ตอนที่ 6 รสชาติไม่ธรรมดา

ตอนที่

6

รสชาติไม่ธรรมดา

      บะหมี่ไข่มังกรของแม่นางหลิน ช่างวิเศษยิ่งนัก ข้าเพิ่งเคยกินบะหมี่ที่หอมหวานและมีรสชาติลึกล้ำเช่นนี้”

       “ใช่แล้ว คุ้มค่าเงินห่าอีแปะ ข้าต้องมาซื้อให้ลูกชายข้ากินทุกวันแล้ว”

       “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ” หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ยขอบคุณลูกค้าด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแม้ว่าตอนนี้จะเหนื่อยมากก็ตาม

       ขณะที่หลินหว่านเอ๋อร์กำลังลวกเส้นบะมี่อย่างไม่หยุดพัก และความหวังเรื่องการปลดหนี้เริ่มเจิดจรัสขึ้นมาในใจ ก็มีบุรุษผู้หนึ่งเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา เขาสวมชุดบุรุษธรรมดาที่ดูมีราคาและท่าทางที่สงบเยือกเย็นจนผู้คนต้องหลีกทางให้

เขาคือ จงซิ่น องครักษ์เงาที่ถูกส่งมาจากมู่ฉางเฟิงหลังจากที่จงซิ่นให้คนมาซื้อบะหมี่ของนางไปให้เจ้านายของเขาแล้วหนึ่งรอบ และมู่ฉางเฟิงก็ถูกใจในรสชาติของบะหมี่ของนางและยิ่งได้ยินเรื่องเล่าจากจงซิ่นยิ่งทำให้เขาอยากรู้จักนางให้มากขึ้น

       ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งก้านธูปที่ผ่านมา ^{(ครึ่งก้านธูป เท่ากับ 15 นาที)}

            มู่ฉางเฟิงกำลังนั่งตรวจเอกสารลับเกี่ยวกับการทุจริตของเจ้าของเมืองซ่งอย่างเคร่งเครียด บนโต๊ะข้างกายมีชามบะหมี่หนึ่งชามวางอยู่ ซึ่งเป็นบะหมี่ไข่มังกรที่จงซิ่นเพิ่งสั่งให้คนไปซื้อมาจากตลาดเพื่อให้นายท่านลองชิม หลังจากได้ยินคำร่ำลือ

       “บะหมี่จากแผงลอยข้างถนนพะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

       “บะหมี่จากแผงลอยข้างถนน จงซิ่นเจ้ากำลังทำตัวเหลวไหล” มู่ฉางเฟิงกล่าวโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร

       “ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมได้ยินว่าบะหมี่ของนางมีรสชาติที่อร่อยและน่าสนใจยิ่งนัก กระหม่อมจึงสั่งให้คนไปซื้อมาให้เพื่อให้ท่านอ๋องได้พิสูจน์รสชาติพะย่ะค่ะ” จงซิ่นกราบทูลต่อเจ้านายของเขา

       มู่ฉางเฟิงเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาไม่อยากเชื่อว่าบะหมี่ข้างทางจะอร่อยได้อย่างที่จงซิ่นได้กล่าว แต่เขาก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นบะหมี่สีเหลืองนวลเส้นหนึ่งเข้าปากอย่างไม่เต็มใจ

       วินาทีที่เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มแตะลิ้น ดวงตาของท่านอ๋องก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ รสชาติของไข่และกลิ่นหอมของสมุนไพรในเส้นนั้นช่างกลมกล่อมและแปลกใหม่ น้ำซุปใสสีทองที่เขาคิดว่าคงจะจืดชืดกลับมีรสชาติล้ำลึก หวานหอมจากกระดูกที่เคี่ยวอย่างพิถีพิถัน และมีมิติของรสชาติที่ซับซ้อนอย่างไม่น่าเชื่อ

       “นี่ไม่ใช่ฝีมือของชาวบ้านธรรมดาทำอาหารเป็นแน่ แม้แต่พ่อครัวแม่ครัวในวังก็ทำไม่อร่อยขนาดนี้” ท่านอ๋องผู้ที่เคยลิ้มรสอาหารจากในวังหลวงมาแล้วทั่วแคว้น เขาคิดในใจขึ้นมาคนเดียว

       มู่ฉางเฟิงยกชามบะหมี่ขึ้นซดน้ำซุปจนหมดสิ้นในเวลาอันรวดเร็ว เขาเพิ่งรู้ตัวว่ารสชาติที่ง่ายๆ และเต็มไปด้วยความตั้งใจเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เขาตามหามานาน

       “จงซิ่น” มู่ฉางเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“บะหมี่นี้ เป็นฝีมือของผู้ใดเจ้าไปสืบมาให้ข้า”

       “กระหม่อมได้ยินมาว่าเป็นฝีมือของแม่นางหลิน แม่ม่ายลูกติดสองคนอาศัยอยู่ในกระท่อมท้ายหมู่บ้าน นางมีลูกติดสองคน และนางกำลังถูกหลินจางซื่อ ผู้เป็นป้าแท้ๆ ของนางข่มขู่จะยึดตัวลูกๆ ของนางไปเป็นทาส หากไม่สามารถหาเงินสิบพวงมาใช้หนี้ได้ภายในยามโหยว่^{(เวลา 17.00 – 19.00 น.)} ของวันนี้พะย่ะค่ะ” จงซิ่นรายงานสิ่งที่สืบทราบมาทั้งหมดให้กับมู่ฉางเฟิง

       มู่ฉางเฟิงเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาของเขาครุ่นคิด เขารู้สึกอยากรู้จักนางจากรสชาติบะหมี่และจากเรื่องราวของนางด้วย

       “สิบพวง เป็นจำนวนที่นางไม่มีทางหามาได้ด้วยการขายเพียงบะหมี่” มู่ฉางเฟิงกล่าวอย่างเข้าใจสถานการณ์ ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด

       “จงซิ่น เจ้าไปจัดการให้ข้า สั่งบะหมี่จากนางทั้งหมด ห้าสิบชามโดยจ่ายเงินให้นางสี่สิบพวง และอย่าทำให้ผู้คนสงสัย ถ้ามีคนสงสัยก็บอกไปว่าเจ้าได้รับเงินจากทางการมาเพื่อซื้อบะหมี่แจกชาวบ้าน”

       “ตามบัญชาพะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” จงซิ่นค้อมตัวรับคำสั่งทันที

      กลับมาที่ตลาดปัจจุบัน

      จงซิ่นเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาและประกาศคำสั่งซื้อขนาดใหญ่ที่เปรียบเสมือนพรจากสวรรค์

       “ข้าอยากซื้อบะหมี่เจ้าห้าสิบชาม” จงซิ่นกล่าวอย่างไม่เปิดเผยความตั้งใจทั้งหมดในคราวเดียว

       หลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังตักบะหมี่อยู่ถึงกับชะงัก นางเคยชินกับการขายทีละสองสามชาม การสั่งห้าสิบชามนั้นนับเป็นคำสั่งซื้อที่ใหญ่ที่สุดที่เคยได้รับ

       “ขอบคุณท่านลูกค้ามากเจ้าค่ะ ห้าสิบชามเป็นเงิน สองร้อยห้าสิบอีแปะเจ้าค่ะ”

       จงซิ่นส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนจะวางถุงผ้าขนาดใหญ่ลงบนโต๊ะ และกล่าวด้วยน้ำเสียงพอให้คนรอบข้างได้ยิน

       “เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลขอรับ นี่คือเงินสี่สิบพวงสำหรับบะหมี่ห้าสิบชาม แค่ให้เสร็จก่อนยามโหย่วก็เป็นพอ” จงซิ่นเอ่ยขึ้นมาอย่างนั้นผู้คนที่ต่อคิวรอทานบะหมี่ก็ได้แต่โวยวายเพราะกลัวจะไม่ได้กินบะหมี่

       “เจ้ามาสั่งอย่างนี้ข้าก็ไม่กินกันพอดี” ป้าคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

       จงซิ่นหันหน้าไปหาลูกค้าที่กำลังโวยวาย สีหน้าของเขาเย็นชาแต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่มีใครมองเห็น

       “ท่านทั้งหลายโปรดใจเย็น” จงซิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

       “ข้าเป็นคนของทางการที่ได้รับเงินมาเพื่อซื้ออาหารแจกจ่ายกับชาวบ้าน ซึ่งนี้เป็นคำสั่งพิเศษและทุกคนก็จะได้กินบะหมี่ของแม่นางผู้นี้แน่นอน”

       คำพูดของจงซิ่นทำให้ฝูงชนสงบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องของราชการก็ไม่มีใครกล้าโวยวายอีก

       “ห้าสิบชามที่ข้าสั่งให้เจ้าทำแจกจนกว่าจะครบห้าสิบชาม แล้วเจ้าก็จะได้รับเงินสี่สิบพวง” จงซิ่นพูดอย่างนั้นก็ทำให้หลินหว่านเอ๋อร์มีกำลังใจมากยิ่งขึ้นเพราะนางมั่นใจแล้วว่าจะมีเงินใช้หนี้ป้าใจร้ายของนาง