ตอนที่ 7 บะหมี่ชามสุดท้าย

ตอนที่

7

บะหมี่ชามสุดท้าย

      หลินหว่านเอ๋อร์นางก้มตัวคารวะขุนนางลึกลับผู้นี้ด้วยความซาบซึ้งใจ

       “ขอบพระคุณท่านมากเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปจัดเตรียมเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ”

       หลินหว่านเอ๋อร์รีบทำบะหมี่ต่อทันที ชาวบ้านก็ต่างยืนรออย่างใจจดใจจ่อเช่นเดียวกัน

       “อาเป่า อาเหมยช่วยแม่ด้วยนะลูก”       

       “ได้ขอรับท่านแม่ เจ้าค่ะท่านแม่” อาเป่าอาเหมยตอบรับคำของมารดาอย่างรู้การรู้งาน

       “ให้ข้าช่วยอีกแรง” จงซิ่นเองเมื่อเห็นนางยุ่งๆ ก็อาสาช่วยเหลือนางทันที

       คำเสนอของจงซิ่นทำให้หลินหว่านเอ๋อร์ประหลาดใจอย่างยิ่ง แต่เมื่อมองดูผู้คนและน้ำซุปกระดูกที่กำลังเดือดพล่าน นางก็ตัดสินใจว่าไม่ควรปฏิเสธความช่วยเหลือจากเขา

       “ถ้าอย่างนั้น รบกวนท่านช่วยตักน้ำซุปใส่ถ้วยแล้วเอาให้ลูกค้านะเจ้าคะ ข้าจะลวกเส้นและจัดเครื่องใส่ถ้วย ส่วนอาเป่าและอาเหมยช่วยดูแลลูกค้าให้แม่ด้วยนะ”

       “ได้เลย ข้าจะรับหน้าที่นั้นเอง” จงซิ่นไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายืนเฝ้าเตาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังความร้อนและฟืนไฟอย่างเคร่งเครียด

       ภาพการทำงานร่วมกันอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้เกิดขึ้นกลางตลาด หลินหว่านเอ๋อร์ที่คล่องแคล่วว่องไวราวกับเชฟกำลังร่ายรำอยู่หน้าหม้อลวกเส้น อาเป่าและอาเหมยก็ช่วยพูดคุยกับลูกค้าเพื่อไม่ให้ลูกค้าเบื่อ จงซิ่นก็ตักน้ำซุปได้เป็นอย่างดี

       จงซิ่นรับหน้าที่ตักน้ำซุปด้วยท่าทางที่จริงจังเกินกว่างานที่ทำ มือของเขาถือกระบวยตักน้ำซุปมั่นคงราวกับถือกระบี่

       เขาตักน้ำซุปใสสีทองใส่ถ้วยได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว ไม่มีการกระเด็นหกเลอะเทอะแม้แต่น้อย เขารับถ้วยมาจากหลินหว่านเอ๋อร์เพื่อเติมน้ำซุปอย่างชำนาญเหมือนทำหน้าที่นี้มานาน

       “น้ำซุปหอมหวานจริงๆ” ชาวบ้านที่ได้รับบะหมี่จากมือของจงซิ่นกล่าวชมด้วยความประหลาดใจระคนซาบซึ้ง

       “นี่เป็นบะหมี่จากทางการ รับไปเถิด” จงซิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและเย็นชาทุกครั้งที่ส่งบะหมี่ให้ชาวบ้าน ทำให้ทุกคนยอมรับด้วยความเกรงใจและซาบซึ้งในความเมตตาของทางการ (ท่านอ๋องผู้อยู่เบื้องหลัง)

       หลินหว่านเอ๋อร์ใช้ทักษะทั้งหมดในการลวกเส้นให้เหนียวนุ่มและสุกพอดี นางเร่งมือทำบะหมี่ตามคำสั่งจนกว่าจะครบห้าสิบชาม โดยมีจงซิ่นคอยช่วย

       ในที่สุด บะหมี่ห้าสิบชามก็ถูกแจกจ่ายจนเกือบหมดสิ้น เสียงขอบคุณของชาวบ้านดังเซ็งแซ่

       “ตอนนี้เหลือบะหมี่อีกหนึ่งชามก็จะครบห้าสิบชามพอดี” หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ยขึ้นมาพลางเก็บของบางส่วนขึ้นรถเข็น บุรุษผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาจากด้านหลังของฝูงชนที่เพิ่งแยกย้ายไป เขาเดินมาหยุดหน้าแผงลอยที่ว่างเปล่า

       เขาไม่ได้สวมชุดขุนนางแต่สวมชุดผ้าฝ้ายสีน้าตาลเข้มที่ดูสะอาดสะอ้านและมีราคา มีผ้าคลุมศีรษะที่ปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ทำให้เห็นเพียงส่วนล่างของใบหน้าที่งดงามและดวงตาที่คมดั่งพญาอินทรี

       บุรุษผู้นี้คือมู่ฉางเฟิงท่านอ๋องที่มาสืบคดีทุจริตในเมืองซ่ง และผู้ที่อยู่เบื้องหลังการซื้อบะหมี่เพื่อช่วยเหลือหลินหว่านเอ๋อร์

       “บะหมี่ชามสุดท้ายของเจ้า” มู่ฉางเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกและเยือกเย็น

       “ข้าขอรับมันไว้เอง”

       หลินหว่านเอ๋อร์มองเขาอย่างงุนงง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยคราบเหงื่อไคล แต่ดวงตานางก็ส่องประกายด้วยความอ่อนล้าปนความภาคภูมิใจ

       “ท่านเป็นลูกค้าที่ได้รับชามสุดท้ายเจ้าค่ะ” หลินหว่านเอ๋อร์ถามอย่างสุภาพ นางรู้สึกแปลกใจเพราะเขาไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไป

       มู่ฉางเฟิงไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่ยื่นชามกระเบื้องสีขาวสะอาดที่เขาเตรียมมาเองให้กับนาง

       “ทำบะหมี่ใส่ชามนี้ให้ข้า”

       หลินหว่านเอ๋อร์รับชามมาจากเขาแล้วจัดการบะหมี่ชามสุดท้ายที่เหลืออยู่ในหม้อด้วยความตั้งใจ เส้นบะหมี่ไข่มังกรถูกลวกอย่างสมบูรณ์แบบ จัดเรียงลงในชามที่สะอาด พร้อมราดด้วยน้ำซุปใสสีทองที่เคี่ยวอย่างพิถีพิถัน และวางผักกวางตุ้งกับเนื้อหมูแดงที่เหลือน้อยนิดอย่างสวยงามที่สุด

       นางส่งชามบะหมี่ให้กับเขาด้วยสองมือของนางพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสแม้จะเหน็ดเหนื่อยก็ตาม

       “ท่านแม่ข้าหิว ข้าหิว ข้าอยากกินบะหมี่ไข่มังกรของท่านแม่เจ้าค่ะ” อาเหมยที่เริ่มเหนื่อยและเริ่มบ่นว่าหิวขึ้นมาแต่บะหมี่ไข่มังกรของมารดาเพิ่งถูกส่งให้กับมู่ฉางเฟิงไป

       “ไม่ได้อาเหมย บะหมี่ไข่มังกรหมดแล้ว เดี๋ยวแม่ซื้ออย่างอื่นให้กินนะ แต่ตอนนี้แม่ของเก็บของขึ้นรถเข็นก่อน ลูกรอได้ใช่หรือไม่” หลินหว่านเอ๋อร์พยายามบอกกับอาเหมยอย่างใจเย็น

        มู่ฉางเฟิงที่เพิ่งรับชามบะหมี่ไปถึงกับชะงัก สายตาของเขามองไปที่อาเหมยด้วยความสงสาร เขาก้มลงมองไปยังเด็กหญิงตัวเล็กที่เกาะขาแม่ของตนด้วยความอ่อนเพลียและหิวโหย เขาสังเกตเห็นใบหน้าซูบผอมของอาเหมยและความเหน็ดเหนื่อยฉายชัดในดวงตาของเด็กเล็กน้อย

       หลินหว่านเอ๋อร์อุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมา “รอเดี๋ยวนะลูก คนดีของแม่ เอาอย่างนี้ไหมลูก ให้พี่อาเป่าพาไปซื้อขนมดอกกุ้ยฮวาก่อนไหมลูก”

       “ไม่เอาเจ้าค่ะ ข้าอยากกินบะหมี่ไข่มังกร ฮือๆ  ๆ ท่านแม่ข้าหิว” อาเหมยที่อ่อนล้าและหิวงอแงไม่เอาอะไรนอกจากบะหมี่ไข่มังกรเท่านั้น

       “อย่างอแงได้หรือไม่ อาเหมยไหนเจ้าสัญญากับพี่แล้วว่าจะไม่งอแงเจ้าจำไม่ได้หรืออย่างไร” อาเป่าที่กำลังช่วยมารดาเก็บของเอ่ยขึ้นมาเพื่อบอกกับน้องสาวของเขา

       “ข้าหิวเหลือเกินท่านพี่”

       เสียงร้องไห้งอแงของอาเหมยทำให้มู่ฉางเฟิงเลือกที่จะยกบะหมี่ชามนี้ให้กับอาเหมยแทนเพราะเขาก็ได้ลิ้มลองไปแล้วชามหนึ่ง ก่อนที่เขาจะมาที่ร้านของนาง

       “หนูน้อยเอาบะหมี่ชามนี้ไปเถอะ ข้ายกให้เจ้า” มู่ฉางเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแฝงความอ่อนโยนอย่างยิ่ง เขาค่อยๆ วางชามกระเบื้องที่มีบะหมี่ไข่มังกรชามสุดท้ายลงตรงหน้าอาเหมยอย่างนุ่มนวล

       อาเหมยหยุดร้องไห้ทันที ดวงตาที่เปียกปอนเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ นางมองบะหมี่ในชามด้วยความดีใจ ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับมู่ฉางเฟิงอย่างใสซื่อ

       หลินหว่านเอ๋อร์ นางรีบก้มตัวคารวะจนแทบติดพื้น

       “ขอบพระคุณท่านลูกค้าด้วยความเคารพอย่างสูงเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้จะตอบแทนความเมตตาของท่านอย่างไร ไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาสมารับบะหมี่ที่ร้านของข้าไปทานได้นะเจ้าคะ”

       “ไม่เป็นไรไว้คราวหน้าข้าจะมาอุดหนุนเจ้าอีก” มู่ฉางเฟิงส่ายศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะหยิบก้อนเงินแท้ ที่สลักอย่างสวยงามก้อนหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววาวลงบนโต๊ะข้างถุงเงินสี่สิบพวงของจงซิ่น

       “เงินค่าบะหมี่ชามสุดท้ายนี้ เจ้าจงรับไว้” มู่ฉางเฟิงกล่าว “ความตั้งใจของเจ้าคู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่าแผงลอยข้างถนน”

       มู่ฉางเฟิงไม่รอให้นางกล่าวขอบคุณครั้งที่สอง เขารีบหันหลังเดินจากไปทันที

       จงซิ่นเห็นอย่างนั้นก็ก้าวเข้ามาเก็บเงินทั้งหมดลงในถุงผ้าให้กับหลินหว่านเอ๋อร์อย่างเงียบๆ พร้อมกระซิบบอกกับนาง

       “แม่นางหลิน จงจำไว้ว่าวันนี้มีผู้ยื่นโอกาสให้เจ้า อย่าให้โอกาสนั้นสูญเปล่า จงซื่อสัตย์ต่อความตั้งใจของเจ้า”

       จงซิ่นกล่าวจบก็รีบเดินตามเจ้านายของตนออกไปทันที ทิ้งให้หลินหว่านเอ๋อร์ยืนอยู่กับอาเป่าและอาเหมยที่กำลังซดบะหมี่ชามสุดท้ายอย่างมีความสุข ข้างๆ นางคือถุงเงินก้อนใหญ่ที่หนักอึ้ง 

       หลินหว่านเอ๋อร์ไม่รอช้าที่จะเก็บแผงลอย นางพาลูกๆ กลับกระท่อมทันทีที่เก็บร้านเสร็จพร้อมกับถุงเงินก้อนโตในมือ นางได้แต่คิดว่าตอนนี้นางกับลูกจะไม่ลำบากอีกต่อไปแล้ว