ตอนที่ 14 เนรมิตเรือนไม้ทำเลทอง

ตอนที่

14

เนรมิตเรือนไม้ทำเลทอง

      หลินหว่านเอ๋อร์ในเรือนไม้ที่แม้จะดูใหญ่โตแต่ก็ยังว่างเปล่า นางใช้กระดานไม้ที่หามาได้วางบนโต๊ะกลาง แล้วใช้ถ่านวาดผังโครงสร้างภายในร้านด้วยสีหน้าจริงจัง

       “เอาล่ะลูกรัก” นางกล่าวกับอาเป่าและอาเหมยที่นั่งมองแม่อย่างสงสัย

       “ร้านของเราจะต้องไม่เหมือนร้านอื่นๆ ในเมืองนี้”

       นางลากเส้นแบ่งพื้นที่ในครัวอย่างชัดเจน “ตรงนี้จะเป็นส่วนเตรียมวัตถุดิบต้องสะอาดและมีแสงสว่างเพียงพอ ส่วนตรงนี้จะเป็นส่วนทำอาหารซึ่งต้องอยู่ใกล้กับช่องระบายอากาศและเตา”

       หลินหว่านเอ๋อร์อธิบายการออกแบบเตาใหม่ที่นางวางแผนไว้ “ท่านแม่จะก่อเตาแบบพิเศษ ที่ใช้ฟืนน้อยลงแต่เก็บความร้อนได้ดี ทำน้ำซุปและน้ำแกงของเรามีรสชาติคงที่ตลอดทั้งวัน” นางยังจะสั่งให้ช่างทำชั้นวางเครื่องปรุงให้แยกจากกันอย่างเป็นระเบียบตามประเภท โดยเน้นเรื่องความสะอาดและถูกสุขลักษณะเป็นหลัก

       อาเป่าในฐานะผู้จัดการการเงินตัวน้อย นั่งถือสมุดบันทึกและพู่กันด้วยท่าทางเคร่งขรึม เมื่อเห็นแม่วาดผังและสั่งการให้ซื้อวัตถุดิบราคาแพง เขาก็รีบท้วงขึ้นทันที

       “ท่านแม่ขอรับ” อาเป่าชี้ไปที่รายการซื้อไม้ชั้นดีสำหรับทำชั้นวางของ

       “ไม้แบบนี้ราคาแพงกว่าไม้ทั่วไปถึงสามเท่าเลยนะขอรับ ท่านแม่บอกว่าจะใช้เงินทุนของเราเองทั้งหมด เราไม่ควรใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเกินไปนะขอรับ”

       หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มพลางลูบผมลูกชาย “อาเป่าลูกรัก เงินน่ะต้องใช้ให้ถูกที่ถูกทาง ครัวคือหัวใจของร้านอาหาร ถ้าครัวไม่แข็งแรง ไม่สะอาด และไม่มีประสิทธิภาพ เราก็ทำอาหารอร่อยได้ไม่นาน การลงทุนกับเครื่องมือที่ดีที่สดุคือการประหยัดที่สุดแล้วจ้ะ เพราะเราจะได้ไม่ต้องเปลี่ยนบ่อยๆ”

       “อย่างนั้นก็ใช่ขอรับท่านแม่” อาเป่าเข้าใจในสิ่งที่แม่ของเขาอธิบาย

       ในขณะที่พี่ชายกำลังกังวลเรื่องการเงิน อาเหมยเองก็เอ่ยขึ้นมาซึ่งเป็นความคิดที่ไม่คิดว่าเด็กสี่ขวบจะรู้เรื่องขนาดนี้

       “ท่านแม่เจ้าคะ” อาเหมยเอียงคอ “ถ้าร้านเราชื่อเรือนครัวสองหนาน ป้ายร้านเราควรมีรูปข้ากับอาเป่าไหมเจ้าคะ หรือว่ารูปแมวป่าตัวใหญ่ๆ กำลังกินบะหมี่ดีเจ้าคะ ข้าชอบแมวที่สุดเลยเจ้าค่ะ”

       หลินหว่านเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ กับจินตนาการของลูกสาว “ป้ายร้านของเราชื่อเรือนครัวสองหนาน จะต้องดูเรียบง่ายแต่เป็นที่จดจำจ้ะ ส่วนรูปแมวป่าตัวใหญ่ๆ ไว้เราทำกำไรได้เยอะๆ แม่จะวาดรูปแมวป่าให้เต็มผนังร้านเลยดีไหม”

       อาเหมยตาเป็นประกาย “ดีเจ้าค่ะ”

       หลังจากกำหนดแผนการปรับปรุงร้านอย่างชัดเจนแล้ว หลินหว่านเอ๋อร์ก็เริ่มไปติดต่อช่างไม้และช่างก่อสร้างตามที่จงซิ่นได้แนะนำไว้ทันที นางต้องเร่งเปิดร้านให้เร็วที่สุด เพราะเงินทุนที่มีอยู่จะไม่งอกเงยถ้าหยุดพักนาน

       หลินหว่านเอ๋อร์กำลังยืนกำกับคนงานธรรมดาที่นางจ้างมาทำความสะอาดและซ่อมแซมส่วนที่ทรุดโทรมของเรือนไม้อยู่บริเวณหน้าร้าน อาเป่าถือแปรงปัดหยากไย่ ส่วนอาเหมยกำลังวาดรูปแมวบนพื้นอย่างตั้งอกตั้งใจ

       “ท่านลุงเจ้าคะ ทาสีขาวตรงมุมนี้ให้เรียบร้อยนะเจ้าคะ อย่าให้มีรอยเปื้อนแม้แต้นิดเดียว” หลินหว่านเอ๋อร์ออกคำสั่งอย่างเข้มงวดเพราะนี่คือภัตตาคารหรูของนาง

       ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบๆ ก็เงียบลงอย่างฉับพลัน บุรุษชุดดำรูปร่างกำยำสี่คนก็เดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พวกเขาไม่ใช่คนงานที่ดูซอมซ่อ แต่เป็นชายฉกรรจ์ที่ดูเหมือนองครักษ์เสียมากกว่า แต่ละคนเข็นรถเข็นขนาดใหญ่ที่บรรทุกวัสดุชั้นดีที่สุดชนิดที่หาซื้อได้ยากยิ่งในเมืองนี้ มีไม้หอมเนื้อแข็งสำหรับโครงสร้าง หินขัดเงางามสำหรับปูพื้นครัว และสีเคลือบกันน้ำชนิดพิเศษที่แพงกว่าทอง

       หลินหว่านเอ๋อร์ยืนอ้าปากค้างเล็กน้อย ส่วนคนงานธรรมดาที่นางจ้างมาต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาของคนชุดดำ

       “พวกท่านเป็นใครกันเจ้าคะ” หลินหว่านเอ๋อร์รีบเดินเข้าไปสอบถามด้วยความสงสัยทันที

       หัวหน้าคนงานชุดดำซึ่งมีใบหน้าเคร่งขรึมราวกับสลักจากหิน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและไร้อารมณ์

       “นายท่านของเราเห็นว่าเรือนนี้มีโครงสร้างเก่า อาจเกิดปัญหาภายหลัง จึงสั่งให้เรามาปรับปรุงโครงสร้างและเปลี่ยนวัสดุให้สมบูรณ์ โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายเพิ่มขอรับ”

       หลินหว่านเอ๋อร์รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ทำไมเขาไม่ปรากฎตัวต่อหน้านาง เอาแต่ส่งคนมาเท่านั้น ทำให้นางไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

       “ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่ต้องการ” หลินหว่านเอ๋อร์รีบปฏิเสธทันควัน

       “ข้าไม่รับการช่วยเหลือจากนายของพวกท่านอีกนอกจากเช่าร้านนี้เท่านั้น พวกท่านต้องนำของพวกนี้กลับไปเดี๋ยวนี้”

       แต่คำพูดของนางเหมือนลมที่พัดผ่านอากาศไปโดยเปล่าประโยชน์

       บุรุษชุดดำเหล่านั้นเริ่มทำงานอย่างรวดเร็วและเป็นมืออาชีพราวกับไม่ได้ยินคำพูดของนางเลย คนหนึ่งจัดการรื้อฟื้นครัวเก่าออกอย่างรวดเร็วราวกับถอดใบไม้ คนหนึ่งยกหินขัดขนาดใหญ่เข้ามาวางอย่างง่ายดายโดยไม่ใช้แรงมากนัก อีกคนเริ่มวัดขนาดช่องระบายควันเพื่อติดตั้งปล่องโลหะชนิดพิเศษ

       “เดี๋ยวสิเจ้าคะ พวกท่านกำลังทำอะไรอยู่น่ะ นี่มันครัวของข้านะ” หลินหว่านเอ๋อร์พยายามจะเข้าไปห้าม แต่คนงานชุดดำคนหนึ่งใช้ไหล่เบียดนางออกไปอย่างสุภาพแต่หนักแน่น

       อาเหมยที่เห็นท่าทางของแม่เริ่มไม่ดี ก็รีบวิ่งเข้ามาเกาะขาแม่ “ท่านแม่พวกเขากำลังทำครัวใหม่ให้เรา มีหินสวยๆ ด้วยเจ้าค่ะ”

       อาเป่ามองคนชุดดำด้วยสายตาประเมินอย่างจริงจัง “ท่านแม่ขอรับ ไม้ที่พวกเขานำมานี่เป็นไม้จันทน์หอมชั้นดีเลยนะขอรับ แข็งแรงมาก ถ้าเราซื้อเองคงหมดเงินไปหลายตำลึง”

       หลินหว่านเอ๋อร์ได้แต่ถอนหายใจยาวอย่างหมดหนทาง นางมองวัสดุชั้นดีที่คนงานชุดดำกำลังติดตั้งอย่างรวดเร็ว ครัวใหม่นั้นสวยงาม แข็งแรงและถูกสุขลักษณะตามที่นางต้องการ

       “อะไรกันเนี่ย ยิ่งพยายามหนี เขายิ่งยัดเยียดสิ่งดีๆ มาให้ นีเขากำลังบังคับให้ข้าติดหนี้บุญคุณก้อนใหญ่โดยที่ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้นี่นา ก็ใครใช้ให้เขาเอาของที่ดีและเหมาะสมกับร้านอาหารของฉันมากขนาดนี้มาให้ล่ะ”

       นางจ้องมองไปในทิศทางหนึ่ง “ท่านคนจอมบงการ ข้าไม่เกรงใจแล้วนะ ในเมื่อทำให้ข้าก็จะใช้ให้เป็นประโยชน์แล้วกัน”

       หลินหว่านเอ๋อร์สะบัดหน้าหนีความรู้สึกผิดบาป แล้วหันไปสนใจรายละเอียดของเตาที่คนงานชุดดำกำลังก่อสร้างอย่างรวดเร็วทันที “เอาล่ะไหนๆ ก็ทำแล้ว เตาตรงนั้น ขอให้ปากเตาทำมุมเฉียงไปทางด้านตะวันออกเล็กน้อยนะเจ้าคะ มันจะช่วยเรื่องการหมุนเวียนของไฟ” นางออกคำสั่งอย่างผู้เชี่ยวชาญทันที โดยลืมไปว่าเพิ่งปฏิเสธพวกเขาไป

       คนงานชุดดำมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะโค้งคำนับอย่างเงียบๆ แล้วเริ่มปรับแก้เตาตามคำสั่งของนางอย่างรวดเร็ว