ตอนที่ 10 ราตรีกาลอันตราย (2)  

ตอนที่

10

ราตรีกาลอันตราย (2)

      นักเลงเสี่ยวซ่านกำลังก้มดูรองเท้าที่เปื้อนขี้หมาอย่างรังเกียจ ขณะที่ไอ้หู่กำลังจะเริ่มปฏิบัติการงัดประตู

       ฉัวะ!!!

       เงามืดที่ว่องไวดุจสายฟ้าก็พุ่งลงมา จงซิ่นเคลื่อนไหวราวกับนักล่าผู้สง่างาม คราวนี้เขาใช้เทคนิคที่เน้นความเฉียบขาดเพื่อปิดปากพวกมันทันที

       ตูม!!! จงซิ่นใช้สันมือที่แข็งแกร่ง กระแทกเข้ามาที่จุดรวมเส้นประสามบริเวณคอของนักเลงไอ้หู่ที่กำลังยื่นมือไปเกาคอตัวเองอย่างแม่นยำ ร่างของมันล้มพับลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

       จงซิ่นหมุนตัวอย่างรวดเร็ว นักเลงเสี่ยวซ่านกำลังจะร้องโวยวายด้วยความตกใจ

       “แกเป็นใครวะ”

       ผัวะ!!! จงซิ่นใช้ฝ่ามือกระแทกที่กระพุ้งแก้มของมันอย่างรุนแรงแต่รวดเร็ว ทำให้เสี่ยวซ่านลิ้นพันกันและไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ จากนั้นจึงใช้เท้าเกี่ยวขาให้ล้มลง โดยจงใจให้เท้าเปื้อนขี้หมาเหยียบใบหน้าของไอ้หู่ที่สลบไปแล้ว ก่อนจะใช้ฝ่ามือกระแทกที่ท้ายทอย มันไม่ได้ตั้งตัว ก็แน่นิ่งไปในทันที

         ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

       จงซิ่นจัดการมัดร่างนักเลงทั้งสองไว้กับลำต้นหลิวอย่างรวดเร็วโดยใช้เชือกมัดอย่างแน่นหนา เขาทิ้งจดหมายเตือนที่เขียนสั้นๆ

       “พวกโจรขี้หมา” จงซิ่นพับจดหมายเตือนที่มีข้อความสั้นๆ ว่า “พวกโจรขี้หมา” อย่างเรียบร้อย แล้ววางมันไว้บนหน้าอกของไอ้หู่ที่กำลังสลบและมีรอยรองเท้าเปื้อนขี้หมาประทับอยู่บนแก้มอย่างชัดเจน เขายืนมองผลงานตัวเองเพียงครู่

       “ท่านอ๋องสั่งให้เงียบเชียบและรวดเร็ว แต่ไมได้ห้ามเรื่องการมอบบทเรียนที่น่าจดจำและน่าอับอาย” จงซิ่นคิดอย่างพึงพอใจ

       เขาตรวจสอบชีพจรของนักเลงทั้งสองอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าพวกมันจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำอันเลวร้ายที่สุดในชีวิต และความเจ็บปวดที่น่าจะทำให้พวกมันเข็ดหลาบไปอีกนาน

       จงซิ่นกลับไปยืนอยู่ข้างมู่ฉางเฟิงอีกครั้ง สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับเป็นพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง

       “เรียบร้อยพ่ะย่ะค่ะ” จงซิ่นรายงาน

       “พวกมันสลบไปพร้อมกับขี้หมาที่หน้าพ่ะย่ะค่ะ”

       มู่ฉางเฟิงมองผ่านความมืดไปยังร่างที่ถูกมัดของพวกนักเลง เขาพยักหน้าเล็กน้อย แต่มีรอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก

       “ดีมากจงซิ่น ข้าคิดว่าบทเรียนนี้คงจะทำให้พวกมันไม่กล้ารับงานชั่วๆ นี้อีก แล้วค่อยให้ทหารมาจับตัวพวกมันไปลงโทษด้วย”

       “รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” จงซิ่นพูดแล้วก็รีบทำตามคำสั่งทันที

       ส่วนมู่ฉางเฟิงเดินไปแอบมองในกระท่อมของหลินหว่านเอ๋อร์ เขาไม่คิดว่าสตรีม่ายผู้นี้จะทำให้เขาสนใจและอยากร้จักได้มากขนาดนี้ กระท่อมที่เก่าและผุพังแต่ภายในกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่น

       แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของผนังส่องกระทบใบหน้าของหลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังนอนกอดลูกๆ ใบหน้าของนางยามหลับใหลนั้นดูสงบและอ่อนโยน ต่างจากสีหน้าเด็ดขาดที่นางแสดงออกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากหรือญาติชั่ว

       มู่ฉางเฟิงจ้องมองรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของนาง ซึ่งอาจเป็นเพราะความอิ่มเอมใจจากอาหารอร่อยที่ทำเอง หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกปลอดภัยที่ได้อยู่กับลูกๆ

       “นางช่างกล้าหาญและงดงามอย่างแท้จริง” ท่านอ๋องรูปงามคิดขึ้นมาในใจ ความงดงามที่เขาเห็นไม่ใช่รูปโฉมภายนอก แต่เป็นความแข็งแกร่งของจิตใจที่ส่องประกายออกมาแม้แต่ยามยากลำบากที่สุด นางก็ไม่หวาดหวั่น

       “เหตุใดบุรุษผู้นั้นถึงได้ปล่อยนางไว้กับลูกเพียงลำบากอย่างนี้” มู่ฉางเฟิงยังคงครุ่นคิดเรื่องของนางอยู่อย่างนั้น

       เขาเห็นอาเป่าลูกชายคนโตนอนกอดแขนแม่ไว้แน่นและอาเหมยลูกสาวตัวน้อยนอนซบอยู่บนหน้าอกของนางอย่างไว้ใจ ความผูกพันของสามแม่ลูกนี้ทำให้หัวใจของมู่ฉางเฟิงอ่อนลงอย่างประหลาด

       มู่ฉางเฟิงยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ราวกับต้องการเก็บภาพความสงบสุขนั้นไว้ในความทรงจำ แม้เขนาจะเป็นท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจแห่งแคว้น แต่ช่วงเวลาอันเงียบสงบนี้กลับมีค่ามากกว่าความมั่งคั่งใดๆ ในโลก

       “ข้าจะคอยดูแลเจ้าจนกว่าเจ้าจะปลอดภัยหลินหว่านเอ๋อร์ ข้าจะไม่อยู่เฉยให้ใครหน้าไหนมาทำลายความสุขของเจ้าได้อีก”     

       มู่ฉางเฟิงหมุนตัวเดินออกไปในความมืดเพื่อกลับไปที่บ้านพักลับๆ ของเขา เขาหวังว่าคืนนี้จะไม่มีใครมารบกวนนางกับลูกอีก

       แม้ว่ามู่ฉางเฟิงจะรู้สึกว่าจะไม่มีใครมาทำร้ายนางได้ แต่เขาก็ยังคงกังวลจนให้จงซิ่นไปตามทหารมาคอยเฝ้ากระท่อมของนางทั้งคืน

       จงซิ่นไม่เคยเห็นเจ้านายของเขามีอาการห่วงสตรีนางไหนเท่ากับสตรีนางนี้มาก่อน ทำให้ที่กระท่อมมีทหารสองนายมาคอยเฝ้ายามให้กับหลินหว่านเอ๋อร์ เป็นเช่นนั้นมู่ฉางเฟิงถึงนอนหลับไปอย่างสบายใจ