เข้าสู่ระบบ“เรียบร้อยเจ้าค่ะ”
พริบตาที่หัวธนูคร่ำคร่าหลุดออกจากร่าง เซียวเยี่ยนก็ผ่อนลมหายใจหนักออกมา ความเจ็บปวดค่อย ๆ ทุเลาลงไปทีละนิด
หลี่ซูเยว่สำรวจบาดแผลพลางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นปากแผลชัด ๆ ภายใต้แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา
“แผลนี้รักษาช้าเกินไปเจ้าค่ะ เนื้อเยื่อรอบๆ เริ่มตายจนเป็นสีคล้ำเสียแล้ว ท่านอ๋อง ข้าต้องตัดเนื้อตายออกเจ้าค่ะ ท่านทนอีกสักครั้งนะเจ้าคะ”
“อืม” เขาส่งเสียงเพียงแค่นั้น ทั้งยังหลับตาเหงื่อโทรมกาย และฝืนข่มความเจ็บปวดอีกครั้ง ในยามที่นางขยับเข้ามาใกล้เขาจึงลืมตามองใบหน้างามชวนสบายใจนั้นเพื่อผ่อนคลายความเจ็บปวด
ผู้ใดจะรู้ ว่ามันจะได้ผล...
หญิงสาวลงมืออย่างรวดเร็ว นางใช้มีดเล็มเนื้อส่วนที่เสียออกอย่างเบามือ เมื่อเรียบร้อยจึงโรยยาสมานแผลสมุนไพรลงไป
เสียงหอบหายใจของชายหนุ่มดังแรงขึ้น เขาเจ็บปวดทว่าก็ยังทนจนผ่านมาได้ในที่สุด หญิงสาวดึงผ้าออกจากปากของเขา
ดูเหมือนว่าเซียวเยี่ยนจะไร้เรี่ยวแรง ส่วนนางเองก็ไม่ต่างกันเพราะถึงจะเป็นผ่าตัดเล็ก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้ทำในห้องปลอดเชื้อ และยังใช้อุปกรณ์พื้นฐานที่พอหาได้เท่านั้น
“อาจจะหายช้ากว่าปกติเพราะข้าคว้านเนื้อไปไม่น้อย และท่านอาจจะมีไข้ในช่วงแรก ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลท่านอ๋องเอง อย่างไรก็ไม่ตาย”
นางหยิบยาลูกกลอนระงับปวดออกมาจากหีบยา ส่งให้เขาพร้อมสายตาให้เขากิน
“นี่คือ...”
“ยาระงับปวดที่ข้าเคยให้ท่านเจ้าค่ะ กินเถอะ”
เซียวเยี่ยนรับยาไปกลืนลงคออย่างว่าง่ายกว่าทุกครั้ง เขารู้แล้วว่ามันขมเพียงใด ครานี้จึงตั้งรับเอาไว้ก่อน
แต่ถึงจะรู้เขาก็แทบอยากจะพ่นยาออกมาเหมือนเด็ก หลี่ซูเยว่รู้ทัน นางยกมือขึ้นปิดปากเขาเอาไว้
“กลืนลงไปเจ้าค่ะ อย่าดื้อ”
นิ้วเรียวนุ่มนิ่มที่กำลังปิดปากของเขาอยู่ กลับทำให้เขารู้สึกว่ายานี่ไม่ขมอีกต่อไป หญิงสาวยิ้มอย่างพอใจก่อนจะคลายมือออก
ในขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของสตรีเบื้องหน้าไม่ลดละ หลี่ซูเยว่ไม่ได้สนใจสายตานั้น นางหยิบม้วนผ้าสะอาดออกมาเตรียมการพันแผลให้เขาเป็นขั้นตอนสุดท้าย
“ข้าจำเป็นต้องพันผ้ารอบบาดแผลให้ท่าน รบกวนท่านอ๋องอยู่นิ่ง ๆ แผลของท่านต้องใส่ยาและเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกวัน”
ตัวร้ายที่มักจะโวยวายในทุกสถานการณ์กลับเชื่อฟังหมอเช่นนางเป็นอย่างดี
คงเพราะยอมรับในฝีมือของนางแล้ว หญิงสาวขยับเข้าไปชิดจนเข่าของนางเกยกับต้นขาแกร่ง นางโน้มตัวเข้าหาเขา สองแขนเล็กโอบรอบแผ่นหลังกว้างเพื่อสอดม้วนผ้าส่งต่อให้อีกมือหนึ่ง
กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ผสมกลิ่นควันไฟโชยเข้ากระทบจมูกชายหนุ่มทุกครั้งที่นางขยับ
ทรวงอกอิ่มภายใต้ชุดมอมแมมขยับเฉียดผ่านแผงอกตึงแน่นของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด นางพันผ้าอย่างเบามือยิ่งนัก
ลมหายใจที่นางผ่อนออกมาเป่ารดอยู่ที่ลำคอของเขา ในยามที่นางอ้อมมือไปด้านหลังเพื่อจัดผ้าให้ตึง เซียวเยี่ยนถึงกับเผลอกลั้นหายใจเมื่อใบหน้านวลใสอยู่ใกล้จนเขาเห็นเงาสะท้อนในดวงตาคู่โตนั้น
หลังจากพันแผลเสร็จ หลี่ซูเยว่ยังไม่ถอยห่าง นางนำผ้าสะอาดชุบเหล้าที่เหลือ ค่อยๆ เช็ดคราบเลือดและเขม่าควันที่เปื้อนตามแผ่นอกและลำตัวของเขาออกอย่างเบามือ เป็นการฆ่าเชื้อบาดแผลเล็ก ๆ ที่มีอยู่ประปรายจนสะอาด
เซียวเยี่ยนแสบแผลแต่ความเจ็บแสบนี้ไม่อาจเทียบได้กับการผ่าเอาลูกธนูออกเมื่อครู่เขาจึงมีอาการเงียบสงบ
“แผลพวกนี้ก็ต้องใส่ยา เพราะหากว่าอักเสบจะทำให้ท่านล้มป่วยถึงตายได้”
หลี่ซูเยว่พูดไปเรื่อย ๆ และแต้มยาบนบาดแผลเล็ก ๆ เหล่านั้นตามร่างกายของเขาไม่เว้นแม้แต่รอยขีดข่วน
สัมผัสจากปลายนิ้วที่ผ่านเนื้อผ้าฝ้ายนั้นนุ่มนวลราวกับสัมผัสจากปีกผีเสื้อ อ่อนหวานและระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง
หลี่ซูเยว่ทำทุกอย่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจากอารมณ์รักใคร่ นางมองเขาเป็นเพียงคนไข้ที่ต้องรักษาเท่านั้น
ทว่าในสายตาของเซียวเยี่ยนกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เขามองดูท่าทางเอาใจใส่ทุกรายละเอียดของนางพลางคิดคำนวณผลในใจอย่างลำพอง
หึ หลี่ซูเยว่หนอหลี่ซูเยว่ ปากบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกันอีก แต่การกระทำของเจ้ากลับทรยศความรู้สึกตัวเองอย่างสิ้นเชิง หากเจ้าไม่รักข้าจนหมดใจ มีหรือจะห่วงใยข้าเพียงนี้
ความมั่นใจผิด ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจอ๋องหนุ่ม เขาคิดว่าความโกรธของนางก่อนหน้านี้เป็นเพียงจริตแง่งอนของสตรีที่ต้องการเรียกร้องความสนใจเท่านั้น
และท้ายที่สุดนางก็ยังคงสยบอยู่แทบเท้าเขาเช่นเดิม
หลังจากผ่าตัดเสร็จ ความเงียบก็เข้าปกคลุม เซียวเยี่ยนหมดฤทธิ์แล้วจึงหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ทว่ายังไม่วายขับไล่ไสส่งนางให้ห่างตัว
“เจ้าถอยไปไกล ๆ อยู่ในที่ของเจ้า”
มีเพียงกองฟางของเขาเท่านั้นที่ทำให้นางรู้สึกอบอุ่น แต่เขากลับไล่นางให้ไปนั่งบนพื้นเย็นเยียบ
คนเนรคุณ สมควรตาย!
แต่นางเองก็เหนื่อยจนไม่อาจต่อปากต่อคำ จึงได้ขยับมานั่งบนพื้นเย็นเยียบดังเดิม ตะวันเจียนจะลับขอบฟ้าแล้วจึงยังพอมีแสงสว่างอยู่เล็กน้อย
หลี่ซูเยว่ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานเพราะวัดนางชีไม่กินอาหารเย็น ในที่สุดเสียงท้องของนางก็ร้องประท้วงขึ้นมาอย่างดังด้วยความหิวเข้าไส้ เขาลืมตาขึ้นมองนางก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “หิวหรือ”
หลี่ซูเยว่พยักหน้าทันทีอย่างไม่คิดจะเสียเวลาถือตัวในยามวิกฤต เซียวเยี่ยนหัวเราะในลำคอเบา ๆ จากนั้นจึงดึงถุงหนังที่ห้อยอยู่บั้นเอวออกมา
ภายในบรรจุเนื้อแห้งและแป้งจี่แข็งเอาไว้ หญิงสาวดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวัง นางรีบเอ่ยปากอย่างกระตือรือร้น
“ขอบคุณ”
“ขอบคุณข้าหรือ ด้วยเหตุใด” เขาเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หญิงสาวยังไม่ทันได้อ้าปากบอกว่าขอบคุณสำหรับอาหาร เขากลับหยิบแป้งจี่นั้นเข้าปากตัวเองแล้วเคี้ยวกินต่อหน้าต่อตานางอย่างเลือดเย็น
หลี่ซูเยว่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง นางมองเขาพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึก ๆ ทว่าเขากลับกินแป้งและเนื้อแห้งนั่นจนหมดสิ้นโดยไม่คิดจะแบ่งปันให้นางแม้แต่เพียงเศษเสี้ยวเดียว
‘ไอ้คนต่ำช้า ไอ้คนใจยักษ์วิปริต ทำไมทำกับข้าแบบนี้ ข้าติดหนี้เจ้ามาตั้งแต่ชาติไหนกัน!’
นางก่นด่าเขาในใจอย่างเคียดแค้น สองมือกำแน่นโกรธจนควันออกหู
เซียวเยี่ยนกินจนอิ่ม เขาจึงหยิบกระบอกน้ำหนังที่ห้อยอยู่ข้างเอวขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น หลี่ซูเยว่ไม่มองเขาแล้ว นางนั่งหันหลังอย่างแง่งอน ในยามนั้นน้ำเสียงเย็นก็เอ่ยขึ้น
“หลี่ซูเยว่ รับไว้สิ”
นางหันไปมอง และในยามนั้นกระบอกน้ำหนังสัตว์ก็หล่นตุ๊บลงตรงหน้า
หลี่ซูเยว่หิวจนหน้ามืด เพราะลำคอแห้งผากประดุจเดินอยู่กลางทะเลทรายและเพิ่งได้รับน้ำจากสวรรค์ ทำให้นางไม่สนศักดิ์ศรีแล้วรีบคว้ากระบอกน้ำขึ้นมา
ทว่าดื่มได้เพียงสองอึกน้ำในกระบอกก็หมดเกลี้ยง นางพยายามเอียงกระบอกจนสุดแรง แต่น้ำก็หมดแล้วจริงๆ
“ท่านใจร้ายนัก”
เขาไม่โต้กลับ มีเพียงแค่เสียงหัวเราะขบขันที่ได้กลั่นแกล้งคนดังออกมา หญิงสาวโยนกระบอกน้ำทิ้งอย่างแรง ทว่ายามนี้กลับรู้สึกว่าน้ำเพียงสองอึกนั้น เมื่อผสานกับฤทธิ์ยาที่นางกินลงไปก่อนหน้า กลับให้ความรู้สึกชุ่มชื่นราวกับต้นไม้ที่รอฝนมาเนิ่นนาน ทำให้นางรอดตายขึ้นมาอีกครั้ง
หลี่ซูเยว่คิดว่าในน้ำของเขาคงมียาบางอย่างที่ช่วยปรับลมปราณภายในร่างกายเป็นแน่
เอาเถิด สองอึกนี่นับว่าช่วยชีวิต หลี่ซูเยว่พยายามคิดในแง่ดีที่สุดเพื่อให้จิตใจเข้มแข็งขึ้น ในเมื่อไม่อาจคาดหวังอะไรจากตัวร้ายคนนี้ นางต้องรู้จักระงับอารมณ์ขุ่นเคืองของตนให้ดีเพื่อหาทางเอาตัวรอด
หญิงสาวหันมามองเขา เซียวเยี่ยนยังนอนอยู่ในท่าเดิม
หลี่ซูเยว่หลบตาต่ำมองไปที่ถุงอาหารของเขาที่ยังห้อยเอวอยู่เหมือนไม่ได้ตั้งใจ ทว่าในใจคำนวณเอาไว้แล้ว นางคิดว่าในนั้นคงมีอาหารเหลืออยู่แน่ และยามนี้นางได้ยินเสียงเซียวเยี่ยนไอออกมาอีกหลายครั้ง
เมื่อเห็นเขาไอ แผนการเจ้าเล่ห์ก็เริ่มก่อตัวขึ้นทันที
“ท่านอ๋องเจ้าคะ แผลของท่านดูท่าจะอาการแย่ลง ท่านไอหนักขนาดนี้หากไม่ระวังแผลจะฉีกขาดซ้ำ ท่านต้องกินยาเพิ่มอีกเม็ดนะเจ้าคะ”
“ข้ากินไปขนาดนี้ยังไม่มากพออีกหรือ”
นางรีบส่ายหน้า “ท่านอ๋อง ข้าเป็นหมอนะ ไม่โกหกท่านแน่”
หญิงสาวขยับมาใกล้เขาพร้อมกับหีบยาคู่ใจ นางหยิบยาลูกกลอนขนานเดิมออกมา ยานี้เป็นยารักษาย่อมไม่มีอันตรายแต่หากกินเกินขนาดจะส่งผลให้ร่างกายผ่อนคลายและหลับลึกยาวขึ้นกว่าปกติ
“ท่านอ๋อง ยาเจ้าค่ะ ท่านรู้ว่าขม แต่ห้ามคายนะเจ้าคะ ห้ามเด็ดขาด”
นางส่งสายตาห่วงใยใสซื่อให้เขาทำให้เซียวเยี่ยนตกหลุมพราง เขากลั้นใจกินยาลงไปอย่างยากลำบากในที่สุดก็กลืนลงคอได้สำเร็จ
ฤทธิ์ยาแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเขาก็เอนร่างลงบนที่นอนฟาง ดวงตาหนักอึ้งและหลับสนิทไปในที่สุด
เมื่อมั่นใจว่าตัวร้ายถูกฤทธิ์ยาเล่นงานจนหลับลึกไปแล้ว หลี่ซูเยว่จึงถือโอกาสขยับเข้าไปใกล้เอ่ยเรียกเบา ๆ
“ท่านอ๋อง หลับแล้วหรือเจ้าคะ ท่านอ๋อง...ท่านอ๋อง...”
เขาไม่ตอบคำนางแล้ว หลับสนิทไปแล้วจริงๆ หญิงสาวหัวเราะในใจอย่างลิงโลด
ดวงตาคู่งามจ้องที่ถุงหนังข้างเอวเขา จากนั้นจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปดึงถุงหนังออกมาอย่างแผ่วเบา
เมื่อเปิดดูก็พบแผ่นแป้งแข็งสองแผ่นกับเนื้อแห้งอีกเล็กน้อย หญิงสาวยิ้มกว้างด้วยความยินดีเพียงเท่านี้ก็ทำให้นางรอดตายแล้ว
ด้วยความหิวโซ นางจึงกินแป้งจี่และเนื้อแห้งจนหมดในพริบตา เมื่อท้องอิ่มกอปรกับความเพลียและฤทธิ์ยาที่นางดื่มลงไปอีกอึก หลี่ซูเยว่ก็ฝืนความง่วงไม่ไหวอีกต่อไป นางอ้าปากหาวกว้าง เอ่ยพึมพำว่า
“ยาของฉันออกฤทธิ์สั้นกว่าของตาอ๋องนี่ ฉันต้องตื่นก่อนอย่างแน่นอน เช่นนั้นก็ขอนอนพิงข้างกายอุ่น ๆ นี่ไปก่อนนะ”
และแล้วร่างเล็กก็เอนตัวลงซบข้างกายเขาและหลับไปโดยไร้กังวล
หนึ่งคืนหนึ่งวันผ่านไปราวกับเพียงพริบตา แสงสว่างของเช้าวันใหม่ทำให้หลี่ซูเยว่ขยับกายอย่างมีความสุข
นางรู้สึกเหมือนกำลังกอดหมอนข้างที่ทั้งแข็งแกร่งและอบอุ่นมาทั้งคืน
หลับสบายจริง ๆ
หญิงสาวบิดขี้เกียจไปมาและขยับมากอดหมอนข้างแนบแน่นอีกครั้งอย่างสบายใจ กระทั่งได้ยินเสียงโหดเหี้ยมอำมหิตดังขึ้นที่ริมหู
“นอนพอหรือยัง”
หลี่ซูเยว่ส่งเสียง “อื้ม” ในลำคอ และในตอนนั้นก็รู้สึกว่ามีอะไรเย็น ๆ จ่อเข้าที่คอหอยพร้อมกับกดลงมาทำให้นางรู้สึกเจ็บแสบตรงนั้น
ภาพที่นางเคยถูกมีดจ่อคอแล่นผ่านเข้ามาในสมอง ความตระหนกพลันบังเกิดขึ้น หลี่ซูเยว่จึงลืมตาขึ้นทันใด
และภาพแรกที่เห็นก็คือใบหน้าหล่อเหลาอำมหิตที่ลอยอยู่ใกล้ และสายตาคู่นั้นราวกับกำลังจะสังหารนางให้ตายคามือ
หญิงสาวตกใจจนดวงตากลมโตเบิกกว้างพร้อมกับเปล่งเสียงดังลั่นออกมา
“เซียวเยี่ยน!”
ข้านั่งนิ่งประดุจรูปสลักอยู่บนเตียงไม้ในกระท่อมซอมซ่อ จ้องมองแผ่นหลังบอบบางของหลี่ซูเยว่ที่สั่นเทิ้มด้วยโทสะพุ่งพล่านนางเพิ่งด่าทอข้าด้วยถ้อยคำที่สตรีสูงศักดิ์ไม่ควรเอ่ยสะบัดหน้าเดินพ้นประตูกระท่อมไป ลมหนาวที่พัดสวนสวนเข้ามาปะทะกายไม่ได้ช่วยให้เพลิงโทสะในอกของข้ามอดดับลง แต่มันกลับยิ่งโหมกระพือให้แรงกล้าขึ้นเมื่อนึกถึงคำของนางเลิกชอบข้าอย่างนั้นหรือ? เกลียดข้าอย่างนั้นหรือ?หึ...สตรีที่เคยคลานเข่าประจบสอพลอ อ้อนวอนขอความเมตตาและความรักจากข้าอย่างน่าสมเพช บัดนี้กลับกล้าเชิดหน้าด่าทอข้าปาว ๆ เพียงเพราะข้าใช้ปลายเท้า ‘ทักทาย’ สีข้างนางไปเพียงครั้งเดียวเนี่ยนะ?ข้าไม่ได้ตั้งใจจะถีบนางรุนแรง เพียงแค่ใช้ปลายเท้าสะกิดเท่านั้น ทว่าไยนางจึงได้กลิ้งตัวไปเช่นนั้นกันเล่านางกำลังด่าข้า อย่างไม่เกรงกลัว ความชอบที่นางเคยมีต่อข้าดูเหมือนว่าจะหมดสิ้นเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร สตรีนางนี้จะเปลี่ยนใจภายในข้ามวันได้อย่างไรแล้วดูสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างจริงใจนั่นสิ มันทำให้เส้นประสาทที่ขมับของข้าเต้นตุบด้วยความรู้สึกพลุ่งพล่านที่ยากจะอธิบายข้ายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ พละกำลังเริ่มกลับคืนมาสู่ร่าง
ทันทีที่บานประตูคอนโดมิเนียมของซินเยว่ปิดลง ลีโอนาร์ดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาผลักร่างบางเข้าหาผนังห้อง จุมพิตที่ดุดันและโหยหาอุบัติขึ้นอย่างรวดเร็วมือหนาของเขาซุกซนไปตามเรือนร่างจิ้มลิ้มอย่างย่ามใจ แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานถูกระเบิดออกมาจนเสื้อผ้าบนร่างกายกลายเป็นสิ่งเกะกะ เสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังถูกกระชากจนกระดุมหลุดกระเด็น ในขณะที่บราเซียลูกไม้สีหวานของเธอก็ถูกเขาปลดเปลื้องและโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดีลีโอนาร์ดช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มแตง ซินเยว่รีบใช้ขาเรียวเกี่ยวเอวหนาเอาไว้แน่น ปากของทั้งคู่บดเบียดกันอย่างกระหาย เขาพาเธอมาถึงเตียงกว้าง ทิ้งตัวลงท่ามกลางความนุ่มนวลของที่นอนหนาเซียวเยี่ยนก้มลงดื่มด่ำกับการดูดดึงทรวงอกอิ่มของซินเยว่อย่างหิวโหย ยอดอกชูชันรับสัมผัสจากลิ้นร้อนที่ตวัดรัวจนหญิงสาวครางกระเส่า ในขณะที่ปากของเขากำลังปรนเปรอเต้านมคู่งาม มือเรียวของซินเยว่ก็เอื้อมลงไปเบื้องล่าง คว้าเอา แท่งเนื้อร้อนผ่าวของเขาที่ตั้งตระหง่านมานานให้ชี้ตรงเธอแยกขาออกกว้างและพยุงกายบดเบียดตนเองลงไปหาเขาด้วยความเร่าร้อนความคับแน่นที่ห่างหายไปนานทำให้เธอถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ร่องรักที่ชุ่
คำว่า ‘ไม่รู้จัก’ ราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ซินเยว่ ช็อกจนตัวแข็งทื่อ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วโสตประสาท อยู่ครู่หนึ่ง และในตอนนั้นเขาก็ถามเธออีกครั้ง“คุณครับ มีอะไรครับ”และตอนนั้นเธอก็ได้สติ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ จากนั้นก็พึมพำแผ่วเบา“โทษค่ะ ฉันนึกว่าคุณคือสามีของฉัน ฉันจำคนผิดค่ะเขาหายไปนานแล้ว และฉันก็ตามหาเขามาตลอด”“ผมเสียใจด้วยนะครับ”เขาเอ่ยสั้นๆ ท่าทางสุภาพทว่าเหินห่าง ก่อนจะหันไปบอกกับป้าคนหนึ่งที่เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางสุภาพชายหนุ่มเอ่ยว่า“พาคุณนายไปนั่งพักก่อน”หญิงท้องคนนั้นถูกคุณป้าคนนั้นประคองไปนั่งรออยู่ด้านหนึ่ง พวกเขายังคงมองมาที่ซินเยว่และชายหนุ่มคนนั้นด้วยสีหน้าสงสัยซินเยว่เม้มปาก มองเขาเหมือนจะจดจำใบหน้านี้เอาไว้ให้ดี เธอปาดน้ำตาอีกครั้งตั้งสติตัวเองอาจจะเป็นแค่คนหน้าเหมือน“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รบกวนแล้ว ขอโทษที่จำคนผิด ขอตัวนะคะ”ซินเยว่รีบเดินหนีออกมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอเดินตัวสั่นไปนั่งทรุดที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในมุมที่ห่างไกลผู้คนจากนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักอากาศในโรงพยาบาลอบอุ่นแต่เธอกลับรู้สึกหนาวจนสั่นไปถึงกระดูกมือสองข้างยกขึ้นกอดตัวเองไว้แน่
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงประกาศตามสายของโรงพยาบาล กลายเป็นจังหวะชีวิตที่ ซินเยว่ เริ่มกลับมาคุ้นชินในรอบหนึ่งปีหลังจากเพิ่งส่งเวรเสร็จสิ้น ร่างบางก็เปลี่ยนเสื้อผ้ามาสวมชุดเดรสง่าย ๆ พาตัวเองเดินลัดเลาะมายังแผนกสูตินรีเวชเพื่อรอรับเพื่อนสนิทตามที่นัดกันเอาไว้ว่าจะไปกินข้าวเย็นด้วยกันทว่าเคสผ่าตัดฉุกเฉินทำให้เพื่อนสาวรายนี้ยังไม่อาจลงเวรได้ หญิงสาวถูกยกเลิกนัดกะทันหันจึงไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธอไม่ชอบอยู่คนเดียวเพราะทุกครั้งที่อยู่คนเดียวก็มักจะคิดฟุ้งซ่านและสุดท้ายก็ต้องนอนร้องไห้ทุกครั้งไปดังนั้นการนัดสังสรรค์และมีเพื่อนคุย จึงเป็นทางออกในการหลีกหนีความคิดถึงใครคนหนึ่งอย่างจับใจของเธอใครคนนั้นที่เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีตัวตนในโลกใบนี้ แต่กลับเฝ้ารอเขามาเสมอเธอนั่งลงที่เก้าอี้ที่อยู่หน้าห้องตรวจครรภ์ ในมุมหนึ่งอันเงียบสงบเพราะโรงพยาบาลนี้เป็นโรงพยาบาลเอกชนราคาแพง คนไข้ไม่ได้จอแจนัก สถานที่แห่งนี้จึงค่อนข้างเงียบแต่ก็ไม่ได้เงียบจนเกินไปหญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางหลับตาลงเบาๆ ความเหนื่อยล้ามักเปิดช่องว่างให้ภาพเหตุการณ์ในอดีตไหลย้อนกลับมาจู่โจมเสมอรสชาติขมปร่าของยาพิษที่ติดอยู่ที
และเมื่อเห็นว่าเซียวเยี่ยนน้ำเสียงแผ่วและลมหายใจก็เริ่มขาดหาย ขาของเขาก็พลันอ่อนแรง ทรุดตัวลงไปคุกเข่าอยู่ข้างเตียงของเซียวเยี่ยนทันใดเซียวเยี่ยนถูกหลี่ซูเยว่ประคองตัวให้เอนกายซบบนอกของนาง นางไม่โวยวายแล้วและก็ยอมรับในความต้องการของเขา น้ำเสียงไร้แรงของเซียวเยี่ยนเอ่ยขึ้น“โม่ฉิง...เข้ามาใกล้ข้า...”โม่ฉิงลุกขึ้น แม้จะพยายามซ่อนน้ำตาแต่ก็ไม่อาจยับยั้งได้ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เซียวเยี่ยนเห็นน้ำตาของเขาตั้งแต่เก็บเจ้าทาสเด็กผอมคนนี้มาชุบเลี้ยงเขาก็ไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้งถึงแม้ว่าโม่ฉิงจะเคยคิดไม่ซื่อกับหลี่ซูเยว่ ทว่าบัดนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ผู้ใดเล่าจะห้ามหัวใจตนเองได้ กระทั่งเขาที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าเด็กนี่เป็นพันเท่าก็ยังหลงใหลนางมากมายเพียงนี้โม่ฉิงคุกเข่าอยู่ข้างเตียงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ยังจับมือเย็นเยียบของเซียวเยี่ยนเอาไว้“ฝ่าบาท...”เซียวเยี่ยนหอบหายใจอย่างแรง รวบรวมกำลังกล่าวยาวเหยียด“ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นโหว เพื่อดูแลองค์รัชทายาทร่วมกับเฮ่อเฉียน เจ้าก็รู้ว่าเขาดีมากเพียงแต่เจ้าสำราญ หากเขาออกนอกลู่นอกทางข้ามอบให้เจ้าช่วยสั่งสอน พวกเจ้าสองคนผู้หนึ่งคือสหาย อีกคนคือน้องชายท
กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งรุนแรงขึ้นทุกขณะผสมกับกลิ่นยาฉุนตลบอบอวล เมื่อเซียวเยี่ยนกระอักโลหิตสีแดงคล้ำออกมาจนเปรอะเปื้อนไปทั้งอาภรณ์ขาว เสียงฝีเท้าของหมอหลวงที่กรูกันเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกทำให้บรรยากาศภายในตำหนักหยางซินโกลาหลท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจของบุรุษที่นอนโรยแรงกลับตวาดก้อง“ไสหัวออกไปให้หมด! อย่ามาแตะต้องข้า”หลี่ซูเยว่ไม่ยินยอม “ไม่ ต้องรักษาเขา อย่าไป เขายังดื่มยาพิษลงไป พวกเจ้าต้องช่วยเขา!”เมื่อนางกล่าวจบทุกคนล้วนตกตะลึง “ฝ่าบาทยังเสวยยาพิษ ทำไม?”พิษบาดแผลของเขาเดิมก็ไม่มีทางรักษา เขายังดื่มยาพิษเข้าไปอีก ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ไม่อาจรั้งวิญญาณของเขาเอาไว้ได้แล้ว และบัดนี้ก็แทบไม่มีผู้ใดกล้าขยับแม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่กล้าจะหายใจแรง เซียวเยี่ยนหันมามองนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“เจ้าเป็นหมอ เจ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่มีโอกาสรอดแล้ว ยาพิษของข้าไม่มีทางรักษาเช่นกัน”หลี่ซูเยว่ปล่อยโฮออกมา กอดเซียวเยี่ยนเอาไว้แน่น“เซียวเยี่ยน ไยท่านต้องทำเช่นนี้ ทำไม!”หมอหลวงคุกเข่าลง ร้องออกมาว่า “ฝ่าบาทได้โปรดรักษาพระวรกาย”“ร่างกายนี้กำลังจะตายแล้ว จะให้ข้ารักษาอันใดอ
หลี่ซูเยว่ไม่คิดว่าเขาจะได้ยินคำพูดของนาง หญิงสาวเบิกตากว้างประดุจลูกกวางน้อยมองเขา ในใจคิดหาข้อแก้ต่างให้ตนเองสารพัดทว่าช้าก่อน...เขาคนนี้หากได้ยินสิ่งที่นางพูดทุกอย่าง เช่นนั้นก็หมายความว่าเขาแอบซุ่มดูนางอยู่เงียบ ๆ นานแล้ว แต่เขากลับไม่ได้โผล่มาช่วยในทันทีหากว่านางไม่ร้องขอความช่วยเหลือด้วยเสี
ภายในโรงพักม้าสถานที่เดิมที่เซียวเยี่ยนเคยพาหลี่ซูเยว่มาพักเมื่อหลายเดือนก่อน หลี่ซูเยว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงสลัวสิ่งแรกที่จู่โจมประสาทสัมผัสคือความรู้สึกพะอืดพะอมที่ตีตื้นขึ้นมาจากลำคอ ท้องไส้ของนางปั่นป่วนมวนระลอกใหญ่จนไม่อาจกั้นไว้ได้อีกต่อไปนางโก่งคออาเจียนออกมาอย่างรุนแรง ของเหลวที่ตกค้
กระโจมบัญชาการของเซียวเยี่ยนกงซุนเฮ่อก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากได้รับการรายงานจากคนของเขา“ท่านอ๋องเกิดเรื่องแล้ว”คนสนิทของเซียวเยี่ยนที่กำลังประชุมลับกันล้วนหันมามองกงซุนเฮ่อเป็นตาเดียวนอกจากแม่ทัพคนใกล้ชิดแล้ว ภายในกระโจมแห่งนี้ยังมีโจวฮั่นอีกด้วยเซียวเยี่ยนชะงักไปทันใด นั้นเป็นเพ
นางดึงร่างสูงให้เดินตามมานั่งลงบนเตียง จากนั้นก็ขยับไปหยิบหีบยาของตนเองออกมา พร้อมกับเริ่มทำแผลเซียวเยี่ยนมองมือขาวของนางคล้ายเลื่อนลอยนางตั้งใจรักษาให้เขาพร้อมกับพันแผลทายาอย่างประณีต นิ้วเรียวของนางสัมผัสผิวแกร่งอย่างแผ่วเบาจนนางเผลอบ่นออกมา“ท่านนี่นะ ไยไม่รักตัวเองเลยสักนิด”เซียวเยี่ยนมองมือ







