เผาให้หมด

"ตรงนั้แหละ"  

ซูเหยาแบ่งน้ำมันให้จ้าวจ้าวไปเททิ้งไว้อีกฝั่ง นางดึงคอเสื้อปิดจมูกไว้แล้วราดน้ำเดินวนรอบ ๆ ที่พัก ไม้ขีดไฟเฉียดสีกับกระดาษเชื้อไฟ ลุกพรวด เปล่งประกายแสงสีส้มสะท้อนดวงตา ซูเหยา 

นางส่งสัญญานให้จ้าวจ้าว

 ไฟก็เริ่มลุกลามก่อตัวอย่างรวดเร็ว ซูเหยายืนจ้องมองสักพักก่อนจะเดินหันหลังจากไปด้วยความสะใจ เมื่อนางไปถึงที่พักนางรีบเอาของมีค่าที่อยู่ในถุง ไปซ่อนไว้ในที่ลับ

 เสร็จแล้ว ชูเหยาก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กลับมาเป็นดังเดิม นางทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอื้อมไปหยิบใบพัดตัวโปรดแล้วมานั่งที่ใต้ต้นไม้พร้อมเก้าอี้โยกอย่างสบายใจ 

อีกไม่กี่นาทีผู้คนก็เริ่มแตกตื่นส่งเสียงเรียกกันระงม

 "ไฟไหม้...รีบดับไฟเร็วเข้า"

  ควันหนาลอยขึ้นฟ้าดำมืดจนไม่เห็นที่พักสาวใช้ เหล่าบ่าวใช้อายุมากแล้ว ก็ได้แต่ยืนดูตาปริบ ๆ แค่จะวิ่งไปตักน้ำก็ปวดขาแล้วกว่าจะวิ่งกลับมาได้ไม่ตายเลยรึ 

"ไป..ไปดูผลงงาน"  ชูเหยาชวนจ้าวจ้าวไปที่เกิดเหตุ

ก่อนจะก้าวออกชูเหยาทำทีตกใจต่อหน้าสาวรับใชที่กำลังวิ่งที่ยังที่เกิดเหตุ ซูเหยารีบวิ่งไปขวางสาวใช้แล้วถามว่า 

"เกิดอะไรขึ้น" 

"คุณหนูตอนนี้ไฟไหม้ที่พักของสาวใช้ประจำตัวคุณหนูเฟิ่งจูเจ้าคะ" 

ซูเหยายกมือทาบอกแววจตาบ่งบอกถึงความตื่นตระหนก

"งันเจ้ารีบไปเถิด"  สาวใช้ก้มคำนับรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นซูเหยาก็เผยใบหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆใต้ใบพัด

ที่พักสาวใช้ที่ถูกไฟไหม้ก็ลือกันไปถึงคุณเฟิ่งจูอย่างรวดเร็ว 

ในเพลานี้เฟิ่งจูกำลังเล่นหมากรุกอยู่ที่ศาลาพร้อมกับผลไม้อาหารหวานคาวและสาวรับใช้ข้างกายคนสนิท 

"ข้าชนะอีกแล้ว"  

"คุณหนู..เกิดเรื่องแล้วเจ้าคะ"  เฟิ่งจูถอนหายใจชักสีหน้าที่สาวใชมาขัดจังหวะ

"มีเรื่องอะไร"  นางตอบเสียงเรียบ

" ไฟไหม้ที่พักของสาวใช้ไม่เหลืออะไรเลยเจ้าคะ" 

" ห๊ะ..จริงรึ"

 เฟิ่งจูหมากรุกกระแทกโต๊ะหันไปหาสาวใช้ว่ามันจริงหรือ เฟิ่งจูไม่อยากรอคำตอบจึงพาสาวใช้ไปดูด้วยตัวเองให้เห็นกับตา

นางเดินทางมาถึงที่พักสาวใช้คนสนิทก็ถึงกับตาโตพูดไม่ออกไม่เหลืออะไรจริงๆมีแต่เศษเถ้าถ่านที่กำลังมอดไหม้ เหล่าสาวใช้คนอื่นพากันซุบซิบนินทาไปต่างๆนานาว่านี่อาจจะเป็นเวรกรรมที่ทำไว้กับคุณหนู ซูเหยา 

เรื่องนี้เฟิ่งจู ได้ยินแว่ว ๆ ก็ตวาดใส่สาวใช้ให้หุบปากเสีย มิเช่นนั้นก็จะขายพวกเจ้าไปที่ซ่องให้หมด

พวกนางได้ยินก็เงียบปากก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตา ได้แต่ยืนนิ่งเป็นท่อนไม้แข็ง

ในขณะนั้นซูเหยาก็รีบเร่งฝีเท้าปรากฏต่อหน้าคุณหนูเพิ่งจู ทำทีมีท่าทางที่ตกใจไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น นั่งถอนหายใจแล้วพูดพลาง ๆ ว่า

"ไฟไหม้ที่พักผู้ใดผู้นั้นบาปหนายิ่งนัก"

 นางพูดจบนางก็ได้แต่ส่ายหน้า ไปมา พร้อมใบพัดโบกสะบัดปัดควันไฟออกไป

เฟิ่งจูยืนมองซูเหยา ในใจอยากจะเดินเข้ามาหา เพราะท่าทางเมื่อครู่ของนางขัดตาขัดใจยิ่งนัก แต่เห็นสาวใช้ที่อยู่รอบ ๆ จึงได้แต่เงียบไว้ก่อนไม่เช่นนั้นหากข่าวแพร่งพรายออกไปว่าลูกกับอนุอย่างนางกลั่นแกล้งคงจะทำให้ท่านพ่อนั้นเสียหน้า

"เสียใจด้วยนะน้องสาว" 

ในขณะนั้นซูเหยาก็พูดขึ้นมา ด้วยท่าทางและคำพูดสวนกันเป็นอย่างมาก เฟิ่งจูที่กำลังหันหลังก็หันหน้ากลับมาอีกครั้ง

"หึ..ดูเหมือนพี่สาวจะไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ครั้งนี้นะเจ้าค่ะ"  

 นางปรายตามองซูเหยามองไปที่ปลายเท้าในขณะที่สนทนาและสายตาของนางไม่สบตาตรง ๆ แต่ใช้หางตาเหลือบมอง

"แน่นอนอยู่แล้วข้าย่อมไม่เดือดร้อนเพราะไม่ใช่ที่พักของข้า ส่วนสาวใช้คนอื่น ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเพราะไม่ใช่ที่พักของพวกนางแต่ที่นางมายืนดูเพราะเกิดเหตุไฟไหม้

 อยากจะช่วยเหลือแต่ก็ไม่ทันพวกนางแค่มีจิตสำนึก จะให้มีจิตใจต่ำช้าได้อย่างไรเล่า"  

สิ้นสุดประโยคซูเหยาก็ชักสีหน้าเดินหมุนตัวหันหลังกลับไปที่พักของตนเองปล่อยให้เฟิ่งจูระเบิดอารมณ์อยู่ภายในหัวจนสีหน้าขาวซีดเผือก

"คุณหนู ดูจากสายตาแล้ว คุณหนูเพิ่งจูโมโหมากเจ้าคะ"

จ้าวจ้าวเดินตามหลังพลางเอ่ยไปในขณะเดิน

"ดี..ข้าชอบที่นางนั้นบ้าเหมือนหมาป่า" 

"ฮ่า...ๆ" 

ในขณะที่เดินอยู่เสียงท้องร้องโครงครางก็ดังขึ้น ก็นึกขึ้นได้ว่า งั้นออกไปตลาดนำของมีค่าไปขายแล้วหาอาหารอร่อยๆ กินน่าจะดีกว่า

"เจ้าไปตลาดกับข้า ข้าจะเลี้ยงเจ้าให้พุงกางไปเลย"

" พุงกางคืออะไรเจ้าคะ" จ้าวจ้าวขมวดคิ้ว

" ก็แปลว่ากินจนอิ่มแล้วนอนหลับ" 

"เป็นเช่นนี้นี่เองหรือเจ้าคะ" 

จ้าวจ้าวพยักหน้าตามน้ำซูเหยา แม้จะไม่เข้าใจเป็นบางคำ 

ซูเหยานำของมีค่าทั้งหมดใส่ถุงผ้าเก่า เพื่อไม่ให้เป็นเป้าหมายสายตาของพวกโจรปล้น แต่เมื่อนางกำลังจะก้าวขาออกจากประตูใหญ่ นางก็เพิ่งนึกได้ว่าต้องมีรถม้าหากไม่มีรถมาจะไปเช่นไรเล่า  

"...บ่าวใช้ที่นี่เคยออกไปส่งข้านอกตลาดหรือไม่" ซูเหยาถามสาวใช้

" คุณหนูเจ้าคะคุณหนูลืมแล้วหรือว่าบ่าวใช้ไม่มีใครไปส่งคุณหนูสักคนเดียวหากอยากออกไปต้องเดินไปนะเจ้าคะ" 

ซูเหยาได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับหันขวับ ไม่คิดว่าเจ้าของร่างเดิมจะรันทดเช่นนี้...

"ไม่เป็นไรข้าขี่ม้าเป็น" 

จ้าวจ้าวเงยหน้ามองซูเหยา พร้อมกับสีหน้าที่คุนคิดในใจ

"เจ้าเป็นอะไรหรือทำไมทำสีหน้าเช่นนั้น" ซูเหยาถาม

" ข้าแค่สงสัยว่าคุณหนูขี่ม้าไม่เป็นมาแต่ไหนแต่ไรเหตุใดวันนี้ถึงจะขี่ม้าไปเองเจ้าคะ"