LOGINบทที่ 5 ประชันโฉมกลางงานเลี้ยง
บรรยากาศยามราตรีในจวนตระกูลหลิวคึกคักไปด้วยแสงไฟจากโคมระย้าหรูหรา กลิ่นหอมของอาหารเลิศรสและเสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสร้างความสำราญให้แก่เหล่าชนชั้นสูงในเมืองเปียนเฉิง เหล่าคุณหนูผู้ดีต่างประโคมเครื่องประดับอัญมณีล้ำค่า แข่งกันอวดความงามและกิริยาที่ถูกฝึกปรือมาอย่างดีเพื่อหวังจะเป็นที่หมายปองของบุรุษผู้มีอำนาจ ทว่า ท่ามกลางดอกไม้ประดิษฐ์ที่ดูจอมปลอมเหล่านั้น กลับมี ดอกไม้หนาม ดอกหนึ่งที่ก้าวเข้ามาขโมยสายตาผู้คน เย่ซิงเยว่ก้าวลงจากรถม้าในชุดสีเขียวมรกตเรียบหรูที่เซี่ยหยางเฟยแอบส่งคนไปมอบให้ โดยอ้างว่าเป็นค่ามัดจำสบู่ ชุดนี้ไม่ได้เน้นลวดลายซับซ้อน แต่เน้นการตัดเย็บที่ขับเน้นช่วงเอวคอดกิ่วและหน้าอกหน้าใจที่กำลังสวยงามตามวัยของนาง ใบหน้าของนางแต่งแต้มเพียงบางเบา ทว่าดวงตาที่คมปราบดุจพยัคฆ์กลับทำให้นางดูโดดเด่นและน่าเกรงขาม "นั่นใครกัน? ดูไม่คุ้นหน้าเลย แต่เหตุใดกิริยาท่าทางถึงได้ดูทระนงขนาดนั้น" เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบกาย ซิงเยว่ไม่ได้สนใจเสียงเหล่านั้น นางก้าวเดินด้วยความมั่นใจแบบนักสู้ ในมือนางถือกล่องสบู่สมุนไพรชุดพิเศษที่ตั้งใจจะนำมาขยายตลาด ที่มุมหนึ่งของงาน เซี่ยหยางเฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักในท่าทางเกียจคร้านเช่นเคย มือหนาถือจอกเหล้าพลางกวาดสายตามองไปทั่วงานด้วยความเบื่อหน่าย สำหรับเขา งานเลี้ยงพวกนี้ก็แค่อีกหนึ่งคืนที่ต้องทนฟังคำประจบสอพลอและรอยยิ้มอาบยาพิษ ทว่าเมื่อร่างของซิงเยว่ปรากฏสู่สายตา จอกเหล้าในมือเขากลับหยุดนิ่ง สายตาพยัคฆ์ที่เคยดูถูกโลกกลับสั่นไหวไปชั่วขณะ คนเสเพล อย่างเขาเคยเห็นหญิงงามมานับหมื่น แต่ไม่มีใครเลยที่มีประกายความ 'นับถือตัวเอง' แรงกล้าเท่าสตรีผู้นี้ นางไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจ แต่นางกลับดึงดูดทุกความรู้สึกของเขาไปโดยสิ้นเชิง "คุณชาย... แม่นางเย่มาแล้วขอรับ" ผู้ติดตามกระซิบ "ข้าเห็นแล้ว..." เซี่ยหยางเฟยพึมพำ มุมปากกระตุกยิ้มอย่างขมขื่นลึกๆ เขาพรางความคิดในใจไว้ใต้รอยยิ้มกะล่อน [ในโลกที่ทุกคนใส่หน้ากากเข้าหากัน เหตุใดเจ้าถึงดูจริงใจและงดงามได้ถึงเพียงนี้ ซิงเยว่] "ตายจริง! นี่มันแม่ค้าสบู่ชานเมืองนี่นา งานเลี้ยงผู้ดีเช่นนี้ ใครอนุญาตให้เจ้าหอบกลิ่นสาบโคลนเข้ามากัน?" มู่เสี่ยวหลาน เดินตรงเข้ามาพร้อมกับกลุ่มคุณหนูสายป่วน แววตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้นจากคราวก่อน ซิงเยว่หยุดฝีเท้า มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย "กลิ่นสาบโคลนงั้นรึ? ข้าว่าน่าจะเป็นกลิ่นอายความอิจฉาของท่านมากกว่าที่มันเหม็นคลุ้งไปทั่วงาน สบู่ของข้าล้างคราบสกปรกได้ดี แต่น่าเสียดาย... มันล้างจิตใจที่ใฝ่ต่ำของท่านไม่ได้" "เจ้า! เจ้าไร้มารยาท! กล้าดียังไงมาว่าข้า!" มู่เสี่ยวหลานหวีดร้อง "สาวใช้! ตบปากนังไพร่นี่ให้ข้าเดี๋ยวนี้!" สาวใช้ร่างใหญ่สองคนถลาเข้าหาซิงเยว่ทันที ซิงเยว่ไม่ได้ถอยหนี นางวางกล่องสบู่ลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวหลบฝ่ามือแรกอย่างพริ้วไหว แล้วใช้สันมือฟาดเข้าที่ลำคอของสาวใช้คนหนึ่งจนอีกฝ่ายล้มตึงลงไปกองกับพื้น ส่วนอีกคนนางคว้าข้อมือไว้แล้วเหวี่ยงร่างกระแทกเข้ากับโต๊ะน้ำชาจนเสียงดังโครมสนั่นงาน ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที คนทั้งงานเลี้ยงตกอยู่ในความเงียบงัน "ใครจะเข้ามาอีก ก็ลองดู!" ซิงเยว่ประกาศกร้าว แววตานางวาวโรจน์จนไม่มีใครกล้าสบตา เซี่ยหยางเฟยที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ถึงกับแอบยิ้มมุมปากอย่างภูมิใจในตัวนาง เขาวางจอกเหล้าลงแล้วเดินฝ่าฝูงชนออกมา ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามา บรรยากาศรอบกายก็เปลี่ยนเป็นเยือกเย็น สายตาพยัคฆ์ของเขาจ้องเขม็งไปที่มู่เสี่ยวหลานจนนางต้องก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว "คุณหนูมู่... ข้าว่าข้าเคยเตือนท่านไปแล้วนะ" น้ำเสียงของเขาเบาหวิวทว่าน่าขนลุก "ถ้าท่านยังไม่หยุด ข้าจะสั่งปิดร้านเครื่องหอมของตระกูลท่านเสียคืนนี้เลย" มู่เสี่ยวหลานหน้าซีดเผือด รีบพาคนของตนหนีออกไปจากงานอย่างหัวซุกหัวซุน เมื่อคนนอกออกไปแล้ว เซี่ยหยางเฟยก็หันมาหาซิงเยว่ ทันใดนั้น... ความน่าเกรงขามหายวับไปราวกับกับเปลวเทียนที่ถูกเป่า เขาเปลี่ยนสีหน้าเป็นความเจ็บปวดรวดร้าวทันที "โอย... ซิงเยว่ ข้าตกใจจนหัวใจจะวาย ข้าเห็นเจ้าสู้กับคนพวกนั้นแล้วข้าใจสั่นไปหมด" เขาแสร้งทำเป็นขาอ่อนแรงคุกเข่าลงต่อหน้านางท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ "เจ้าดูสิ... ข้าตกใจจนเดินไม่ไหวแล้ว เจ้าช่วยพยุงข้าหน่อยได้ไหมยอดดวงใจ" "ท่าน! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! เจ้าคนปลิ้นปล้อน!" ซิงเยว่หน้าแดงด้วยความอับอายและโมโหที่เขายอมคุกเข่าประหลาดๆ แบบนี้ต่อหน้าคนอื่น "คนมองกันทั้งงานแล้ว ท่านไม่รักศักดิ์ศรีบ้างหรือไง!" "ศักดิ์ศรีรึ? ข้าเอาไปแลกกับความเมตตาจากเจ้าหมดแล้ว" เขาส่งสายตาละห้อย อ้อนวอนแบบสุนัขตัวโตที่ต้องการการปลอบโยน "ถ้าเจ้าไม่พยุงข้า ข้าก็จะคุกเข่าอยู่ตรงนี้แหละ ให้คนเขาประจานไปเลยว่าคุณชายเซี่ยพ่ายแพ้ต่อแม่นางเย่..." ซิงเยว่กัดฟันกรอด นางรู้ดีว่าเขาแกล้ง แต่เมื่อเห็นสายตาที่ดู 'เหงา' ลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาการอ้อนเท้าของเขา นางก็ใจอ่อนลงอย่างประหลาด นางเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อเขาให้ลุกขึ้น "ลุกขึ้นมา! เจ้าคนถ่อย! ถ้ายังไม่เลิกทำตัวไร้สาระ ข้าจะเตะท่านให้ขาหักจริงๆ คราวนี้แหละ!" เซี่ยหยางเฟยหัวเราะร่าขณะถูกนางดึงให้ยืนขึ้น เขาแอบสูดกลิ่นหอมสมุนไพรจากตัวนางพลางกระซิบเบาๆ "เจ้างดงามที่สุดเลยซิงเยว่... ข้าสัญญาว่า คืนนี้ข้าจะเป็นโล่กำบังให้เจ้าเอง ใครกล้ามาว่าเจ้า ก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน" ซิงเยว่ได้แต่ถอนหายใจยาว นางเริ่มรู้สึกว่าหนทางในเปียนเฉิงของนางคงจะยุ่งยากกว่าที่คิด โดยเฉพาะเมื่อมีพยัคฆ์หน้าไม่อายตัวนี้มาคอยคุกเข่าอ้อนเท้าอยู่ข้างกายไม่ห่าง!บทที่ 79 ข้อเสนอของกงซุนหย่งลมราตรีพัดพาเอากลิ่นอายความชื้นจากแม่น้ำมาปะทะกับโคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่หน้าเรือนบัญชีของตระกูลเย่ เปลวไฟในโคมวูบไหวราวกับจะดับแสงลงไป เช่นเดียวกับอารมณ์ของ เย่ลู่หลาน ที่บัดนี้กำลังนั่งควงพู่กันอยู่ในมือ ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปยังประตูเรือนที่ถูกเคาะเบาๆ แต่จังหวะการเคาะนั้นกลับดูน่ารำคาญใจยิ่งนัก เพราะมันเป็นจังหวะที่ยียวนกวนประสาทอย่างที่นางเคยได้ยินเพียงคนเดียวในเปียนเฉิง"ดึกดื่นป่านนี้แล้ว หากมิใช่เรื่องคอขาดบาดตายหรือเรื่องล้มละลายของตระกูลกงซุน ก็จงไสหัวกลับไปเสียเถิด" ลู่หลานเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี"โถ่... คุณหนูสาม ใจคอท่านจะปล่อยให้คู่ค้าทางธุรกิจที่เพิ่งพ่ายแพ้จนยับเยินอย่างข้า ต้องยืนตากน้ำค้างจนปอดบวมตายอยู่หน้าเรือนท่านจริงๆ หรือขอรับ?" เสียงนุ่มทุ้มทว่าแฝงความขี้เล่นดังลอดเข้ามา พร้อมกับร่างสูงโปร่งของ กงซุนหย่ง ที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาตเขายังคงอยู่ในชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มชุดเดิมจากงานประมูล ทว่าบัดนี้ดูหลุดลุ่ยไปบ้าง มือข้างหนึ่งของเขาถือม้วนเอกสารประทับตราครั่งสีทอง ส่วนอีกมือหนึ่งกลับถือถุงขนมหวานกลิ
บทที่ 78 (คู่พี่สาม) สัมปทานเส้นทางเดินเรือแสงอรุณทอประกายฉาบเคลือบหลังคากระเบื้องดินเผาของเมืองเปียนเฉิง บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะเงียบสงบกลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของการชิงไหวชิงพริบ ณ โรงประมูลกลางขนาดใหญ่ริมท่าเรือ ซึ่งเป็นสถานที่รวมตัวของเหล่าพ่อค้าวานิชผู้มั่งคั่งที่สุดในแผ่นดิน วันนี้มีการจัดประมูล 'สัมปทานเส้นทางเดินเรือสายบูรพา' ซึ่งเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์สำคัญในการขนส่งสินค้าไปต่างแคว้น หากใครได้ครอบครอง ย่อมหมายถึงการกุมอำนาจเหนือราคาสินค้าอุปโภคบริโภคเกือบครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงเย่ลู่หลาน พี่สามแห่งตระกูลเย่ ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าที่สง่างามทว่าเฉียบคมราวกับดาบที่เพิ่งออกจากฝัก นางอยู่ในชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตที่ดูเรียบหรูแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ในมือนางถือพัดจีบไม้จันทน์หอมที่สลักลวดลายลูกคิดอย่างประณีต ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบโรงประมูลพลางคำนวณมูลค่าของคู่แข่งในใจเพียงเสี้ยววินาที"พี่สามเจ้าคะ... ท่านแน่ใจนะเจ้าคะว่าวันนี้เราจะชนะ เจ้าคนกะล่อน นั่นได้?" เสียงใสๆ ของ เย่ซิงเยว่ ดังขึ้นข้างกาย นางแสร้งทำเป็นเดินตามพี่สาวเยี่ยงผู้ติดตามตัวน้อย โดยมี เซี่ยหยางเฟย เดินเยื้องอยู
บทที่ 77 บทลงโทษของเขยสี่ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีที่ปกคลุมคฤหาสน์ตระกูลเย่ แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้แกะสลัก เข้ามาตกกระทบลงบนร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนอนบิดกายไปมาอยู่บนเตียงกว้างอย่างกระสับกระส่าย ซ่งอี้หาน อดีตหมอหลวงผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรจุติ บัดนี้อยู่ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวที่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ (ซึ่งเขามักจะแสร้งลืมผูกเชือกเสื้อเพื่อให้ฮูหยินของเขาได้เผลอ มองอยู่บ่อยครั้ง)เขากำลังกุมขาซ้ายข้างที่เคยเจ็บพลางส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ ราวกับว่าความเจ็บปวดนั้นรุนแรงปานจะขาดใจ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เขาแทบจะไปวิ่งไล่กวดโจรได้สามตลาดแล้วด้วยซ้ำ"โอย... อันฉี... เจ้าอยู่ที่ใด เหตุใดความหนาวเหน็บในค่ำคืนนี้ถึงได้แทรกซึมเข้าไปในกระดูกที่ร้าวรานของข้าเช่นนี้" อี้หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงระโหยโรยแรง พลางชำเลืองหางตาไปที่ประตูห้อง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ เขาก็รีบหลับตาพริ้ม ทำหน้าตาเหยเกราวกับกำลังเผชิญกับพายุความเจ็บปวดที่มิอาจต้านทานได้เย่อันฉี เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดไม้ที่มีถ้วยยาดินเผา
บทที่ 76 งานเลี้ยงฉลองในจวนตระกูลเย่เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องนภาม่วงครามของเมืองเปียนเฉิง ควันไฟสีขาวลอยอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมหวนของสุราเลิศรสและอาหารชั้นยอดที่ถูกยกออกมาวางเรียงรายจนโต๊ะไม้ตัวยาวในลานกว้างของจวนตระกูลเย่แทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองคึกคักยิ่งกว่าเทศกาลปีใหม่เสียอีก เพราะวันนี้มิใช่เพียงการฉลองที่ตระกูลเย่พ้นมลทิน แต่ยังเป็นการประกาศชัยชนะเหนืออิทธิพลมืดของใต้เท้าหลี่ที่ล่มสลายไปพร้อมกับเสียงก่นด่าของชาวเมืองเหล่าบ่าวไพร่ในจวนต่างพากันวิ่งวุ่นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แจกจ่ายอาหารและสุราให้แก่คนยากไร้หน้าประตูจวนตามคำสั่งของท่านแม่เย่ชิง ส่วนภายในโถงกลางนั้น เหล่าพี่น้องตระกูลเย่ผู้อาจหาญได้มารวมตัวกันพร้อมหน้าพี่ใหญ่เย่จื่อหลิน นั่งประจำตำแหน่งข้างท่านแม่ ใบหน้าเคร่งขรึมของเขายังคงมีความองอาจแต่ดวงตากลับฉายแววภาคภูมิใจในตัวน้องสาวและน้องเขย พี่รองเย่หรงเหยา และ พี่สามเย่ลู่หลาน นั่งถัดมา ทั้งคู่ต่างยกจอกสุราขึ้นดื่มพลางสนทนาถึงแผนการขยายการค้าหลังจากนี้ด้วยความคึกคะนอง"เจ้าสี่... ข้าล่ะนับถือใจเจ้าจริงๆ ที่กล้าซัดทหารของใต้เท้าหลี่จนดาบหั
บทที่ 75 การพังทลายของตระกูลหลี่บรรยากาศกลางตลาดใหญ่เมืองเปียนเฉิงในยามนี้ดูราวกับสนามรบที่ไม่มีการหลั่งเลือด ทว่าเต็มไปด้วยกระแสคลื่นความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่กันระหว่างตระกูลเย่ผู้มั่งคั่งและขบวนทหารของใต้เท้าหลี่ผู้กุมอำนาจในกรมคลัง เสียงฝีเท้าของทหารลาดตระเวนที่ขยับดาบในฝักดังเคร้งคร้างสลับกับเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่ยืนล้อมรอบเป็นวงกว้าง ทุกสายตาต่างจ้องมองไปยังสตรีร่างโปร่งบางทว่าแผ่ซ่านพลังกดดันอันมหาศาลอย่าง เย่อันฉี ที่ยืนเผชิญหน้ากับใต้เท้าหลี่อย่างไม่สะทกสะท้าน"เจ้า... เจ้าบังอาจกล่าวหาข้าด้วยวาจาพล่อยๆ เช่นนี้รึ!" ใต้เท้าหลี่แผดเสียงตะโกนจนหน้าดำหน้าแดง นิ้วมือที่สวมแหวนหยกมันวาวชี้หน้าอันฉีด้วยความสั่นเทา "หลักฐานปลอม! บัญชีนั่นต้องเป็นสิ่งที่เจ้ากุเรื่องขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายสนมหลี่เฟยและข้า ใครบ้างจะไม่รู้ว่าตระกูลเย่ของเจ้าพยายามจะกุมอำนาจผูกขาดการค้าสมุนไพรในเปียนเฉิงมานานแล้ว!""หากใต้เท้าคิดว่าหม่อมฉันกุเรื่องขึ้นมา เช่นนั้นโปรดมองไปที่ชายผู้นั้นด้วยตาของท่านเองเถิดเจ้าค่ะ" อันฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกพลางโบกมือเป็นสัญญาณทันใดนั้นเอง ชายรูปร่างผอมกะหร่องในสภาพสะบักส
บทที่ 74 ความพิโรธของเย่ชิงบรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ ในจวนตระกูลเย่บัดนี้ดูจะเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน แม้แสงแดดภายนอกจะยังคงแผดเผา แต่ภายในโถงรับรองกลับปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความกดดัน ท่านแม่เย่ชิง ผู้นำหญิงแห่งตระกูลเย่ผู้ทรงอิทธิพล นั่งประทับอยู่บนเก้าอี้ไม้ชิงชันตัวเขื่อง ใบหน้าที่มักจะมีรอยยิ้มอย่างผู้ใจดี บัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังบุตรสาวและลูกเขยที่เพิ่งกลับมาจากภารกิจสืบสวน อย่างไม่กระพริบบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าท่านแม่ มีม้วนกระดาษรายชื่อและเศษผ้าที่ปักตราสัญลักษณ์ตระกูลเย่ซึ่งอันฉีเก็บมาจากร้านโอสถพันปีวางอยู่"ดังนั้น... พวกเจ้ากำลังจะบอกแม่ว่า มีคนบังอาจใช้ชื่อเสียงร้อยปีของตระกูลเย่ ไปทำเรื่องต่ำช้าอย่างการขนส่งสมุนไพรพิษเพื่อทำลายพระสนมเอกอย่างนั้นรึ?" เสียงของเย่ชิงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนแจกันกระเบื้องเคลือบที่วางอยู่ใกล้ๆ สั่นระริก"เจ้าค่ะท่านแม่" เย่อันฉี ยืนตัวตรง แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความแค้นเคืองที่สุมอยู่ในอก "พวกมันเป็นคนต่ำช้า ที่จงใจลากตระกูลเราไปลงเหว หากหม่อมฉันและท่านพี่อี้หานไม่บังเอิญเข้าไปพบความลับนี้เข้า ป่านนี้ชื่อ







