บทที่ 1 ฝึกงาน 1

บทที่ 1 ฝึกงาน

ในสมัยจีนโบราณ คณิกาไม่ใช่เพียงหญิงงามที่ทำหน้าที่ให้ความบันเทิงแก่แขกผู้มาเยือน แต่พวกนางเปรียบเสมือนศิลปินที่ต้องเชี่ยวชาญทั้งบทกวี ดนตรี ร่ายรำ และบางครั้งก็เป็นเพียงคู่สนทนาให้แก่ลูกค้า นางคณิกาในหอนางโลมชั้นสูงมักได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่วัยเยาว์ ทั้งทักษะกวี ลายสือศิลป์ มารยาท และศิลปะแขนงต่างๆ เพื่อให้สามารถรับรองแขกระดับสูงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

หอนางโลมที่ลลิตาอาศัยอยู่นั้นเป็นหอคณิกาชั้นสูง รวมหญิงสาวหลากหลายชะตาชีวิต บ้างถูกขายมาเพราะครอบครัวเป็นหนี้ บ้างถูกทอดทิ้ง บางคนเคยเป็นบุตรสาวตระกูลดีแต่ถูกย่ำยีแล้วไม่มีที่ไป พวกนางต้องดิ้นรนเอาตัวรอดภายใต้กรอบที่สังคมตีตราให้เป็นเพียงเครื่องบันเทิงของบุรุษ ทุกค่ำคืนพวกนางต้องแต่งตัวงดงาม เดินเฉิดฉายในห้องโถงใหญ่ ท่วงท่าทรงเสน่ห์และรอยยิ้มที่พวกนางเผยออกมาช่างดูอ่อนหวาน ทว่าแท้จริงแล้วทุกคนต่างปิดซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ใต้เครื่องหอมและชุดแพรไหม

          “เอาล่ะ ทำงานๆ”

          หลังจากหลงมิติมาได้สองสามวัน ลลิตาก็เริ่มต้นหาอะไรทำ ซึ่งสถานที่ที่มีผู้คนมารวมตัวกันมากมายย่อมมีงานจุกจิกมากมายที่ต้องจัดการ อันดับแรกที่เธอทำได้แม้จะยังพูดคุยกับใครไม่ได้ก็คืองานทำความสะอาด

          “โอ้โห อย่างเละ” หอหยกเขียวจัดงานเลี้ยงทุกคืน ไม่เช้าไม่เลิกรา สภาพห้องจัดเลี้ยงเละเทะทุกวัน เมื่อสาวๆ ส่งแขกเมาเปรอะคนสุดท้ายกลับขึ้นรถม้าแล้ว ก็ถือว่าจบงานของวันนั้น บรรยากาศยามเช้าในหอนางโลมจึงเป็นช่วงเวลาที่เงียบสงบ แต่แฝงด้วยความเร่งรีบของสาวใช้ที่วิ่งวุ่นจัดเตรียมอาหารเช้าและทำความสะอาด

ส่วนลลิตาก็จะเริ่มทำงานทำความสะอาดเองโดยไม่ต้องให้ใครสั่ง เธอจะจัดการเก็บเศษอาหาร จานชาม จอกสุรา เช็ดถู กวาดใต้โต๊ะ บางทีก็เจอเหรียญเงินหล่นอยู่ใต้เบาะรองนั่ง ลลิตาก็รวมๆ ใส่กระปุกวางไว้ให้แม่เล้า

          “อืมม... นังเด็กคนนี้มันใช้ได้ ข้าแอบโปรยเหรียญไว้ นังหนูมันไม่แอบเก็บไว้เองเลยสักอีแปะ”

          “เห็นไหมล่ะเจ้าคะท่านแม่ ยัยหนูลี่ฮวาออกจะน่ารัก ขยันทำงานแถมนิสัยดี ท่านดูแลนางไว้ที่นี่เถอะ” เซียงฮวาเป็นคนโปรดของแม่เล้า นางทำเงินให้หอหยกเขียวได้ไม่ต่ำกว่าคืนละพันตำลึงทอง นางเอ็นดูลลิตามากจึงมักจะคอยพูดข้อดีของลลิตาให้แม่เล้าฟัง “ถ้านางสมัครใจอยู่ที่นี่ ท่านแม่ก็สนับสนุนนางเถอะ นางเป็นคนที่มีเสน่ห์น่ามอง ถ้านางเต็มใจเอาดีทางนี้ ข้ามองออกว่านางต้องโด่งดังแน่”

          “นั่นสินะ” แม่เล้าเคาะก้านสูบยาพลางแอบดูลลิตาทำงาน “นี่ก็หลายวันแล้ว ไม่เห็นมีใครประกาศตามหาเลย”

          “ข้าบอกแล้ว นางหล่นมาจากอากาศจริงๆ นะ” ซิงซิงบุ้ยปาก “ระวังนางไว้บ้างดีกว่า ไม่แน่ว่านางอาจเป็นภูตผี”

          “เลอะเทอะอะไรแต่หัววัน ไป๊ๆ ไปนอน”  

แม่เล้าไล่ตะเพิด พวกพี่สาวทั้งหลายจึงแยกย้าย คณิกาส่วนใหญ่มักตื่นสายเนื่องจากต้องรับแขกจนถึงเช้า แต่พวกที่ยังเป็นเด็กฝึกหัด หรือยังไม่มีแขกประจำก็ต้องช่วยงานจิปาถะภายในหอ เช่น ทำความสะอาด ซักเสื้อผ้า หรือดูแลข้าวของของพี่สาวที่อาวุโสกว่า ดังนั้นแล้วเมื่อลลิตามาช่วยงาน พวกนางจึงชอบใจมาก ช่วยกันสอนลลิตาพูดภาษาและคอยแนะนำอะไรหลายๆ อย่าง

“ต่อไปก็น้ำอุ่น”

ลลิตาปาดเหงื่อ กว่าจะเก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จ ก็ปาไปเกือบเที่ยง บ่าวจะนำอ่างน้ำอุ่นมาให้พวกคณิกาที่เพิ่งตื่นนอนล้างหน้าล้างตา จากนั้นพวกนางต้องจัดแต่งทรงผมและแต่งกายให้เรียบร้อย เพราะแม้จะอยู่ภายในหอ ก็ไม่อาจปล่อยตัวให้ดูโทรมได้ ลลิตาจะช่วยพวกบ่าวยกสำรับอาหาร เก็บล้าง กว่าจะเสร็จงานก็เหนื่อยแทบสลบ แต่อย่างน้อยการอยู่ที่นี่ก็มีเรื่องน่าสนุก ยามบ่ายก็จะเป็นเวลาพักผ่อนและฝึกฝนฝีมือของคณิกา เธอกับบ่าวเด็กๆ จะชอบไปดูคณิกาฝึกซ้อมบทกวี การดีดพิณ หรือร่ายรำเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการรับแขกยามค่ำคืน

หญิงสาวบางคนจะออกไปซื้อของที่ตลาด โดยต้องสวมผ้าคลุมหน้าเพื่อปกปิดตัวตน บางคนใช้เวลาว่างไปกับการปักผ้า หรือเขียนพู่กันเพื่อคลายเหงา ส่วนนางคณิกาชั้นสูงของหอจะเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่บ่าย เพราะพวกนางต้องใช้เวลาหลายชั่วยามในการอาบน้ำ แช่น้ำสมุนไพร แต่งหน้า และเลือกชุดที่เหมาะสม

พอมาถึงช่วงยามเย็นถึงค่ำ นี่คือช่วงเวลาสำคัญของหอนางโลม ประตูของหอจะถูกเปิดออก ไฟโคมแดงถูกจุดขึ้น ส่องแสงระยิบระยับไปทั่วบริเวณ แขกขาประจำที่เป็นขุนนาง พ่อค้า หรือเศรษฐีจะทยอยเข้ามา โดยมีนางคณิกาคอยต้อนรับด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

ในห้องโถงใหญ่จะมีการบรรเลงพิณ ขับร้องบทเพลง และร่ายรำเพื่อสร้างความบันเทิง คณิกาชั้นสูงที่มีแขกประจำจะได้รับเชิญไปยังห้องส่วนตัวเพื่อสนทนา ดื่มสุรา และแสดงความสามารถ แต่สำหรับคณิกาที่ไม่มีแขกหรือยังไม่ได้รับการยอมรับ นางจะต้องนั่งรออยู่ข้างใน หรือช่วยยกอาหารและเติมเหล้าให้แขกของพี่สาวในหอ

หอหยกเขียวจะคึกคักตลอดทั้งคืน แขกบางคนอาจจ่ายเงินเพื่อระบายความใคร่ โดยต้องจ่ายเงินให้แม่เล้าห้าสิบตำลึงก่อนเป็นค่าเปิดทาง จากนั้นก็ถึงจะสามารถเลือกหญิงคณิกาบนหอชั้นสองได้ ซึ่งชั้นสองจะแบ่งเป็นห้องย่อยๆ วางเตียงและโต๊ะเล็กๆ สำหรับวางสุราอาหาร ไม่มีประตู ยามสมสู่กันก็จะเปิดโล่งโจ้ง ส่วนคณิกาชั้นสูงที่มีแขกประจำร่ำรวยถึงจะมีห้องส่วนตัว มีสิทธิ์เลือกแขกได้และได้รับส่วนแบ่งค่าตัวสูงกว่า

สำหรับคณิกาที่ไม่มีแขก นางจะนั่งมองแสงโคมที่ค่อยๆ มอดลงพร้อมกับความหวังว่าวันพรุ่งนี้อาจมีแขกมาสนใจตนเองบ้าง

ลลิตานั่งอยู่ตรงมุมห้องเงียบๆ มองดูบรรยากาศของหอหยกเขียวผ่านแสงประทีปที่สะท้อนลงบนพื้นไม้ขัดมัน นับจากวันที่เธอทะลุมิติมาที่นี่ก็ครบเดือนพอดี จากคนที่สื่อสารไม่ได้เลย ตอนนี้เธอสามารถเข้าใจและพูดจาง่ายๆ ได้แล้ว แม้จะยังติดขัดบ้าง แต่ก็พอให้ดำรงชีวิตอยู่ได้ในหอนางโลมแห่งนี้ได้สบายขึ้น

ถ้ามีหนทางให้ไป ลลิตาก็ตั้งใจว่าจะไป แต่ตอนนี้ไม่รู้จะไปไหนนี่สิ แผ่นดินนี้กว้างใหญ่ แต่ก็อันตรายเกินกว่าที่เธอจะออกไปเผชิญตามลำพัง อย่างน้อยเธอต้องทำงานเก็บเงินก่อนนี่สิ

แต่จะทำงานอะไรได้บ้างล่ะ