บทนำ 4

“มอมแมมเหลือเกิน หาเสื้อผ้าให้นางใหม่ดีกว่า ในตู้ของข้ายังพอมีชุดอยู่ มันคับแล้ว เอาให้นางไปก็แล้วกัน”

หลังจากตั้งชื่อเรียบร้อย พี่สาวทั้งหลายก็พากันช่วยหาชุดใหม่ให้ลลิตา... เอ่อ ไม่สิ ต้องเรียกว่าหลันลี่ฮวาแล้ว หญิงสาวร่างสูงโปร่งหยิบเสื้อแพรบางๆ สีตุ่นๆ ออกมาแล้วเลิกคิ้ว “ตัวนี้ดีไหม?”

“ไม่ได้! ดูผิวขาว ๆ ของนางสิ ใส่แล้วซีดไปหมด”

“ถ้างั้นตัวนี้ล่ะ?” อีกคนยื่นเสื้อสีฟ้าอ่อนปักลายดอกบัวให้

“พอได้นะ แต่ข้าคิดว่าเสื้อสีเขียวมรกตจะขับผิวมากกว่า!”

หลันลี่ฮวาถูกดึงไปดึงมา ปล่อยให้พวกพี่ๆ ช่วยกันเลือกเสื้อผ้าให้ เธอพยายามจะปฏิเสธ แต่พูดอะไรไปก็ไม่มีใครเข้าใจอยู่ดี

ชีวิตที่ไม่มีภาษานี่มันลำบากจริง ๆ!

ไม่นานนัก เสื้อผ้ามากมายถูกนำมากองอยู่ตรงหน้า แต่ละชุดดูหรูหรากว่าที่ลลิตาเคยแตะต้อง เสื้อผ้าในยุคนี้มีชั้นซ้อนซับกว่าเสื้อกับกางเกงของเธอมาก

"เจ้าสวมชุดพวกนี้เองได้หรือไม่?" เหม่ยเหม่ยลองถาม ผายมือคะยั้นคะยอ

ลลิตากะพริบตาปริบๆ มองดูแขนเสื้อกว้างแล้วหันไปมองเสื้อคลุมยาว พยายามทำความเข้าใจว่าต้องเริ่มจากตรงไหนก่อน แต่มันซับซ้อนจนสุดท้าย ลลิตาพยายามลองสวม ดึงสายตรงนั้นผูกตรงนี้ สุดท้ายได้แต่ยิ้มแหยๆ และส่ายหน้าช้าๆ เพื่อบอกว่าใส่ไม่เป็น

"ข้าเดาไว้แล้วว่าเจ้าคงทำเองไม่ได้ ฮ่าๆ มาเถอะ พวกเราจะช่วยแต่งตัวให้เจ้าเอง" เซียงฮวาหัวเราะแล้วดึงนางให้ยืนขึ้น

เหล่านางคณิกาช่วยกันจับแขนนาง ลากไปที่หน้ากระจกทองเหลือง ก่อนจะช่วยกันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลลิตา เธอรู้สึกเหมือนตุ๊กตากระดาษที่ถูกจับแต่งตัว ด้านหนึ่งก็เขินอายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก ได้แต่ปล่อยให้พวกนางจัดการกันไป

ซิงซิงยืนกอดอกพลางมองด้วยสายตาเย้ย ๆ "แม้แต่ใส่เสื้อผ้ายังทำไม่ได้ นี่เจ้ามาจากบ้านนอกแห่งหนไหนกันแน่?"

"ซิงซิง อย่าไปว่านางเลย ดูสิ นางเหมือนกระต่ายตื่นตูมไปหมดแล้ว" เซียงฮวาปรามก่อนจะยิ้มปลอบโยนให้ลลิตา "ไม่ต้องกังวลนะลี่ฮวา อยู่ที่นี่เดี๋ยวเจ้าก็จะเรียนรู้ได้เอง พวกเราอยู่กันเหมือนพี่น้อง ไม่มีใครทิ้งใครหรอก"

น้ำเสียงอ่อนโยนของเซียงฮวาทำให้ลลิตารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด แม้ว่านางจะยังฟังภาษาไม่ได้ทั้งหมด แต่ความอ่อนโยนของหญิงสาวตรงหน้าก็ทำให้นางรู้สึกว่าอย่างน้อย เธอก็ยังไม่โดดเดี่ยวเสียทีเดียว

ระหว่างที่กำลังแต่งตัวให้ แม่เล้าก็ให้เด็กมาตามพี่สาวแสนสวยไปรับแขกทีละคน สองคน ลลิตามองตามหลังไปเห็นลูกค้าท่าทางกลัดมันโอบเอวลูบคลำเนื้อตัวพวกนาง ลลิตาก็เริ่มปะติดปะต่อได้แล้วว่าที่นี่คือที่ไหน ก็จะมีสักกี่แห่งเล่าที่มีสาวๆ แต่งตัวแทบเปลือยเปล่ารวมตัวกันอยู่มากมายแบบนี้

อา... นางเอกเรื่องอื่นทะลุมิติเข้าวัง ไม่ก็ทะลุมิติมาเจอพระเอกหล่อๆ แต่ชะตาของหนูทะลุมิติมาอยู่ซ่อง วาสนาของเราจริงๆ

หลังจากเลือกชุดเสร็จแล้ว คณิกาผมสีน้ำตาลเข้มที่ชื่อเหม่ยเหม่ยก็ตักข้าวให้กิน ก่อนออกเสียงช้า ๆ

“หมี่ฟ่าน ข้าว”

หลันลี่ฮวากะพริบตาปริบๆ มองพี่สาวอีกคนที่ถือเหยือกน้ำขึ้นมา

“สุ่ย น้ำ”

อ๋อ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทุกคนพยายามสอนภาษาให้!

“อี้…เอ้อ…ซาน…” พี่สาวหุ่นอวบอั๋นที่ชื่อเซียงฮวาพยายามชูนิ้วทีละนิ้ว “หนึ่ง…สอง…สาม…”

ลลิตาอ้าปากพยายามออกเสียงตาม “อี้…เอ๋อ…ซาม…?”

“ฮ่าๆๆ นางพูดผิดไปหมดแล้ว!”

เสียงหัวเราะดังลั่นห้อง แต่ไม่มีใครรังเกียจหรือเยาะเย้ย กลับพากันยิ้มอย่างเอ็นดู พร้อมลูบศีรษะเธอเบาๆ

หลันลี่ฮวาแม้จะยังสับสนกับสถานการณ์ทั้งหมด แต่ก็พยายามเรียนรู้ ค่อยๆ ปรับตัว พอกินข้าวอิ่มแล้วก็เริ่มมีแรงฮึด จะอยู่วังหรืออยู่ซ่อง ถ้าใจเราเบิร์นนิ่งก็ไม่มีอะไรต้องกลัว สู้ว้อย!!