บทที่6 มันเป็นชะตา

บทที่6 มันเป็นชะตา

สามวันต่อมา

ท้องฟ้าเหนือวังหลวงเว่ยสดใสไร้เมฆ  เหนือยอดไม้สน เสียงนกร้องแว่วแผ่วในอากาศยามสายคล้ายวันสงบสุขเช่นเคย

ทว่า ณ หน้าประตูชั้นในของตำหนักเจิ้งซิน กลับมีข่าวที่ทำให้ขันทีซุ่นไห่ถึงกับหน้าตาตื่นรีบเร่งเข้าไปในท้องพระโรง

“ฝะ ฝ่าบาทพะยะค่ะ! ฮองเฮาพะยะค่ะ! เกิดเหตุไม่คาดฝันพะยะค่ะ!”

ฮ่องเต้เฉียนหรงที่ทรงนั่งพิจารณาราชฎีกาเงยพระพักตร์ขึ้นทันที “เกิดอะไรขึ้น?”

ซุ่นไห่พนมมือแนบอกอย่างลนลาน “มีผู้เฒ่าชราผู้หนึ่งแต่งกายคล้ายเซียน ปรากฏตัวขึ้นหน้าวังโดยไม่แจ้งล่วงหน้า ทว่าหลังตรวจสอบจึงรู้ว่าเป็นท่านอาจารย์หานเจินพะยะค่ะ!”

“หานเจิน!?” ฮองเฮาอุทานขึ้นทันที พระพักตร์เปี่ยมด้วยความประหลาดใจ “มิใช่ว่าเราจะไปหาเขาที่วัดเฟิ่งหลิงหรือ”

“เขามาเองหรือ?” ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืน พระขนงขมวดแน่น “เขารู้ได้อย่างไรว่าเราจะไปหาเขา?”

ก่อนจะมีผู้ใดตอบทัน ทหารองครักษ์ก็เบี่ยงผ้าม่านประตูเปิดทางให้ชายชราในชุดผ้าแพรเรียบๆ สีอ่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยจากกาลเวลา ดวงตาทอแสงสงบลึก ลมหายใจของทุกผู้คนในตำหนักราวกับหยุดลงชั่วขณะ

หานเจินค้อมกายให้ตามธรรมเนียม แม้นจะไม่ได้อยู่ในวังหลวง แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับสง่างามเกินสามัญ

“หานเจินถวายบังคมฝ่าบาทและฮองเฮา”

“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเราจะไปหา?” ฮ่องเต้ถามทันที พระสุรเสียงยังทรงไว้ซึ่งความนุ่มนวล แต่แฝงแววพิศวง

หานเจินยิ้มเพียงเล็กน้อย ดวงเนตรขุ่นมัวด้วยวัยชรากลับฉายแววปรีชาชัดเจน “หม่อมฉันเห็นในนิมิตพะยะค่ะ รุ่งอรุณหลายวันก่อนมีแสงหนึ่งแทรกสวรรค์ วิ่งตรงมาจากทิศบูรพาสู่พระราชวัง แสงนั้นมีพลังอันผิดวิสัยมนุษย์

หานเจินยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “หม่อมฉันทราบว่าอีกสามวันฝ่าบาทจะพาองค์หญิงเสด็จมายังวัดเฟิ่งหลิงและจะไปพบหม่อมฉัน กระหม่อมเกรงว่าองค์หญิงจะเหนื่อยล้าโดยไม่จำเป็น จึงขอมาเข้าเฝ้าแทน”

ฮ่องเต้เฉียนหรงเงียบไปนาน สีพระพักตร์เคร่งขรึมก่อนจะผ่อนคลายลง

“ท่านหานเจิน ท่านคงรู้อะไรมากกว่าที่พวกเรารู้สินะ”

“หม่อมฉันไม่กล้ารู้เหนือฟ้า เพียงแต่บางสิ่งในตัวองค์หญิง ไม่ใช่สิ่งที่จะมองข้ามได้” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเบา ๆ อย่างมีนัย “หม่อมฉันเคยพบองค์หญิงมาแล้ว”

“พบมาก่อน?” ฮองเฮาตกพระทัย

หานเจินพยักหน้า ดึงผ้าไหมม้วนหนึ่งจากแขนเสื้อ เปิดออกเผยภาพวาดหมึกจีนแผ่วบาง ภาพนั้นคือองค์หญิงหลิงหลิงในชุดนอนเรียบง่าย ผมเผ้าสยาย ดวงตาหลับพริ้มอยู่บนตั่งผ้าไหม ล้อมรอบด้วยแสงเรืองรองราวเทพธิดา

“ในคืนหนึ่ง หม่อมฉันเดินทางมาเงียบ ๆ ด้วยแรงผลักดันจากดวงจิต ไม่รู้ตนเองว่ามาทำไม กระทั่งได้พบองค์หญิงที่กำลังหลับลึกอยู่ในตำหนัก เงารอบกายของนางไม่ใช่เพียงเงาของผู้หญิงผู้หนึ่ง หากเป็นเงาของดวงวิญญาณที่ถูกส่งมา”

บรรยากาศในห้องเงียบงัน จนได้ยินเสียงลมหายใจชัดเจน

“นางไม่ใช่แค่ฟื้นแต่นางกลับมา พร้อมบางสิ่งที่แม้สวรรค์ยังมิกล้าขัดขวาง”

ฮ่องเต้เฉียนหรงนิ่งเงียบ ฮองเฮาหลี่ ดวงพระเนตรวาววับด้วยความสับสนและห่วงใย “เจ้าว่าหลิงเอ๋อร์มิใช่คนเดิมแล้วเช่นนั้นนางเป็นผู้ใด?”

หานเจินยกมือขึ้นพนมช้า ๆ พลางหลับตา ราวกับทบทวนคำตอบจากจักรวาล “หม่อมฉันมิกล้ากล่าวว่านางมิใช่หลิงเอ๋อร์เพคะ แต่สิ่งที่อยู่ในกายนี้ กลับมิใช่จิตดวงเดียวกับองค์หญิงที่เคยอ่อนแอป่วยไข้ และหวาดกลัวเงาตนเอง”

เขาเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง “แต่จิตนั้นไม่ได้ร้าย ไม่ได้อัปมงคล ตรงกันข้ามกลับบริสุทธิ์และมีพลังแห่งเมตตาธรรมสูงส่งอย่างยิ่ง เหมือนมีดวงจิตหนึ่งจากแดนไกล ทะลุผ่านห้วงภพมา เพื่อยังภารกิจบางอย่างในวังหลวงแห่งนี้ให้ลุล่วง”

“ภารกิจ?” ฮ่องเต้ถามเสียงต่ำ ดวงเนตรขึงขัง

“หม่อมฉันยังไม่เห็นชัด” หานเจินส่ายหน้าเบา ๆ “แต่นิมิตที่หม่อมฉันได้รับในยามวิปัสสนา บ่งบอกว่าชะตาราชวงศ์จะสั่นคลอน และแสงเพียงหนึ่งเดียวที่จะรักษาแผ่นดินไว้ คือองค์หญิงหลิงหลิง”

ฮ่องเต้เฉียนหรงถอนพระทัยเฮือกใหญ่ ทรงทรุดพระวรกายลงบนบัลลังก์ทองคำอย่างครุ่นคิด “นางเพิ่งฟื้นกลับมาแข็งแรง ชาญฉลาด จู่ๆ ก็รักษาคนได้ พูดจาเด็ดขาดไม่เหมือนแต่ก่อน”

ฮองเฮาพึมพำ “นางช่างเหมือนเป็นคนละคน นัยน์ตาของนางมั่นคงเกินกว่าหญิงสาว”

“พะยะค่ะ” หานเจินพยักหน้า “หม่อมฉันขอทูลอีกสิ่ง แม้องค์หญิงหลิงหลิงจะเปลี่ยนไปแต่ดวงชะตาของนาง ยังคงผูกพันกับรัฐเว่ยอย่างลึกซึ้ง หนักแน่นกว่าใครในรั้ววังหลวงเสียอีก”

“นางเกิดมาเพื่อแผ่นดินนี้ ทว่ามิได้เติบโตเช่นคนในแผ่นดินนี้ นั่นแหละที่ทำให้นางแตกต่าง”

“ท่านต้องการให้เราทำสิ่งใด?” ฮ่องเต้เอ่ยถามเสียงเรียบ

หานเจินยกมือไหว้อีกครั้ง “หม่อมฉันขอเพียงพระองค์อย่าเร่งเร้าให้นางยึดติดกับบทบาทที่เคยเป็น นางจะเลือกเดินทางที่นางเห็นว่าสมควร หากพระองค์ไว้วางใจและเฝ้าสังเกตด้วยใจนิ่งสงบ จะได้เห็นแสงที่แท้ของหลิงหลิง”

“หม่อมฉันยังมีของอีกสิ่งมอบแด่พระองค์”

หานเจินหยิบซองผ้าไหมอีกผืนขึ้นมา เปิดออกเป็นผงสมุนไพรบางอย่าง สีทองอ่อนเรืองแสงจาง ๆ ราวกับมีชีวิต

“นี่คือ ‘หญ้าหวั่งหรู’ หายากยิ่งจากยอดเขาเหนือเมฆาหากวันใดองค์หญิงเจ็บไข้ อ่อนแรง หรือเกิดภยันตรายต่อจิตวิญญาณจงให้ดื่มยาที่มีสมุนไพรนี้ละลายไว้ จะคุ้มครองดวงจิตได้หนึ่งคืนหนึ่งวัน”

ฮองเฮารับไว้ด้วยสองมือ พลางก้มศีรษะเบา ๆ “ขอบใจท่านอาจารย์ยิ่งนัก ขอบใจที่เมตตาหลิงเอ๋อร์ของข้า”

หานเจินยิ้มเพียงเล็กน้อย ก่อนกล่าวส่งท้าย

“เด็กคนนี้ ถูกส่งมาเพื่อ ‘เปลี่ยน’ สิ่งที่มิอาจเปลี่ยนได้ ให้เปลี่ยน”

“ไปตามนางมา” ฮ่องเต้ตรัสขึ้น

ไม่นานนัก ร่างบอบบางขององค์หญิงในชุดสีชมพูอ่อนขลิบทองเดินเข้าสู่ตำหนัก ท่ามกลางสายตาและผู้เฒ่าผู้รู้แห่งยุทธภพ ดวงพักตร์ของนางสงบนิ่ง ทว่าดวงเนตรกลับเปี่ยมด้วยความเฉียบคมและมั่นใจ

“เสด็จพ่อเสด็จแม่ เรียกหาลูกหรือเพคะ?” เสียงของหลิงหลิงไม่เบาเกินไป ไม่แข็งกระด้าง หากแต่ทรงพลังพอดี

ฮ่องเต้เฉียนหรงทอดพระเนตรบุตรีอย่างลึกซึ้งก่อนจะเอ่ย “อาจารย์หานเจินมีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้าเกี่ยวกับตัวเจ้า และชะตาของแผ่นดิน”

หลิงหลิงปรายตาไปยังชายชราผู้เปี่ยมบารมีที่ยืนอยู่ด้านข้าง เขายิ้มให้เพียงเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น แม้นนุ่มนวล หากทุกคำกลับเสมือนคลื่นเสียงสั่นสะเทือนใต้ผืนฟ้า

“ยามใดที่ดวงจิตต่างภพทะลุข้ามฟ้า มักมิได้มาผู้เดียว”

หลิงหลิงนิ่ง ราวกับถูกกระแสลมพัดแผ่วแต่แทรกลึกสู่หัวใจ

“หม่อมฉันใคร่จะกราบทูลให้ทราบว่า อีกไม่นานจะมีผู้หนึ่งเดินทางมาถึงรัฐเว่ย”

“ผู้ใด?” ฮ่องเต้ถามทันที พระขนงขมวดเข้าหากัน

หานเจินหันไปมองหลิงหลิงโดยตรง ดวงตาของเขาทอแสงลึกลับ “เป็นบุรุษ ผู้ที่มีดวงชะตาแห่งจักรพรรดิ หากมิใช่ศัตรูของรัฐเว่ย ก็ต้องเป็นผู้ครองร่วมแผ่นดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับองค์หญิง”

หลิงหลิงหัวใจเต้นแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ ความเย็นวาบแล่นผ่านต้นคอราวกับวิญญาณในอดีตกำลังกระซิบ

“เขามาจากรัฐฉิน” หานเจินพูดต่อ “เป็นรัชทายาทผู้มีพลังกล้าหาญ โอบเอื้อผู้คนแต่ดวงชะตาของเขามิได้เชื่อมโยงกับรัฐฉินเพียงอย่างเดียว หากแต่ผูกไว้กับ เจ้า”

“ข้า?” หลิงหลิงเอ่ยเสียงเบา ดวงตาสั่นระริก

หานเจินพยักหน้าช้า ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยปริศนา “เขาคือผู้ที่ตามเจ้าข้ามภพมา เจ้ามิได้อยู่เดียวดายแต่มีเงาของอดีตเดินทางเคียงเจ้ามาด้วย”

หลิงหลิงรู้สึกเหมือนหัวใจถูกใครบางคนบีบรัด ภาพบางภาพพลันปรากฏขึ้นในห้วงนึก สียงแตรรถ ชายคนหนึ่งในชุดสูทกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ มือที่เอื้อมคว้ามือเธอไว้ก่อนความมืดมิดจะกลืนกิน

”อิฐ?” เธอพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

หานเจินยิ้มอย่างรู้ทัน “หม่อมฉันไม่ทราบว่าเขาคือผู้ใดในภพก่อนแต่ในชะตานี้ เขาคือรัชทายาทแห่งรัฐฉิน ผู้จะมาถึงดินแดนเว่ยในไม่ช้า ด้วยเหตุผลที่ยังลี้ลับ...”

“แผ่นดินจะสั่นสะเทือน แต่การมาของเขา มิใช่เพื่อศึกสงคราม หากเพื่อทดสอบหัวใจขององค์หญิง และทางเลือกของแผ่นดินนี้”

ฮ่องเต้ขมวดพระขนงแน่นกว่าเดิม “หมายความว่า เราจะมีว่าที่ลูกเขยเป็นรัชทายาทของรัฐฉินจริงๆหรือ!?”

ฮองเฮาหลี่ถึงกับอ้าปากค้าง สีพระพักตร์แปรเปลี่ยนวูบไหว “แต่รัฐฉินเป็นอริราชศัตรูมิใช่หรือ? จะไว้ใจได้อย่างไร ยิ่งตอนนี้พวกฉินกำลังรบเพื่อรวมแผ่นดิน?”

หานเจินยืนนิ่ง สีหน้าสงบนิ่ง “หม่อมฉันบอกได้เพียงว่า...แม้ชาติกำเนิดของเขาจะเป็นเช่นไร แต่ดวงจิตที่อยู่ในเรือนร่างนั้น มิใช่ของโลกนี้ทั้งหมดแต่แรกเช่นเดียวกับองค์หญิงเขาจึงไม่ใช่ศัตรูในความหมายเดิม”

หลิงหลิงกัดริมฝีปากแน่น หัวใจร้อนรุ่มปนหวั่นไหว “อิฐตามข้ามาจริง ๆ หรือ”

“แต่เขาจะจำข้าได้หรือไม่ หรือเขาจะเปลี่ยนไปดั่ งข้าที่ไม่เหมือนคนเดิมอีก?”

หานเจินคล้ายจะฟังความคิดนั้นได้ทั้งหมด เขายิ้มเพียงน้อย “เจ้าทั้งสองกส่งมา เพื่อเติมเต็มกันและกันหรือทำลายกันและกัน ก็ขึ้นอยู่กับใจ”

“และเมื่อวันนั้นมาถึง...เจ้าจะต้องเลือก”

เสียงลมหายใจของหลิงหลิงหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจเธอเต้นรัวจนแทบหลุดจากอก

อิฐ...ชายหนุ่มที่เธอทั้งรัก ทั้งเจ็บใจ และหนีจากในวันสุดท้ายของชีวิตเดิม...กำลังจะกลับมา

ในร่างใหม่พร้อมตำแหน่งรัชทายาทแห่งรัฐศัตรู

เมื่อหานเจินกล่าวจบ ทุกถ้อยคำยังคงดังก้องอยู่ในใจของทุกผู้คนในท้องพระโรง

เขาค้อมกายอีกครั้งอย่างสำรวม “หม่อมฉัน...ขอถวายบังคมลากลับพะยะค่ะ เรื่องที่ควรถูกเปิดเผย หม่อมฉันกล่าวหมดแล้ว ส่วนทางเลือกเบื้องหน้าจะเป็นเช่นไร...ย่อมขึ้นอยู่กับผู้มีชะตาเกี่ยวพันโดยแท้”

“ขอทรงประทานอภัยที่หม่อมฉันมาโดยไม่บอกกล่าว และลาล่วงหน้าเช่นนี้”

ฮ่องเต้เฉียนหรงยังทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“เดินทางปลอดภัย หานเจิน”

“ท่านอาจารย์อย่าเพิ่งไป” หลิงหลิงรีบเอ่ยออกไป

“ท่านคือบุรุษคนเดียวกันกับที่วาดภาพให้ข้าใช่หรือไม่”

“ถูกต้อง ฮาฮ่าฮ่า”

หลังจากจบสนทนาอาจารย์หานเจินก็ได้จากไป

“อิฐ…”

เสียงหลิงหลิงเอ่ยออกมาแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน ราวเสียงลมหายใจสุดท้ายของใครบางคนที่จากไปแสนนาน

ร่างของเธอสั่นเล็กน้อย ก่อนจะทรุดลงกลางท้องพระโรงทันทีราวกับดวงใจรับไม่ไหว

“หลิงหลิง!”

“ลูก!”

ฮ่องเต้เฉียนหรงกับฮองเฮาหลี่ร้องออกมาพร้อมกัน พระบาทรีบก้าวลงจากบัลลังก์มาทั้งสองพระองค์ ประคองร่างของบุตรีคนเดียวที่แน่นิ่งทรุดลงกับพื้น

ดวงตากลมโตของหลิงหลิงเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตา ราวกับเขื่อนที่กั้นอารมณ์ถูกพังทะลาย

“ทำไมเขาต้องตามมาด้วย” เสียงของเธอสั่นพร่า แทบจะไม่สามารถควบคุมได้

“ข้า ข้าหนีมาแล้วนี่” น้ำตาเม็ดโตหลั่งรินไม่ขาดสาย “ทำไมเขายังงตามมาอีก”

พระหัตถ์ของฮองเฮาหลี่โอบกอดลูกสาวไว้แน่น พระเนตรแดงก่ำอย่างอดกลั้น “ไม่เป็นไรลูก เจ้ายังมีพ่อแม่อยู่ตรงนี้ไม่ต้องกลัว”

ฮ่องเต้เฉียนหรงกุมมือของหลิงหลิงไว้แน่น “ต่อให้เขาจะมา ข้าาก็จะไม่ให้ผู้ใดทำร้ายเจ้าเด็ดขาด!”

แต่คำปลอบโยนนั้นกลับไม่อาจกลบคลื่นความหวั่นไหวในใจหญิงสาว เพราะเธอรู้...

อิฐมิใช่คนอื่น มิใช่เพียงแค่ใครสักคนในอดีตแต่เขาคือแผลลึกที่ยังไม่เคยสมานดี

และหากเขาจำเธอได้—เธอก็ไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร

หากเขาจำเธอไม่ได้ ก็ไม่รู้ว่าหัวใจจะแตกสลายมากเพียงใด

เสียงสะอื้นยังคงดังแผ่วในอ้อมแขนของสองพระบิดามารดาและข้างนอก ท้องฟ้าเว่ยกลับเปลี่ยนเป็นหม่นมัว ลมเหนือเริ่มพัดแรง...ราวกับฟ้ากำลังล่วงรู้ว่า—สายลมจากรัฐฉิน...กำลังพัดมาถึง