บทที่ 4 ชิงดีชิงเด่น 1

“เจ้าทำให้ข้าอับอายต่อหน้าเชื้อพระวงศ์! ยังกล้าเถียงกลับเซียวอ๋องเช่นนั้นอีกหรือ” 

ลลิตาเม้มปากแน่น เมื่อนึกถึงบุรุษท่าทางเข้มงวดคนนั้นก็ยิ่งขัดใจ นางไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นอ๋อง หรือมีฐานะสำคัญอย่างไร รู้เพียงแค่ว่าเขาเป็น ‘ยักษ์เป็นมาร’ ขี้บังคับ! 

“ก็เขาดุข้านี่นา…” นางพึมพำเบาๆ 

“ว่าอย่างไรนะ?!” 

“เปล่าเจ้าค่ะ!” 

แม่เล้าเชิดคางขึ้น ดวงตาคมปลาบ “เจ้าควรขอบคุณที่เป็นเซียวอ๋อง ถ้าหากเป็นเชื้อพระวงศ์ท่านอื่นล่ะก็ ป่านนี้เจ้าถูกลากออกไปประหารแล้ว!” 

ลลิตาสะอึก แต่ก็ไม่วายเถียงข้างๆ คูๆ ว่าต่อให้เป็นเชื้อพระวงศ์หรือไม่ ก็เป็นคนเหมือนกัน แต่เมื่อเห็นสีหน้าของแม่เล้าที่มืดครึ้มลงเรื่อยๆ ลลิตาก็ได้แต่หุบปากเงียบ ก้มหน้ารับโทษโดยไม่ปริปาก 

เสียงหวายฟาดลงที่น่องดังเพียะ! ตามมาด้วยอาการแสบซ่าน ลลิตากลั้นเสียงร้อง แอบบ่นในใจว่าตีน่องกันแบบนี้เลือดลมคงเดินสะดวกขึ้นแน่ๆ 

ขณะที่ลลิตากำลังถูกทำโทษ เหล่าคณิกาต่างทยอยกันกลับห้องพักเพื่อทำความสะอาดร่างกาย ในหอหยกเขียวมีกฎว่า ทุกคนต้องรักษาผิวพรรณให้ดี ห้ามปล่อยให้ผิวแห้งกร้าน ดังนั้นจึงมีอ่างน้ำอุ่นสำหรับล้างหน้าวางไว้ให้ใช้ 

ซิงซิงยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองสำรวจใบหน้าของตนเองในกระจกทองเหลือง แล้วปรายตามองไปที่อ่างน้ำอุ่น 

นางแค่นหัวเราะเย็นๆ  ซิงซิงแอบไปที่ห้องพักของลลิตาซึ่งเป็นห้องพักรวมกับคณิกาฝึกหัดอีกห้าคน ซิงซิงหยิบห่อผ้าเล็กๆ ออกจากแขนเสื้อ เปิดออกเผยให้เห็นหญ้าคันที่ถูกบดเป็นผง นางแอบโปรยผงหญ้าคันลงในอ่างน้ำสำหรับล้างหน้าของลลิตา จากนั้นก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ไม่นานนัก ลลิตาก็เดินเข้ามาพอดี 

หลังจากถูกลงโทษ ลลิตาจึงเดินจ๋อยกลับมาที่ห้องของตน และที่หน้าห้อง ซิงซิงยืนรออยู่แล้ว 

          “พี่ซิงซิง”

“เฮ้อ…ข้าล่ะกลุ้มใจนัก” ซิงซิงทอดถอนใจ พลางส่ายหน้าไปมา  นางแสร้งทำหน้ากังวลใจ พลางถอนหายใจยาว “เจ้าทำให้พวกเราทุกคนต้องเดือดร้อนนะลี่ฮวา ต่อให้เซียวอ๋องไม่ถือสา แต่หากมีใครเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อ หอหยกเขียวคงโดนเพ่งเล็งแน่” 

“ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะพี่ซิงซิง” ลลิตาจ๋อยหนักขึ้น ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น ไม่เถียงอะไร เพราะรู้ว่าซิงซิงพูดมีเหตุผล

“จากนี้ไปห้ามเจ้าเข้าใกล้เซียวอ๋อง หรือคิดจะก่อเรื่องอะไรให้พระองค์ขุ่นพระทัยอีกเด็ดขาด รวมทั้งต่อให้พระองค์รับสั่งพูดคุยกับเจ้า เจ้าก็ห้ามปริปากพูดกับท่านอ๋องเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะพี่ซิงซิง” พอเห็นลลิตาเงียบไม่ตอบโต้ ซิงซิงก็รู้สึกพอใจขึ้นมาหน่อย นางเชิดหน้าขึ้น บุ้ยใบ้ให้ลลิตาไปล้างหน้าล้างตาและพักผ่อน ซิงซิงเดินกลับห้องส่วนตัวของตัวเอง นึกหัวร่อในใจ ลลิตามองเห็นอ่างน้ำอุ่นวางรออยู่ ‘พี่ซิงซิงชอบดุก็จริง แต่ก็อุตส่าห์เตรียมน้ำไว้ให้ ใจดีจริงๆ’