บทที่ 4 ชิงดีชิงเด่น 2

ด้วยความหวังดี ลลิตาจึงยกอ่างน้ำนั้นไปให้ซิงซิงใช้ก่อน

“พี่ซิงซิง ท่านจะล้างหน้าหรือไม่? ข้าเอาน้ำมาให้” 

ซิงซิงหันขวับมามองทันที และเมื่อเห็นอ่างน้ำในมือของลลิตา ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง นางจำได้แม่นว่านี่คือน้ำที่ตนแอบใส่หญ้าคันลงไป! 

ซิงซิงชะงักไปวูบหนึ่ง แต่เพียงเสี้ยวอึดใจ ใบหน้างามก็เปลี่ยนเป็นเหยียดหยาม  สีหน้าของซิงซิงโกรธจัด ในใจคิดว่าลลิตากำลังแกล้งย้อนเกล็ดนาง

“เจ้า!” ซิงซิงลุกพรวดขึ้น เสียงแหวดังลั่น ลลิตากะพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายเดือดอะไรขึ้นมา 

"หึ เจ้าคิดว่าเจ้าเฉลียวฉลาดมากหรือไร?" นางแค่นเสียง ขณะยืนกอดอกจ้องลลิตาด้วยแววตาดูแคลน  ลลิตากระพริบตาปริบๆ แล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย

“พี่ซิงซิง ท่านไม่พอใจอะไรข้าหรือ บอกข้าเถอะ ข้าจะได้ปรับปรุงตัว”

ซิงซิงยิ่งหงุดหงิดที่เห็นท่าทางใสซื่อนั่น นางสูดหายใจลึกก่อนกระแทกเสียงใส่ "ข้าอุตส่าห์หวังดี แต่เจ้านี่ร้ายกว่าที่คิด! เล่นงานข้าคืนด้วยวิธีนี้ ช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง!" 

"หา? ข้าเล่นงานอะไรกัน?" ลลิตาทำหน้างง มองอีกฝ่ายสลับกับอ่างน้ำในมือ ซิงซิงสะบัดแขนเสื้ออย่างโมโห ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัว

“เจ้าทำเป็นใสซื่อไปเถอะ! แต่ข้ารู้นะว่าเจ้าแอบวางแผนแก้เผ็ดข้า!” 

ลลิตาถอยหลังโดยอัตโนมัติ “พี่ซิงซิงใจเย็นๆ ฟังข้าก่อน ข้าก็เห็นอ่างน้ำนี้วางรออยู่ แล้วเห็นพี่ซิงซิงอุตส่าห์แวะมาตักเตือน ข้าก็เลยยกน้ำมาให้ท่านใช้ก่อนต่างหาก…” 

"หึ! นั่นยิ่งเป็นหลักฐานว่าเจ้าจงใจ!" ซิงซิงหัวเราะในลำคอ นางกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน "คิดว่าข้าโง่จนไม่รู้หรือ?"

ลลิตากะพริบตาปริบๆ แล้วหันไปมองอ่างน้ำอีกครั้ง นางจุ่มปลายนิ้วลงไปเล็กน้อย ก่อนจะดึงขึ้นมาดมกลิ่น แต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ 

          “น้ำอุ่นใส่น้ำมันหอมตามปกตินี่เจ้าคะ”

ซิงซิงยิ้มเย็น “หึ! เจ้าตีหน้าซื่อเก่งจริงๆ! เช่นนี้ข้าจำเป็นต้องทำให้เจ้าสำนึก!” 

ทันใดนั้น นางก็ปัดอ่างน้ำในมือลลิตา ตั้งใจจะให้น้ำเทราดใส่ลลิตา แต่ซิงซิงกลับทำพลาด น้ำผสมหญ้าคันหกใส่ตัวเอง! 

น้ำอุ่นไหลทะลักเปียกเสื้อผ้านาง ก่อนที่อีกไม่นาน ผิวของซิงซิงจะเริ่มขึ้นผื่นแดงเป็นจ้ำๆ ความคันแล่นริ้วไปทั่วร่าง ทำให้นางร้องลั่นทันที 

"อ๊ายยย! คัน! คันเหลือเกิน!" 

ลลิตาเบิกตากว้าง ตกใจจนกะพริบตาถี่ๆ มองอีกฝ่ายที่ดิ้นพล่านขณะเกาไปทั่วร่าง

"เจ้า! นังลี่ฮวา เจ้าทำอะไรข้า!" ซิงซิงกรีดร้อง ขณะพยายามปัดป่ายมือไปทั่วร่างเพื่อบรรเทาอาการ ลลิตาอ้าปากค้าง รีบก้าวถอยหลังอย่างระแวดระวัง

"ข้าเปล่าทำอะไรเลยนะ!"