บทนำ 2

มาถึงตอนนี้ ลลิตาก็จับสังเกตได้หลายๆ เรื่องแล้ว ข้อแรกคือที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทย ข้อสอง ตอนนี้ไม่ใช่ยุค 2026 แต่เป็นจีนยุคโบราณช่วงราชวงศ์ไหนสักราชวงศ์ เด็กโข่งไม่เก่งประวัติศาสตร์ได้แต่น้ำตาตกใน ไม่เข้าใจว่าหนีแผ่นดินไหวอยู่ดีๆ ทำไมถึงโผล่มาที่นี่ได้

หรือว่าเราตายไปแล้ว?

ลลิตาก้มดูสำรวจตัวเอง จับเนื้อจับตัวก็พบว่าไม่มีอะไรบุบสลาย เหมือนมาโผล่ที่นี่แบบดื้อๆ ไม่มีสัญญาณบ่งชี้อะไรสักนิด

“เอ่อ... ฉันชื่อลลิตาค่ะ ไม่ทราบว่า...”

“นางพูดอะไร ฟังไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

“นั่นสิ โถ…เด็กน้อย ดูสิ ตากลมแป๋วเชียว~” เสียงหวานยานคางดังขึ้นจากหญิงสาวที่ดูอายุมากกว่าคนอื่น

“นางพูดภาษาเราไม่ได้สินะ?” อีกคนลองเอ่ยช้าๆ พลางแตะคางตัวเองครุ่นคิด ลลิตากะพริบตาปริบๆ พยายามจับความหมายจากภาษาที่ไม่คุ้นเคย แต่สิ่งเดียวที่เธอเข้าใจคือทุกคนไม่ได้คิดร้ายกับเธอ ออกจะตื่นเต้นเพราะนานๆ ทีหอหยกเขียวจะมีเรื่องน่าสนุก

“ขนาดตัวเองชื่ออะไร ยังตอบไม่ได้เลย”

“เอ๊ะ หรือว่านางเสียความทรงจำ”

“เจ้าก็พูดไป นางแค่ไม่เข้าใจที่เราพูดเท่านั้นเอง”

"เจ้าเข้าใจที่พวกข้าพูดหรือไม่?" เหม่ยเหม่ยโน้มตัวเข้าไปใกล้พลางลองถาม แต่ลลิตาเพียงกระพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

"ดูท่าจะไม่เข้าใจเลย" เซียงฮวาผู้เป็นคณิกาตัวเด่นที่สุดของหอ หัวเราะเบาๆ นางนั่งไขว่ห้างพลางใช้พัดเคาะลงบนฝ่ามือตนเอง "เอาอย่างนี้แล้วกัน ตั้งชื่อให้เจ้าก่อนดีหรือไม่? จะได้เรียกขานกันง่ายขึ้น"

"ใช่ๆ เรียกแต่ 'นางคนนั้น' หรือ 'เจ้าเด็กใหม่' ก็ดูใจร้ายไปหน่อย" เหม่ยเหม่ยพยักหน้าหงึกๆ อย่างเห็นด้วย นางเหลือบมองหญิงสาวที่ยังคงกะพริบตาอย่างงุนงงแล้วเอียงคอครุ่นคิด "เจ้าเป็นคนแปลกหน้าที่โผล่มาในหอนางโลมของพวกเรา งั้นข้าขอตั้งชื่อว่า 'เสี่ยวมี่' ดีหรือไม่? หมายถึงเด็กหลงทางน่ะ!"

“ไม่เอา น้องสาวช่างบอบบาง น่ารักแบบนี้ เรียกว่าหยางเสวี่ยดีไหม? (หิมะอ่อนโยน)”

“ไม่ดี ๆ นางน่ารักขนาดนี้ ต้องชื่อเสี่ยวเป่า (สมบัติน้อย) ต่างหาก!”

“พวกเจ้าคิดอะไรอยู่? ชื่อนั่นมันเหมือนหมาน้อยเลยนะ!” ซิงซิงแค่นเสียงพลางเบะปาก "ข้าว่านางดูเหมือนลูกแมวหลงทางมากกว่านะ เรียก 'เสี่ยวเหมียว' ดีไหม?"

"เหมียวพี่เจ้าสิ!" เหม่ยเหม่ยหัวเราะแล้วตีแขนซิงซิงเบาๆ

“ถ้างั้น…ลี่เซียง (หอมงาม) ล่ะ? หรือไป๋หนิง (ขาวบริสุทธิ์) ดี?”

เสียงเสนอชื่อต่างๆ ดังเซ็งแซ่ ลลิตาหันมองซ้ายทีขวาที พยายามทำความเข้าใจ พยายามบอกชื่อตัวเองว่าชื่อลลิตา แต่เพียงครู่เดียวก็หูอื้อตาลาย พวกพี่สาวพูดรัวเร็ว แย่งกันพูดแถมพูดกันคนละสำเนียง ยิ่งฟังยิ่งมึนเหลือเกิน!

แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นกลางวง

“หลันลี่ฮวา (บุปผางามดุจกล้วยไม้) เป็นอย่างไร?”

ลลิตาเงยหน้าขึ้น หันไปโดยไม่รู้เหตุผล ดวงตาเป็นประกายก่อนหันไปยิ้มกว้างให้ทุกคน "โอ๊ะ ดูเหมือนเจ้าจะชอบชื่อนี้นะ!" เหม่ยเหม่ยอุทาน

"ลี่ฮวา? เจ้าชอบชื่อนี้หรือ?" เซียงฮวาถามพลางยิ้มอ่อนโยน

ลลิตาพยักหน้าหงึกๆ อย่างกระตือรือร้น ชื่อนี้ใกล้เคียงกับชื่อลลิตาที่สุดแล้ว ใบหน้าของลลิตาประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มเล็กๆ ที่ข้างแก้ม คณิกาทั้งหลายเมื่อเห็นก็พลันหลุดหัวเราะกันยกใหญ่

“โอ๊ะ! ดูสิ นางยิ้มให้ชื่อนี้ล่ะ!”

“แปลว่าเจ้าชอบสินะ? ต่อไปนี้ เจ้าก็ชื่อ หลันลี่ฮวา นะ!”

หญิงสาวทั้งหลายพากันหัวเราะขบขัน ก่อนเข้ามารุมล้อมราวกับเจอของเล่นถูกใจ บางคนดึงมือเธอไปจับแก้มเบาๆ บางคนจับแขนเขย่าไปมา

“เด็กดี นับจากนี้ไปเจ้าคือหลันลี่ฮวาของพวกพี่ๆ แล้ว!”

“มอมแมมเหลือเกิน หาเสื้อผ้าให้นางใหม่ดีกว่า ในตู้ของข้ายังพอมีชุดอยู่ มันคับแล้ว เอาให้นางไปก็แล้วกัน”

หลังจากตั้งชื่อเรียบร้อย พี่สาวทั้งหลายก็พากันช่วยหาชุดใหม่ให้ลลิตา... เอ่อ ไม่สิ ต้องเรียกว่าหลันลี่ฮวาแล้ว หญิงสาวร่างสูงโปร่งหยิบเสื้อแพรบางๆ สีตุ่นๆ ออกมาแล้วเลิกคิ้ว “ตัวนี้ดีไหม?”

“ไม่ได้! ดูผิวขาว ๆ ของนางสิ ใส่แล้วซีดไปหมด”

“ถ้างั้นตัวนี้ล่ะ?” อีกคนยื่นเสื้อสีฟ้าอ่อนปักลายดอกบัวให้

“พอได้นะ แต่ข้าคิดว่าเสื้อสีเขียวมรกตจะขับผิวมากกว่า!”

หลันลี่ฮวาถูกดึงไปดึงมา ปล่อยให้พวกพี่ๆ ช่วยกันเลือกเสื้อผ้าให้ เธอพยายามจะปฏิเสธ แต่พูดอะไรไปก็ไม่มีใครเข้าใจอยู่ดี

ชีวิตที่ไม่มีภาษานี่มันลำบากจริง ๆ!

ไม่นานนัก เสื้อผ้ามากมายถูกนำมากองอยู่ตรงหน้า แต่ละชุดดูหรูหรากว่าที่ลลิตาเคยแตะต้อง เสื้อผ้าในยุคนี้มีชั้นซ้อนซับกว่าเสื้อกับกางเกงของเธอมาก

"เจ้าสวมชุดพวกนี้เองได้หรือไม่?" เหม่ยเหม่ยลองถาม ผายมือคะยั้นคะยอ

ลลิตากะพริบตาปริบๆ มองดูแขนเสื้อกว้างแล้วหันไปมองเสื้อคลุมยาว พยายามทำความเข้าใจว่าต้องเริ่มจากตรงไหนก่อน แต่มันซับซ้อนจนสุดท้าย ลลิตาพยายามลองสวม ดึงสายตรงนั้นผูกตรงนี้ สุดท้ายได้แต่ยิ้มแหยๆ และส่ายหน้าช้าๆ เพื่อบอกว่าใส่ไม่เป็น

"ข้าเดาไว้แล้วว่าเจ้าคงทำเองไม่ได้ ฮ่าๆ มาเถอะ พวกเราจะช่วยแต่งตัวให้เจ้าเอง" เซียงฮวาหัวเราะแล้วดึงนางให้ยืนขึ้น

เหล่านางคณิกาช่วยกันจับแขนนาง ลากไปที่หน้ากระจกทองเหลือง ก่อนจะช่วยกันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลลิตา เธอรู้สึกเหมือนตุ๊กตากระดาษที่ถูกจับแต่งตัว ด้านหนึ่งก็เขินอายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก ได้แต่ปล่อยให้พวกนางจัดการกันไป

ซิงซิงยืนกอดอกพลางมองด้วยสายตาเย้ย ๆ "แม้แต่ใส่เสื้อผ้ายังทำไม่ได้ นี่เจ้ามาจากบ้านนอกแห่งหนไหนกันแน่?"

"ซิงซิง อย่าไปว่านางเลย ดูสิ นางเหมือนกระต่ายตื่นตูมไปหมดแล้ว" เซียงฮวาปรามก่อนจะยิ้มปลอบโยนให้ลลิตา "ไม่ต้องกังวลนะลี่ฮวา อยู่ที่นี่เดี๋ยวเจ้าก็จะเรียนรู้ได้เอง พวกเราอยู่กันเหมือนพี่น้อง ไม่มีใครทิ้งใครหรอก"

น้ำเสียงอ่อนโยนของเซียงฮวาทำให้ลลิตารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด แม้ว่านางจะยังฟังภาษาไม่ได้ทั้งหมด แต่ความอ่อนโยนของหญิงสาวตรงหน้าก็ทำให้นางรู้สึกว่าอย่างน้อย เธอก็ยังไม่โดดเดี่ยวเสียทีเดียว

ระหว่างที่กำลังแต่งตัวให้ แม่เล้าก็ให้เด็กมาตามพี่สาวแสนสวยไปรับแขกทีละคน สองคน ลลิตามองตามหลังไปเห็นลูกค้าท่าทางกลัดมันโอบเอวลูบคลำเนื้อตัวพวกนาง ลลิตาก็เริ่มปะติดปะต่อได้แล้วว่าที่นี่คือที่ไหน ก็จะมีสักกี่แห่งเล่าที่มีสาวๆ แต่งตัวแทบเปลือยเปล่ารวมตัวกันอยู่มากมายแบบนี้

อา... นางเอกเรื่องอื่นทะลุมิติเข้าวัง ไม่ก็ทะลุมิติมาเจอพระเอกหล่อๆ แต่ชะตาของหนูทะลุมิติมาอยู่ซ่อง วาสนาของเราจริงๆ

หลังจากเลือกชุดเสร็จแล้ว คณิกาผมสีน้ำตาลเข้มที่ชื่อเหม่ยเหม่ยก็ตักข้าวให้กิน ก่อนออกเสียงช้า ๆ

“หมี่ฟ่าน ข้าว”

หลันลี่ฮวากะพริบตาปริบๆ มองพี่สาวอีกคนที่ถือเหยือกน้ำขึ้นมา

“สุ่ย น้ำ”

อ๋อ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทุกคนพยายามสอนภาษาให้!

“อี้…เอ้อ…ซาน…” พี่สาวหุ่นอวบอั๋นที่ชื่อเซียงฮวาพยายามชูนิ้วทีละนิ้ว “หนึ่ง…สอง…สาม…”

ลลิตาอ้าปากพยายามออกเสียงตาม “อี้…เอ๋อ…ซาม…?”

“ฮ่าๆๆ นางพูดผิดไปหมดแล้ว!”

เสียงหัวเราะดังลั่นห้อง แต่ไม่มีใครรังเกียจหรือเยาะเย้ย กลับพากันยิ้มอย่างเอ็นดู พร้อมลูบศีรษะเธอเบาๆ

หลันลี่ฮวาแม้จะยังสับสนกับสถานการณ์ทั้งหมด แต่ก็พยายามเรียนรู้ ค่อยๆ ปรับตัว พอกินข้าวอิ่มแล้วก็เริ่มมีแรงฮึด จะอยู่วังหรืออยู่ซ่อง ถ้าใจเราเบิร์นนิ่งก็ไม่มีอะไรต้องกลัว สู้ว้อย!!