ตอนที่ 13 เรือนไม้ทำเลทอง

ตอนที่

13

เรือนไม้ทำเลทอง

      รถม้าของพวกเขาแล่นเข้าสู่ตลาดใหญ่ในเมืองและสุดท้ายก็เลี้ยวเข้าสู่ซอยเล็กๆ ที่มีกลิ่นอับชื้นและดูเก่าแก่

       เมื่อถึงจุดหนึ่ง จงซิ่นก็หยุดรถม้า แล้วชี้ไปยังห้องแถวไม้เก่าๆ ที่เอียงกระเท่เร่เล็กน้อย ซึ่งอยู่ติดกับกองลังไม้และกองขยะของร้ายขายเนื้อที่ส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์ออกมา

       “ท่านจงซิ่น” หลินหว่านเอ๋อร์ถึงกับทำหน้าเหยเกด้วยความผิดหวัง

       “ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะว่านี่คือ เรือนไม้ทำเลทอง ข้าว่ามันเป็น เรือนไม้ทำเลซ่อนมากกว่านะเจ้าคะ” จงซิ่นมองตามที่นางชี้ แล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มเล็กน้อยอย่างที่ไม่ได้ยิ้มมานาน

       “แม่นางหลินเข้าใจผิดแล้วขอรับ”

       เขาผายมือไปยังเรือนไม้อีกหลังที่อยู่ถัดจากห้องแถวโทรมๆ ไปเพียงหนึ่งคูหา

       “เรือนไม้ทำเลทองที่แท้จริงอยู่ที่นั่นขอรับ”

       หลินหว่านเอ๋อร์หันไปมองตามมือของจงซิ่น แล้วต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

       เรือนไม้หลังนั้นใหญ่กว่าห้องแถวที่นางเห็นในตอนแรกถึงสามเท่า มันเป็นอาคารสองชั้นที่สร้างด้วยไม้ชั้นดี มีหน้าต่างบานใหญ่กรุกระจกใสสะอาด และมีป้ายไม้เนื้อดีแขวนอยู่ด้านหน้า

       “นี่คือทำเลทองที่ท่านว่าหรือเจ้าคะ” นางถามอย่างไม่เชื่อสายตา

       จงซิ่นพยักหน้า “ด้านหน้าของเรือนไม้อาจจะถูกบังด้วยโรงเตี้ยมใหญ่ จึงทำให้ดูเหมือนอยู่ท้ายซอย แต่จริงๆ แล้ว ด้านหลังของเรือนไม้ติดกับถนนที่เป็นศูนย์รวมสินค้าหลากหลาย มีผู้คนเดินพลุ่กพล่าน

       เมื่อเข้าไปดูภายใน หลินหว่านเอ๋อร์ก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง ห้องครัวนั้นกว้างขวาง มีเตาขนาดใหญ่ที่ถูกก่อสร้างไว้อย่างดี มีชั้นวางเครื่องปรุงและวัตถุดิบมากมายที่จัดเรียงไว้เสร็จสรรพ มีห้องเก็บของและห้องพักเล็กๆ สำหรับนางและลูกๆ

       “นี่มันสมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว” หลินหว่านเอ๋อร์ถึงกับลืมเรื่องความหวาดระแวงไปชั่วขณะ

       “ช่างเถอะ อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องเสียเงินปรับปรุงมาก”

       ยามเว่ย ^{(เวลา 13.00 - 15.00 น.)} ในวันเดียวกัน

       หลินจางซื่อยังคงนั่งรอคอยข่าวดีจาก โจรชั่วสองคนที่นางจ้างไปด้วยความหงุดหงิด นางส่งคนออกไปดูที่กระท่อมท้ายหมู่บ้านอีกครั้ง

       คนรับใช้มารายงานด้วยน้ำเสียงตกใจ “นายหญิงเจ้าคะ กระท่อมของหว่านเอ๋อร์ ว่างเปล่าแล้วเจ้าค่ะ”

       “เจ้าว่าอย่างไรนะ ว่างเปล่า!!!” หลินจางซื่อลุกขึ้นยืน ตัวสั่นด้วยความโกรธจัด

       “แล้วไอ้โจรสองคนนั้นล่ะ มันหายไปไหน”

       “ข้าได้ยินว่าโดนทางการจับไปแล้วเจ้าค่ะ แม่นางหลินก็ออกจากกระท่อมไปแล้วเจ้าค่ะ”

       หลินเสี่ยวหรู ที่นั่งอยู่ด้วยถึงกับทรุดตัวลงบนเก้าอี้ นางกรีดร้องเบาๆ อย่างเจ็บใจ

       “คนอ่อนแออย่างมันจะเก่งกว่าข้าได้อย่างไร ข้าจะคอยดูว่ามันจะไปได้ไกลแค่ไหน” หลินเสี่ยวหรูพูดขึ้นมาแล้วก็มองหน้ามารดาอย่างไม่พอใจ

       จิตใจของสองแม่ลูกเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาที่ทำลายนางไม่สำเร็จ

       หลินจางซื่อหอบหายใจอย่างหนัก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความพยาบาท “อย่าเพิ่งดีใจไปนังหว่านเอ๋อร์ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างสงบสุขแน่ ข้าจะตามหาเจ้าให้พบ คำพูดสุดแค้นของหลินจางซื่อดังสะท้อนไปทั่วเรือนราวกับเป็นเสียงคำรามของปีศาจแห่งความริษยาที่กำลังจะติดตามหลินหว่านเอ๋อร์ไปทุกที่

       หลินหว่านเอ๋อร์เริ่มเนรมิตร้านเรือนไหม้ให้พร้อมสำหรับการเปิดร้านให้เร็วที่สุก

       จงซิ่นยืนดูแม่นางหลินจัดการทุกอย่างด้วยความประทับใจ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเข้าที่แล้ว เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าเช่นนั้น ข้าขอตัวไปรายงานนายท่านก่อนนะขอรับ หากมีสิ่งใดขาดเหลือ แม่นางหลินสามารถให้คนส่งข่าวไปยังที่พักที่ข้าแจ้งไว้ได้ทันที”

       “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ” หลินหว่านเอ๋อร์โค้งคำนับอย่างสภาพ

       จงซิ่นกลับมารายงานความเรียบร้อยหลังจากพาหลินหว่านเอ๋อร์ไปยังเรือนไม้ทำเลทอง มู่ฉางเฟิงนั่งจิบชาสมุนไพร มองจงซิ่นด้วยแววตาครุ่นคิด

       “เรือนไม้เป็นอย่างไรบ้าง” มู่ฉางเฟิงถามขึ้นอย่างใจเย็น

       “สมบูรณ์แบบพ่ะย่ะค่ะ” จงซิ่นรายงาน

       “แม่นางหลินพอใจมากกับร้าน และนางก็เริ่มคิดว่าจะตกแต่งป้ายร้านและภายในร้านอะไรเพิ่มเติมบ้าง กระหม่อมได้แจ้งนางแล้วว่าไม่ต้องจ่ายค่าเช่าในช่วงแรก

       มู่ฉางเฟิงพยักหน้ารับอย่างพอใจ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจัง

       “ดี...แต่มีเรื่องที่ข้ากังวล” มู่ฉางเฟิงวางถ้วยชาลงเสียงเบา

       “บุรุษที่ชื่อเว่ยจื่อเหยียน”

       จงซิ่นเลิกคิ้วเล็กน้อย “ทำไหมหรือพ่ะย่ะค่ะ”

       “ตัวปัญหา...” มู่ฉางเฟิงกล่าวเสียงต่ำ “ชายคนนั้นมาวุ่นวายกับหว่านเอ๋อร์ต้องไม่ใช่แค่อยากกินอาหารฝีมือนางแน่นนอน

       “เจ้าไปสืบประวัติของชายผู้นั้นให้ละเอียดที่สุดเท่าที่เจ้าจะทำได้ ข้าต้องการรู้ว่าเป็นใคร มาจากไหน และมีเจตนาอะไรต่อแม่นางหลิน”

       “รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” จงซิ่นก้มศีรษะลงรับคำสั่งอย่างหนักแน่น เขาตระหนักว่านี่คือคำสั่งแสดงอาการหวงแหนของเจ้านาย แล้วเขาก็ออกไปทำตามคำสั่งของเจ้านายอย่างทันที