บทที่5 นางทำได้อย่างไร

บทที่5 นางทำได้อย่างไร

เมื่อเสียงฝีเท้าของขันทีดังลั่นเข้ามายังท้องพระโรง ขันทีซุ่นไห่ซึ่งเป็นคนสนิทของฮ่องเต้รีบคุกเข่ารายงานอย่างร้อนรน

“ถวายพระพรฝ่าบาท! องค์หญิงหลิงหลิง... องค์หญิงเสด็จไปยังตำหนักจิ่งฮวา และ...และได้ทรงช่วยชีวิตท่านสนมเยว่ซินไว้พะยะคะ!”

เฉียนหรงฮ่องเต้ที่กำลังพิจารณารายงานราชการถึงกับชะงัก ดวงตาคมเข้มเงยขึ้นด้วยความตื่นตกใจ

“ว่าอย่างไรนะ?! นางไปที่ตำหนักสนม? แล้วทำไมถึงช่วยชีวิตได้?” น้ำเสียงของพระองค์ทั้งตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความห่วงใย

ซุ่นไห่รีบอธิบายต่อ “องค์หญิงทรงตรัสว่า หากรอหมอหลวง พระสนมอาจสิ้นพระชนม์เสียก่อน จึงเสด็จไปเองและ และทรงใช้วิธีอันประหลาด มิใช่ยาสมุนไพรทั่วไป แต่เป็นการกดจุดตามลำคอ ใช้น้ำอุ่น เคล็ดลับบางอย่างที่ข้าเองก็ไม่อาจเข้าใจได้พะยะคะ”

เฉียนหรงฮ่องเต้นิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางฮองเฮาหลี่ผู้กำลังนั่งอยู่ด้วยกันในตำหนักทรงพระอักษร ดวงตาของพระนางเต็มไปด้วยความตกใจปนความประหลาดใจ

“หลิงหลิงนางทำได้เช่นนั้นจริงหรือ?” ฮองเฮาหลี่เอ่ยเบา ๆ

“เรา เราไม่เคยสอนนางเรื่องพวกนี้เลย” ฮ่องเต้ตรัสเสียงต่ำ แววตาฉายแววสับสนปนวิตก

“หรือว่านางจะเรียนรู้สิ่งเหล่านี้มาตั้งแต่ก่อนป่วย? เราไม่เคยเห็นนางอ่านตำราแพทย์ ใช่หรือไม่?” พระนางหลี่หันไปถามขันที

ซุ่นไห่พยักหน้าเบา ๆ “ไม่เคยมีใครเห็นองค์หญิงทดลองกับผู้ใดมาก่อนเลยพะยะคะ มีแต่เพียงท่าทีใคร่รู้...”

“ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร” เฉียนหรงฮ่องเต้ลุกขึ้นจากบัลลังก์ “เราจะไปดูนางด้วยตาเราเอง”

พระองค์เสด็จออกจากท้องพระโรงโดยมีขบวนขันทีและองครักษ์ติดตามไปแน่นหนา ฮองเฮาหลี่เองก็เร่งติดตามสามีไปทันที

— — —

ณ ตำหนักของสนมเย่วซิน หลิงหลิงยังคงคอยเช็ดหน้าผากให้เยว่ซินที่นอนสงบอยู่บนเบาะ ทุกคนในห้องต่างมองนางด้วยสายตาเปลี่ยนไปจากเมื่อเช้า เดิมทีไม่มีใครคาดคิดว่าองค์หญิงจะยอมเหยียบย่างเข้ามายังเขตของสนมหลวง แถมยังกล้าแตะต้องร่างของสนมเยว่ซินต่อหน้าทุกคนอย่างคล่องแคล่ว

แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากหน้าตำหนัก ก่อนที่บานประตูจะเปิดออก

“หลิงหลิง!”

เสียงของฮ่องเต้ดังขึ้นอย่างร้อนรน

หลิงหลิงหันไปอย่างตกใจ รีบลุกขึ้นคุกเข่าถวายบังคม

“เสด็จพ่อ...”

ฮองเฮาหลี่ตามมาถึงในวินาทีนั้นพอดี ทรงถลาเข้ามากอดบุตรสาวไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “เจ้าทำอะไรน่ากลัวเช่นนี้ลูกแม่! แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเล่า?”

หลิงหลิงซุกหน้าลงกับบ่ามารดา น้ำเสียงอ่อนลง “ลูกไม่ได้คิดจะผิดกฎระเบียบเพคะ แต่ถ้าลูกไม่ช่วย สนมเยว่ซินอาจสิ้นใจ...”

เฉียนหรงฮ่องเต้มองใบหน้าบุตรสาวด้วยความซับซ้อน แววตาทั้งภาคภูมิใจ ลังเลใจ และสงสัยในเวลาเดียวกัน

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าควรทำเช่นนั้น?”

“ข้าเพียงรู้สึกว่าเคยทำแบบนี้มาก่อน” หลิงหลิงกล่าวเบา ๆ “ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทันทีที่เห็นนางร่างกายของข้าเคลื่อนไหวไปเอง”

ทั้งฮ่องเต้และฮองเฮาต่างนิ่งไป สีหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยคำถามในใจ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าพูดมันออกมาตรง ๆ

ในขณะที่สนมเยว่ซินเริ่มฟื้นตัวพยายามที่จะลุกขึ้นถวายความเคารพต่อองค์หญิงและก้มศรีษะสำนึกในพระคุณ องค์หญิงหลิงหลิงยิ้มบาง ๆ สายตาของนางทอดมองออกไปนอกตำหนัก ลึกลงไปในจิตใจ นางรู้ดีว่า วันหนึ่ง ความลับของตนต้องเปิดเผย

...แต่ยังไม่ใช่วันนี้

หลังจากสนมเยว่ซินถูกพาไปพักรักษาตัวยังตำหนักส่วนในภายใต้การดูแลของหมอหลวง บรรยากาศภายในตำหนักจิ่งฮวาก็เริ่มผ่อนคลายลง ทว่า...คำถามมากมายยังคงค้างอยู่ในใจของทุกคน

เฉียนหรงฮ่องเต้เดินเคียงข้างองค์หญิงกลับมายังตำหนักด้วยท่าทีเงียบงันผิดปกติ เสี่ยวจูและอาหยางเดินตามหลังด้วยความเกรงใจ ขณะที่ฮองเฮาหลี่มองสามีอย่างมีความหมาย

ภายในห้องบรรทม หลิงหลิงนั่งเรียบร้อยอยู่หน้าพระบิดาและมารดา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและกังวลว่าเธออาจทำผิดกฎในวังหลวง

เฉียนหรงฮ่องเต้ยกมือขึ้นลูบเคราช้า ๆ สายตามองหลิงหลิงอย่างแน่วนิ่ง “เจ้ารู้หรือไม่...ว่าการเข้าไปในตำหนักสนมโดยมิได้รับพระบรมราชานุญาตนั้น ถือเป็นเรื่องผิดธรรมเนียม”

หลิงหลิงก้มหน้างุด “หม่อมฉันรู้เพคะ แต่หม่อมฉันกลัวว่า หากมัวรอหมอหลวง ชีวิตของพระสนมจะไม่รอด…”

“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางเป็นอะไร?” ฮองเฮาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความฉงน

“หม่อมฉันไม่รู้เพคะ แต่มันเหมือนกับว่ามือของหม่อมฉันจำได้ว่าต้องทำอย่างไร”

คำตอบนั้นทำให้ทั้งสองพระองค์เงียบไปอีกครู่

เฉียนหรงฮ่องเต้ทอดถอนพระทัย ลุกขึ้นยืนช้า ๆ เดินเข้าไปใกล้บุตรสาว แล้วทรงวางพระหัตถ์บนศีรษะของนางอย่างแผ่วเบา

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครหรือมีความสามารถมาจากแห่งหนใด ขอเพียงเจ้าคือบุตรสาวของเรา เราก็จะคุ้มครองเจ้าตราบจนลมหายใจสุดท้าย”

หลิงหลิงเงยหน้าขึ้น ดวงตารื้นด้วยความตื้นตัน “เสด็จพ่อ...”

ฮองเฮาหลี่เองก็น้ำตาซึม “เจ้าทำให้เราใจหาย แต่ก็ภูมิใจในตัวเจ้ามากลูกแม่”

ฮ่องเต้เฉียนหรงก็ทอดพระเนตรบุตรสาวที่ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า สีพระพักตร์ของหลิงหลิงแม้จะเปื้อนเหงื่อเล็กน้อย แต่ก็เต็มไปด้วยความตั้งใจจนเห็นได้ชัด

พระองค์เหลือบมองฮองเฮาหลี่ ก่อนตรัสอย่างหนักแน่น

“หลิงเอ๋อร์เจ้าจงกลับไปพักผ่อนที่ตำหนักของเจ้าเถิด วันนี้เจ้าทำดีมากแล้ว อย่าฝืนตนเองให้เหนื่อยจนเกินไป”

หลิงหลิงย่อกายลงเบา ๆ “เพคะเสด็จพ่อ เสด็จแม่”

ฮ่องเต้พยักหน้า ก่อนหันไปสั่งเสี่ยวจูและอาหยางด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแต่เปี่ยมเมตตา

“เจ้าทั้งสองจงดูแลองค์หญิงให้ดี อย่าให้เหน็ดเหนื่อย อย่าให้ต้องร้อน ต้องลำบากแม้แต่น้อย หากมีสิ่งใดผิดปกติให้รีบรายงานทันที”

“เพคะฝ่าบาท!” สองสาวใช้ประสานเสียงรับคำอย่างพร้อมเพรียง

หลิงหลิงถูกพากลับไปยังตำหนักอย่างเงียบสงบ ทิ้งไว้เพียงสองพระองค์ที่ยืนเคียงกันภายในห้องอันอบอุ่น

ฮองเฮาหลี่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว

“ฝ่าบาทท่านเห็นหรือไม่?”

เฉียนหรงพยักช้า ๆ “เราเห็นแล้ว ตั้งแต่วันที่นางฟื้นขึ้นจากความตายครั้งนั้น ดวงตาของนางก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย”

“หลิงเอ๋อร์ในวันวานเป็นเด็กขี้โรค อ่อนแอ และมักหวาดกลัว... แต่หลิงเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้าเราในวันนี้ กลับกล้าหาญ เด็ดขาด ราวกับวิญญาณของใครอีกคนเข้ามาแทนที่”

“เจ้ากำลังหมายความว่า”

“หม่อมฉันไม่กล้าคิดไปไกลเพคะฝ่าบาท”ฮองเฮาหลี่พูดเสียงเบา พลางกุมมือของพระสวามีไว้แน่น “แต่เราทั้งสองก็ย่อมรู้ดีที่สุด ว่านั่นไม่ใช่หลิงเอ๋อร์คนเดิมที่เราเคยรู้จัก”

ฮ่องเต้นิ่งงัน สายพระเนตรทอดยาวออกไปยังลานหน้าตำหนักที่ลมเย็นพัดพราย เส้นไหมของม่านกระเพื่อมเบา ๆ

“หากนางมิใช่หลิงเอ๋อร์คนเดิม” พระองค์ตรัสช้า ๆ “แต่นางกลับมีความกล้า ความรู้ และปัญญาที่สามารถใช้เพื่อแผ่นดินนี้ได้ เช่นนั้นเราควรจะยึดติดอยู่กับอดีต หรือเดินหน้าไปกับปัจจุบัน?”

ฮองเฮาหลี่หลุบตาลงอย่างพินิจ “ไม่ว่านางจะเป็นใคร นางก็ยังเป็นลูกของเรา”

“ใช่” เฉียนหรงพยักหน้าเบา ๆ “ตราบใดที่นางยังอยู่ตรงนี้ เรียกเราว่าพ่อ เรียกเจ้าว่าแม่ เราก็จะปกป้องนางไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”

วันต่อมา

ฮองเฮาหลี่ทรงทอดพระเนตรไปยังทิวเขาด้านทิศตะวันตกของเมืองหลวงซึ่งเริ่มถูกไอหมอกยามเย็นกลืนกินอย่างช้า ๆ

“ฝ่าบาทเพคะ” พระนางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ขณะทอดพระเนตรผ่านม่านไม้ไผ่ที่ไหวระริก “หม่อมฉันอยากไปทำบุญที่วัดเฟิ่งหลิงในเช้าวันมะรืน นิมิตเมื่อคืนทำให้หม่อมฉันรู้สึกไม่สบายใจ”

“นิมิต?” ฮ่องเต้เฉียนหรงเลิกคิ้ว “เป็นนิมิตอย่างไร?”

ฮองเฮาหลี่นิ่งครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว “ในฝัน หม่อมฉันเห็นหลิงเอ๋อร์ยืนอยู่กลางทะเลหมอก รอบตัวนางมีเพลิงแดงล้อมอยู่ แต่บนหน้าของนางไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงดวงตาคู่นั้น ที่แข็งแกร่งราวผู้มีชะตาเหนือปวงชน”

“เจ้ากำลังเป็นห่วงชะตาของลูก” ฮ่องเต้ตรัสเสียงเบา

“เพคะฝ่าบาท” พระนางพยักหน้า “และหม่อมฉันอยากจะพานางไปด้วย ให้ใจสงบ ให้จิตผ่องใสในร่มเงาของพระธรรม”

ฮ่องเต้เฉียนหรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง

“หากเจ้าต้องการจะขอพรเพื่อคลายใจ วัดเฟิ่งหลิงนั้นเหมาะสมแล้ว แต่ถ้าเจ้าหวังจะรู้ความลึกซึ้งของชะตาก็ควรไปพบท่าน ‘อาจารย์หานเจิน’ ด้วย”

เพียงเอ่ยนามนั้น ลมเย็นก็พลันพัดผ่านม่านบางราวกับฟ้ารับรู้

หานเจิน — ปราชญ์ผู้ลี้เร้น ผู้คนในวังหลวงต่างเรียกขานว่า “ผู้วิเศษแห่งโชคชะตา” บุรุษผู้ไม่สังกัดวังหลวง มิรับทอง มิหวังยศ มิขอชื่อเสียง แต่คำพยากรณ์ของเขาแม่นยำดุจฟ้าบอกทาง

“เพคะฝ่าบาท หม่อมฉันตั้งใจจะไปหาท่านหานเจินด้วยเช่นกัน” ฮองเฮาหลี่พยักหน้าแน่น “และหม่อมฉันอยากพาหลิงเอ๋อร์ไปด้วย”

เฉียนหรงนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ดวงพระเนตรวาววับราวประเมินอะไรบางอย่าง

“เจ้าคิดว่าท่านหานเจินจะช่วยไขปริศนาในตัวของหลิงเอ๋อร์?”

“หม่อมฉันไม่แน่ใจแต่ในใจหม่อมฉันบอกว่า ท่านหานเจินรู้อะไรมากกว่าที่เรารู้”

ทั้งสองทรงตกลงกันว่าจะเดินทางไปในอีกสองวัน และมีคำสั่งให้ขันทีซุ่นไห่จัดเตรียมขบวนอย่างเงียบเชียบ ไม่ให้เป็นที่ครหาในวังหลวง

แต่สิ่งที่ทั้งฮ่องเต้และฮองเฮามิได้ล่วงรู้ คือการพบกันระหว่าง องค์หญิงหลิงหลิง กับ อาจารย์หานเจิน ได้เคยเกิดขึ้นแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ สาดทาบพื้นหินอ่อนหน้าตำหนักเจิ้งซิน ขันทีซุ่นไห่เดินเร็วไปยังตำหนักหงส์ฟ้าตามรับสั่งของฮ่องเต้เฉียนหรง

“องค์หญิงหลิงหลิง ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าในตำหนักว่าราชการพะยะค่ะ”

หลิงหลิงเงยหน้าขึ้นจากตำราที่อ่านอยู่ใต้ศาลา นางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพยักหน้า

“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ เสี่ยวจู อาหยาง ไปด้วยกัน”

เมื่อนางก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงเล็ก ก็พบว่าฮ่องเต้และฮองเฮาทรงประทับอยู่ร่วมกัน ทั้งสองพระองค์ไม่ได้ทรงชุดพิธีการเต็มยศ หากแต่แต่งกายเรียบง่าย บรรยากาศรอบกายอบอุ่นราวกับห้องพักผ่อนในครอบครัว

“ถวายพระพรเสด็จพ่อ เสด็จแม่เพคะ” หลิงหลิงคุกเข่าคำนับงดงาม

“ลุกขึ้นเถิด หลิงเอ๋อร์” เสียงฮ่องเต้เฉียนหรงอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง

พระองค์พยักหน้าให้ขันทีและนางกำนัลถอยออกไปเหลือเพียงครอบครัวสามคนอยู่ด้วยกัน

“เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ มีเรื่องอยากบอกเจ้า” ฮองเฮายิ้ม พลางเอื้อมมาจับมือนางไว้

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองบุตรีเพียงหนึ่งเดียวของพระองค์ ก่อนตรัส

“อีกสามวัน พ่อจะพาแม่เจ้าไปทำบุญที่วัดเฟิ่งหลิง และเข้าเฝ้าท่านอาจารย์หานเจินด้วยเราอยากให้เจ้าไปด้วย”

“เพคะ?” หลิงหลิงเบิกตากว้าง “ไปหาท่านผู้วิเศษ?”

“เจ้าตกใจ?” ฮองเฮาหัวเราะเบา ๆ “เราคิดว่าเจ้าอาจเบื่อวังหลวงเต็มทีแล้ว ออกไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี อีกอย่าง... พวกเราก็อยากให้เจ้าสงบจิตใจ สะสมบุญเพื่อชะตาในวันหน้า”

หลิงหลิงนิ่งคิด แม้จะมีความลับมากมายในใจ แต่ก็รู้สึกอุ่นวาบกับความห่วงใยของทั้งสองพระองค์

“แต่งานในวังช่วงนี้เยอะมาก...” ฮ่องเต้กล่าวต่อ “พ่อต้องสะสางพระราชกิจให้เสร็จเสียก่อน อาจใช้เวลาสักสองหรือสามวัน เมื่อถึงเวลา...พ่อจะส่งคนมารับเจ้าออกเดินทางพร้อมกัน”

“เพคะ” หลิงหลิงก้มศีรษะ “ขอบพระทัยเสด็จพ่อ เสด็จแม่เพคะ หม่อมฉันยินดีอย่างยิ่งที่จะร่วมเดินทางด้วย”

“ดีมาก” ฮ่องเต้ตรัสพร้อมรอยยิ้ม “พักผ่อนให้เพียงพอ อย่าหักโหมอ่านตำราเกินไป... ข้าเห็นเจ้าตื่นเช้าทุกวัน อ่านถึงดึกแทบทุกคืน นี่หรือคนป่วยออด ๆ แอด ๆ เมื่อก่อน?”

หลิงหลิงหลบสายตาเล็กน้อย ยิ้มอ่อน “บางทีการหลับใหลนานก็ทำให้เห็นโลกเปลี่ยนไปเพคะ”

ฮองเฮาเงียบไปครู่หนึ่ง มองบุตรสาวที่นั่งอยู่เบื้องหน้า ดวงเนตรเปี่ยมด้วยความรักและสงสัย

“ลูกของแม่กลับมาพร้อมแววตาที่เปลี่ยนไปจริง ๆ...” นางกระซิบเบา ๆ “แต่ก็ยังเป็นหลิงเอ๋อร์ของเราอยู่ดี”