ตอนที่ 37 แสงสว่างแห่งความหวัง

สายลมหนาวพัดโบกสะบัดจนใบไผ่แห้งร่วงกราวลงบนพื้นดิน สองฝีเท้าของหญิงสับวิ่งไม่คิดชีวิตจนกระทั่งแสงแดดรำไรเริ่มสาดส่องเผยให้เห็นหลังคาบ้านเรือนดินเผาเบื้องหน้า มัสยาในร่างของ ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ และ ‘กล้วยตาก’ หอบหายใจแฮ่ก ลากสังขารที่เปื้อนฝุ่นพ้นแนวป่าไผ่เข้าสู่เขตตลาดหมู่บ้านสามัญชนชายขอบเมืองหลวงได้สำเร็จ เสียงพ่อค้าแม่ค้าเร่ขายผ้าและผักป่าดังก้องช่วยให้สองสาวรู้สึกถึงไออุ่นของโลกมนุษย์อีกครั้ง

“ฮัดเช่ย! มัส...หยุดก่อน ฉันไม่ไหวแล้ว ขาฉันเปลี้ยเหมือนเส้นขนมจีนต้มเละแล้วเนี่ย!”

กล้วยตากร้องโวยวาย พลางทรุดตัวลงนั่งยองๆ บนขอบแคร่หินริมทาง มือบางกุมหน้าอกที่สั่นกระเพื่อม

“หนีพ้นแล้วใช่ไหมแก? แล้วนับจากนี้พวกเราจะเอายังไงต่อ เงินสักแดงติดตัวมาก็ไม่มี ข้าวของที่จิ๊กมาจากบ้านตายายเมื่อกี้ก็กินประทังได้แค่มื้อเดียวเองนะแก”

มัสยายืนเท้าสะเอวหอบหายใจดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองแผงค้าขายรอบกายอย่างใช้ความคิด สมองอันชาญฉลาดและพรสวรรค์หัวการค้าอันดับหนึ่งเริ่มทำงานทันที เธอเอื้อมมือขึ้นไปคลำที่มวยผมและลำคอระหง ก่อนจะคลี่รอยยิ้มกริ่มออกมาด้วยความดีใจที่ตนเองและเพื่อนหาทางออกได้แล้ว

“แกอย่าเพิ่งเครียดเลยยัยตาก ยายฉันเคยสอนไว้ว่า ในวิกฤตย่อมมีโอกาสเสมอ!”

มัสยาไม่พูดเปล่า เธอจัดแจงถอดปิ่นหงส์ขาวสลักลายวิจิตรที่องค์รัชทายาทเคยประทานให้เธอสวมใส่ และปลดสร้อยข้อมือหยกเนื้อดีประกายแวววาวที่ติดตัวมาจากตำหนักลับออกมาวางบนฝ่ามือ

“ดูนี่ซะก่อน! เครื่องประดับพวกนี้เป็นของล้ำค่าชั้นเลิศ ฉันจะเอาเจ้าพวกนี้ไปเข้าโรงรับจำนำหรือว่าจะขายให้พ่อค้าคหบดีในตลาด เพื่อเอาเงินก้อนแรกมาเป็นต้นทุนตั้งตัวเปิดแผงลอยกัน!”

กล้วยตากตาโตเท่าไข่ห่าน รีบจับปิ่นหยกมาส่องดู

“เฮ้ย! นี่มันหยกแท้เนื้อแก้วชัดๆ เลยนี่หว่าแก! ขายได้ราคาแน่ แต่แกเอาขององค์รัชทายาทมาขายแบบนี้ เค้าไม่ส่งทหารมาตามล่าข้อหาลักทรัพย์ราชสำนักรึไง?”

“ช่างเถอะ ไม่เห็นเป็นไร ฉันก็แค่อยากเอาตัวรอด”

มัสยาเบ้ปากพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลงๆ แต่ทว่าแววตาของเธอกลับแสดงความดื้อรั้นแก่นแก้วขีดสุด

“ก็ถือซะว่าเป็นค่าทำขวัญให้ฉันก็แล้วกัน คุณองค์ชายรัชทายาทนั่นขืนใจฉัน และทำให้ฉันเสียพรหมจรรย์ไป ก็ถือว่าวินวินกันไปล่ะกัน...แกฟังฉันนะยัยตาก...นับจากนาทีนี้เป็นต้นไป ฉันกับแกจะไม่กลับไปเหยียบวังหลวงหรือจวนลับบ้าบอนั่นอีกเด็ดขาด! พวกเราจะใช้ชีวิตเป็นแม่ค้าสามัญชนธรรมดาอยู่ที่นี่ หาทางร่ำรวยด้วยสมองในโลกอนาคต ดีกว่าไปนอนรอวันโดนเช็กบิลหัวหลุดจากบ่าในกองเพลิงการเมืองวังหลวงพวกนั้น!”

“เออ! ฉันเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์เลยแก อยู่กลางตลาดขายของทำธุรกิจยังจะดีกว่าอยู่กับไอ้พวกบ้าอำนาจพวกนั้นตั้งเยอะ! ยุคโบราณไม่มีมาสอบสวนกันหรอก มีแต่ประหารเท่านั้น”

สองสาวไม่รอช้า เธอทั้งสองใช้ไหวพริบอันแยบยลเดินเข้าหาร้านค้าเครื่องประดับใหญ่ เจรจาต่อรองด้วยคารมที่เป็นต่อจนได้เงินตำลึงเงินก้อนโตมาครอบครอง ก่อนจะพากันไปซื้ออุปกรณ์ค้าขาย เตาถ่าน กระทะเหล็ก น้ำมัน และวัตถุดิบพืชผักเพื่อเตรียมเปิดแผงลอยสู้ชีวิตร่วมกันในอนาจักรยุคโบราณ...

.

.

ในขณะเดียวกัน...

ภายในพระราชวังหลวงที่กำลังปั่นป่วนระส่ำระสาย...

บรรยากาศในตำหนักกวางหมิงพลันตึงเครียดขึ้นมาจนถึงขีดสุด เมื่อเสียงฝีเท้าลนลานของหมอหลวงนับสิบนายวิ่งวุ่นเข้าออกประตูลายมังกร ขันทีและนางกำนัลต่างพากันคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่ลานด้านนอก เพราะอยู่ดีๆ ‘องค์ฮ่องเต้’ ที่ทรงเพ้อคลั่งชราภาพ ก็เกิดอาการล้มป่วยกะทันหัน พระวรกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พระพักตร์เขียวคล้ำและกระอักพระโลหิตสีดำสนิทออกมา จนอาการทรุดหนักลงอย่างรวดเร็วจวนเจียนจะสิ้นพระชนม์อันเกิดจากฤทธิ์ยาพิษสะสมที่ฝั่งฮองเฮาวางแผนเร่งเร้าก่อกบฏ

‘จูเซวียนหรง’ ประทับยืนอยู่ข้างแท่นบรรทมมังกร ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เคร่งเครียดดุดัน นัยน์ตาคู่คมประดุจพญาเหยี่ยวฉายประกายกร้าวดุดันเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความสูญเสียกำลังคืบคลานเข้ามา การผลัดแผ่นดินที่กำลังบีบคั้นเข้ามาเร็วกว่าที่คาดคิด พระองค์หันขวับมาหาเจี้ยน องครักษ์มือขวาที่ยืนคุมเชิงอยู่

“เจี้ยน! อาการเสด็จพ่อทรุดหนักเยี่ยงนี้ แผนการเดิมของพวกเราใช้มิได้แล้ว!”

จูเซวียนหรงเอ่ยสุรเสียงต่ำพร่าแฝงความร้อนใจ

“ฝ่ายฮองเฮาและเสนาบดีเว่ยต้องใช้โอกาสนี้ก่อรัฐประหารยึดอำนาจแน่ ข้าจำต้องปรับเปลี่ยนหมากกระดานใหม่ทั้งหมด!”

“องค์รัชทายาททรงเห็นควรประการใดพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้กำลังทหารรักษาพระองค์ฝ่ายกบฎปิดล้อมวังหลวงแน่นหนานัก”

เจี้ยนประสานมือทูลเคร่งเครียด

“ส่งสัญญาณลับด่วนที่สุด!”

จูเซวียนหรงสั่งการเฉียบขาด แววตากร้าวดุดัน

“ข้าขอสั่งให้ระดม ‘กองกำลังองครักษ์เงาพยัคฆ์ทมิฬ’ ที่ประจำการรักษาการณ์อยู่ทางชายแดนด้านเหนือ ให้รีบควบม้าเร็วลงใต้มาสมทบและตรึงกำลังล้อมวังหลวงโดยเร็วที่สุด! ยามนี้แผ่นดินต้าหมิงกำลังจะผลัดมือ ข้าจะมิยอมเสียทีให้พวกกบฏเด็ดขาด!”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจะส่งนกพิราบสื่อสารและม้าเร็วออกไปบัดนี้!”

เจี้ยนรับคำสั่งเสียงเฉียบก่อนจะถอยฉากออกไปดำเนินการในเงามืด

.

.

และทางด้านตำหนักคุนหนิง...ศูนย์กลางเครือข่ายทรราช

‘ฮองเฮา’ ประทับนั่งบนเก้าอี้หงส์ คลี่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาด้วยความลำพองใจล้นอก ยามเมื่อได้รับรายงานเรื่องอาการป่วยปางตายของสวามี ข้างกายของพระนางมี ‘เสนาบดีเว่ย’ และ ‘องค์ชายรอง จูอวี่เฉิน’ ที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากป่าไผ่ด้วยความเจ็บแค้นใจยืนคุมเชิงอยู่

“ฮ่าๆๆ! สวรรค์ช่างเข้าข้างพวกเราแท้!”

ฮองเฮาหัวเราะลั่น สุรเสียงแฝงความสะใจ

“ไอ้แก่ฝ่าบาทนั่นกำลังจะสิ้นลมแล้ว เสนาบดีเว่ย! ยามนี้แผนการขั้นเด็ดขาดของพวกเราพร้อมสับเปลี่ยนหมากแล้วหรือไม่?”

เสนาบดีเว่ยขยับก้าวเท้ามาข้างหน้า คลี่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดุจสุนัขจิ้งจอก

“ทูลฮองเฮา...กระหม่อมได้จัดเตรียมร่างราชโองการฉบับใหม่ไว้เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ แผนการของพวกเราคือการบังคับประทับตราหยกมังกร บ่งชี้ว่าฮ่องเต้ทรงสละราชบัลลังก์แต่งตั้งให้ฮองเฮาทรงขึ้น ‘สำเร็จราชการแทนแผ่นดินทั้งหมด’ อย่างเด็ดขาด!”

“แล้วเรื่องของจูเซวียนหรงล่ะเสด็จแม่? ท่านลุงเว่ย?”

จูอวี่เฉินเอ่ยแทรกขึ้น นัยน์ตาพญาหงส์ฉายแววร้ายกาจ

“เสด็จพี่กุมกำลังองครักษ์เกราะดำแน่นหนา หากพระองค์ไม่ยอมรับราชโองการนี้จะทำเยี่ยงไร”

เสนาบดีเว่ยหัวเราะเยือกเย็น แววตาเหี้ยมเกรียมบีบคั้น

“องค์ชายรองโปรดวางพระทัย...แผนการของข้าลึกล้ำกว่านั้น ข้าได้สั่งให้ขุนนางในสังกัดตระเตรียมฎีกากล่าวโทษ ยัดเยียดข้อหาฉกรรจ์ทูลฟ้องต่อแผ่นดิน ว่าองค์รัชทายาทจูเซวียนหรงทรงแอบวางยาพิษปลงพระชนม์ฮ่องเต้ และวางแผนเป็นกบฏหวังจะแย่งชิงบัลลังก์มังกรด้วยกำลังทหาร! เมื่อข้อหากบฏชั่วช้าแปดเปื้อนติดตัวมัน ทหารรักษาพระองค์ทั่ววังหลวงย่อมต้องรุมล้อมจับกุมมันขังคุกหลวง...ถึงเวลานั้น บัลลังก์มังกรย่อมตกเป็นของพระองค์อย่างชอบธรรมชั่วนิรันดร์พ่ะย่ะค่ะ!”

“เยี่ยมยอด! แผนโยนความผิดเยี่ยงนี้ ช่างสาสมกับที่มันบังอาจขัดขวางข้านัก!”

จูอวี่เฉินกำหมัดแน่น นัยน์ตาลุกโชนด้วยเพลิงริษยาทางการเมืองและศัตรูหัวใจตัวฉกาจ

พายุร้อนทางการเมืองในวังหลวงกำลังจะปะทุขึ้นแผดเผาทุกสรรพสิ่ง ท่ามกลางกลเกมและคำลวงกบฏโยนความผิดป้ายสีที่จะแปรเปลี่ยนแผ่นดินต้าหมิงให้กลายเป็นทะเลเพลิงในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า!

................................