับตัวรถที่แซงในช่วงไม่กี่วินาทีก่อนถึงเส้นชัย

โดยที่ซันเดย์ไม่มีโอกาสได้แก้ตัว เมื่อหัวรถสีเทาได้แตะเข้าเส้นชัย อย่างเหนือชั้นกว่ามาก

ตุบ!

กำปั้นเล็กกระแทกลงบนพวงมาลัยอย่างแรง ซันเดย์กัดฟันแน่นเมื่อความโกรธแล่นพล่านไปทั่วตัว เธอทั้งเกรี้ยวกราดและหงุดหงิดอย่างถึงขีดสุด เพราะมั่นใจว่าชัยชนะวันนี้ต้องเป็นของตัวเองแน่

แต่ผลกลับไม่เป็นอย่างที่คิด!

ผู้ชายร้ายกาจคนนั้น เขาถือไม้เด็ดไว้ตั้งแต่ต้น จงใจทำให้เธอเชื่อมั่นว่าไม่มีทางขึ้นนำได้แน่ และเธอก็ดันเชื่อ! ด้วยความชะล่าใจของตัวเองด้วย

ประมาทเพียงเสี้ยววินาทีในจังหวะสุดท้าย หากไม่มัวแต่หันไปมองกระจกหลัง แล้วเลือกเหยียบคันเร่งจนสุดแรงไปซะ ก็คงไม่ต้องมานั่งเจ็บใจแบบนี้

“เฮ้อ ~” เธอหลับตาพลางพ่นลมร้อนออกมาแรง ๆ ขับไล่อารมณ์ขุ่นมัวให้สงบลง แม้ในใจจะยังคงปวดหนึบ ทว่าการแข่งขันก็ย่อมเป็นการแข่งขัน

‘ต่อให้เสียใจแค่ไหน คนที่เข้าเส้นชัยก็คือผู้ชนะ’

ซันเดย์เปิดประตูรถออกมา แรงอารมณ์ยังกรุ่นอยู่ข้างใน เธอถอดหมวกกันน็อกนิรภัยมาถือไว้ข้างลำตัว ทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็ปะทะเข้ากับร่างสูงภายใต้ชุดรัดกุมสีแดง

ช่วงขายาวก้าวด้วยจังหวะมั่นคง ไม่รีบร้อนแต่แฝงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอไม่อาจละสายตาได้

จนกระทั่งเจ้าของความสูงที่ทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นมอง ยกมือถอดหมวกกันน็อกนิรภัยออกจากศีรษะอย่างเชื่องช้า

แสงสะท้อนที่ค่อย ๆ เคลื่อนพ้นใบหน้า ทันทีที่ภาพนั้นปรากฏชัด หัวใจของเธอก็เต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่รถกำลังจะพุ่งทะยานเข้าสู่เส้นชัยเสียอีก

ริมฝีปากหยักสีชมพูธรรมชาติเม้มแน่นสนิท จมูกโด่งคมเข้ารูปรับกับกรอบหน้าแข็งแกร่ง และนัยน์ตาสีเทาเข้มที่เคยสบประสานภายใต้เสื้อฮู้ดปิดบังหน้านั้นคือ... ไลก้า

ซันเดย์ยืนนิ่งราวกับเวลาโดยรอบหยุดเคลื่อนไหว ผู้หญิงที่ไม่เคยสนใจใคร ไม่เคยมีใครอยู่ในสายตา กลับยอมรับว่าภาพตรงหน้า ทำให้เธอใจสั่นไหว!

 “ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ เด็กน้อย” เสียงทุ้มต่ำแฝงแววหยอกเย้าเอ่ยขึ้นในจังหวะที่เขาโน้มตัวลงมาใกล้ พอจะเห็นว่าใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสี ดวงตาดื้อรั้นที่บัดนี้มีบางอย่างซ่อนอยู่

จมูกเรียวเล็กรับกับปากกระจับสีเชอร์รีที่ถูกฟันเม้มแน่นจนขึ้นรอย เขาเกือบจะยื่นปลายนิ้วไปแตะเบา ๆ เพื่อห้ามปรามว่าอย่าทำร้ายตัวเองแบบนั้นอีก ทว่าก็ยับยั้งตัวเองเอาไว้ได้

“ใครเด็ก?!” เสียงหวานตวัดกลับทันควัน แฝงความไม่พอใจไว้ชัดเจน ดวงตาวาวโรจน์สบเขม็งขึ้นมา “ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น มาเรียกแบบนี้ได้ยังไง!”

อารมณ์ที่คุกรุ่นจากในสนามยังไม่ทันจาง ตอนนี้เหมือนมีเชื้อไฟมาเติมให้ลุกโชนอีกระลอก เขากำลังปั่นหัวเธอ เล่นกับความรู้สึกอย่างจงใจ

ผู้ชายสวมฮู้ดผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอวันนั้น กับไลก้าหนึ่งในแก๊งสิงห์ทั้งสองคือตัวตนเดียวกัน!

มือที่ว่างเปล่ากำแน่น หากตรงนี้ไม่ใช่ลานกว้างกลางสนามแข่ง เธอคงระเบิดอารมณ์ใส่เขาที่ยืนด้วยรอยยิ้มกวน ๆ ล้มคว่ำเพราะหมัดเธอไปแล้ว

“นายจงใจ?”

“เรื่อง?”

“นายรู้ดีอยู่แก่ใจยังจะมาถาม?”

ซันเดย์กัดฟันแน่น รู้สึกเหมือนถูกยั่วให้เดือดเต็มที่ ทั้งหมดนี้ถ้าไม่ใช่ความตั้งใจแล้วเขาทำไปเพื่ออะไร?

แก้แค้น? เอาคืนจากเรื่องวันนั้นงั้นเหรอ? ก็เธอแค่หลงทาง ไม่ได้ตั้งใจไปรบกวนและเข้าไปในเขตของเขาสักหน่อย

“ฉันทำอะไรเธอ?” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อน “แพ้ชนะเป็นเรื่องปกติ หรือเธอไม่ยอมรับ?”

พลางเอียงหน้ามอง ในมุมที่ยิ่งทำให้ซันเดย์หน้าแดงจัดขึ้นไปอีก

“หรืออยากให้ฉันกลับไปแข่งกับเธอใหม่อีกสักรอบ?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงยั่วโมโหสุด ๆ

ซันเดย์ไม่เคยต้องระงับโทสะหรือมานั่งอธิบายอะไรแบบนี้ แต่ดูเขาตอบ! เขาคิดว่าเธอโกรธจนไม่ยอมรับความจริงงั้นเหรอ?

เธอหันหน้าหนีพลางสบถบางคำที่คนฟังคงไม่อยากได้ยิน ก่อนจะดึงหน้ากลับมาเผชิญกับเขาอีกครั้ง

“ถึงฉันจะไม่พอใจเรื่องในสนามก็จริง แต่ไม่ได้ใจแคบขนาดไม่ยอมรับผลแพ้ชนะหรอกนะ” เธอกดเสียงต่ำทับอารมณ์ที่ใกล้จะระเบิดเต็มที ก่อนจะเชิดหน้าสูงขึ้นอีกนิด “นายบอกไม่ตามฉัน แต่... เสื้อนั่น ไหนจะเรื่องวันนั้นด้วยนายเห็นมันใช่ไหม แล้วทำไมถึงไม่รายงานเรื่องของฉัน?”

ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สำรวจสายตาที่ยังแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เธอไม่เคยไว้ใจใคร ไม่พอใจอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าและใช้กำลังตัดสินทุกอย่าง ถ้ายังเป็นแบบนี้ อีกไม่นานคงนำภัยมาหาตัวเองแน่นอน

ไลก้ายังคงไม่ปริปาก และความเงียบของเขายิ่งทำให้ซันเดย์เดือด เธอกำมือแน่นจนข้อมือขึ้นสีขาว และก้าวพรวดเข้าไปหาเขาหมายจะเค้นคำตอบให้ได้เสียที

“ซันเดย์~”

ทว่า... เสียงใสของไลลาดังขึ้นข้างสนาม พร้อมร่างเล็กที่วิ่งเข้ามาอย่างร่าเริง ทำให้เอต้องละสายตาไปมอง

“อ้าว! มาไม่ทันพี่ไลก้าเลย!”

ซันเดย์พรูลมหายใจฟึดฟัด เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง แล้วพบว่าผู้ชายคนนั้นไม่ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนพิเศษ 4 ใจเชื่อมโยงผูกพัน

    “หอมจังเลยค่ะ” ว่าที่คุณแม่เอ่ยพลางมองตามถ้วยข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ ที่ควันลอยฟุ้งอย่างน่ากิน ดวงตาเธอเปล่งประกายด้วยความสุข กลิ่นหอมของอาหารเช้าเรียกน้ำย่อยจนแทบรอไม่ไหว“ก็พี่ใส่ความรักลงไปด้วยไง ถึงได้หอมขนาดนี้” ไลก้ายิ้มก่อนจะวางถ้วยตรงหน้าเธออย่างระมัดระวัง“งั้นซันว่าความรักคงล้นหม้อแน่เลยค่ะ... ขอทานก่อนนะคะ”“ค่อย ๆ นะยังร้อนอยู่เดี๋ยวลวกปาก”“อ้า... ร้อนจริงด้วยแต่ก็อร่อยมากเลยค่ะ” เธอยิ้มกว้างอย่างเอ็นจอยเต็มที่“ระวังหน่อยสิ จะเป็นแม่คนอยู่แล้วยังดื้อไม่เลิก”“ก็คนมันหิวนี่คะ... มาทานด้วยกันสิ” เธอเป่าข้าวต้มก่อนจะตักขึ้นมาแล้วยื่นให้เขา“ฟู่ว~ ฟู่ว~ อ้าปากสิคะ คุณพ่อ”“อ้า...” ไลก้ายอมตามคำสั่งอย่างว่าง่ายพร้อมกับยิ้มอบอุ่นที่ระบายทั่วใบหน้า“อร่อยไหมคะ?”“อร่อยครับ” เขาตอบทั้งที่ยังเคี้ยวไม่หมดด้วยความพอใจเป็นความสุขที่เริ่มต้นจากสิ่งเล็ก ๆ แต่ค่อย ๆ เติบโตขึ้น จนเติมเต็มทุกพื้นที่ในบ้าน ทั้งไลก้าและซันเดย์ต่างเรียนรู้ที่จะปรับตัว ใช้ชีวิตร่วมกันในบทบาทใหม่ ว่าที่พ่อและแม่ของชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังจะถือกำเนิด พวกเขาก้าวไปทีละก้าวอย่างระมัดระวังอย่างมั่นคง และเต็มเปี่ยมด้วยความร

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนพิเศษ 3 เบบี๋มาแล้ว

    หนึ่งปีผ่านไปซันเดย์ก้าวลงจากชั้นบนด้วยอาการงัวเงีย เปลือกตาปรือปรอยทั้งง่วงทั้งกระหายน้ำยามเช้า ทว่าเพียงปลายเท้าแตะพื้นชั้นล่างความมึนงงก็ถาโถมจนเธอต้องคว้าราวบันไดไว้แน่น“เฮ้อ คงต้องหาเวลานอนให้มากกว่านี้เสียแล้ว” เธอบ่นกับตัวเองเสียงเบานับตั้งแต่ซันเดย์กับไลก้าตัดสินใจสร้างครอบครัวร่วมกัน เธอก็ย้ายมาอยู่บ้านของเขา ส่วนบ้านเดิมนั้นเธอฝากให้แคลร์ดูแลแทนชีวิตคู่พาเอารอยยิ้มอันอบอุ่นมาพร้อมช่วงเวลาพ่อแง่แม่งอนเป็นระยะ ยิ่งเมื่อแต่ละคนต่างรับผิดชอบงานของตัวเอง ซึ่งเธอ วีด้า และไลลาพึ่งร่วมกันก่อตั้งบริษัทโฆษณาได้ครึ่งปี และทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นยกเว้นสามีผู้คอยเร่งให้เธอกลับบ้านเร็วขึ้น เลิกหมกมุ่นอยู่แต่กับงานราวกับลืมไปว่าเมื่อก่อนเขาเองก็เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน“เป็นอะไรหรือเปล่า? พี่ก็บอกให้รอก่อนแล้วนี่” เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มที่ฟังดูเข้มผิดปกติ ตามมาด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบก้าวลงบันไดมาอย่างร้อนรนเธอหันมายิ้มอ่อนให้กับสามีที่พอดีลงมายืนในระดับเดียวกัน แม้จะสบเข้ากับดวงตาคมที่มองมาด้วยสายตาดุ ทว่าก็ไม่ได้รู้สึกหวั่นใจเท่าไรนัก เพราะแววตานั้นแม้จ้องเขม็ง หากแต่ก็เต็มไปด้วยความเป

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนพิเศษ 2 เธอคือโลกทั้งใบ

    หนึ่งปีต่อมาเช้าตรู่ในเมือง Dragmouth ประเทศอังกฤษ บรรยากาศสดชื่นยามเช้าปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ ทว่าในบ้านใหญ่หลังหนึ่งกลับเต็มไปด้วยความคึกคักของสองสามีภรรยาวัยกลางคนที่กำลังเตรียมตัวออกไปทำงานให้ ‘นายใหญ่’ ของพวกเขาอีกวัน ก่อนจะเดินทางไปยังประเทศไทยในอีกสามวันข้างหน้าจอมพล มือขวาคนสนิทของไรอัน ฟลานดีส กำลังง่วนกับการตรวจความเรียบร้อยของเอกสารและอุปกรณ์ที่ต้องใช้ ขณะเดียวกัน เขาก็หันไปมองภรรยาที่ยังยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจก พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม“ที่รัก... คุณช่วยรีบกว่านี้อีกหน่อยได้ไหม ไม่งั้นเราคงไม่ทันแน่” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแกล้งหยอก แม้ในใจจะรู้ดีว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อหญิงคนรัก เพียงเพื่อจะได้เห็นใบหน้ายิ้มของเธอ“พี่ลองยกนาฬิกาดูหน่อยสิคะ ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาประชุมเช้านี้เสียอีก” สุ้มเสียงหวานแต่หนักแน่นของเธอดังขึ้นก่อนที่จะเดินมาถึงตัวสามีเสียด้วยซ้ำเกรซ มือขวาอีกคนของไรอัน ฟลานดีส และยังเป็นภรรยาสุดที่รักของจอมพล ใบหน้าราบเรียบแต่แฝงแววตำหนิในแววตาสีเทาอ่อนคู่นั้น เมื่อถูกเร่งเร้าโดยไม่มีเหตุอันควรเธอมองเขาด้วยสายตานิ่งขรึม ขณะ

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนพิเศษ 1 คลี่คลายปมในใจ

    คาซ่าการ์เด้น ต้นเดือนมกราคม ปี 25xxในช่วงโค้งสุดท้ายของชีวิตนักศึกษา ทุกอย่างดูจะราบรื่นสำหรับ "ซันเดย์" คนหัวกะทิผู้ไม่เคยต้องวิตกกับเรื่องผลการเรียน ยกเว้นเสียก็แต่...ตืด... ตืด... ตืด...เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลหม่นเต็มไปด้วยความพะว้าพะวัง เมื่อตัดสินใจกดโทรกลับไปหามารดา เกือบหนึ่งเดือนเต็มที่เธอครุ่นคิด ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะมีกล้าพอเปิดบทสนทนาเคลียร์ความรู้สึกที่คั่งค้างระหว่างกัน(ฮัลโหล... แม่อยู่ในครัวนะลูก)เสียงสิรินภาเล็ดลอดผ่านสายมาอย่างกระหืดกระหอบด้วยเพราะเธอวางโทรศัพท์ไว้ห่างตัว และยิ่งรู้ว่าคนที่โทรเข้ามาคือลูกสาว น้ำเสียงที่เคยเร่งรีบก็พลันอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แทบจะละมือจากสิ่งที่ทำอยู่ในทันทีซันเดย์เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็ระบายยิ้มอ่อน ๆ ออกมา เธอจินตนาการภาพของท่านกำลังหั่นผัก เตรียมอาหารอย่างกระตือรือร้น ด้วยแววตาเปี่ยมสุข เพื่อเธอหรือไม่ก็สองพ่อลูก แต่ทำไมในอดีตเธอถึงเคยมองว่าแม่เอาใจแค่สามี หลงลืมไปว่าลูกสาวคนนี้ แม่เคยอุ้มท้องอย่างยากลำบากถึงเก้าเดือน และเลี้ยงดูเพียงลำพังมาตลอดแปดปี‘แกมันโง่มากจริง ๆ ซันเดย์’“ไม่เห็นต้องรีบเลย หนูรอได้อยู่แล้วค่ะ”(ทำไมเสียงเป

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนที่ 52 เขาคือเจ้าชีวิตของเธอที่แท้จริง THE END

    ในค่ำคืนที่มีดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้าเหนือเมืองใหญ่ สายลมเย็นบางเบาพัดความเย็นกระทบกาย ขณะทั้งสองนั่งเคียงกันบนดาดฟ้าของโรงแรม The Lush Nest ที่เปิดมุมมองสู่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันงดงามราวภาพฝันไลก้าเตรียมมื้อดินเนอร์ไว้ด้วยความใส่ใจ เขาจองพื้นที่ทั้งดาดฟ้าไว้เพื่อเธอเพียงคนเดียว บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าที่เปล่งประกายเป็นฉากหลังตัดกับความเงียบสงบ และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างคนทั้งสองเสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ไปกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับอยู่บนใบหน้าของไลก้าและซันเดย์ อาหารรสเลิศถูกจัดวางอย่างประณีต และเครื่องดื่มในแก้วคริสตัลก็ช่วยเติมเต็มค่ำคืนให้ยิ่งโรแมนติกยิ่งขึ้น“น่าจะบอกซันก่อน ดูสิ... ชุดที่ซันใส่มันไม่เข้ากับบรรยากาศเลยสักนิด” เธอก้มมองเสื้อยืดตัวบางที่คลุมทับด้วยแจ็กเกตยีน และกางเกงยีนสีซีดคู่ใจ“เธอแต่งแบบนี้แหละดีแล้ว” เขาตอบพร้อมสบตาเธอด้วยแววตาอ่อนโยน “เพราะถ้าเธอแต่งตัวเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ แต่ต้องแลกกับความไม่สบายตัว มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย”หลังจากปลอบโยนเธอเรื่องครอบครัวจนถึงเวลานัดหมายที่วางแผนไว้กับอาเชอร์และซอล เขาก็พาเธอออกมาทานอาหารตาม

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนที่ 51 คลายปมในใจ

    “พี่มักจะคิดว่าพวกเราพยายามกันพี่ออกไป แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่เลยสักนิด แด๊ดรักพี่เหมือนลูกคนหนึ่ง ผมเองก็รักพี่เหมือนพี่สาว แล้วทำไมพี่ถึงพยายามผลักเราออกจากความหวังดีนั้นล่ะครับ” แคลร์พยายามหาคำตอบเรื่องนี้มานาน แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบสักที“พี่ไม่...” จะบอกว่า ไม่เคยรู้สึกแบบนั้น เหรอ? ทั้งที่ความรู้สึกเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นจริง“ธอร์นมีพร้อมทุกอย่าง นายก็เป็นลูกชายของเขา จะคิดแบบนั้นมันก็ไม่แปลก แต่สำหรับพี่... พี่ก็เป็นแค่ลูกของผู้หญิงที่พ่อของนายอยากใช้ชีวิตด้วย เท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ”“ไม่จริงเลย แด๊ดไม่เคยมองพี่เป็นคนนอก ท่านรักพี่จริง ๆ ผมยืนยันได้”“ก็นายเป็นลูกเขานี่”“ก็จริงครับ แต่พี่รู้อะไรไหม เด็กพวกนั้นที่เคยล้อพี่ตอนเด็ก พวกเขาเจอกับอะไรบ้างรู้ไหม? แด๊ดจัดการเรื่องนั้นเอง พ่อแม่ของเด็กพวกนั้นถูกตำหนิอย่างหนักที่ไม่อบรมลูก จนต้องย้ายโรงเรียนไปเลยนะครับ”แคลร์พูดยาว สีหน้าและน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“แล้วยังเรื่องที่พี่เข้ารับการรักษาอีก... พี่รู้ไหมว่าแด๊ดตามหาคนที่ช่วยพี่ไปทุกที่ ท่านอยากขอบคุณเขาอย่างมาก เพราะถ้าไม่ได้คนคนนั้นช่วยไว้... พวกเราอาจต้องเสียใจไปตลอดชี

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนที่ 38 ตั้งใจมาเอาคืน

    ซันเดย์ยังคงยิ้มอย่างมีความสุขได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นวันที่เธอได้ลงไปบังคับพวงมาลัยเอง หรือเพียงนั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์อย่างในตอนนี้เสียดายก็แต่ว่าต้องนั่งดูการแข่งขันเพียงลำพัง ทั้งวีด้าและไลลาไม่ว่างมาด้วย ส่วนอชิตาไม่ต้องพูดถึงเลย เพราะช่วงนี้โยโลกำลังได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม จนแทบไม่มีเวลาได้ปลีก

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนที่ 37 แขกยามเช้า

    เช้าวันต่อมาเจ้าของห้องนอนโทนสีอ่อนบิดกายไล่ความขี้เกียจที่เกาะกุมอยู่ในร่างกายออกไป ท่อนแขนเรียวเอื้อมไปคว้ามือถือที่ส่งเสียงปลุกแผดก้องไปทั่วห้องมากดหยุดการแจ้งเตือนหากเป็นเมื่อก่อน เธอคงไม่มีทางยอมงัดตัวเองออกจากอ้อมกอดของผ้าห่มแสนอบอุ่นและเตียงนุ่มนิ่มที่เธอรักนักรักหนาแต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยน

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนที่ 36 ไม่ไหวแล้ว

    สนามแข่ง YOLOร่างสูงของผู้ดูแลอุปกรณ์สนามแข่ง ทิ้งตัวลงนอนราบกับความนุ่มของโซฟาตำแหน่งประจำ ลมหายใจร้อนกระชากออกมาด้วยความเหนื่อยล้ายิ่งอยู่ในตำแหน่งสูงเท่าไร ภาระและความรับผิดชอบก็ยิ่งถาโถมมากขึ้นเท่านั้น สำหรับไลก้าแล้วแทบไม่ยอมปล่อยให้ระบบหลุดรอดจากมาตรฐานแม้เพียงน้อยวิกเตอร์ที่เห็นเพื่อนอยู่

  • ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]   ตอนที่ 35 รอบตัวเปลี่ยนไป

    บ่ายวันจันทร์ Mittap Universityทางเดินทอดยาวสู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ในยามเย็น คลาคล่ำไปด้วยเหล่านิสิตจากหลากหลายชั้นปี บ้างจับกลุ่มเดินเลี้ยวไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัยบ้างเร่งฝีเท้าเพื่อกลับบ้าน ส่วนอีกบางกลุ่มยังคงปักหลักกับกองหนังสือ เตรียมติวสอบกันอย่างขะมักเขม้นเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วลอยละ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status