คุณเป็นใคร

ขอบตาแดงก่ำของลู่หยวนซี บ่งบอกว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แววตาของเธอสั่นไหวเพราะพยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถ

“ฉันรู้เรื่องนี้มานานแล้ว อย่าได้เสียเวลาอีกเลย เสี่ยวซีเอ๋อ เธอไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างเอาไว้เองทั้งหมดหรอกนะ ออกไปใช้ชีวิตที่โลกภายนอกเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ซะ ที่ฉันดูแลพวกเธอมาสิบกว่าปี ฉันหวังเพียงว่าพวกเธอจะเติบโตขึ้นและมีชีวิตที่ดีก็เท่านั้นเอง ส่วนเรื่องเด็กๆ ที่บ้านเด็กกำพร้า ฉันได้เตรียมการเอาไว้เพื่อพวกเขาเรียบร้อยแล้ว เธอไม่ต้องเป็นห่วง แคกๆๆๆ”

พูดยังไม่ทันจบผอ.ฟางก็ไอออกมาอย่างหนักอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีเลือดปนออกมากว่าปกติ ลู่หยวนซีไม่ฟังที่ผอ.ฟางห้ามอีกแล้ว เธอรีบวิ่งไปตามหมอมาตรวจดูอีกครั้ง หลังจากอาการไอทุเลาลง ผอ.ฟางก็ได้หลับไปเพราะฤทธิ์ของยา

ลู่หยวนซีย้อนกลับมาที่บ้านเด็กกำพร้าฉือชุนอีกครั้ง เธอไม่กล้าบอกความจริงเกี่ยวกับอาการของผอ.ฟางให้เด็กๆ ได้รู้ เพราะเธอกลัวว่าทุกคนจะตื่นตระหนกและขวัญเสีย

กว่าครึ่งเดือนที่ ผอ.ฟางได้นอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลประจำเมือง ทุกครั้งที่อาการของเธอกำเริบลู่หยวนซีรู้สึกว่าหัวใจของเธอถูกบีบรัดจนไม่สามารถอธิบายถึงความเจ็บปวดนั้นได้ เธออยากจะแบ่งเบาความเจ็บปวดของหญิงชราที่เสียสละตนเองมาทั้งชีวิตเพื่อเด็กๆ ในบ้านเด็กกำพร้าฉือชุน

แต่นั่นเป็นเพียงความรู้สึกของลู่หยวนซีเพียงฝ่ายเดียว เธอไม่ใช่หมอเธอไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงกักเก็บความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ภายในใจ และคอยตอบคำถามของเด็กๆ ที่ถามถึงผอ.ฟางของพวกเขาว่าเมื่อไหร่เธอจะกลับมา

ผอ.ฟางรู้อาการป่วยของตนเองดี เธอจึงไม่ต้องการเสียเวลาที่โรงพยาบาลอีกแล้ว เมื่อคุณหมอเข้ามาตรวจอาการของเธออีกครั้ง ผอ.ฟางจึงยื่นความประสงค์ที่ต้องการกลับมาพักที่บ้านของตน คุณหมอเจ้าของไข้เซ็นอนุญาตแต่โดยดี เพราะได้คุยกับผอ.ฟางไปก่อนหน้านี้แล้วเกี่ยวกับอาการของเธอ

เธอคิดว่าวาระสุดท้ายของชีวิตของตน เธออยากจะกลับมาอยู่กับเด็กๆ ที่เธอรักที่ฉือชุนอีกครั้ง ลู่หยวนซีที่ได้รู้เรื่องที่ผอ.ฟางจะออกจากโรงพยาบาล ความจริงเธอไม่เห็นด้วย แต่เพราะรู้ดีว่าถึงอย่างไรเธอก็ไม่มีทางห้ามหญิงชราได้ จึงได้พาเธอกลับมาพบหน้าเด็กๆ อีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย

งานเลี้ยงเล็กๆ ถูกจัดขึ้นเพื่อต้อนรับผอ.ฟางออกจากโรงพยาบาลโดยเด็กๆ ทุกคนในบ้านเด็กกำพร้าฉือชุน ลูกโป่งหลากสีถูกติดประดับภายในห้องโถงที่พวกเขาใช้ทำกิจกรรมรวมกันมาโดยตลอด

คำว่ายินดีต้อนรับกลับบ้าน ถูกติดเอาไว้เด่นหราตรงกลางผนังของห้อง ผอ.ฟางเห็นภาพเหล่านั้นเธอก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาด้วยความปลาบปลื้ม เด็กๆ วิ่งเข้ามารุมล้อมเธอด้วยความดีใจที่สตรีที่เป็นดังมารดาและผู้ให้ชีวิตใหม่แก่พวกเขากลับมาแล้ว

ลู่หยวนซียืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยหัวใจที่ปวดร้าว เธอทนมองภาพเหล่านั้นไม่ไหวจนต้องหันหน้าหนีไปทางอื่น นี่คือสิ่งที่คุณต้องการหรือคะผอ. สิ่งเหล่านี้มันสำคัญกว่าชีวิตของคุณอีกอย่างนั้นหรือ ร่างบางเดินสาวเท้าเข้ามาภายในห้องโถง ก่อนจะปรามเด็กๆ ที่รุมล้อมผอ.ฟางให้สงบลง

หลังจากงานเลี้ยงต้อนรับผอ.ฟางผ่านไป วันต่อมาทุกคนก็ได้ทราบข่าวร้ายว่าหญิงชราได้จากไปแล้วอย่างสงบ แม้เธอจะเสียชีวิตเพียงลำพังภายในห้องพักส่วนตัว แต่ใบหน้าของเธอกลับไม่มีความเจ็บปวดใดๆ หลงเหลืออยู่เลย มีเพียงรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าเหมือนอย่างเคยที่เด็กๆ ได้เห็นอยู่เป็นประจำ

ลู่หยวนซีที่ทำใจเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ได้แต่กอดปลอบเด็กๆ ไม่ให้พวกเขาเสียใจมากเกินไป ต่อมาร่างของผอ.ฟางได้ถูกฝังเอาไว้ในสุสานรวมกับคนในครอบครัวของเธอ หลังจากนั้นเด็กๆ ในบ้านเด็กกำพร้าฉือชุนก็ถูกรับไปอยู่ในที่ต่างๆ ตามที่ผอ.ฟางได้เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า

สิบแปดปีของบ้านเด็กกำพร้าฉือชุนได้ปิดตัวลง ลู่หยวนซีเก็บเสื้อผ้าของเธอใส่เป้หลังใบใหญ่ด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ ก่อนเดินทางออกจากเมือง เธอได้แวะไปที่หลุมศพของผอ.ฟางอีกครั้ง

“หนูไปครั้งนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมา แต่หนูสัญญาว่าจะกลับมาที่นี่อีกแน่นอนค่ะ บ้านเด็กกำพร้าฉือชุนจะต้องเปิดขึ้นอีกครั้งเพื่อดูแลเด็กๆ ที่คุณห่วงใย หนูไปก่อนนะคะ....คุณแม่”

ลู่หยวนซีเอ่ยเรียกผอ.ฟางว่าแม่เป็นครั้งแรก จากนั้นเธอจึงมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองใหญ่ ใช้ชีวิตตามที่ผอ.ฟางต้องการ

ลู่หยวนซีย้ายเข้ามาอยู่ในปักกิ่งเพื่อหางานทำ เธอทำงานทุกอย่างเท่าที่ความสามารถของเด็กเรียนจบม.ปลายสามารถทำได้ หลังจากทำงานเก็บเงินอยู่หนึ่งปีเต็ม เธอก็ได้สอบเข้ามหาลัยตามที่ตนเองต้องการ

สี่ปีผ่านไป หลังลู่หยวนซีเรียนจบมหาลัยมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เธอได้รับจดหมายแนะนำจากบริษัทใหญ่เพื่อเข้าสัมภาษณ์งานในทันที แต่หลังจากที่เธอเข้าไปที่บริษัทดังกล่าว กลับพบว่าจดหมายแนะนำของเธอได้ถูกยกเลิกไปแล้ว

และคนที่ได้รับโอกาสสัมภาษณ์ในตำแหน่งของเธอคือเพื่อนสนิทที่เรียนมหาวิทยาลัยมาด้วยกันสี่ปี นอกจากนั้นเธอยังมารู้ว่าแฟนที่คบหากันมาในช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัยรวมหัวกับเพื่อสนิทของเธอนอกใจเธออีก

ลู่หยวนซีรู้สึกเสียใจและผิดหวังเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าคนที่เธอรักสองคนจะทำแบบนั้นได้ เธอละทิ้งทุกอย่างที่ปักกิ่งเอาไว้เบื้องหลังแล้วเดินทางกลับไปยังเมืองบ้านเกิดหวังจะรักษาบาดแผลทางจิตใจของตน แต่ระหว่างทางได้เกิดแผ่นดินไหวขึ้นอย่างรุนแรง ทำให้ดินที่อยู่บนภูเขาถล่มลงมาทับรถโดยสารที่เธอนั่ง

“อูย!!!! เจ็บชะมัด”

ลู่หยวนซีพยุงกายลุกขึ้นยืนช้าๆ เพื่อดูว่ามีส่วนไหนของร่างกายได้รับบาดเจ็บบ้าง ก่อนมองหาผู้โดยสารร่วมชะตากรรมของตน แต่ที่นั่นกลับพบว่ารอบๆ ตัวเธอมืดมิดไร้แสงสว่าง หรือว่าตอนนี้เธอกำลังถูกฝังอยู่ใต้ซากรถคันนี้กัน เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็ไม่รอช้าลู่หยวนซีรีบตะโกนขอความช่วยเหลือทันที

“มีใครได้ยินเสียงของฉันบ้างไหมคะ ช่วยด้วยค่ะ!! ช่วยด้วย!!ตรงนี้ยังมีคนอยู่”

ลู่หยวนซีไม่กล้าขยับตัวมากเพราะเธอกลัวว่าดินที่ถล่มลงมาทับรถประจำทางคันนี้มันจะพังลงมามากกว่าเดิม แต่แล้วความรู้สึกวูบหนึ่งก็พัดผ่าน แรงบางอย่างดูดร่างของเธออย่างแรงทำให้ลู่หยวนซีไม่สามารถควบคุมตนเองได้

“เอ๊ะ!!!”

เมื่อรู้ตัวอีกทีกลับพบว่า รอบๆ ตัวของเธอมีผู้คนเดินขวักไขว่เต็มไปหมด เสียงรถฉุกเฉินและกู้ภัยที่กำลังลำเลียงร่างของผู้ประสบภัยขึ้นรถพยาบาล ลู่หยวนซีที่เห็นดังนั้นเธอก็คิดว่าตนเองรอดแล้ว จนกระทั่งได้เห็นร่างที่คุ้นตาของใครคนหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองชุดที่ตนเองใส่อยู่

“เดี๋ยวสิ!! นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่”

เธอวิ่งตามเจ้าหน้าที่กู้ภัยสองคนที่กำลังหามร่างนั้นออกไปให้ห่างจากที่เกิดเหตุ ก่อนจะถูกนำขึ้นรถฉุกเฉินไปอีกคน ลู่หยวนซีทรุดกายลงนั่งตรงนั้นอย่างหมดแรง เมื่อเธอพบว่าเวลานี้ตัวเธออาจจะไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว

“ขอโทษนะคะผอ. ชีวิตใหม่ในเมืองใหญ่ที่คุณคาดหวังให้ฉันไปใช้ชีวิตที่นั่น ตอนนี้มันได้จบลงแล้ว”

ลู่หยวนซีนั่งมองเจ้าหน้าที่ทำหน้าที่กู้ร่างของผู้ประสบภัยอีกหลายคนออกมาจากรถประจำทางคันนั้นด้วยใบหน้าเฉยชาไร้ความรู้สึก แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นภายในหัวของเธอ

“ยอมแพ้ตอนนี้มันยังเร็วไปนะ คุณยังไม่ตายซะหน่อยแค่สลบไปเท่านั้น แต่ถ้าคุณปล่อยให้เวลาผ่านไปนานๆ ไม่แน่ว่าคุณอาจจะตายไปจริงๆ ก็ได้ มาทำข้อแลกเปลี่ยนกับผมไหมล่ะ”

ลู่หยวนซีหมุนตัวไปรอบๆ เพื่อหาว่าใครกันแน่ที่กำลังคุยกับเธอ แต่ที่นั่นกลับไม่มีใครสนใจเธอเลยสักคน ทุกคนเดินผ่านเธอไปราวกับอากาศธาตุ

“คุณเป็นใครคะ....”