บทที่ 3 รับงานครั้งแรก 1

“ท่านอ๋อง~ จะให้หม่อมฉันรินสุราให้หรือไม่เพคะ?” ซิงซิงที่เห็นสายตาของเซียวอ๋องเหม่อไปทางอื่นก็รีบเข้าประชิดตัวเขา พลางส่งเสียงหวานเชิญชวน

“ไม่ต้อง” เซียวอ๋องตอบเสียงเรียบ ดวงตายังจับจ้องไปที่ลลิตา

ในขณะนั้นเอง ชายร่างใหญ่ผู้หนึ่งเดินเซมาทางเวที มีกลิ่นเหล้าคลุ้งเต็มตัว เขามองลลิตาด้วยสายตากระหาย “เด็กใหม่หรือ? มานี่สิ มาให้ข้าชมใกล้ๆ”

ลลิตาขนลุกซู่ เผลอกำสายพิณแน่นพลางคิดอย่างจริงจังว่าหากบุรุษผู้นี้เข้ามาใกล้ นางจะฟาดพิณใส่หน้าแม่ง!

แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลาย มือของเซียวอ๋องก็ยื่นมาโยนถุงเงินลงตรงหน้าชายเมาคนนั้น

“ข้าเหมาซื้อนางสำหรับคืนนี้แล้ว”

หอหยกเขียวเงียบกริบ แม้แต่ลลิตาเองก็อ้าปากค้าง... โอ้ สุดหล่อ

“ใครวะ”

ลลิตาพึมพำ เซียวอ๋องขมวดคิ้ว แต่ไม่พูดอะไร

เซียวอ๋อง บุรุษที่เป็นดั่งดาวเหนือแห่งเมืองหลวง จ่ายเงินเพื่อซื้อเวลานางคณิกามือใหม่ไร้ฝีมือ?

“เด็กใหม่รึ”

“จ...เจ้าค่ะ...” ลลิตาประหม่า พูดไม่คล่อง สำเนียงก็ยังไม่เข้าที่ แถมยังตอบตะกุกตะกักจนน่าอาย แต่เขากลับยิ้มมุมปาก

“ถุงเงินของท่าน ทำหล่นเจ้าค่ะ” ลลิตาหยิบถุงเงินคืนให้แบบซื่อๆ พอมายืนใกล้ๆ แล้ว ความองอาจสมชายชาตรีของเขาก็ยิ่งเด่นชัด เขาเป็นคนหล่อเหลาสมวัย ร่างสูงกำยำ ผมดำออกน้ำตาลและชุดลำลองเรียบง่ายก็ทำให้เขาสง่างามน่ายำเกรง แต่เซียวอ๋องผลักถุงเงินกลับคืนไป ลลิตาก็ยังยื้อดันกลับ เป็นแม่เล้าที่ปราดเข้ามารับถุงเงินเก็บเข้าชายเสื้อ

“ท่านอ๋องให้เกียรติมาเยือนหอหยกเขียวของข้า เชิญทางนี้เพคะ ข้าจะเรียกเซียงฮวากับซิงซิงดูแลท่านอ๋อง โฮะๆ”

“ท่านแม่ เงินของคุณชาย ท่านมุบมิบไปได้อย่างไร”

“นังเด็กนี่!” แม่เล้าถลึงตา “นี่เป็นเงินที่ท่านอ๋องจ่ายซื้อเวลาเจ้าต่างหากเล่า!”

“ซื้อเวลา?” ลลิตาทำหน้าเหวอ อย่าบอกนะว่า...

“เจ้าชื่ออะไร”

“หลัน... หลันลี่ฮวา”

“ท่านอ๋องเป็นเพื่อนเล่นของเจ้ารึ พูดจาไม่มีหางเสียง ใช้ได้รึ!” แม่เล้าฟาดเผียะเข้าให้ ลลิตาลูบแขนป้อยๆ รีบพูดใหม่ให้อ่อนหวานขึ้น

“หลันลี่ฮวาเพคะ เรียกข้าว่าลี่ฮวาก็ได้”

“เช่นนั้น ก็เล่นพิณให้ข้าฟัง” เซียวอ๋องสั่งเสียงเข้ม ทว่าสายตาที่มองเธอมีแววขบขันจางๆ เห็นได้ชัดว่านางผวาไม่ยอมรับแขก ทรงพิจารณาลลิตาด้วยแววตาเปลี่ยนไป แม้จะไม่พูดถึงเรื่องซื้อเวลาอีก แต่ลลิตาก็เกร็งเดสก๊ะ

ลลิตามองพิณในมืออย่างสิ้นหวัง เธอต้องเล่นอีกแล้วหรือ? ช่างแม่ง เธอก็แค่ดีดมั่วไปเรื่อยก็แล้วกัน…

ลลิตามองพิณในมืออย่างสิ้นหวัง เธอต้องเล่นอีกแล้วหรือ? ช่างแม่ง เธอก็แค่ดีดมั่วไปเรื่อยก็แล้วกัน… ลลิตาเค้นพลัง ยืนโซโล่พิณตะแหง่วๆ แต่วๆๆ ควงพิณแกว่งๆๆ คนเล่นมันส์ แต่คนฟังหูดับไปแล้ว

ผ่านไปไม่นาน มือของเธอก็เริ่มรู้สึกชา ปลายนิ้วเริ่มแดงและปวดแสบ แต่เซียวอ๋องกลับยังไม่ละสายตาไปจากเธอ

“ท่านอ๋อง หนวกหูเช่นนี้ เราย้ายไปห้องของข้าเถิดเพคะ” ซิงซิงออดอ้อน พยายามดึงความสนใจ แต่เซียวอ๋องเคาะนิ้วบนโต๊ะตามจังหวะเพลงมั่วซั่วของลลิตา ท่าทางสนใจมากเพราะไม่เคยได้ยินทำนองแปลกใหม่จากที่ไหนมาก่อน

“หยุด!” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้น ทำให้ลลิตาชะงักกึก

เซียวอ๋องขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะคว้ามือของลลิตาขึ้นมาตรวจดู มือของเธอแดงจนเห็นได้ชัด ร่องรอยความเจ็บปวดปรากฏชัดเจนบนใบหน้าของเธอ

“อูย ซี้ดด อย่าบีบๆ”

“เจ้าเล่นเช่นนี้อีกไม่นานก็นิ้วพัง” เซียวอ๋องพูดเสียงดุ ก่อนจะหยิบพิณขึ้นมาแล้วดีดให้ดู “นั่งหลังตรง วางมือให้ถูกต้อง ทำตามข้า”

ลลิตามองเขาอย่างหวาดระแวง รู้สึกเหมือนกำลังจะเข้าสู่ชั่วโมงสอบของอาจารย์ผู้เข้มงวด แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น ลลิตาสูดหายใจลึก ก่อนจะลองขยับนิ้วตามเสียงที่เขาดีดออกมาอย่างเชื่องช้า

แปะ!

ตะเกียบเงินเคาะลงบนหลังมือ ลลิตาสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ

“เจ้าฟังไม่ออกหรือ? นิ้วก้อยต้องผ่อนลงเล็กน้อย ไม่ใช่กดเสียจนเสียงเพี้ยนไปหมด” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิ

ลลิตาขมวดคิ้ว ทำปากขมุบขมิบด่าทอเขาในใจ ไม่กล้าส่งเสียงออกมา แต่สุดท้ายก็ต้องพยายามปรับนิ้วตามคำแนะนำ

แปะ! “ผิดอีกแล้ว”

แปะ! “ข้าบอกให้ผ่อนแรง ไม่ใช่ถอนมือออกเสียหมด”

แปะ! “ข้าบอกให้ฟังเสียง ไม่ใช่เอาแต่ทำหน้าบูด”

ผ่านไปเพียงไม่นาน หลังมือนางก็ขึ้นรอยแดงจางๆ เต็มไปหมด ลลิตากัดฟันแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับฝึกเข้มงวดราวกับทหาร ซ้ำร้ายยิ่งกว่าคือทุกครั้งที่เขาตำหนิ นางคณิกาคนอื่นกลับส่งเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจ ราวกับกำลังชมละครสนุกๆ

“หอหยกเขียวไม่ฝึกคณิกาก่อนออกงานแล้วรึ”

เซียวอ๋องถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือของลลิตาเอง นิ้วเรียวยาวของเขาวางทาบลงบนมือนาง จัดเรียงนิ้วให้อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง

“ดีดเช่นนี้” เขาเอ่ยสั้นๆ แล้วกดลงไปพร้อมกันกับนาง เสียงพิณที่ออกมาครั้งนี้ ใสกระจ่างกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ลลิตาชะงัก ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบกับเขาโดยไม่รู้ตัว เซียวอ๋องจ้องตอบกลับมา ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่แววตาของเขายังคงเย็นชาเช่นเดิม