ยอดพธูสยบรัก

บ้านเดิมสกุลถง เมืองเจียงเป่ย

         ลานกว้างหน้าเรือน สาวใช้รูปร่างซูบผอม กำลังถือไม้กวาดด้ามยาว กวัดแกว่งไปมา เพื่อขับไล่มิให้ชายแปลกหน้าทั้งสาม ที่กำลังย่างสามขุมเข้ามา ให้ถอยห่างออกไป แม้จะรู้ว่ามันจะไม่เป็นผลก็ตามที

         “พวกเจ้าเป็นใครกัน! ถอยออกไปนะ!”

         สาวใช้ยังคงตวาดคนแปลกหน้าทั้งสาม ด้วยน้ำเสียงอันดัง ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับสั่นเทายิ่งนัก! กรี๊ด!! หญิงสาวกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว มันไม่เป็นผลอย่างที่นางรู้ดีแก่ใจ เมื่อด้ามไม่กวาดถูกกระชากจนหลุดมือ และตัวนางถูกฝ่ามือหนา ตบเข้าที่ใบหน้าอย่างเต็มแรง จนรู้สึกชาหนึบไปทั้งใบหน้า

ก่อนที่นางจะทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือคำรบสอง ก็ประเคนใส่เต็มใบหน้าอีกข้างของนาง จนร่างนั้นเซถลาล้มลงกระแทกกับพื้นหิน มือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก ถึงกับปริแตกด้วยแรงกระแทก ก่อนที่เส้นผมอันยุ่งเหยิงของนาง ถูกกระชากจนใบหน้าแหงนขึ้นสูง

         ถุย! ชายหยาบช้า ถ่มน้ำลายใส่ใบหน้าบวมช้ำของหญิงสาว ราวกับนางมิใช่คน ริมฝีปากดำคล้ำของชายผู้นั้น แสยะยิ้มกว้าง ทว่าใสความรู้สึกของนางแล้ว มันช่างน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก

         “ฮ่า ๆ ช่างน่าสมเพชนัก เสียดายที่สภาพเยี่ยงนี้ ขายไปก็คงไม่ได้ราคา แต่มาเป็นสาวใช้ของพวกข้ายังได้อยู่ ฮ่า ๆ”

         ชายแปลกหน้ากล่าวอย่างถือดี ทั้งวาจาและการกระทำ ช่างกรักขระยิ่งนัก หญิงสาวแม้จะเป็นเพียงสาวใช้ ทว่านางก็ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี เพื่อรับใช้นายในสกุลใหญ่

         “อย่าเสียเวลา รีบเข้าไปจัดการคนข้างใน ให้เรียบร้อยเถอะ”

         สหายอีกสองคนเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมาไม่น้อยแล้ว จบงานไว ก็ได้รับค่าจ้างเร็วเท่านั้น ชายผู้ที่ยังขยุ้มเส้นผมของสาวใช้ จึงลากร่างของหญิงสาว ก้าวตรงไปยังหน้าประตูห้องนอน เสียงหัวเราะอย่างชอบใจของคนทั้งสาว มันมิต่างจากเดรัจฉานที่กำลังหิวโหย

         “ไม่นะ!”

หญิงสาวยังคง แสดงอาการปกป้องนายตน อย่างเต็มกำลัง แม้ว่าเรี่ยวแรงของนางแทบไม่มีหลงเหลือแล้ว แต่ต่อให้นางต้องตาย คนชั่วช้าเหล่านี้ ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องนายสาวของนางเป็นอันขาด หญิงสาวกัดฟันดิ้นรน เพื่อให้หลุดจากมือของชายแปลกหน้า ดวงตาที่บวมช้ำ จับจ้องไปที่ประตูห้องนอนของผู้เป็นนาย คุณหนูของนางอาภัพเกินไปแล้ว...

         ทว่าเสียงนั้นของคนทั้งสี่ ที่ยื้อยุดกันอยู่ ได้ทำให้คนที่กำลังหลับอยู่บนเตียง พลันงัวเงียตื่นขึ้นมา หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง นางใช้สองมือปิดใบหน้าเอาไว้ พร้อมถอนหายใจแรงๆ

         เมื่อนึกถึงความฝันเมื่อครู่นี้ มันจะเป็นไปได้อย่างไร ที่สามีกับมารดาเลี้ยง จะร่วมมือกันสังหารนาง คงเพราะเหน็ดเหนื่อยจากงานในกองทัพ จนทำให้ฝันไปเรื่อยเปื่อยเช่นนี้

         ว่าแต่เสียงใครอยู่ข้างนอก ทำไมมันถึงเหมือนคนกำลังเสียขวัญ ผู้ใดบังอาจมาก่อกวนถึงในเรือนของนาง อ๊ะ! ทว่าในจังหวะที่กำลังจะลงจากเตียง

         พลันหัวของนาง เหมือนถูกทุบด้วยค้อนขนาดใหญ่ ซ้ำๆ อยู่หลายครั้ง จนแม่ทัพสาวต้องนั่งนิ่ง แล้วปรับลมหายใจให้คงที่ ทว่ากลับมีภาพของหญิงสาวอีกคน ที่มีใบหน้างดงามราวเทพธิดา กำลังทรมานจากการถูกทำร้าย และ! คนงามนั่น ตาย! ลงในที่สุด ปัง!

         “กรี๊ด!! พวกสารเลวอย่าได้เข้าไปนะ!”

         เสียงกรีดร้องดังขึ้น พร้อมประตูที่เปิดออกกว้าง ชายใบหน้าดุดันสามคน ย่างสามขุมเข้ามา โดยมีสาวใช้หน้าตาบวมช้ำ กอดขาของหนึ่งในสามเอาไว้ ทุกก้าวของเขาคนนั้น ก็ลากร่างของสาวใช้ผู้นั้นเข้ามาด้วย

         ดวงตาคู่งามที่เคยหม่นแสง ได้ตวัดมองไปยังคนที่บังอาจบุกรุกเข้ามาภายในห้อง มันไม่มีคำว่าอ่อนแสงเยี่ยงในอดีต คงมีเพียงความเย็นเยียบเท่านั้น ที่จับจ้องไปยังคนทั้งสี่

         ซึ่งภาพตรงหน้า ได้ทำให้สาวใช้ผู้ภักดี และชายแปลกหน้าทั้งสาม ถึงกับดวงตาเบิกกว้าง อย่างไม่อยากจะเชื่อในสายตา ว่าคนที่คิดว่าสมควรใกล้ตาย ไยยังจึงมีพละกำลังลุกขึ้นมา นั่งจับจ้องพวกเขาอยู่เช่นนี้ได้

         “คุณหนู”

เสี่ยวไป๋ เรียกนายสาวด้วยน้ำเสียงยินดียิ่ง ก่อนที่ใบหน้าของนางจะซีดเผือดลงอีกครั้ง เมื่อนึกถึงภัยที่กำลังจะคืบคลานเข้าหาผู้เป็นนาย

“เป็นไปไม่ได้”

ชายทั้งสามเอ่ยออกมาพร้อมกัน ด้วยน้ำเสียงอันเบาหวิว อาจเพราะสายตาที่ไม่อ่อนแสง หรือหวาดผวาของนางเช่นเมื่อก่อน ได้สะกดให้พวกเขาต้องนิ่งงันไปชั่วขณะ

         “พวกเจ้าจะมาพาศพข้า กลับไปให้นายเจ้าดูหรือ! รึจะตัดหัวของข้าไปยืนยันดีเล่า”

         น้ำเสียงคล้ายหยอกเย้า ทว่ามันกลับแฝงไปด้วยความเยียบเย็น อีกทั้งแววตาและรอยยิ้มของนางในตอนนี้ ได้ทำให้ชายทั้งสามเริ่มระแวดระวังตัวขึ้นมาในทันที ในจังหวะนั้นเอง ที่เสี่ยวไป๋ คลายแขน ที่รั้งขาของหนึ่งในสามชายแปลกหน้าออก เพื่อที่จะไปหาผู้เป็นนาย

         “คุณหนู...ฮึกๆ กรี๊ด!!”

         ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ถอยห่าง เพื่อกลับไปหาผู้เป็นนาย เส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเสี่ยวไป๋ พลันถูกรวบเอาไว้เสียก่อน แรงกระชากของชายผู้นั้น ทำให้เสี่ยวไป๋จำต้องคุกเข่าอยู่อย่างนั้น ไม่อาจไปหานายสาวได้อย่างใจคิด