مشاركة

ตอนที่ 10 ราตรีกาลอันตราย (2)  

last update تاريخ النشر: 2025-12-12 00:02:17

ตอนที่

10

ราตรีกาลอันตราย (2)

      นักเลงเสี่ยวซ่านกำลังก้มดูรองเท้าที่เปื้อนขี้หมาอย่างรังเกียจ ขณะที่ไอ้หู่กำลังจะเริ่มปฏิบัติการงัดประตู

       ฉัวะ!!!

       เงามืดที่ว่องไวดุจสายฟ้าก็พุ่งลงมา จงซิ่นเคลื่อนไหวราวกับนักล่าผู้สง่างาม คราวนี้เขาใช้เทคนิคที่เน้นความเฉียบขาดเพื่อปิดปากพวกมันทันที

       ตูม!!! จงซิ่นใช้สันมือที่แข็งแกร่ง กระแทกเข้ามาที่จุดรวมเส้นประสามบริเวณคอของนักเลงไอ้หู่ที่กำลังยื่นมือไปเกาคอตัวเองอย่างแม่นยำ ร่างของมันล้มพับลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

       จงซิ่นหมุนตัวอย่างรวดเร็ว นักเลงเสี่ยวซ่านกำลังจะร้องโวยวายด้วยความตกใจ

       “แกเป็นใครวะ”

       ผัวะ!!! จงซิ่นใช้ฝ่ามือกระแทกที่กระพุ้งแก้มของมันอย่างรุนแรงแต่รวดเร็ว ทำให้เสี่ยวซ่านลิ้นพันกันและไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ จากนั้นจึงใช้เท้าเกี่ยวขาให้ล้มลง โดยจงใจให้เท้าเปื้อนขี้หมาเหยียบใบหน้าของไอ้หู่ที่สลบไปแล้ว ก่อนจะใช้ฝ่ามือกระแทกที่ท้ายทอย มันไม่ได้ตั้งตัว ก็แน่นิ่งไปในทันที

         ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

       จงซิ่นจัดการมัดร่างนักเลงทั้งสองไว้กับลำต้นหลิวอย่างรวดเร็วโดยใช้เชือกมัดอย่างแน่นหนา เขาทิ้งจดหมายเตือนที่เขียนสั้นๆ

       “พวกโจรขี้หมา” จงซิ่นพับจดหมายเตือนที่มีข้อความสั้นๆ ว่า “พวกโจรขี้หมา” อย่างเรียบร้อย แล้ววางมันไว้บนหน้าอกของไอ้หู่ที่กำลังสลบและมีรอยรองเท้าเปื้อนขี้หมาประทับอยู่บนแก้มอย่างชัดเจน เขายืนมองผลงานตัวเองเพียงครู่

       “ท่านอ๋องสั่งให้เงียบเชียบและรวดเร็ว แต่ไมได้ห้ามเรื่องการมอบบทเรียนที่น่าจดจำและน่าอับอาย” จงซิ่นคิดอย่างพึงพอใจ

       เขาตรวจสอบชีพจรของนักเลงทั้งสองอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าพวกมันจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำอันเลวร้ายที่สุดในชีวิต และความเจ็บปวดที่น่าจะทำให้พวกมันเข็ดหลาบไปอีกนาน

       จงซิ่นกลับไปยืนอยู่ข้างมู่ฉางเฟิงอีกครั้ง สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับเป็นพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง

       “เรียบร้อยพ่ะย่ะค่ะ” จงซิ่นรายงาน

       “พวกมันสลบไปพร้อมกับขี้หมาที่หน้าพ่ะย่ะค่ะ”

       มู่ฉางเฟิงมองผ่านความมืดไปยังร่างที่ถูกมัดของพวกนักเลง เขาพยักหน้าเล็กน้อย แต่มีรอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก

       “ดีมากจงซิ่น ข้าคิดว่าบทเรียนนี้คงจะทำให้พวกมันไม่กล้ารับงานชั่วๆ นี้อีก แล้วค่อยให้ทหารมาจับตัวพวกมันไปลงโทษด้วย”

       “รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” จงซิ่นพูดแล้วก็รีบทำตามคำสั่งทันที

       ส่วนมู่ฉางเฟิงเดินไปแอบมองในกระท่อมของหลินหว่านเอ๋อร์ เขาไม่คิดว่าสตรีม่ายผู้นี้จะทำให้เขาสนใจและอยากร้จักได้มากขนาดนี้ กระท่อมที่เก่าและผุพังแต่ภายในกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่น

       แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของผนังส่องกระทบใบหน้าของหลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังนอนกอดลูกๆ ใบหน้าของนางยามหลับใหลนั้นดูสงบและอ่อนโยน ต่างจากสีหน้าเด็ดขาดที่นางแสดงออกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากหรือญาติชั่ว

       มู่ฉางเฟิงจ้องมองรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของนาง ซึ่งอาจเป็นเพราะความอิ่มเอมใจจากอาหารอร่อยที่ทำเอง หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกปลอดภัยที่ได้อยู่กับลูกๆ

       “นางช่างกล้าหาญและงดงามอย่างแท้จริง” ท่านอ๋องรูปงามคิดขึ้นมาในใจ ความงดงามที่เขาเห็นไม่ใช่รูปโฉมภายนอก แต่เป็นความแข็งแกร่งของจิตใจที่ส่องประกายออกมาแม้แต่ยามยากลำบากที่สุด นางก็ไม่หวาดหวั่น

       “เหตุใดบุรุษผู้นั้นถึงได้ปล่อยนางไว้กับลูกเพียงลำบากอย่างนี้” มู่ฉางเฟิงยังคงครุ่นคิดเรื่องของนางอยู่อย่างนั้น

       เขาเห็นอาเป่าลูกชายคนโตนอนกอดแขนแม่ไว้แน่นและอาเหมยลูกสาวตัวน้อยนอนซบอยู่บนหน้าอกของนางอย่างไว้ใจ ความผูกพันของสามแม่ลูกนี้ทำให้หัวใจของมู่ฉางเฟิงอ่อนลงอย่างประหลาด

       มู่ฉางเฟิงยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ราวกับต้องการเก็บภาพความสงบสุขนั้นไว้ในความทรงจำ แม้เขนาจะเป็นท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจแห่งแคว้น แต่ช่วงเวลาอันเงียบสงบนี้กลับมีค่ามากกว่าความมั่งคั่งใดๆ ในโลก

       “ข้าจะคอยดูแลเจ้าจนกว่าเจ้าจะปลอดภัยหลินหว่านเอ๋อร์ ข้าจะไม่อยู่เฉยให้ใครหน้าไหนมาทำลายความสุขของเจ้าได้อีก”     

       มู่ฉางเฟิงหมุนตัวเดินออกไปในความมืดเพื่อกลับไปที่บ้านพักลับๆ ของเขา เขาหวังว่าคืนนี้จะไม่มีใครมารบกวนนางกับลูกอีก

       แม้ว่ามู่ฉางเฟิงจะรู้สึกว่าจะไม่มีใครมาทำร้ายนางได้ แต่เขาก็ยังคงกังวลจนให้จงซิ่นไปตามทหารมาคอยเฝ้ากระท่อมของนางทั้งคืน

       จงซิ่นไม่เคยเห็นเจ้านายของเขามีอาการห่วงสตรีนางไหนเท่ากับสตรีนางนี้มาก่อน ทำให้ที่กระท่อมมีทหารสองนายมาคอยเฝ้ายามให้กับหลินหว่านเอ๋อร์ เป็นเช่นนั้นมู่ฉางเฟิงถึงนอนหลับไปอย่างสบายใจ

      

      

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 147 กั๋วฟูเหรินแห่งหุบเขา (ตอนจบ)

    ตอนที่147กั๋วฟูเหรินแห่งหุบเขา (ตอนจบ)หลังพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพผ่านพ้นไป ความเงียบงันปกคลุมวังหลวงทว่าภาระหน้าที่ยังคงดำเนินต่อ ฮ่องเต้มู่หยางทรงเรียกเสี่ยวชุ่ย เข้าพบเป็นการส่วนตัวเพื่อมอบสิ่งสำคัญที่มู่ฉางเฟิงทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นลม มันคือตราตั้งหยกขาวสลักลายดอกเหมยและพยัคฆ์ ซึ่งเป็นตำแหน่งลับที่ถูกตั้งขึ้นเป็นพิเศษ"เสร็จพ่อทรงฝากฝังไว้ ให้แต่งตั้งเจ้าเป็นกั๋วฟูเหรินแห่งหุบเขาอัสดง" ฮ่องเต้มู่หยางตรัสด้วยสุรเสียงสุนทร"หน้าที่ของเจ้าคือเป็นหูเป็นตา และเป็นสายใยเชื่อมต่อระหว่างข้ากับอาเหมย ตรานี้มีอำนาจสั่งการทหารท้องถิ่นได้หากหุบเขาอัสดงมีภัย นี่คือเกราะคุ้มกันสุดท้ายที่เสด็จพ่อมอบให้ลูกสาวที่เขารักที่สุด" เสี่ยวชุ่ยคุกเข่ารับตราตั้งด้วยความตื้นตัน นางสัญญาต่อหน้าพระบรมฉายาลักษณ์ว่าจะปกป้องความสงบสุขของอาเหมยและเซียวจวินด้วยชีวิตหนึ่งปีผ่านไปในช่วงที่ดอกเหมยป่าบานสะพรั่งทั่วหุบเขาอัสดง อาเหมยและเซียวจวิน ได้จัดงานแต่งงานเล็กๆ ขึ้นหน้ากระท่อมใหม่ที่สร้างเสร็จสมบูรณ์ แขกเหรื่อมีเพียง ฟูเฉินและครอบครัวของ เสี่ยวชุ่ยกับจงซิ่น ที่ลอบเดินทางมาในชุดชาวบ้านธรรมดาพิธีการเป็นไปอย่างเรีย

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 146 จดหมายลับจากวังหลวง  

    ตอนที่ 146 จดหมายลับจากวังหลวง ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ขับข่อมหุบเขาอัสดงในยามค่ำคืน แสงตะเกียงดวงเล็กในกระท่อมใหม่ยังคงส่องสว่าง เซียวจวินที่กำลังพักฟื้นจากบาดแผลการต่อสู้ นั่งขัดมีดพรานอยู่ข้างเตาไฟ โดยมีอาเหมยคอยเคี่ยวน้ำแกงสมุนไพรอยู่ใกล้ๆ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของม้าสองตัวที่ควบตะบึงมาอย่างเร่งร้อนทำให้เซียวจวินขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาตญาณระวังภัย "พี่เซียวนั่นเสียงม้าของทางการนี่เจ้าคะ" อาเหมยเอ่ยด้วยความกังวล ทว่าเมื่อเงาร่างของบุรุษและสตรีคู่หนึ่งปรากฏขึ้นใต้แสงจันทร์ ทั้งคู่กลับต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เพราะผู้ที่มาถึงคือองครักษ์จงซิ่น และ เสี่ยวชุ่ยในชุดรัดกุมสำหรับเดินทางไกล ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความวิตกกังวล "มีเรื่องด่วนอะไรหรือท่านจงซิ่นพี่เสี่ยวชุ่ย" อาเหมยรีบเข้าไปต้อนรับ เสี่ยวชุ่ยไม่ได้กล่าวคำทักทายอย่างทุกที แต่นางกลับคุกเข่าลงพร้อมยื่นจดหมายลับประทับตรามังกรให้ "องค์หญิงเอ๊ย แม่นางอาเหมยเจ้าคะ ฮ่องเต้อาเป่าและไทเฮาทรงมีรับสั่งด่วน พระเจ้าหลวงมู่ฉางเฟิงทรงล้มป่วยหนักด้วยพระโรคชราและพ่ายแพ้ต่อความบอบช้ำในอดีต บัดนี้พระอาการทรุดหนักจนหมอหลวงจนปัญญ

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 145 เลือดพรานปกป้องดอกฟ้า

    ตอนที่145เลือดพรานปกป้องดอกฟ้าท่ามกลางความเงียบสงบของหุบเขาอัสดงที่อาเหมยและเซียวจวินกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างมีความสุข ข่าวการสละฐานันดรขององค์หญิงผู้เป็นดวงใจของราชวงศ์มู่กลับรั่วไหลไปถึงหูของแม่ทัพอู๋สายลับมือหนึ่งจากแคว้นศัตรูที่จ้องทำลายแคว้นของฮ่องเต้อาเป่ามานาน"องค์หญิงอาเหมยอยู่ในป่าไร้ทหารคุ้มกันรึ? นี่คือโอกาสทองที่จะลักพาตัวนางมาเป็นตัวประกันเพื่อบีบให้อาเป่ายอมยกเมืองชายแดนให้เรา" อู๋แค่นยิ้มอำมหิตก่อนจะสั่งการกลุ่มนักฆ่าเดนตายสิบคนลอบเข้าป่าในยามวิกาลในเช้าวันนั้น อาเหมยกำลังเก็บสมุนไพรอยู่ท้ายสวนโดยมีฟูเฉินคอยช่วยอยู่ไม่ไกล นางสังเกตเห็นนกป่าพากันบินแตกตื่นออกจากพุ่มไม้หนา"ฟูเฉินเจ้ารู้สึกไหมว่าป่าวันนี้มันเงียบผิดปกติ" อาเหมยเอ่ยด้วยสัญชาตญาณที่เริ่มเฉียบคมขึ้น ทันใดนั้น ลูกธนูอาบยาพิษพุ่งแหวกอากาศมาหมายจะปักที่ลำคอของนาง"องค์หญิงระวัง" ฟูเฉินพุ่งตัวเข้าผลักอาเหมยจนล้มลง ลูกธนูถากแขนเขาไปเพียงนิดเดียว กลุ่มชายชุดดำกระโดดลงมาจากต้นไม้ล้อมรอบคนทั้งสองไว้ แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและความโลภก่อนที่กลุ่มนักฆ่าจะเข้าถึงตัวอาเหมย เสียงคำรามดุจพยัคฆ์ร้า

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 144 กลับสู่กระท่อมป่า

    ตอนที่144กลับสู่กระท่อมป่าการเดินทางรอนแรมจากวังหลวงสิ้นสุดลงเมื่อฝีเท้าของคนทั้งสี่เหยียบลงบนผืนหญ้าที่ชุ่มด้วยน้ำค้างยามเช้าของหุบเขาอัสดงกลิ่นอายของดินชื้นและกลิ่นหอมจางๆ ของสนภูเขาที่ลอยมากับสายหมอก ทำให้อาเหมยสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่นางรู้สึกว่าอากาศช่างบริสุทธิ์และไร้ซึ่งกลิ่นอายของแผนร้าย"ถึงบ้านเราแล้วนะเหมยเอ๋อร์" เซียวจวินเอ่ยพลางวางย่ามลงบนพื้นดินข้างซากกระท่อมหลังเก่าที่เคยถูกทหารเผาทำลายไป เหลือเพียงเสาไม้ดำเป็นตอและเถาวัลย์ป่าที่เริ่มเข้าปกคลุมทว่าแววตาของเขาไม่ได้มีความเศร้าโศก แต่กลับเต็มไปด้วยไฟแห่งการเริ่มต้นใหม่อาเหมยซึ่งบัดนี้สวมชุดผ้าป่านสีหม่นรัดกุมมองไปรอบๆ นางไม่ได้มองเห็นซากปรักหักพัง แต่กลับมองเห็นพื้นที่กว้างขวางที่จะกลายเป็นสวนสมุนไพรและเตาไฟขนาดยักษ์"พี่เซียวเจ้าคะ แม้ที่นี่จะไม่มีหลังคาแก้วหรือกำแพงหินอ่อน แต่มันคือแผ่นดินที่เป็นของเราจริงๆ ข้าจะช่วยท่านถางหญ้าและเตรียมดินเอง" ฟูเฉินขะมักเขม้นช่วยจัดวางข้าวของที่เหลืออยู่"ท่านพี่เซียว ท่านเริ่มลงมือสร้างเรือนเถิด เรื่องอาหารและการจัดเตรียมพื้นที่ฝั่งนี้ ข้าจะจัดการเองขอ

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 143 คำสัตย์สาบานใต้แสงจันทร์

    ตอนที่143คำสัตย์สาบานใต้แสงจันทร์แสงจันทร์คืนเพ็ญสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าท้องพระโรงหลวง ประหนึ่งสรวงสวรรค์กำลังร่วมเป็นพยานในเหตุการณ์ที่จะถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์อาเหมยในชุดองค์หญิงเต็มยศสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายหงส์ทองที่สะท้อนแสงนวลตา ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าพระเจ้าหลวงมู่ฉางเฟิง บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านชายหลังคานางค่อยๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาเล็กน้อยขึ้นถอดมงกุฎหงส์ทองคำที่หนักอึ้งประดุจกรงขังอันล้ำค่าออกช้าๆ ก่อนจะวางมันลงบนพานทองคำที่ขันทีประคองไว้ด้วยความเคารพ"มงกุฎนี้คือเกียรติยศที่เสด็จพ่อประทานให้ แต่วันนี้ลูกขอคืนกลับสู่ราชสำนัก เพื่อไปใช้ชีวิตที่เป็นเพียงอาเหมยหญิงชาวบ้านที่เคียงข้างชายที่ลูกรักเพคะ" เสียงของอาเหมยกังวานทว่ามั่นคงประดุจเหล็กกล้ามู่ฉางเฟิงทอดพระเนตรลูกสาวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความโกรธแค้นมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความนับถือในหัวใจที่เด็ดเดี่ยวของนางที่กล้าสละทุกอย่างเพื่อความสัตย์จริงไทเฮาประทับยืนอยู่ข้างบัลลังก์ พระหัตถ์ของพระนางสั่นระริกขณะทอดพระเนตรลูกสาวที่กำลังจะเดินจากไปสู่ป่าลึก พระนางก้าวลงจากแท่นประทับแล้วโ

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 142 รสพิษที่สยบด้วยสัจจะ

    ตอนที่142รสพิษที่สยบด้วยสัจจะบรรยากาศภายในท้องพระโรงยามเช้านี้หนักอึ้งยิ่งกว่าวันใด แสงแดดที่สาดส่องลงมาดูหม่นหมองประหนึ่งรับรู้ถึงกลิ่นคาวของความแค้นเซียวจวินถูกคุมตัวให้คุกเข่าอยู่กลางโถงอีกครั้งเคียงข้างกับ อาเหมยและฟูเฉิน โดยมีทหารองครักษ์นับสิบล้อมกรอบไว้ด้วยหอกปลายแหลม บนบัลลังก์มังกรพระเจ้าหลวงมู่ฉางเฟิงประทับนั่งด้วยพระพักตร์ที่เคร่งขรึมจนน่าใจหาย สายตาของพระองค์จ้องมองไปยังชามน้ำแกงเจ้าปัญหาที่วางอยู่บนโต๊ะหินอ่อนเบื้องหน้า"เซียวจวินข้าให้โอกาสเจ้าพิสูจน์ความภักดี แต่กลับมีพิษร้ายแรงปรากฏในอาหารที่เจ้าถวาย" มู่ฉางเฟิงตรัสด้วยสุรเสียงเย็นเฉียบ"หากวันนี้เจ้ามิอาจชี้แจงได้ ชะตาของพวกเจ้าทั้งสามคงต้องสิ้นสุดลงที่ลานประหารก่อนตะวันตกดิน"เชฟหลวงหยางยืนยิ้มเยาะอยู่ในกลุ่มกุ๊กหลวง แววตาของเขามีประกายแห่งชัยชนะ"ฝ่าบาทพะยะค่ะ หลักฐานชัดเจนเพียงนี้ พรานป่าผู้นี้คงคิดจะกำจัดพระองค์เพื่อล้างแค้นแทนคนรักเป็นแน่ กระหม่อมในฐานะกุ๊กหลวงผู้ซื่อสัตย์มิอาจปล่อยให้คนชั่วลอยนวลได้" หยางกราบทูลด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนหวังดีทว่าซ่อนคมดาบไว้ข้างหลัง อาเหมยสูดลมหายใจลึก นางหันไปสบตากับเซียวจวิน

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 91 หน้ากากสนมโฉด

    ตอนที่91หน้ากากสนมโฉดบรรยากาศยามโพล้เพล้ในวังหลังมักเต็มไปด้วยความลับสนมมู่หลาน นั่งประทับอยู่เบื้องหลังม่านโปร่งพลางหมุนจอกน้ำชาในมืออย่างใจเย็น นางได้สั่งให้จางมามาและคนสนิท ไปว่าจ้างทหารเลว คนหนึ่งที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายชายหนุ่มจากเมืองบูรพาบ้านเกิดของเสี่ยวชุ่ย ให้มาสวมชุดพลทหารนัดพบกับสตรีที

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 90 ข้าวต้มมัดใจมังกร

    ตอนที่90ข้าวต้มมัดใจมังกรบรรยากาศภายในท้องพระโรงยามเช้าตรู่ดูหม่นหมองประดุจถูกปกคลุมด้วยเฆมหมอก ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิง ประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำแต่ท่วงท่ากลับดูอ่อนแรงและไร้สง่าราศีอย่างที่เคยเป็น แววตาของพระองค์เลื่อนลอยมองข้ามเหล่าขุนนางที่เข้าเฝ้า อาเป่าก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อกราบทูลเรื่องการซ่อมแ

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 89 ความลับของจางมามา  

    ตอนที่89ความลับของจางมามาบรรยากาศในวังหลวงหลังยามวิกาลช่างเงียบสงัดและวังเวง แสงตะเกียงตามทางเดินสั่นไหววูบวาบประดุจวิญญาณที่คอยหลอกหลอน จงซิ่นองครักษ์หนุ่มผู้มีความละเอียดรอบคอบซุ่มซ่อนกายอยู่ในเงาทึบของศาลาริมน้ำ สายตาคมกริบประดุจเหยี่ยวของเขามุ่งตรงไปยังร่างของจางมามานางกำนัลอาวุโสคนสนิทของมู

  • ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน   ตอนที่ 88 ควันพิษในตำหนักอักษร  

    ตอนที่88ควันพิษในตำหนักอักษรภายในตำหนักประทับส่วนพระองค์ของ ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิง บรรยากาศยามบ่ายกลับดูสลัวรางประดุจต้องมนต์ขลัง ผ้าม่านมุกที่สั่นไหวเบาๆ ตามแรงลมพัดพากลิ่นหอมเอียนของกำยานสิ้นสติ ให้คละคลุ้งไปทั่วห้อง กลิ่นของมันมิได้หอมหวานนวลเนียนอย่างกำยานหลวงทั่วไป แต่มันมีกลิ่นของดอกไม้ราตรีที่บ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status