ตอนที่ 35 คู่หูหนีสุดชีวิต

ทว่า...มัสยาที่เพิ่งจะนึกได้ว่า เธอหนีตายจากพวกทหารขององค์ชายรองมา ประกอบกับเสียงฝีเท้าม้าศึกย่ำกระทบเศษใบไผ่แห้งดังแว่วมาตามสายลมหนาวจากระยะไกล สัญชาตญาณการเอาตัวรอดนั้นตื่นตัวทันที เธอขยับลุกขึ้นยืนพรวดพราดจนแคร่ไม้ไผ่ลั่นเอี๊ยด ตะโกนร้องเสียงดังลั่น...

“อ๊ะ! ตายแล้ว!”

มัสยาสะดุ้งสุดตัว นึกขึ้นได้จากประสาทสัมผัสของนักศึกษาประวัติศาสตร์

“ยัยตาก! พวกเราอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว”

“ทำไมอ่ะแก? กระท่อมของตายายไม่ปลอดภัยเหรอ...แล้วทำไมจะต้องอยู่ตรงนี้ไม่ได้ด้วยล่ะ” กล้วยตากงง

“อยู่ไม่ได้แล้ว! ตอนนี้ฉันแอบหลบหนีโจรลักพาตัวมา! ไอ้คุณชายรองนั่นมันกำลังส่งทหารมาตามล่าฉันน่ะสิ ไม่ได้การแล้ว! ขืนพวกเรานั่งชิลๆ อยู่ที่นี่ มีหวังโดนรวบตึงแพ็คคู่กลับไปกักขังในกรงขององค์ชายรองชั่วนิรันดร์แน่ๆ ต้องรีบหนีต่อเดี๋ยวนี้!”

มัสยารีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลาน

“เฮ้ย! แล้วฉันต้องหนีด้วยเหรอ? ฉันเพิ่งมาถึงนะแก!”

กล้วยตากร้องโวยวายทำหน้างง ทว่าก็ยอมรีบผุดลุกขึ้นตามเพื่อนสนิท

“เออน่า! ไว้หนีรอดแล้วฉันจะเล่าให้ฟังทุกฉากทุกตอนเลย”

มัสยาหันขวับไปหาตายายชราที่นั่งทำหน้ามึนงงฟังภาษาชนเผ่าอารยธรรมไทยไม่รู้เรื่องอยู่มุมกระท่อม มัสยายกมือประสานโค้งคำนับอย่างสุภาพ

“ท่านตา ท่านยายเจ้าคะ ขอบพระคุณที่ช่วยชีวิตเพื่อนของข้าไว้ ยามนี้พวกข้ามีภัยร้ายแรงต้องขอตัวลาท่านทั้งสองไปก่อนนะเจ้าคะ!”

และเพื่อไม่ให้เสียชื่อหลานสาวยอดนักค้าขาย มัสยาเหลือบไปมองตะกร้าสานในครัว

“เอ่อ...ข้าขอเสบียงเพื่อตุนพลังงานไปหนึ่งกรุบนะเจ้าคะ!”

สองตายายพยักหน้า มัสยาไม่รอช้ารีบคว้าห่อหมั่นโถวและเนื้อตากแห้งของตายายยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมอย่างรวดเร็วว่องไว ก่อนจะคว้าข้อมือของเพื่อนรักออกแรงสับฝีเท้าพากันวิ่งหนีพุ่งทะยานร่างฝ่าดงป่าไผ่ลึกเข้าไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ท่ามกลางกระแสเสียงควบม้าศึกของศัตรูที่เริ่มแว่วดังเข้ามาไล่หลังสะท้านปฐพี!

“ยัยตาก! เลิกงงก่อนนะ แล้วรีบวิ่งเดี๋ยวนี้! ขืนชักช้าพวกทหารหน้าโหดขององค์ชายรองมันบุกมาจับตัวพวกเราไปตัดหัวแน่!”

“เฮ้ย! มาถึงก็ต้องวิ่งมาราธอนเลยเหรอวะแก ฉันเพิ่งฟื้นนะโว้ย!”

กล้วยตากโวยวายลนลาน ทว่ามือของเธอก็รีบคว้าชายเสื้อสเวตเตอร์ยีนส์ตัวหนาเตรียมพร้อมหนีตายตามเพื่อนสนิทไปทุกหนทุกแห่ง

“แฮ่ก...แฮ่ก...มัส! หยุดก่อน! ฉันจะตายก่อนโดนฆ่าแล้วเนี่ย!...ไม่ไหวแล้ว ฉันเหนื่อยมากแก”

เสียงกล้วยตากร้องโวยวายลั่นพร้อมกับกระชากแขนเสื้อดึงร่างของมัสยาให้หยุดวิ่ง ทั้งสองสาวล้มลุกคลุกคลานมาหยุดพักเหนื่อยหอบอยู่กลางป่าไผ่ลึกอันเงียบสงัด กล้วยตากใช้มือยันเข่าก้มหน้าโกยอากาศเข้าปอดจนตัวโยน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามมัสยาด้วยความสงสัยค้างคาใจอย่างที่สุด

“นี่ยัยมัส...ฉันถามจริงๆ เถอะ ทำไมเราต้องวิ่งหนีตายแบบสี่คูณร้อยขนาดนี้วะ? แกแอบไปฆ่าใครตายในรั้วในวังมาหรือเปล่าเนี่ย?! เสื้อผ้าที่แกใส่ก็เหมือนทหารหลวง ยศใหญ่ซะด้วยสิ!”

มัสยาที่กำลังนั่งหอบอยู่บนพื้นหินพิงโคนต้นไผ่ปาดเหงื่อพลางถอนหายใจยาว เมื่อเห็นว่ารอบตัวปลอดภัยไร้เงาศัตรูชั่วคราว เธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวความจริงทั้งหมดให้กล้วยตากฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง ตั้งแต่เรื่องโดนจับบูชายันต์ เรื่องไอ้คุณชายนิ่งขรึมรัชทายาทจูเซวียนหรงที่เข้ามาขโมยจูบพรากความบริสุทธิ์แรกในชีวิตของเธอไปจนร้าวระบมไปทั้งตัว ไปจนถึงเรื่องโดนองค์ชายรองจูอวี่เฉินลักพาตัวมาขังไว้ที่ตำหนักอัปสรจนแกล้งสมยอมแหกคุกหนีออกมาได้...

กล้วยตากนั่งฟังอ้าปากค้างตาโตยิ่งกว่าเดิม

“โอ้โห...ชีวิตแกในราชวงศ์หมิงนี่มันเรท20+ชัดๆ! ดราม่าการเมืองเข้มข้นยิ่งกว่าละครหลังข่าวอีก!”

พอตั้งสติได้ กล้วยตากก็ขมวดคิ้วถามคำถามสำคัญ

“เดี๋ยวนะมัส...ในเมื่อเรื่องมันวุ่นวายคอขาดบาดตายขนาดนี้ แล้วเราสองคนจะหนีไปไหนกันต่อวะ? ทำไมเราไม่หาทางกลับโลกปัจจุบันกันล่ะแก? ไปกระโดดแม่น้ำสายเดิมที่แกตกมา เผื่อเราจะ*วาร์ปกลับกรุงเทพฯ ได้ไง!”

คำถามของเพื่อนรักทำเอามัสยาชะงักกึก เธอหยุดคิดในทันใด ดวงตากลมโตคู่สวยวูบไหวฉายประกายความหม่นหมองหวั่นใจลึกๆ ก่อนจะหันกลับมาถามกล้วยตากด้วยน้ำเสียงจริงจังปนความเศร้าสร้อยและหนักใจ

“ยัยตาก...แกคิดจริงเหรอว่าถ้าเราสองคนหาทางกลับไปโลกปัจจุบันได้แล้ว ร่างกายของฉันมันยังจะเหลือรอดอยู่ให้วิญญาณกลับเข้าร่างน่ะ?” มัสยาถอนหายใจยาวสะท้านในอก

“แกดูสิ...แกน่ะทะลุมิติข้ามภพมา ‘ทั้งร่าง’ เสื้อผ้า หน้าผม ทุกอย่างของแกติดตัวมาครบถ้วนสมบูรณ์ แต่ฉันสิแก...ฉันมาแต่ ‘วิญญาณ’ สิงร่างอยู่ในเนื้อหนังของคุณหนูเสิ่นเมี่ยวหลิงคนนี้ ถึงแม้ว่าหน้าตาจะเหมือนฉันก็เถอะ ป่านนี้ร่างจริงของฉันที่จมน้ำเจ้าพระยาคงขึ้นอืดและอาจโดนใครเผาเป็นจุลเถ้าถ่านไปแล้วมั้ง!”

มัสยาทำหน้าเศร้าบ่นพึมพำ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้

“ว่าแต่ตอนแกตกน้ำข้ามมิติมาเนี่ย...แกบอกว่า แกหยิบมือถือของฉันติดตัวมาด้วย แล้วตอนนี้มันอยู่ไหนล่ะ”

“โธ่แก!” กล้วยตากเบ้ปากร้องบอก

“ตอนนั้นฉันเสียใจจนสติแตก ตัดสินใจจะฆ่าตัวตายตามแกมาแล้ว ฉันก็เลยโยนทิ้งทุกอย่าง ทั้งกระเป๋าตังค์ โทรศัพท์ วางทิ้งไว้ตรงราวสะพานเหล็กนู่น แล้วดิ่งตัวลงน้ำมาพร้อมกับตัวเปล่าๆ ทะลุมิติมาตื่นที่นี่ก็ไม่เจออะไรสักอย่าง นอกจากเสื้อผ้าติดตัวมานี่แหละ!”

“อ่าวเหรอ...เสียดายจริงๆ ฉันแค่อยากรู้ว่าไอ้มือถือเวลามันทะลุมิติมาแล้วจะเป็นยังไง”

“จะยังไงล่ะ ตอนนี้คิดเอาตัวรอดก่อนมั้ยแก”

“...”

กล้วยตากนิ่งเงียบครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบออกความคิดเห็นวางแผนการเอาตัวรอดในภพโบราณให้กับเพื่อนรัก

“มัสยา...ฉันว่านะ ถ้าเราดันทุรังหาทางกลับไปวังหลวงในเวลานี้ แกก็ต้องถูกพวกทหารรักษาพระองค์ของฮองเฮา หรือคนขององค์รัชทายาทจับตัวกักขังหน่วงเหนี่ยวไปใช้งานสมองหรือทำเรื่องอย่างว่าอีกแน่ๆ สู้พวกเราหาทางแฝงตัวเอาตัวรอดอยู่แถว ‘กลางตลาดในหมู่บ้านโบราณ’ แถวนี้ก่อนไม่ดีกว่าเหรอแก? ใช้ทักษะหัวการค้าอันดับหนึ่งของแกเปิดแผงขายของเล็กๆ ประทังชีวิตหาเงินตั้งตัวในฐานะสามัญชนคนธรรมดา ปลอดภัยจากสายตาพวกราชวงศ์ขาโหดพวกนั้นดีกว่ามั้ย”

มัสยานิ่งฟังคำพูดของเพื่อนรัก แววตาสดใสเกิดประกายความคิดอันชาญฉลาดขึ้นมาทันที

“จริงสิ...ความคิดแกโอเคมากยัยตาก! อย่างน้อยที่สุดในนาทีนี้ พวกเราต้องเอาชีวิตรอดและหาข้าวกักตุนพลังงานให้ได้ก่อน เรื่องวังหลวงบัลลังก์มังกรปล่อยให้พวกเขาทะเลาะกันไปเถอะ!”

สองสาวสู้ชีวิตข้ามมิติประสานมือตกลงยอมรับร่วมกัน จับมือกันแน่นเตรียมมุ่งหน้าออกเดินทางลัดเลาะออกจากป่าไผ่ มุ่งตรงสู่ตลาดชาวบ้านเพื่อเริ่มต้นชีวิตแม่ค้าโบราณสู้ชีวิตนับจากวินาทีนี้!

...............................