ตอนที่ 10 รอยจูบท่ามกลางเพลิงริษยา

แรงกระชากอย่างไม่เบามือส่งผลร่างระหงที่ยังคงเปียกปอนของ ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ ให้ถลันเข้าไปภายในตัวรถม้าหรูหราทันที ประตูไม้หนาหนักถูกปิดกระแทกลงเสียงดังลั่น ก่อนที่ตัวรถม้าจะเริ่มเคลื่อนที่ออกตัวอย่างรวดเร็วตามแรงขับเคลื่อนของม้าศึก

ภายในพื้นที่อันจำกัดและแสงค่อนข้างสลัวของตัวรถม้า บรรยากาศกลับอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายอันหนักหน่วงชวนให้หายใจขัด ‘จูเซวียนหรง’ ยืนตระหง่านค้ำร่างของหญิงสาวเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักบัดนี้มืดครึ้มราวกับพายุฝน นัยน์ตาคมกริบลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและอารมณ์หึงหวงที่ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด ลมหายใจของพระองค์สั่นสะท้านด้วยความโกรธจัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เจ้าทำตัวเหลวไหลสิ่งใดลงไป! เสิ่นเมี่ยวหลิง!”

เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวระคนเดือดดาล พระองค์ก้าวเข้าประชิดจนระยะห่างระหว่างทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ

“เป็นถึงสตรีในห้องหอ แต่กลับกระโดดโลดเต้นลงน้ำท่ามกลางสายตาบุรุษนับร้อย มิหนำซ้ำยังยอมให้ชายอื่นแตะเนื้อต้องตัวกอดประคองอย่างง่ายดาย! เจ้าไม่รู้จักคำว่ารักนวลสงวนตัวเลยหรืออย่างไร!”

มัสยาในร่างเสิ่นเมี่ยวหลิงที่กำลังสั่นสะท้านเพราะความหนาว เงยหน้ามองสบตาคู่คมนั้นด้วยความโกรธจัด และไม่มีความคิดที่จะเกรงกลัวเลยสักนิด สัญชาตญาณสาวไทยยุคปัจจุบันทำให้เธอรู้สึกว่าคนตรงหน้านี้ช่างไร้เหตุผลและบ้าเผด็จการสิ้นดี

“ข้าทำตัวเหลวไหลตรงไหนฮะ!”

เมี่ยวหลิงเถียงกลับอย่างไม่ลดละ พลางยกมือขึ้นกอดอกกระชับผ้าคลุมขนสัตว์ผืนหนา

“เด็กคนนั้นกำลังจะจมตายต่อหน้าต่อตา จะให้ข้ายืนดูเฉยๆ หรือไง! แล้วอีกอย่าง...การแตะเนื้อต้องตัวกันเพื่อช่วยเหลือหรือทักทายในโลกที่ข้าจากมาน่ะ มันเป็นเรื่องธรรมดามาก! ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนเลย!”

“ธรรมดางั้นหรือ?!”

จูเซวียนหรงแค่นเสียงหัวเราะอย่างเยือกเย็น ทว่านัยน์ตากลับทวีความดุดันกร้าวร้าว

“ในแผ่นดินต้าหมิง สตรีที่ปล่อยให้บุรุษอื่นสัมผัสกายต่อหน้าธารกำนัล ถือเป็นเรื่องเสื่อมเสียเกียรติยศอย่างถึงที่สุด! แล้วเจ้ายังกล้ารับเอาฉลองพระองค์ขององค์ชายรองมาสวมใส่เยี่ยงนี้...เจ้าต้องการยั่วยวนให้องค์ชายรองหลงใหลในตัวเจ้าหรืออย่างไร!”

“ท่านจะบ้าหรือไง! ทำไมต้องไม่พอใจและอารมณ์เสียขนาดนี้ด้วยฮะ!” เมี่ยวหลิงตวาดกลับอย่างดุเดือด

“องค์ชายรูปงามคนนั้นน่ะ เค้ามีน้ำใจเห็นข้าหนาวจนตัวสั่นเลยถอดเสื้อคลุมผืนนี้มาให้ ข้าหิว ข้าหนาว เค้าก็หวังดีจะพาไปกินข้าว! มีแต่ท่านนั่นแหละที่บ้าอำนาจ ลากข้าออกมาเหมือนหมูเหมือนหมา!”

คำยกยอที่นางมีให้แก่น้องชายต่างมารดาว่า ‘องค์ชายรูปงาม’ และ ‘มีน้ำใจ’ ยิ่งเหมือนเป็นการเติมน้ำมันลงบนกองเพลิงริษยาในอกขององค์รัชทายาทหนุ่มให้ระเบิดออก

“หุบปาก! ข้าสั่งให้เจ้าถอดมันออก!”

“ไม่ถอด! ข้าหนาว!” เมี่ยวหลิงส่ายหน้า กอดผ้าคลุมแน่น

“ถ้าเจ้าไม่ถอด ข้าจะถอดให้เอง!”

จูเซวียนหรงไม่พูดเปล่า พระองค์เอื้อมมือเข้ากระชากผ้าคลุมขนสัตว์หรูหราผืนนั้นออกจากลาดไหล่บางของเมี่ยวหลิงอย่างแรงด้วยพระหัตถ์อันสั่นเทา ก่อนจะเปิดหน้าต่างรถม้าแล้วโยนผ้าคลุมผืนนั้นทิ้งออกไปเบื้องนอกทันทีอย่างไร้เยื่อใย!

ทางด้านนอกรถม้า...‘เสี่ยวหลาน’ สาวใช้คนสนิท และ ‘เจี้ยน’ องครักษ์มือขวาที่กำลังขี่ม้าคนละตัวตามประกบข้างรถม้า ต่างพากันสะดุ้งสุดตัว นัยน์ตาเบิกกว้างมองผ้าคลุมราคาแพงลิ่วขององค์ชายรองที่ปลิวละลิ่วตกไปบนพื้นฝุ่นริมทางด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด พวกเขาไม่เคยเห็นองค์รัชทายาทผู้สุขุมลุ่มลึกเกิดอาการ ‘ตบะแตก’ เพราะสตรีคนไหนขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

ภายในรถม้า เมี่ยวหลิงมองตามผ้าคลุมที่หายไปต่อหน้าต่อตา ความโมโหพุ่งขึ้นฉับพลันจนหน้าแดงก่ำ

“ไอ้คนบ้า! เผด็จการ! จิตใจคับแคบชะมัด!”

เมี่ยวหลิงโวยวายลั่น เธอรีบรุดตรงไปยังประตูรถม้าทันที เพื่อต้องการหลีกหนีจากชายเผด็จการตรงหน้า

“ข้าไม่อยู่กับท่านแล้ว! จอดรถเดี๋ยวนี้! ข้าจะลงไปเก็บเสื้อคลุม แล้วจะเดินกลับไปหาองค์ชายรอง ดีกว่าอยู่กับคนบ้าประสาทอย่างท่าน!”

“เจ้ากล้าพูดคำว่ากลับไปจูอวี่เฉินต่อหน้าข้าเยี่ยงนั้นเชียวหรือ?!”

เพลิงริษยาและอารมณ์หึงหวงขั้นสุดบดบังเหตุผลทุกอย่างไปจนสิ้น จูเซวียนหรงกระชากร่างระหงของเสิ่นเมี่ยวหลิงเข้ามาปะทะแผงอกหนาแน่นของพระองค์อย่างรุนแรง เมี่ยวหลิงตื่นตระหนกพยายามจะอ้าปากด่าทอขัดขืนต่อ ทว่าในวินาทีนั้นเอง...

ริมฝีปากหยักลึกอันร้อนผ่าวขององค์รัชทายาทหนุ่มก็ฉกวูบลงมาบดจูบปิดปากบางของเธอทันทีเพื่อสั่งสอนและปิดเสียงไม่อยากให้นางเอ่ยคำที่ทำให้พระองค์คลั่งอีก!

“อื้อออ!...”

ดวงตากลมโตของเมี่ยวหลิงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและช็อกหนักมาก ร่างกายของเธอนิ่งค้างแข็งทื่อราวกับถูกสาป มัสยาในโลกปัจจุบันขยันทำงานสู้ชีวิตจนไม่เคยมีเวลาสนใจเรื่องความรัก จูบแรกในชีวิตของเธอถูกพรากไปโดยองค์ชายโบราณผู้เอาแต่ใจคนนี้อย่างกะทันหันไม่ทันตั้งตัว สัมผัสแรกนั้นเต็มไปด้วยความดุดันและเอาแต่ใจจากอารมณ์โกรธ

ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ความดุดันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน หนักหน่วง และซาบซ่านอย่างลึกซึ้งเมื่อจูเซวียนหรงเริ่มลืมตัว พระองค์บดเบียดริมฝีปากอวบอิ่มสีเชอร์รี่สุกนั้นอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันตักตวงความหวานละมุนภายในโพรงปากของเด็กสาวอย่างหนักหน่วง กลิ่นอายอันหอมสะอาดของเด็กสาวยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายบุรุษเพศให้ตื่นตัวสั่นสะท้าน

รสจูบเนิ่นนานผ่านไปหลายนาที จากความรุนแรงเริ่มเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลซาบซ่านระคนเร่าร้อนลึกซึ้งที่ทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนสมองของเมี่ยวหลิงเริ่มขาวโพลน ร่างกายบอบบางเริ่มอ่อนระทวยเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ชวนให้หัวใจเต้นระเบิด มือหนาของจูเซวียนหรงที่เคยโอบรัดเอวบางเริ่มไม่อยู่นิ่ง พระองค์ขยับลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างระหงอ้อนแอ้นที่เปียกปอน ผ่านส่วนโค้งเว้าอันได้สัดส่วนอย่างลุ่มหลงจนลืมพระองค์

ทว่า...ในจังหวะที่ฝ่ามือร้อนผ่าวขยับลูบไล้ผ่านขึ้นมาถึงเนินอกอวบหยุ่น ความเย็นเยียบของเนื้อผ้าที่แนบผิวและความรุกรานที่มากเกินไปก็จุดชนวนสติของมัสยาให้ฟื้นคืนกลับมาทันที!

‘เฮ้ย! นี่มันลวนลามกันแล้ว!’

เมี่ยวหลิงพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ผลักแผงอกแกร่งของจูเซวียนหรงออกอย่างสุดกำลังจนพระองค์ผงะถอยหลัง และโดยที่องค์รัชทายาทหนุ่มยังไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือบางก็ตวัดฟาดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาด้านซ้ายอย่างจัง!

เพียะ!!!

เสียงฝ่ามือตบหน้าฉาบใหญ่ดังก้องกังวานสะท้อนออกไปนอกรถม้าอย่างชัดเจน จนเสี่ยวหลานและเจี้ยนที่ขี่ม้าอยู่ด้านนอกถึงกับสะดุ้งสุดตัว หันมามองหน้ากันด้วยความเลิกลักและเสียวสันหลังวาบ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสถานการณ์ข้างในรถม้านั้นดุเดือดและอันตรายขนาดไหน

จูเซวียนหรงหน้านิ่งหันไปตามแรงตบ ความเจ็บแปลบที่ข้างแก้มซ้ายบวกกับแรงอารมณ์เมื่อครู่ทำให้พระองค์ได้สติฟื้นคืนมา นัยน์ตาคู่คมกริบจดจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่บัดนี้ยืนหอบหายใจสะอื้น ริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำจากการบดจูบอันยาวนาน

“เจ้า...”

จูเซวียนหรงเอ่ยเสียงรอดไรฟัน พยายามเก็บกักอารมณ์สั่นไหวหวั่นใจลึกๆ

“อย่าทำตัวเหลวไหลเช่นนี้อีก...ไม่อย่างนั้น บทลงโทษครั้งต่อไปจะหนักหนากว่านี้มาก นัก!”

คำเตือนคาดโทษแฝงไปด้วยความแหบพร่าประดุจจะตราประทับความหมายอันลึกซึ้ง

เมี่ยวหลิงไม่ตอบโต้ใดๆ อีกต่อไป เธอนั่งทรุดกายลงที่มุมรถม้า ขยับตัวซุกเข้าหาซอกมุมเงียบๆ ขาเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นกอดเข่าเอาไว้แน่น ใบหน้าสะสวยก้มลงจนชิด อ้าปากหอบหายใจนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาไปตลอดทาง

ทว่าภายในใจของสาวไทยสู้ชีวิตข้ามมิตินั้นกลับไม่ได้สงบนิ่งเหมือนท่าทาง รอบกายของเธอคล้ายยังมีกลิ่นอายกายสาวและสัมผัสอันเร่าร้อนขององค์รัชทายาทอบอวลอยู่ หัวใจดวงน้อยสั่นแรงถี่ระรัว และเกิดความหวั่นไหวแปลกๆ ลึกซึ้งชวนให้ว้าวุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต...

.............................