เข้าสู่ระบบแชร์
บทนำ 3
วันที่เผยแพร่:
2026-06-01 09:47:49มาถึงตอนนี้ ลลิตาก็จับสังเกตได้หลายๆ เรื่องแล้ว ข้อแรกคือที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทย ข้อสอง ตอนนี้ไม่ใช่ยุค 2025 แต่เป็นจีนยุคโบราณช่วงราชวงศ์ไหนสักราชวงศ์ เด็กโข่งไม่เก่งประวัติศาสตร์ได้แต่น้ำตาตกใน ไม่เข้าใจว่าหนีแผ่นดินไหวอยู่ดีๆ ทำไมถึงโผล่มาที่นี่ได้
หรือว่าเราตายไปแล้ว?
ลลิตาก้มดูสำรวจตัวเอง จับเนื้อจับตัวก็พบว่าไม่มีอะไรบุบสลาย เหมือนมาโผล่ที่นี่แบบดื้อๆ ไม่มีสัญญาณบ่งชี้อะไรสักนิด
“เอ่อ... ฉันชื่อลลิตาค่ะ ไม่ทราบว่า...”
“นางพูดอะไร ฟังไม่เห็นจะเข้าใจเลย”
“นั่นสิ โถ…เด็กน้อย ดูสิ ตากลมแป๋วเชียว~” เสียงหวานยานคางดังขึ้นจากหญิงสาวที่ดูอายุมากกว่าคนอื่น
“นางพูดภาษาเราไม่ได้สินะ?” อีกคนลองเอ่ยช้าๆ พลางแตะคางตัวเองครุ่นคิด ลลิตากะพริบตาปริบๆ พยายามจับความหมายจากภาษาที่ไม่คุ้นเคย แต่สิ่งเดียวที่เธอเข้าใจคือทุกคนไม่ได้คิดร้ายกับเธอ ออกจะตื่นเต้นเพราะนานๆ ทีหอหยกเขียวจะมีเรื่องน่าสนุก
“ขนาดตัวเองชื่ออะไร ยังตอบไม่ได้เลย”
“เอ๊ะ หรือว่านางเสียความทรงจำ”
“เจ้าก็พูดไป นางแค่ไม่เข้าใจที่เราพูดเท่านั้นเอง”
"เจ้าเข้าใจที่พวกข้าพูดหรือไม่?" เหม่ยเหม่ยโน้มตัวเข้าไปใกล้พลางลองถาม แต่ลลิตาเพียงกระพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง
"ดูท่าจะไม่เข้าใจเลย" เซียงฮวาผู้เป็นคณิกาตัวเด่นที่สุดของหอ หัวเราะเบาๆ นางนั่งไขว่ห้างพลางใช้พัดเคาะลงบนฝ่ามือตนเอง "เอาอย่างนี้แล้วกัน ตั้งชื่อให้เจ้าก่อนดีหรือไม่? จะได้เรียกขานกันง่ายขึ้น"
"ใช่ๆ เรียกแต่ 'นางคนนั้น' หรือ 'เจ้าเด็กใหม่' ก็ดูใจร้ายไปหน่อย" เหม่ยเหม่ยพยักหน้าหงึกๆ อย่างเห็นด้วย นางเหลือบมองหญิงสาวที่ยังคงกะพริบตาอย่างงุนงงแล้วเอียงคอครุ่นคิด "เจ้าเป็นคนแปลกหน้าที่โผล่มาในหอนางโลมของพวกเรา งั้นข้าขอตั้งชื่อว่า 'เสี่ยวมี่' ดีหรือไม่? หมายถึงเด็กหลงทางน่ะ!"
“ไม่เอา น้องสาวช่างบอบบาง น่ารักแบบนี้ เรียกว่าหยางเสวี่ยดีไหม? (หิมะอ่อนโยน)”
“ไม่ดี ๆ นางน่ารักขนาดนี้ ต้องชื่อเสี่ยวเป่า (สมบัติน้อย) ต่างหาก!”
“พวกเจ้าคิดอะไรอยู่? ชื่อนั่นมันเหมือนหมาน้อยเลยนะ!” ซิงซิงแค่นเสียงพลางเบะปาก "ข้าว่านางดูเหมือนลูกแมวหลงทางมากกว่านะ เรียก 'เสี่ยวเหมียว' ดีไหม?"
"เหมียวพี่เจ้าสิ!" เหม่ยเหม่ยหัวเราะแล้วตีแขนซิงซิงเบาๆ
“ถ้างั้น…ลี่เซียง (หอมงาม) ล่ะ? หรือไป๋หนิง (ขาวบริสุทธิ์) ดี?”
เสียงเสนอชื่อต่างๆ ดังเซ็งแซ่ ลลิตาหันมองซ้ายทีขวาที พยายามทำความเข้าใจ พยายามบอกชื่อตัวเองว่าชื่อลลิตา แต่เพียงครู่เดียวก็หูอื้อตาลาย พวกพี่สาวพูดรัวเร็ว แย่งกันพูดแถมพูดกันคนละสำเนียง ยิ่งฟังยิ่งมึนเหลือเกิน!
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นกลางวง
“หลันลี่ฮวา (บุปผางามดุจกล้วยไม้) เป็นอย่างไร?”
ลลิตาเงยหน้าขึ้น หันไปโดยไม่รู้เหตุผล ดวงตาเป็นประกายก่อนหันไปยิ้มกว้างให้ทุกคน "โอ๊ะ ดูเหมือนเจ้าจะชอบชื่อนี้นะ!" เหม่ยเหม่ยอุทาน
"ลี่ฮวา? เจ้าชอบชื่อนี้หรือ?" เซียงฮวาถามพลางยิ้มอ่อนโยน
ลลิตาพยักหน้าหงึกๆ อย่างกระตือรือร้น ชื่อนี้ใกล้เคียงกับชื่อลลิตาที่สุดแล้ว ใบหน้าของลลิตาประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มเล็กๆ ที่ข้างแก้ม คณิกาทั้งหลายเมื่อเห็นก็พลันหลุดหัวเราะกันยกใหญ่
“โอ๊ะ! ดูสิ นางยิ้มให้ชื่อนี้ล่ะ!”
“แปลว่าเจ้าชอบสินะ? ต่อไปนี้ เจ้าก็ชื่อ หลันลี่ฮวา นะ!”
หญิงสาวทั้งหลายพากันหัวเราะขบขัน ก่อนเข้ามารุมล้อมราวกับเจอของเล่นถูกใจ บางคนดึงมือเธอไปจับแก้มเบาๆ บางคนจับแขนเขย่าไปมา
“เด็กดี นับจากนี้ไปเจ้าคือหลันลี่ฮวาของพวกพี่ๆ แล้ว!”
บทล่าสุด
ทะลุมิติมาขายตัว บทส่งท้าย 4 [จบ]
กระทั่งวันเวลาผ่านไปสามปีจะว่าเร็วก็เร็ว จะว่าช้าก็ช้า... ลลิตานั่งมองมือของตนเองที่เปื้อนกลิ่นสมุนไพรและน้ำมันหอม พลางหลับตาลงอย่างเงียบงัน มีจดหมายที่ท่านชายอวิ๋นหลงเขียนมาอวดว่าลูกชายคนที่สองจากเมียคนที่สามคลอดแล้ว จดหมายนั้นเต็มไปด้วยมิตรภาพถึงน้องสาวอย่างลลิตา ทำให้เธอหลุดยิ้มได้ทุกครั้งที่ได้อ่านจดหมายของท่านชายส่วนเซียวอ๋อง...ตั้งแต่วันนั้น... ทั้งเธอและเซียวอ๋องต่างก็ไม่เคยพบหน้ากันอีก แต่ก็พอได้ยินข่าวคราวของพระองค์อยู่เนืองๆ ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปตามเส้นทางที่ไม่มีวันบรรจบ ลลิตาเข้าใจดีหลายวันต่อมาเซียวอ๋องนั่งบนชั้นสองของภัตตาคาร อยู่ห่างจากร้านชิงเหอฟางที่ลลิตาเปิดสาขาอยู่ในย่านพลุกพล่านของเมืองหลวง เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ นั่งมองร้านเครื่องสำอางของลลิตาอย่างเหม่อลอยลลิตาสวยโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนที่เดินไปมาผ่านหน้าร้านเสมอ เธอดูสุขสบายดี ทำงานคล่องแคล่ว ค้าขายจนกลายเป็นมหาเศรษฐีนีที่แม้แต่ขุนนางยังต้องเกรงใจ และเป็นแม่หญิงที่เผยแพร่ความรู้จนการทำเครื่องสำอางแพร่หลาย กลายเป็นสิน
ทะลุมิติมาขายตัว บทส่งท้าย 3
ลลิตาเห็นแววตาที่กลับมามีประกายเหล่านั้น เธอจึงเริ่มต่อยอดธุรกิจ ให้พวกอดีตคณิกาสามารถนำสินค้าไปขายต่อได้ โดยแบ่งกำไรจากยอดขายอย่างเป็นธรรม หลายคนเริ่มเก็บเงินได้พอที่จะกลับบ้านเกิด ไปตั้งตัวใหม่ในฐานะแม่ค้าบางคนขายเก่งจนร่ำรวย เปิดร้านของตนเอง และกลายเป็นเครือข่ายกระจายสินค้าของลลิตาทั่วทั้งแคว้นจากห้องเล็กๆ หลังร้าน กลายเป็นศูนย์ส่งสินค้าจากพี่สาวไม่กี่คน กลายเป็นชุมชนของหญิงสาวที่ลุกขึ้นยืนด้วยสองเท้าชื่อของ “หลันลี่ฮวา” ไม่ได้เป็นเพียงชื่อของหญิงคณิกาที่เคยงดงามในหอหยกเขียวอีกต่อไปแต่มันกลายเป็น สัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่ กลายเป็นแรงบันดาลใจที่ถูกกล่าวถึงสินค้าเธอโด่งดังไปถึงต่างแคว้นลลิตาไม่เพียงขายเครื่องสำอาง แต่เธอขายความหวัง และศักดิ์ศรีที่ถูกพรากไปจากผู้หญิงจำนวนมาก ให้กลับคืนมาในรูปแบบที่ไม่มีใครกล้าลบล้างได้อีกต่อไป---------------ซิงซิงได้เป็นคนโปรดของท่านขุนนางอยู่ประมาณครึ่งปี ความรุ่งโรจน์ของนางก็อยู่ได้ไม่นาน ขุนนางคนนั้นมีความเบื่อหน่ายเร็วพอๆ ก
ทะลุมิติมาขายตัว บทส่งท้าย 2
“ข้าทำให้ท่านอ๋องผิดหวังแล้ว... ตั้งแต่วันนั้น ข้าก็ไม่ได้พบท่านอ๋องอีกเลยเจ้าค่ะ”“เอาเถอะ ข้าเชื่อว่าเขาเองก็คิดถึงเจ้าไม่แพ้ข้าแน่นอน หากมีโอกาสข้าจะแวะมาเยี่ยมเจ้า ขอให้เจ้าโชคดี ลี่ฮวา หากฟ้าลิขิตให้เราพบกันอีกครั้ง ข้าหวังว่าจะได้เห็นเจ้าที่ยิ้มจากหัวใจให้ข้า ไม่ใช่เพราะต้องฝืน”“ฮิๆ นั่นเขาเรียกว่ายิ้มการค้าเจ้าค่ะ ริจะเป็นแม่ค้าแล้วจะไม่ยิ้มได้อย่างไร”“เถียงเก่งนัก หากต้องการให้ข้าช่วยเหลือก็จงติดต่อไป อย่าได้ลังเล”“ข้าจะพยายามไม่ให้มีวันนั้นเจ้าค่ะ”“เขียนจดหมายหาข้าบ้าง อย่าได้เงียบหายไป อย่างน้อยข้าได้สบายใจว่าเจ้าสุขสบายดี” เขาดีดนิ้วใส่หน้าผาก ก่อนจะหันหลังจากไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของชา และคำพูดสุดท้ายที่ยังอ้อยอิ่งในอากาศ ลลิตาออกไปโบกมือส่งหลังจากไถ่ตัวเองออกจากหอหยกเขียว ลลิตารู้ดีว่าผู้หญิงอย่างเธอในยุคนี้ไม่มีทางรอด หากไม่ยืนด้วยลำแข้งของตัวเองเมื่อเริ่มจากร้านเสริมสวยเล็กๆ ข้างตลาดในย่านกลางเมือง
ทะลุมิติมาขายตัว บทส่งท้าย 1
บทส่งท้ายหลังจากตัดสินใจแน่วแน่ ลลิตาก็ไถ่ตัวเองออกจากหอหยกเขียวด้วยเงินที่สะสมมาในช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา พวกรุ่นพี่ในหอหยกเขียวต่างร้องห่มร้องไห้ อวยพรให้เธอโชคดี จะมีก็แต่ซิงซิงที่ปรบมือดีใจลลิตาเลือกเช่าห้องเล็กๆ ริมถนนสายหนึ่งในเมือง และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นร้านเสริมสวยสำหรับสตรี ไม่ใช่แค่แต่งหน้าแต่งผม แต่เป็นสถานที่ที่ผู้หญิงธรรมดาจะได้รู้สึกว่างาม งดงามอย่างที่พวกเธอเป็นร้านเล็กๆ บนถนนรองซึ่งเคยเงียบเหงา บัดนี้กลับกลายเป็นที่สะดุดตาของผู้คน ป้ายไม้ที่เขียนว่า “ชิงเหอฟาง” หรือ ห้องงามสงบ แขวนไว้หน้าร้าน มีภาพดอกเหมยเบ่งบานเคียงคำว่า “เสริมงามให้ใจ งามได้ไม่ว่าชนชั้น”ลลิตาในชุดผ้าฝ้ายเรียบแต่สะอาดสะอ้าน ผูกผมขึ้นสูงอย่างคล่องแคล่ว กำลังใช้แปรงถ่านไม้แต่งคิ้วให้หญิงชราเจ้าของร้านเย็บผ้าข้างๆ“เพียงปรับปลายคิ้วขึ้นหน่อย ท่านก็จะดูสดใสขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”หญิงชราส่องกระจกทองเหลืองก่อนจะหัวเราะเสียงใส &
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 20 กระหน่ำเย่อ 5
รูเสียวบีบรัดแน่น กระตุกรัดเป็นจังหวะอย่างเสียวซ่าน ทำเอาท่านชายอวิ๋นหลงแหงนศีรษะผงะหงาย กล้ามเนื้อทุกมัดเครียดเกร็งถี่ร้อน การเคลื่อนไหวเร่งร้อนเมามันส์“จะแตกแล้ว อ๊าๆๆ”“อ๊าๆๆ อะโอ้ววว ตะ...แตกแล้ว อา... น้ำแตกออกมาเต็มเลย”พรวดดดด....น้ำกามพุ่งออกมาพร้อมๆ กันทั้งสองคน ราดรดเปรอะเต็มเนื้อตัวร้อนระอุ ลลิตาหอบหายใจแรงและร้องครางกระเส่าออกมาอีกครั้งเมื่อแท่งหยกร้อนๆ ทั้งสองแท่งนั้นค่อยๆ ถอนออกไป แต่อึดใจต่อมารูแฉะๆ ก็โดนสอดใส่เข้ามาซ้ำอีก“อา... เสียวดีจังเลย” ร่างบางกอดรัดเซียวอ๋องไว้พร้อมเงยหน้ารับจุมพิตจากท่านชายอวิ๋นหลง ขยับโยกไหวไปตามจังหวะเร่าร้อน จะเท่าไหร่ก็ไม่เพียงพอ จวบจนฟ้าใกล้สาง...ลลิตานอนมองชายหนุ่มทั้งสองที่ต่างก็รอคำตอบจากปากเธอ ราวกับเธอเป็นของรางวัล แต่เธอ…ไม่ใช่ของรางวัลใครทั้งนั้น“เจ้าต้องให้คำตอบพวกเราได้แล้ว เจ้าจะเลือกใคร”พวกเขาต่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่ดวงตาของหญิงสาวกลับสงบนิ่ง ลลิตาลุกขึ้นช้าๆ ก้าวมายืนระหว่างคนทั้งคู่ พลางกวาดตามองพวกเขาด้ว
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 20 กระหน่ำเย่อ 4
“ซี้ดด อา... อูวว ปี้แรงๆ ซี้ดด อา... ซี้ดดดด เสียวจังเลย”รูเสียวแน่นปั๋งดูดกลืนแท่งหยกอวบๆ จนปลิ้น คายน้ำหวานอาบเยิ้ม กระแทกเข้าหากัน ช่างร้อนแรงจนท่านชายอวิ๋นหลงไม่อาจละสายตา ลลิตาน้อยครวญครางเสียงกระเส่า แอ่นกลีบให้ปี้อย่างร้อนแรง หัวนมสีชมพูพุ่งเสียดอากาศสั่นระริก“อ๊ะ อ๊าๆๆ อร๊างง ท่านอ๋อง ข้าเสียว”“อา... ปี้อร่อยดีจัง ตอดแรงกว่าเดิมอีก”“อ๊าๆๆ เสียวอ่า...”“แหน่ะ!”แม่เล้าสะดุ้งสุดตัว ยกมือปิดอกแล้วหันขวับไปด้านหลัง เจอเซียงฮวาและเหม่ยเหม่ยยืนยิ้มแป้น ราวกับกำลังจับได้คาหนังคาเขา“ท่านแม่ก็อยากรู้นี่นา~” เหม่ยเหม่ยว่าเสียงหวานยานคาง เซียงฮวาหัวเราะพรืดแม่เล้าหรี่ตาแล้วสะบัดพัดในมือปิดปาก ส่งสายตาค้อนปะหลับปะเหลือก “เงียบเลย! ข้าฟังเพราะต้องดูความปลอดภัยของลูกสาวในสังกัดต่างหาก!”“แน่ใจนะเจ้าคะว่าไม่ใช่เพราะอยากรู้ว่าลี่ฮวาจะเลือกใคร?”“ยังเลือกไม่ได้หรอก ดูเอาเองก็แล้วกัน”สอ
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 3 รับงานครั้งแรก 3
“เห็นหรือไม่? ถ้ายังเล่นผิดอีก ก็เตรียมใจถูกลงโทษได้เลย”“ชาติก่อนท่านเป็นมารใจยักษ์แน่ๆ ส่วนชาตินี้เป็นยักษ์ใจมาร!” ลลิตาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพราะเขาทำร้ายจิตใจนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนให้คณิกาคนอื่น แต่กับนางกลับดุจังว้อย! ตีเอาตีเอาเซียวอ๋องชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นราวกับกำลังสนุก
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 3 รับงานครั้งแรก 2
ลลิตามองพิณในมืออย่างสิ้นหวัง เธอต้องเล่นอีกแล้วหรือ? ช่างแม่ง เธอก็แค่ดีดมั่วไปเรื่อยก็แล้วกัน… ลลิตาเค้นพลัง ยืนโซโล่พิณตะแหง่วๆ แต่วๆๆ ควงพิณแกว่งๆๆ คนเล่นมันส์ แต่คนฟังหูดับไปแล้วผ่านไปไม่นาน มือของเธอก็เริ่มรู้สึกชา ปลายนิ้วเริ่มแดงและปวดแสบ แต่เซียวอ๋องกลับยังไม่ละสายตาไปจากเธอ“ท่านอ๋อง หนว
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 3 รับงานครั้งแรก 1
“ท่านอ๋อง~ จะให้หม่อมฉันรินสุราให้หรือไม่เพคะ?” ซิงซิงที่เห็นสายตาของเซียวอ๋องเหม่อไปทางอื่นก็รีบเข้าประชิดตัวเขา พลางส่งเสียงหวานเชิญชวน“ไม่ต้อง” เซียวอ๋องตอบเสียงเรียบ ดวงตายังจับจ้องไปที่ลลิตาในขณะนั้นเอง ชายร่างใหญ่ผู้หนึ่งเดินเซมาทางเวที มีกลิ่นเหล้าคลุ้งเต็มตัว เขามองลลิตาด้วยสายตากระหาย “เ
ทะลุมิติมาขายตัว บทที่ 2 รับแขก 2
ลลิตาเริ่มทำงานตั้งแต่หัวค่ำ บรรยากาศเริ่มคึกคักเมื่อมีวงดนตรีเล่นบรรเลงและผู้คนสนุกสนานจากฤทธิ์สุราและเธอก็โดนแขกลามกลวนลามไม่หยุด“นังหนูชื่ออะไรจ๊ะ มาใหม่เหรอ” พวกลูกค้าลูบไล้แขนเปลือยเปล่าของเด็กใหม่ ไม่ก็หาเรื่องจับก้นจับนม ยิ่งเด็กใหม่เอ๊าะๆ นมเพิ่งตั้งเต้าสวยแถมเสื้อเอี๊ยมบางจนเห็นหัวนมดุนด
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น274.8K viewsชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง67.2K viewsยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น435.6K viewsฮูหยินใหญ่
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้26.3K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ
ภัสสพิชชา1.9K viewsทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ
ภัสสพิชชา2.9K viewsแม่ทัพตัวร้าย พ่ายรักนักฆ่า
PANYAPON298 viewsชะตาร้ายกลายรัก
ต้ายวี่346 views
