ตอนที่ 34 คู่หูข้ามมิติคืนชีพ

ปัง!

เสียงผลักประตูไม้ไผ่เก่าๆ ดังสนั่นหวั่นไหวทำเอาสองตายายสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก มัสยาในชุดบุรุษองครักษ์แฝงกายไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป สองเท้าก้าวตรงดิ่งเข้าไปที่แคร่ไม้ไผ่ ทรุดตัวลงนั่งข้างร่างของเด็กสาวที่นอนซมอยู่ก่อนจะยื่นมืออันสั่นเทาออกไปเขย่าไหล่เพื่อนรักสุดแรงเกิด

“ยัยตาก! ตื่นสิแก! ตื่นลืมตาขึ้นมามองหน้าฉันเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้กล้วยตาก!”

“อื้อ...ใครบังอาจมาปลุกฉันเนี่ย คนจะนอน...”

เสียงพึมพำอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคย ทำเอาดวงตากลมโตของมัสยารื้นด้วยน้ำตา

“อืม...คนจะนอน...”

‘กล้วยตาก’ ค่อยๆ ขยับเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมาอย่างยากลำบาก ทันทีที่ภาพพร่าเลือนเริ่มปรับโฟกัสชัดเจนจนมองเห็นดวงหน้างดงามล่มเมือง...ที่มีหน้าตาละหม้ายคล้ายกับเพื่อนของเธอกล้วยตากก็เบิกตาโตเท่าไข่ห่าน ถลันกายลุกขึ้นนั่งพรวดพราดจนหัวแทบชนกัน

“เฮ้ย! มัสยา! มัส! แกจริงๆ เหรอวะเนี่ย!”

กล้วยตากร้องเสียงหลง พลางเอื้อมมือไปจับใบหน้าเพื่อนรักอย่างลนลาน

“เดี๋ยวนะมัส...ทำไมแกสวยขึ้นขนาดนี้วะ ไปฉีดโบท็อกซ์ฟิลเลอร์ที่ยมโลกมารึไง! แล้วทำไมแต่งตัวเหมือนตัวประกอบหนังกำลังภายในแบบนี้ล่ะแก!”

“โบท็อกซ์บ้าอะไรล่ะ! ฉันเองย่ะ ไอ้มัสเพื่อนแกไง!”

มัสยาทั้งขำทั้งร้องไห้โผกอดเพื่อนรักทันที

“แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงยัยตาก! ฉันนึกว่าแกกำลังจัดงานศพสวดอภิธรรมให้ฉันอยู่ที่กรุงเทพฯ ซะอีก!”

กล้วยตากได้ยินคำว่ากรุงเทพฯ น้ำตาที่กักเก็บไว้ก็ไหลพรากอาบสองแก้มทันที

“ยัยมัส...ฮือๆๆ แกไม่รู้หรอกว่าฉันทรมานขนาดไหน ตอนที่เจ้าหน้าที่โทรมาบอกว่าแกโดนพี่วินมอเตอร์ไซค์หวังดีชาร์จตกแม่น้ำเจ้าพระยาไป ฉันรีบวิ่งไปที่เกิดเหตุ เห็นแต่โทรศัพท์แกตกอยู่ริมสะพาน พี่กู้ภัยเค้าดำน้ำหากันจนค่ำมืดก็ไม่เจอศพแกเลย...”

กล้วยตากสะอื้นไห้ปล่อยโฮจนตัวโยน

“ฉันร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด นั่งคิดนอนคิดว่าถ้าไม่มีแกแล้วฉันจะอยู่ยังไง...พวกเราเป็นเด็กกำพร้าไม่มีใคร มีแค่แกกับฉันสองคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข กินมาม่าห่อเดียวกันสู้ชีวิตมาด้วยกันตั้งแต่อนุบาล พอแกจากไป โลกใบนี้มันก็ไม่มีความหมายสำหรับฉันอีกแล้วมัส...”

มัสยาฟังแล้วก็น้ำตาไหลพราก ลูบหลังปลอบใจเพื่อนรัก

“ยัยตากเอ้ย...แกเลยทำเรื่องบ้าๆ ใช่ไหม?”

“เออสิแก...” กล้วยตากพยักหน้าสะอื้นไห้

“ฉันแอบเดินลุยลงไปในแม่น้ำเจ้าพระยาตอนที่กู้ภัยเค้าเผลอ...ในใจของฉันมันเกิดความคิดอยากจะตามแกไป ไม่อยากปล่อยให้แกสู้ชีวิตคนเดียวในภพภูมิไหนก็ไม่รู้ ฉันก็เลยปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดใต้ท้องน้ำลึก...แล้วอยู่ดีๆ ตื่นลืมตามาอีกที ฉันก็มาโผล่อยู่กลางน้ำวนในป่าไผ่และกระท่อมโบราณนี่แหละ ตื่นมาก็เจอตายายสองคนนี้ช่วยชีวิตไว้ แล้วพอหันมาอีกทีก็เจอแกนอนกอดฉันอยู่นี่ไง!”

พูดจบ กล้วยตากหันมองไปรอบๆ กระท่อมไม้ไผ่ด้วยความมึนงงสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก ก่อนจะหันมากระซิบถามมัสยาด้วยความสงสัย

“ตกลง...ที่นี่คือนรกหรือสวรรค์กันแน่วะแก? ทำไมยมโลกมันดูวินเทจสไตล์ย้อนยุคขนาดนี้ แล้วสองตายายชุดจีนโบราณนี่คือยมบาลหัวหน้าขุมนรกหรือเปล่าแก”

^_<>^

มัสยายิ้มทั้งน้ำตา หลุดเสียงหัวเราะกับความคิดของเพื่อนรัก

“นรกสวรรค์บ้าอะไรล่ะแก! ฟังฉันนะตาก...พวกเรายังไม่ตายย่ะ! แต่พวกเราน่ะ ทะลุมิติข้ามภพข้ามชาติย้อนเวลากลับมาอดีตเมื่อห้าร้อยกว่าปีก่อนในยุค ‘ราชวงศ์หมิง’ ของประเทศจีนนะ”

“ห๊ะ!!! ราชวงศ์หมิง?!” กล้วยตากตกใจอ้าปากค้าง

“แกเรียนเอกโบราณคดีจนสมองเพี้ยนไปแล้วรึไงมัส! ย้อนเวลาข้ามทวีปจากแม่น้ำเจ้าพระยามาโผล่เมืองจีนเนี่ยนะ?! สายการบินไหนเค้ารับส่งผู้โดยสารแบบนี้กันวะ”

มัสยาไม่รอช้า รีบเปิดฉากเม้าท์มอยเล่าเรื่องราวการผจญภัยสู้ชีวิตของเธอตลอดหลายวันที่ผ่านมา ให้เพื่อนรักฟังอย่างสนุกสนาน ทั้งเรื่องพิธีบูชายันต์เด็กสาว 88 คน เรื่องคุณชายองค์รัชทายาทหน้าดุที่ชื่อ จูเซวียนหรง ที่ชอบขู่ตัดหัวแต่แอบเผด็จการและเรื่องราวการโดนจับมาเป็นตัวประกันขององค์ชายรองจูอวี่เฉิน สองสาวผลัดกันระบายความทุกข์ข้ามภพกันอย่างสนุกสนาน

“#$&*@!$%#&”

“เดี๋ยวนะแก...ขอมือฉันจับพุงแกหน่อย”

กล้วยตากยื่นมือไปจิ้มแผงอกเสื้อคลุมของมัสยา

“ไอ้ชุดองครักษ์นี่ผ้ามันดีชะมัดเลยอ่ะ แต่อยากถามให้เคลียร์...แกบอกว่าแกโดนไอ้คุณชายรัชทายาทอะไรนั่นจูบ แถมยังโดนข่มขืนอีกเหรอ...โอ้มายก๊อด! แกโดนองค์รัชทายาทซีรีส์จีนโบราณ*เคลมซิงแรกในชีวิตไปแล้วรึวะมัส!”

“แกพูดเบาๆ หน่อยได้มั้ยยัยตาก! ตายายเค้าตกใจหมดแล้ว!”

มัสยาหน้าร้อนผ่าว รีบเอามือปิดปากเพื่อนรักแก้เขิน

“ก็เออสิ! ฉันพยายามดิ้นรนต่อต้านสุดชีวิตแล้ว แต่แรงผู้ชายโบราณมันเยอะมาก ฉันจะสู้ยังไงไหว! แต่ช่างมันเถอะ ฉันบอกให้อภัยเค้าไปแล้ว เพราะฉันคิดว่ายังไง...ร่างกายนี้มันก็ไม่ใช่เนื้อหนังแท้ๆ ของตัวฉัน..อืม...ฉันแค่อยากหาทางทำฝายกั้นน้ำให้ดีลจบแยกย้ายแล้วหาทางกลับไปส่องกระจกดูหน้าเดิมที่กรุงเทพฯ ก็พอแล้ว”

“โถ่...ยัยมัสผู้ใจกว้างดั่งมหาสมุทร” กล้วยตากเบ้ปากทำหน้ามุ่ยพลางสบสายตาเห็นใจเพื่อนรัก

“แต่แกคิดดีแล้วเหรอวะว่ากลับไปร่างเดิมแล้วจะรอด? ตอนนี้พี่หน่วยกู้ภัยเค้าอาจจะงมเจอศพแกขึ้นมาแล้วร่างของแกขึ้นอืดเป็นอึ่งอ่างแล้ว...อืม...แล้วไหนยัยกล้วยตากตัวจริงก็ดันหนีตามแกมาอยู่ที่นี่อีกคน คราวนี้แหละได้กลายเป็นผีไม่มีญาติแพ็คคู่ข้ามภพของจริงแน่ๆ แกเอ้ย!”

คำพูดตลกปนเศร้าของกล้วยตาก ทำเอาสองสาวมองหน้ากันพร้อมกับถอนหายใจยาวเหยียดท่ามกลางสายตาของสองตายายชราที่นั่งอ้าปากค้าง มองดูดรุณีแรกรุ่นสองคนพูดจาภาษาลึกลับสลับหัวเราะร้องไห้ประหนึ่งผีเข้าพร้อมกันสองตน

“ยายเฒ่าเอ๋ย...” ตาชราสะกิดแขนภรรยากระซิบเสียงสั่น

“แม่หนูที่พวกเราช่วยมา...ยามนี้ดูท่าอาการผีเข้าจะลุกลามไปติดสตรีในชุดองค์รักษ์เกราะดำผู้นั้นแล้ว พวกนางพูดภาษาอันใดกัน นั่งกอดคอร้องไห้สลับหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเยี่ยงคนเสียสติ”

“นั่นน่ะสิตาเฒ่า...หรือพวกเราควรไปตามท่านอาจารย์หมอผีประจำหมู่บ้านมาทำพิธีสะเดาะเคราะห์ไล่ผีร้ายดีเจ้าคะ?”

ยายชราทำตาโตตื่นตระหนก

.

.

โดยที่พวกเธอหารู้ไม่เลยว่า...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังทหารยามเกราะทมิฬขององค์ชายรองและหน่วยตามล่าของเหลยจวิน กำลังขี่ม้าคาบดาบแกะรอยตามทิศทางป่าไผ่ตรงดิ่งมายังกระท่อมหลังนี้ในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า!

.............................