05 พบหน้าแม่สามี

หลังจากที่ข้อตกลงอันน่าประหลาดใจถูกกำหนดขึ้นในห้องของผู้ใหญ่บ้านแล้ว บรรยากาศก็ยิ่งน่ากระอักกระอ่วนใจยิ่งกว่าเดิม ผู้ใหญ่บ้านสือผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาค่อนชีวิตยังอดจะลอบมองหลินเสวี่ยหรงด้วยแววตาทึ่ง ๆ ไม่ได้ เขากระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

“อะแฮ่ม! ในเมื่อตกลงกันแล้ว เว่ยหลง นายก็พาหลินจือชิงกลับไปแจ้งให้แม่ของนายให้รับทราบเถอะ”

การเดินทางจากบ้านผู้ใหญ่บ้านไปยังบ้านตระกูลเว่ยนั้นสั้นเสียยิ่งกว่าก้านธูป แต่สำหรับคนทั้งสองแล้วมันกลับยาวนานนัก เว่ยหลงเดินนำหน้าด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง ไม่เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

ส่วนหลินเสวี่ยหรงก็เดินตามหลังอย่างเงียบ ๆ พลางพยุงร่างที่บาดเจ็บของตนไปทีละก้าว สายตาของชาวบ้านที่มองมาในครานี้เปลี่ยนจากความสงสัยใคร่รู้ไปเป็นความตกตะลึง

ข่าวการแต่งงานคงจะแพร่สะพัดไปแล้ว

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านดินหลังเดิมที่เธอเคยเห็นชายหนุ่มผู้นี้จามฟืนอยู่ มันเป็นบ้านที่แม้จะเก่าแก่แต่ก็แสดงให้เห็นถึงการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย

เว่ยหลงผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเข้าไป

“แม่ ผมกลับมาแล้ว”

หญิงชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากส่วนที่เป็นห้องครัว หล่อนมีอายุราวห้าสิบปี ผมสีดำขลับแซมด้วยเส้นผมสีเงินประปราย ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยจากความเหนื่อยยากตรากตรำ แต่ดวงตาของหล่อนกลับยังคงสุกใสและฉายแววฉลาดเฉียบแหลม มือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักกำลังเช็ดอยู่กับผ้ากันเปื้อน หล่อนคือมารดาของเว่ยหลง

ทันใดนั้น สายตาของเธอก็จับจ้องมายังหลินเสวี่ยหรงผู้เป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างของเธอชะงักไปเล็กน้อย

“แม่” เว่ยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยากลำบากยิ่งนัก “นี่คือสหายหญิงหลินเสวี่ยหรง เธอจะมาเป็นภรรยาของผม”

คำประกาศนั้นทำให้ร่างของหญิงชราแข็งทื่อไปชั่วขณะ เธอไม่ได้กรีดร้องหรือโวยวาย ทำเพียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วใช้สายตาที่ผ่านโลกมามากมายคู่นั้นสำรวจหลินเสวี่ยหรงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เป็นการพินิจพิเคราะห์ที่ลึกซึ้งและไร้ซึ่งการปิดบัง

‘งดงาม งดงามราวกับเซียนในภาพวาด’ เธอคิดในใจ ‘แต่ผิวที่ขาวผ่องแบบนี้จะทนแดดทนลมได้ยังไง? ไหนจะมือที่เรียวงามราวกับลำเทียนคู่นั้นอีก จะฝืนจับจอบจับเสียมไหวเหรอ? เธอจะมาเป็นภรรยาที่ดีของเว่ยหลง หรือจะเป็นภาระกันแน่?’

ขณะเดียวกันนั้น เด็กหญิงตัวเล็กผอมบางคนหนึ่งก็โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังมารดา เว่ยเหอหลาน น้องสาวของเว่ยหลง ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้องมองพี่สาวยุวชนที่สวยราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบด้วยความประหลาดใจระคนหวาดระแวง

หลินเสวี่ยหรงรู้ดีว่าตนกำลังถูกพิพากษาด้วยสายตา เธอไม่ได้หลบตาหรือแสดงท่าทีประหม่า กลับกัน เธอสบตากับแม่สามีโดยตรง ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาท

“สวัสดีค่ะคุณป้า” น้ำเสียงของเธอสงบนิ่งและชัดเจน เป็นความสุภาพที่ไม่ได้เจือปนด้วยการประจบประแจง

ชุนฮวายังคงจ้องมองหญิงสาวที่ลูกชายบอกว่าจะให้มาเป็นภรรยานิ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยคำถามที่ตรงไปตรงมาที่สุด

“มาจากเมืองใหญ่ เคยทำงานในไร่นาหรือเปล่า?”

หลินเสวี่ยหรงยิ้มบาง ๆ ตอบกลับไปอย่างซื่อตรงแต่ก็แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ “ยังไม่เคยทำค่ะ แต่ฉันสามารถเรียนรู้ได้”

คำตอบของเธอทำให้แววตาของชุนฮวาปรากฏร่องรอยความประหลาดใจขึ้นมาแวบหนึ่ง เธอคาดหวังคำตอบที่เป็นการโอ้อวดหรือเปล่าก็การปฏิเสธ แต่คำตอบนี้กลับแสดงให้เห็นถึงความถ่อมตัว และความมุ่งมั่นในเวลาเดียวกัน

หลังจากเงียบไปอีกอึดใจใหญ่ ในที่สุดชุนฮวาก็เบือนหน้าหนีแล้วเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

“ข้างนอกลมแรง เข้ามาในบ้านก่อนเถอะ”

***

เพื่อดับไฟข่าวลือให้มอดลงโดยเร็วที่สุด ผู้ใหญ่บ้านสือจึงจัดการเรื่องการแต่งงานในวันรุ่งขึ้นทันที มันเป็นงานวิวาห์ที่ปราศจากขบวนแห่ขันหมาก ไม่มีชุดสีแดงมงคล ไม่มีแม้แต่เสียงประทัดขับไล่สิ่งชั่วร้าย เป็นเพียงพิธีการอันเรียบง่าย

บนโต๊ะไม้ตัวเดิม ผู้ใหญ่บ้านสือเปิดสมุดทะเบียนเล่มหนาขึ้น เสียงพู่กันที่จดจารชื่อของคนทั้งสองลงไปบนกระดาษนั้นดังเสียดแทงความเงียบ เขาให้คนทั้งสองประทับลายนิ้วมือใน¹ตั่งนั้งสีแดงสดข้างชื่อของตน เป็นอันเสร็จสิ้นขั้นตอนการเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

“นับจากนี้ไป พวกเธอทั้งสองคือสามีภรรยากันแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านสือเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “จงช่วยเหลือเกื้อกูลกัน สร้างคุณประโยชน์ให้แก่ส่วนรวม และอย่าได้สร้างเรื่องวุ่นวายให้หมู่บ้านอีก”

ไม่มีคำอวยพรให้รักกันจนแก่เฒ่า มีเพียงคำกำชับเตือนถึงหน้าที่และความรับผิดชอบ

ชุนฮวาที่เดินทางมาเป็นพยานด้วย ได้หยิบห่อกระดาษสีแดงที่เก่าจนซีดออกมาจากแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า ภายในมีลูกอมแข็ง ๆ อยู่เพียงไม่กี่เม็ด ซึ่งถือเป็นของหรูหราอย่างยิ่งในยุคสมัยนี้

“นี่ถือเป็นของมงคล” เธอยื่นส่งให้บุตรชายและสะใภ้คนใหม่คนละเม็ด มันคือความพยายามเล็ก ๆ ของหัวอกคนเป็นแม่ ที่อยากจะทำให้การแต่งงานอันเกิดจากความจำเป็นนี้ดูเหมือนงานมงคลขึ้นมาบ้างแม้เพียงน้อยนิด

หลินเสวี่ยหรงรับลูกอมเม็ดนั้นมาด้วยท่าทีสุภาพ เธอเข้าใจในความปรารถนาดีของหญิงชรา จึงแกะมันเข้าปากอย่างว่าง่าย รสหวานที่แผ่ซ่านในโพรงปากนั้นช่างขัดกับความขมขื่นของสถานการณ์เสียจริง

ขณะที่ทั้งหมดกำลังจะเดินออกจากที่ทำการหมู่บ้านนั้นเอง สายตาคู่หนึ่งก็จับจ้องมองมาด้วยแรงอาฆาตจากมุมไกล

หลี่เหมยยืนซ่อนตัวอยู่หลัง²ต้นไหวยักษ์ เธอมองภาพของเว่ยหลงและหลินเสวี่ยหรงที่เดินเคียงกันออกมาด้วยหัวใจที่แหลกสลาย ใบหน้างามซีดขาวราวกับคนตาย สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความหวังทั้งหมดของเธอพังทลายลงในวันนี้

“หลินเสวี่ยหรง ฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอได้อยู่อย่างมีความสุขแน่!” เธอกัดฟันกรอด เสียงนั้นเบาราวกระซิบแต่กลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

พิธีการส่วนสุดท้ายคือการที่หลินเสวี่ยหรงต้องย้ายข้าวของของตนออกจากบ้านยุวชนไปยังบ้านตระกูลเว่ยอย่างเป็นทางการ

เธอเดินกลับไปยังบ้านยุวชนพร้อมกับเว่ยหลงที่เดินตามมาอย่างเงียบ ๆ เพื่อช่วยขนของ สายตาของทุกคนที่มองมาในครานี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายซับซ้อน

สมบัติพัสถานของหลินเสวี่ยหรงนั้นมีเพียงน้อยนิด หีบไม้ใบเล็กที่ใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ไม่กี่ชุด เงินสามร้อยหยวนและคูปองปันส่วนที่แม่เลี้ยงโยนให้มา.. นั่นคือทั้งหมดที่เธอมี

อวี๋ซินเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“หรงหรง ดูแลตัวเองดี ๆ นะ” เธอกำมือของหลินเสวี่ยหรงไว้แน่น เป็นการส่งกำลังใจอย่างเงียบ ๆ

ส่วนกลุ่มของชิงเหอนั้นยืนกอดอกมองด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

“เหอะ! ในที่สุดก็ขายตัวเองเพื่อหาที่พักพิงได้สำเร็จสินะ!”

หลินเสวี่ยหรงไม่ได้ตอบโต้เธอแม้แต่ครึ่งคำ เธอเพียงหันไปพยักหน้าให้อวี๋ซิน ก่อนจะหันไปหาเว่ยหลง “ของของฉันมีเท่านี้”

เว่ยหลงไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้มลงยกหีบไม้ใบนั้นขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วเดินนำหน้าเธอกลับไปยังบ้านของเขา

หลินเสวี่ยหรงหันกลับไปมองบ้านยุวชนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป

หลังจากมื้อค่ำอันเงียบงันและน่าอึดอัดผ่านพ้นไป ชุนฮวาและเว่ยเหอหลานก็แยกย้ายไปพักผ่อนที่ห้องของตน ทิ้งให้คู่บ่าวสาวเผชิญหน้ากับค่ำคืนแรกของชีวิตสมรสตามลำพัง

ห้องนอนของเว่ยหลงนั้นสะท้อนตัวตนของเขาได้อย่างชัดเจน มันเล็กและเรียบง่าย มีเพียงเตียงดินก่อที่ปูด้วยฟางแห้งและเสื่อทอ โต๊ะไม้ตัวเล็กหนึ่งตัว และหีบไม้สำหรับเก็บเสื้อผ้าอีกหนึ่งใบ ทุกอย่างสะอาดสะอ้านและจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความไร้ชีวิตชีวา แสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวที่จุดอยู่บนโต๊ะ สั่นไหวไปมาทำให้เงาของคนทั้งสองที่ยืนอยู่คนละมุมห้องเต้นระริกไปบนผนังดิน

นี่คือห้องหอของพวกเขา..

บรรยากาศภายในห้องหนักอึ้งเสียจนแทบจะจับต้องได้ ความเงียบนั้นดังเสียยิ่งกว่าเสียงกลองศึก พวกเขาทั้งสองต่างหลีกเลี่ยงที่จะสบตากัน ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางอยู่

หลินเสวี่ยหรงยืนนิ่งอยู่ข้างประตู ในใจนั้นตื่นตัวและเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ เธอพร้อมที่จะสู้จนสุดกำลังหากบุรุษผู้นี้คิดจะใช้สิทธิ์ของความเป็นสามีล่วงเกินเธอ

ฝ่ายเว่ยหลงเองก็ไม่ได้รู้สึกดีไปกว่ากัน เขายืนนิ่งอยู่ข้างเตียงราวกับรูปปั้นหิน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และเกียรติยศของลูกผู้ชายกำลังต่อสู้กันอย่างรุนแรงในใจ เขาเหลือบมองสตรีที่งดงามราวกับภาพฝัน ซึ่งบัดนี้คือภรรยาของเขาตามกฎหมาย

เขารู้ดีว่าค่ำคืนนี้สมควรจะเกิดสิ่งใดขึ้น แต่เมื่อนึกถึงข้อตกลงและแววตาที่ไม่ยอมแพ้ของเธอ เขาก็ไม่อาจทำใจบังคับขืนใจเธอได้

ในที่สุด เขาก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบอันน่าทรมานนี้

“อะแฮ่ม!” เขาไอกระแอมออกมาเบา ๆ เสียงนั้นดังผิดปกติในความเงียบสงัด

เว่ยหลงเดินไปเปิดหีบไม้ของตน หยิบเอาผ้าห่มผืนบาง และที่นอนซึ่งทำจากฟางอัดออกมาหนึ่งผืน เขาไม่ได้มองหน้าเธอตรง ๆ แต่กลับก้มหน้ามองพื้นขณะที่เอ่ยขึ้น

“ห้องนี้มีเตียงเดียว เธอก็นอนบนนั้นไป” เขาพยักพเยิดไปยังเตียงดิน ก่อนจะนำที่นอนฟางผืนนั้นไปปูลงบนพื้นเย็น ๆ ที่มุมห้อง “ฉันจะนอนตรงนี้”

หลินเสวี่ยหรงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

เมื่อเห็นว่าเธอยังคงนิ่งเงียบ เว่ยหลงจึงรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอเป็นครั้งแรกในห้องนี้ แววตาของเขายังคงสุขุมเช่นเคย แต่ก็เจือไว้ด้วยความจริงใจที่หาได้ยากยิ่ง

“เรื่องของเรามันกะทันหัน” เขาเอ่ยตะกุกตะกักเล็กน้อย “เราค่อย ๆ ใช้เวลาทำความรู้จักกันไปก่อน”

ความตึงเครียดที่เกาะกุมร่างของหลินเสวี่ยหรงมาตลอดทั้งวันพลันคลายลงในทันที เธอคาดหวังว่าจะต้องต่อสู้ แต่เขากลับเลือกที่จะถอย เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม ก็เห็นถึงความอึดอัดใจ ความรับผิดชอบ และเกียรติยศของลูกผู้ชายที่ฉายชัดอยู่ในนั้น เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าบุรุษเถรตรงผู้นี้ก็ไม่ได้เลวร้ายเสียทีเดียว

เธอซ่อนความโล่งใจไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยตอบรับด้วยคำเพียงพยางค์เดียว

“ดี”

จากนั้นก็เสริมขึ้นอีกประโยค “ฉันก็คิดแบบนั้น”

เว่ยหลงเดินไปดับตะเกียงน้ำมัน ความมืดเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องในทันที เหลือเพียงแสงจันทร์สลัว ๆ ที่ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเท่านั้น