ตอนที่ 5 บะหมี่ไข่มังกร

ตอนที่

5

บะหมี่ไข่มังกร

      หลินหว่านเอ๋อร์ใช้เวลาในช่วงเย็นหลังจากลูกๆ หลับไปเรียบร้อยแล้ว นางใช้เวลาในการเตรียมบะหมี่ไข่ นางนวดแป้งที่ผสมไข่และสมุนไพรอย่างตั้งใจ เส้นบะหมี่ที่ออกมามีสีเหลืองนวลสวยงามน่ารับประทาน นอกจากนี้นางยังแบ่งเงินสามสิบอีแปะที่ได้จากการขายซาลาเปา ไปซื้อผักบางชนิดและเครื่องปรุงที่จำเป็นมาจากร้านค้าเล็กๆ ในหมู่บ้าน เพื่อยกระดับเมนูใหม่นี้ให้ดึงดูดใจมากยิ่งขึ้น

       “พรุ่งนี้เราต้องขายให้ได้มากที่สุดให้มากกว่าเมื่อวานหลายเท่าตัว เราไม่มีเวลาแล้ว” หลินหว่านเอ่อร์เอ่ยพูดขึ้นมาคนเดียวแม้ว่านางจะหนักใจไม่น้อยแต่นางก็พร้อมที่จะสู้ทุกอย่าง เพราะนางไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากสู้เท่านั้น

       รุ่งอรุณมาถึงพร้อมกับกลิ่นหอมของน้ำซุปที่หลินหว่านเอ๋อร์เริ่มเคี่ยวตั้งแต่วันก่อน นางใช้กระดูกหมูที่ซื้อมาได้บวกกับสมุนไพรบางชนิดมาปรุงเป็นน้ำซุปใส รสชาติของมันหอมหวานและล้ำลึกอย่างที่ชาวบ้านทั่วไปไม่เคยลิ้มรส กลิ่นน้ำซุปนั้นอบอวลไปทั่วบริเวณจนปลุกให้เด็กๆ ตื่นขึ้นมาด้วยความอยากอาหาร

       “ท่านแม่!!! กลิ่นหอมจังเลยเจ้าค่ะ” อาเหมยกล่าวอย่างตื่นเต้น

       “บะหมี่ไข่มังกรจ้ะลูก” หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวพร้อมยื่นซาลาเปารูปนกน้อยที่ปั้นไว้ให้ลูกๆ กินรองท้อง

       “วันนี้แม่จะพาพวกเจ้าไปที่ตลาดในเมือง พวกเราต้องขายให้หมดให้ได้”

       ครั้งนี้นางไม่ได้ไปตั้งแผงที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน แต่นางตัดสินใจว่าการไปขายในตลาดเมืองเล็กๆ ที่มีผู้คนพลุกพล่านและมีกำลังซื้อสูงกว่าจะเป็นทางเดียวที่จะหาเงินก้อนใหญ่ได้ทันเวลา แม้จะต้องใช้เวลาเดินนานกว่า

นางเข็นรถเข็นเก่าๆ ที่ใส่หม้อบะหมี่ขนาดใหญ่และซาลาเปาไปอย่างมุ่งมั่น โดยมีอาเป่าและอาเหมยเดินจูงมืออยู่ข้างๆ

       “พี่อาเป่า ท่านแม่จะพาเราไปไหนเจ้าคะ” อาเหมยถามพี่ชายขณะที่เดินจูงมือกับพี่ชายอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

       “ท่านแม่จะพาเราไปขายบะหมี่ในตลาด เจ้าก็อย่าดื้ออย่าซน อย่าเอาแต่หิว ท่านแม่ต้องหาเงินมาใช้หนี้คุณยายใจร้ายคนนั้นนะ”

       “เจ้าค่ะ ท่านพี่ ข้าจะไม่ทำตัววุ่นวาย” อาเหมยบอกกับพี่ชายพลางวิ่งไปช่วยแม่ของนางเข็นรถ

       “ท่านแม่เปลี่ยนไปมากเหลือเกิน ท่านแม่คนเดิมเอาแต่ร้องไห้และบอกว่าชีวิตมันยากลำบาก” อาเป่ากล่าวเสียงเบาลง

       “แต่ท่านแม่คนนี้ไม่เคยร้องไห้เลย แถมยังทำอาหารอร่อยๆ ให้เรากิน ทำซาลาเปาก็เป็นด้วย”

       อาเป่าพูดขึ้นมาคนเดียวด้วยความสงสัยก่อนจะเดินไปช่วยมารดาและน้องสาวเข็นรถเข็นเพื่อรีบไปขายบะหมี่ไข่มังกรให้ทัน

       “ให้ข้าช่วยเข็นอีกคนนะท่านแม่” อาเป่าเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

       “ขอบใจมากลูกอาเป่า อาเหมยด้วย” หลินหว่านเอ๋อร์มองเด็กทั้งสองคนทำให้นางมีกำลังใจมากขึ้น

       “ข้ากับน้องจะช่วยท่านแม่ขายบะหมี่เองนะขอรับ ใช่หรือไม่อาเหมย” อาเป่าพูดแล้วก็หันไปมองน้องสาวของเขา

       อาเหมยพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ “เจ้าค่ะ ข้าจะเป็นเด็กดีและถ้ามีคนถามว่าซาลาเปาและบะหมี่อร่อยหรือไม่ ข้าจะตอบว่าอร่อยที่สุดในแคว้นเลยเจ้าค่ะ”

       “ขอบใจเจ้าทั้งสองคนมากนะลูกรัก”

       คำพูดของสองพี่น้องเป็นพลังที่หลินหว่านเอ๋อร์สัมผัสได้แม้จะไม่ได้ยินคำพูดทั้งหมด นางยิ้มกับตัวเองในใจ

       “ลูกๆ ของข้า ช่างน่ารักและฉลาดจริงๆ”

       หลินหว่านเอ๋อร์เข็นรถเข็นเก่าๆ มาถึงตลาดเมืองยามเช้ามืด ตลาดแห่งนี้คึกคักไปด้วยผู้คนพ่อค้า แม่ค้าจากทั่วสารทิศ นางเลือกทำเลใกล้กับตรอกผู้คนสัญจรไปมาอย่างหนาแน่น และเริ่มจุดไฟต้มน้ำซุป

       ไม่นานนัก กลิ่นหอมฟุ้งของบะหมี่ไข่มังกร ก็แพร่กระจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมหวานของน้ำซุปกระดูกที่เคี่ยวจนได้ที่ ผสมผสานกับกลิ่นไข่ไก่หอมมันจากเส้นบะหมี่สีเหลืองนวลอย่างลงตัว เป็นกลิ่นที่หอมเย้ายวนจนผู้คนที่เดินผ่านต้องหยุดสูดดม

       “บะหมี่อะไรกัน เหตุใดกลิ่นถึงได้หอมเหลือเกิน”

       “นั่นสิ เจ้าดูเส้นบะหมี่นั่นสิ สีเหลืองทองอร่ามราวกับเส้นไหม ไม่เคยเห็นเส้นบะหมี่สีสวยอย่างนี้มาก่อน”

       เมื่อน้ำซุปเดือดพล่าน หลินหว่านเอ๋อร์ใช้ตะเกียบไม้ไผ่คีบเส้นบะหมี่ลงลวกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบรรจงวางเส้นลงในชามที่รองด้วยผักลวกและโรยด้วยถั่วคั่วหอมๆ นางตักน้ำซปใสสีทองราดลงไปอย่างช้าๆ

       “บะหมี่ไข่มังกร เส้นนุ่ม หอมกรุ่น น้ำซุปเคี่ยวจากสมุนไพรนานาชนิดเจ้าค่ะ ห้าอีแปะต่อชามเจ้าค่ะ”  หลินหว่านเอ๋อร์ส่งเสียงประกาศอย่างมั่นใจ

       ลูกค้าคนแรกที่มาลองชิมเป็นชายหนุ่มท่าทางเร่งรีบ ทันทีที่เขายกน้ำซุปขึ้นซด ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

       “สวรรค์!!! น้ำซุปนี้ ล้ำลึก หอมหวานเสียจริง เส้นบะหมี่ก็นุ่มหนึบ นี่มันบะหมี่จากแดนสวรรค์หรือไร” ชายหนุ่มคนนั้นแทบจะซดน้ำซุปจนหมดชามอย่างรวดเร็ว

       จากหนึ่งชามก็กลายเป็นสามชาม ร้านบะหมี่ของนางที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากหม้อต้มบะหมี่เท่านั้นกลายเป็นจุดสนใจของตลาด ลูกค้าต้องยืนต่อคิวรออย่างยาวเหยียด บางคนสั่งบะหมี่ บางคนก็สั่งซาลาเปานกน้อยที่เหลืออยู่ไปกินคู่กัน อาเป่าช่วยแม่รับและทอนเงินอย่างคล่องแคล่ว ส่วนอาเหมยนั้นทำหน้าที่เป็นนักชิมกิตติมศักดิ์ที่ช่วยเรียกลูกค้าด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส