ตอนที่ 12 พลาดท่า

เสียงปืนส่งสัญญาณการออกตัว ซันเดย์ดึงสติกลับมาแล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าเหมือนลูกศรที่ไม่มีวันหวนย้อนกลับ เมื่อเข้าสู่รันเวย์แห่งศักดิ์ศรีของความเร็ว

ความฮึกเหิมก็เข้ามาแทนที่ แรงกดดันที่เคยเกาะกุมจิตใจถูกสลัดทิ้งไว้ข้างหลัง เธอมีเพียงเป้าหมายเดียวคือเส้นทางสีดำที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ความกังวลถูกบดขยี้ภายใต้แรงเหยียบของฝ่าเท้า

อีกด้านหนึ่งของสนาม ไลก้านักแข่งเท้าไวผู้ไม่รู้จักคำว่าพ่ายแพ้! ปลายเท้าใหญ่เหยียบคันเร่งจนมิด ตามสไตล์ดุดัน

เมื่อเสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้น นั่นคือการประกาศว่าไม่มีใครสามารถขึ้นนำเขาได้

แต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น...

แลมโบกีนี่สีส้มดำของซันเดย์แซงเขาไปเพียงเสี้ยววินาทีราวกับพายุที่ซัดผ่านโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทิ้งไว้เพียงภาพท้ายรถที่ค่อย ๆ ห่างออกไป

“ยังเร็วไปเด็กน้อย!” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกลอดผ่านริมฝีปากหยักได้รูปภายใต้หมวกนิรภัย น้ำเสียงของเขาไร้ความตื่นเต้น ในขณะที่มีความขบขันมากกว่าความกังวลหรือเสียใจ

อีกฝั่งหนึ่ง...

“หึ! ก็แค่นี้” นัยน์ตาสีน้ำตาลหม่นทอดมองผ่านกระจกด้านข้าง สะท้อนเงาของรถสีเทาที่ค่อย ๆ เลือนหายไปนอกครรลองสายตา รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ความสะใจแผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจ เมื่อสามารถขึ้นนำ ‘นักแข่งผู้ปราดเปรียว ว่องไว’ จนใคร ๆ ก็ยกให้เป็นตำนาน

‘แล้วดูตอนนี้สิ! ไม่ใช่ว่ากำลังตามหลังเธออยู่หรอกเหรอ?’

ริมสนามแข่งโซน VVIP

ไลลากระโดดขึ้นด้วยความดีใจ รอยยิ้มหวานฉีกกว้างเมื่อเห็นเพื่อนกลายเป็นผู้ขึ้นนำ แม้ว่าจะแอบรู้สึกเสียดายที่วันนี้ฝีมือของไลก้าดูแผ่วไป

ทว่าเมื่อเห็นคนที่สามารถอยู่เหนือเขาได้มีแค่ซันเดย์ ความเสียใจก็แทบถูกกลืนหายไปกับความยินดี

“แกเก่งมากจริง ๆ ซันเดย์” เสียงหวานเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ขณะทอดสายตามองเพื่อนควบคุมรถด้วยความเร็วราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายอย่างที่เคยเป็น

ห้องชมการแข่งขันชั้นสอง

“เฮ้ย!” วิกเตอร์กระโดดจากเก้าอี้บุนวมมายืนชิดกระจก “นั่นไอ้ก้ามันกำลังทำอะไรของมัน?”

เขาเท้าสะเอว หรี่ตามองรถสีเทาของเพื่อนที่การบังคับผิดจังหวะ ทั้งที่เป็นช่วงเร่งแซงกลับไม่ทำ กลับกันจังหวะที่ควรผ่อนกลับเร่งเครื่องไล่กวดรถคันสีส้มดำ 

“แม่ง ทำเหมือนหมาหยอกไก่เลยเว้ย”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้น อชิระก้าวขึ้นมายืนเสมอวิกเตอร์นัยน์ตาสีซินนามอนพราวระยับด้วยแววรู้ทัน

“เพราะแบบนี้มันถึงลงแข่งทั้งที่ปฏิเสธมาตลอดสินะ”

“หมายความว่าไงวะ?” อาเชอร์ที่พึ่งก้าวเข้ามาถามด้วยสีหน้างุนงง ความสงสัยเรื่องการตัดสินใจของไลก้ายังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย เพราะอะไรเพื่อนถึงเปลี่ยนใจเอานาทีสุดท้ายกับการลงแข่งแมตช์นี้

เจฟฟ์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ใกล้ ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ก็เพราะมีบางอย่างหรืออาจจะบางคนที่ทำให้มัน ‘สนใจ’ ขึ้นมาละมั้ง คนอย่างมันถ้าไม่โดนแรงดึงดูดระดับพายุ ไม่มีทางลากมันลงไปได้หรอก”

คำพูดของเจฟฟ์ทำเอาทั้งสามหันขวับกลับมามองที่จุดเดียว คิ้วพาดเฉียงในแบบฉบับของตัวเองยกขึ้น?

ในขณะที่แต่ละคนในห้องชมการแข่งขันต่างวิเคราะห์พฤติกรรมของไลก้าไปสารพัด

เจ้าตัวที่ตกเป็นประเด็น กลับยิ้มออกมาท่ามกลางความฮึกเหิมภายในห้องโดยสาร

รอยยิ้มที่ไม่เผยให้ใครเห็นถูกซ่อนอยู่ในแววตาคมกริบราวกับเหยี่ยวนั้นแน่วแน่ มั่นคง และเต็มไปด้วยพลัง คล้ายกับสามารถควบคุมทุกอย่างที่อยู่ในระยะสายตาทั้งหมด

รวมถึงรถคันสีส้มดำที่อยู่ตรงหน้านั้นด้วย

เขาตั้งพิกัดไปยังเส้นทางเบื้องหน้าอย่างมุ่งมาด หัวใจเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนที่ไม่ได้เกิดจากแค่เครื่องยนต์เท่านั้น แต่เป็นความตั้งใจที่แข็งแกร่งยิ่งกว่ายานพาหนะทั้งสนาม

ลมหายใจถูกสูดเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะพ่นมันออกมาอย่างแรง

“ขอโทษนะ เด็กน้อย... แต่ฉันคงให้เธอชนะไม่ได้”

สิ้นเสียงนั้นไลก้ากระแทกเกียร์ลงหนึ่งจังหวะ เสียงเครื่องยนต์คำรามกระชากแรงพุ่งทะยาน พร้อมกับตัวรถที่แซงในช่วงไม่กี่วินาทีก่อนถึงเส้นชัย

โดยที่ซันเดย์ไม่มีโอกาสได้แก้ตัว เมื่อหัวรถสีเทาได้แตะเข้าเส้นชัย อย่างเหนือชั้นกว่ามาก

ตุบ!

กำปั้นเล็กกระแทกลงบนพวงมาลัยอย่างแรง ซันเดย์กัดฟันแน่นเมื่อความโกรธแล่นพล่านไปทั่วตัว เธอทั้งเกรี้ยวกราดและหงุดหงิดอย่างถึงขีดสุด เพราะมั่นใจว่าชัยชนะวันนี้ต้องเป็นของตัวเองแน่

แต่ผลกลับไม่เป็นอย่างที่คิด!

ผู้ชายร้ายกาจคนนั้น เขาถือไม้เด็ดไว้ตั้งแต่ต้น จงใจทำให้เธอเชื่อมั่นว่าไม่มีทางขึ้นนำได้แน่ และเธอก็ดันเชื่อ! ด้วยความชะล่าใจของตัวเองด้วย

ประมาทเพียงเสี้ยววินาทีในจังหวะสุดท้าย หากไม่มัวแต่หันไปมองกระจกหลัง แล้วเลือกเหยียบคันเร่งจนสุดแรงไปซะ ก็คงไม่ต้องมานั่งเจ็บใจแบบนี้

“เฮ้อ ~” เธอหลับตาพลางพ่นลมร้อนออกมาแรง ๆ ขับไล่อารมณ์ขุ่นมัวให้สงบลง แม้ในใจจะยังคงปวดหนึบ ทว่าการแข่งขันก็ย่อมเป็นการแข่งขัน

‘ต่อให้เสียใจแค่ไหน คนที่เข้าเส้นชัยก็คือผู้ชนะ’

ซันเดย์เปิดประตูรถออกมา แรงอารมณ์ยังกรุ่นอยู่ข้างใน เธอถอดหมวกกันน็อกนิรภัยมาถือไว้ข้างลำตัว ทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็ปะทะเข้ากับร่างสูงภายใต้ชุดรัดกุมสีแดง

ช่วงขายาวก้าวด้วยจังหวะมั่นคง ไม่รีบร้อนแต่แฝงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอไม่อาจละสายตาได้

จนกระทั่งเจ้าของความสูงที่ทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นมอง ยกมือถอดหมวกกันน็อกนิรภัยออกจากศีรษะอย่างเชื่องช้า

แสงสะท้อนที่ค่อย ๆ เคลื่อนพ้นใบหน้า ทันทีที่ภาพนั้นปรากฏชัด หัวใจของเธอก็เต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่รถกำลังจะพุ่งทะยานเข้าสู่เส้นชัยเสียอีก

ริมฝีปากหยักสีชมพูธรรมชาติเม้มแน่นสนิท จมูกโด่งคมเข้ารูปรับกับกรอบหน้าแข็งแกร่ง และนัยน์ตาสีเทาเข้มที่เคยสบประสานภายใต้เสื้อฮู้ดปิดบังหน้านั้นคือ... ไลก้า

ซันเดย์ยืนนิ่งราวกับเวลาโดยรอบหยุดเคลื่อนไหว ผู้หญิงที่ไม่เคยสนใจใคร ไม่เคยมีใครอยู่ในสายตา กลับยอมรับว่าภาพตรงหน้า ทำให้เธอใจสั่นไหว!

 “ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ เด็กน้อย” เสียงทุ้มต่ำแฝงแววหยอกเย้าเอ่ยขึ้นในจังหวะที่เขาโน้มตัวลงมาใกล้ พอจะเห็นว่าใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสี ดวงตาดื้อรั้นที่บัดนี้มีบางอย่างซ่อนอยู่

จมูกเรียวเล็กรับกับปากกระจับสีเชอร์รีที่ถูกฟันเม้มแน่นจนขึ้นรอย เขาเกือบจะยื่นปลายนิ้วไปแตะเบา ๆ เพื่อห้ามปรามว่าอย่าทำร้ายตัวเองแบบนั้นอีก ทว่าก็ยับยั้งตัวเองเอาไว้ได้

“ใครเด็ก?!” เสียงหวานตวัดกลับทันควัน แฝงความไม่พอใจไว้ชัดเจน ดวงตาวาวโรจน์สบเขม็งขึ้นมา “ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น มาเรียกแบบนี้ได้ยังไง!”

อารมณ์ที่คุกรุ่นจากในสนามยังไม่ทันจาง ตอนนี้เหมือนมีเชื้อไฟมาเติมให้ลุกโชนอีกระลอก เขากำลังปั่นหัวเธอ เล่นกับความรู้สึกอย่างจงใจ

ผู้ชายสวมฮู้ดผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอวันนั้น กับไลก้าหนึ่งในแก๊งสิงห์ทั้งสองคือตัวตนเดียวกัน!

มือที่ว่างเปล่ากำแน่น หากตรงนี้ไม่ใช่ลานกว้างกลางสนามแข่ง เธอคงระเบิดอารมณ์ใส่เขาที่ยืนด้วยรอยยิ้มกวน ๆ ล้มคว่ำเพราะหมัดเธอไปแล้ว

“นายจงใจ?”

“เรื่อง?”

“นายรู้ดีอยู่แก่ใจยังจะมาถาม?”

ซันเดย์กัดฟันแน่น รู้สึกเหมือนถูกยั่วให้เดือดเต็มที่ ทั้งหมดนี้ถ้าไม่ใช่ความตั้งใจแล้วเขาทำไปเพื่ออะไร?

แก้แค้น? เอาคืนจากเรื่องวันนั้นงั้นเหรอ? ก็เธอแค่หลงทาง ไม่ได้ตั้งใจไปรบกวนและเข้าไปในเขตของเขาสักหน่อย

“ฉันทำอะไรเธอ?” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อน “แพ้ชนะเป็นเรื่องปกติ หรือเธอไม่ยอมรับ?”

พลางเอียงหน้ามอง ในมุมที่ยิ่งทำให้ซันเดย์หน้าแดงจัดขึ้นไปอีก

“หรืออยากให้ฉันกลับไปแข่งกับเธอใหม่อีกสักรอบ?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงยั่วโมโหสุด ๆ

ซันเดย์ไม่เคยต้องระงับโทสะหรือมานั่งอธิบายอะไรแบบนี้ แต่ดูเขาตอบ! เขาคิดว่าเธอโกรธจนไม่ยอมรับความจริงงั้นเหรอ?

เธอหันหน้าหนีพลางสบถบางคำที่คนฟังคงไม่อยากได้ยิน ก่อนจะดึงหน้ากลับมาเผชิญกับเขาอีกครั้ง

“ถึงฉันจะไม่พอใจเรื่องในสนามก็จริง แต่ไม่ได้ใจแคบขนาดไม่ยอมรับผลแพ้ชนะหรอกนะ” เธอกดเสียงต่ำทับอารมณ์ที่ใกล้จะระเบิดเต็มที ก่อนจะเชิดหน้าสูงขึ้นอีกนิด “นายบอกไม่ตามฉัน แต่... เสื้อนั่น ไหนจะเรื่องวันนั้นด้วยนายเห็นมันใช่ไหม แล้วทำไมถึงไม่รายงานเรื่องของฉัน?”

ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สำรวจสายตาที่ยังแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เธอไม่เคยไว้ใจใคร ไม่พอใจอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าและใช้กำลังตัดสินทุกอย่าง ถ้ายังเป็นแบบนี้ อีกไม่นานคงนำภัยมาหาตัวเองแน่นอน

ไลก้ายังคงไม่ปริปาก และความเงียบของเขายิ่งทำให้ซันเดย์เดือด เธอกำมือแน่นจนข้อมือขึ้นสีขาว และก้าวพรวดเข้าไปหาเขาหมายจะเค้นคำตอบให้ได้เสียที

“ซันเดย์~”

ทว่า... เสียงใสของไลลาดังขึ้นข้างสนาม พร้อมร่างเล็กที่วิ่งเข้ามาอย่างร่าเริง ทำให้เอต้องละสายตาไปมอง

“อ้าว! มาไม่ทันพี่ไลก้าเลย!”

ซันเดย์พรูลมหายใจฟึดฟัด เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง แล้วพบว่าผู้ชายคนนั้นไม่ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว!