ทะลุมิติ(ที่นี่ที่ไหน)

"บอสพูดจริงเหรอคะ"

"ผมดูเหมือนพูดเล่นงั้นเหรอ"

"มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ"

ใบหน้าสวยก้มลงมองมือที่กำโทรศัพท์ไว้ ไม่เถียงว่าข้อเสนอของบอสน่าสนใจ แต่ติดตรงที่เธอไม่รู้จะวางตัวต่อหน้าเขาอย่างไรดี

"ผมเหนื่อยขับรถแล้ว"

หูอี้เหวินบอกคนที่นั่งในรถมาด้วยกันเกือบสองชั่วโมงได้ ชุดเจ้าสาวของเธอเปียกขนาดนั้นไม่รู้สึกหนาวบ้างหรือไง ขนาดเขาใส่สูทยังรู้สึกเย็นๆ เลย

"ขอโทษค่ะ"

คิ้วเรียวขมวดมองใบหน้าที่ซีดขาว 

"ผมไม่ได้ว่าอะไร"

เขาชินกับการใช้น้ำเสียงจริงจังเกินไป และนั่นอาจทำให้เธอกดดัน พอคิดอย่างนั้นเขาจึงใช้น้ำเสียงที่อ่อนลง

"คุณโอเคใช่ไหม??"

คำถามของเขาแทงลึกเข้ามาในใจ เปลือกนอกที่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งพังต่อหน้าคนอื่นพังทลาย น้ำตาค่อยๆ รินไหล เสียงร้องที่ปนเสียงสะอื้นนั้นทำหูอี้เหวินไม่รู้ว่าจะต้องปลอบโยนอย่างไรดี

"คุณนอนห้องนี้แล้วกัน"

"แล้วบอสล่ะคะ"

รั่วหยุนซีถาม เธอสังเกตุเห็นว่าคอนโดของบอสมีอยู่หนึ่งห้องนอนและห้องนั่งเล่นตรงกลาง ถ้าเดาไม่ผิดบอสคงยกห้องนอนให้เธอ

"เดี๋ยวผมนอนข้างนอก"

"มันจะดีเหรอคะ"

หญิงสาวทำหน้าเกรงใจ บอสเป็นคนตัวใหญ่จะนอนคุดคู้ที่โซฟาได้แน่เหรอ

"ดีไม่ดีผมตัดสินใจเองได้"

เล่นพูดมาซะขนาดนี้ เธอจะเสนออะไรได้ หญิงสาวยืนนิ่งเงียบไป สภาพของเธอตอนนี้ในสายตาเขาไม่ต่างอะไรกับหมาตัวเล็กที่ตกคูน้ำสกปรกเลย

"ห้องน้ำอยู่ทางนั้น"

หูอี้เหวินชี้นิ้วไปที่ห้องน้ำ เขาวางผ้าเช็ดตัวผืนใหม่พร้อมกับเสื้อผ้าที่คาดว่าผู้หญิงตัวเล็กอย่างเธอน่าจะพอใส่แก้ขัดได้ไว้ให้หมดแล้ว

"คุณอาบก่อนผมได้เลย"

หญิงสาวมีทีท่าเกรงใจแต่ก็ยอมไป เธอถอดชุดเจ้าสาวที่ตั้งใจเลือกออก เงยหน้าขึ้นมามองสภาพตัวเองในกระจกแล้วรับไม่ได้ ทำไมเธอจะต้องร้องห่มร้องไห้ให้กับผู้ชายเลวๆ คนหนึ่งที่นอกใจ ตัดทิ้งไปได้ถือว่าเป็นโชคดีของเธอ

'เธอทำได้ดีแล้วหยุนซี'

ให้กำลังใจตัวเองที่ตัดสินใจทำในสิ่งที่ถูกต้อง คิดซะว่ายอมเจ็บตอนนี้ ก็ยังดีกว่าต้องทนเจ็บซ้ำๆ ความรักที่ดีต้องอยู่ในพื้นฐานของคำว่า 'ซื่อสัตย์' ถ้าเขาไม่มีจิตสำนึกที่จะทำ ต่อให้พูดกรอกหูเป็นพันครั้ง สุดท้ายแล้วก็คงจบอีหรอบเดิมอยู่ดี

"ฉันอาบเสร็จแล้วค่ะ"

เธอเดินออกมาในชุดเสื้อยืดสีขาวคอกลมที่บอสให้ยืมมา มันตัวใหญ่และยาวจนเธอแทบไม่ต้องใส่กางเกงทับข้างในเลย

"อือ"

บอสไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอจึงขอตัวไปพักผ่อน ห้องนอนแต่ไม่ได้นอน เธอพลิกตัวไปมาเกือบชั่วโมง อยากจะนอนแต่ข่มตาไม่ลง

'เธอโอเคไหมหยุนซี'

'พวกเราเป็นห่วงเธอนะ'

'ฉันติดต่อเธอไม่ได้เลย'

เพราะนอนไม่หลับเธอจึงหยิบโทรศัพท์มาเปิดดู มีข้อความเป็นห่วงส่งมามากมาย หยุนซีรู้สึกตื้นตันใจ และรู้ว่าเธอไม่ได้สู้อยู่ลำพัง

'ผมขอโทษนะ'

'เราจะไม่เลิกกันใช่ไหม'

'ผมจะไม่ทำผิดอีกต่อไป'

'เรากลับมาเป็นครอบครัวกันนะหยุนซี'

​​​ข้อความจากรุ่ยหานส่งมาเป็นสิบๆ ข้อความได้ ตอนทำไม่คิด แต่มาคิดได้ตอนที่สายไป เธอเคยโง่มาแล้ว เธอจะไม่โง่อีกต่อไป รักมันพังไปตั้งแต่ที่เธอได้เห็นฉากอุบาทถ์ทุเรศตา

[รุ่ยหานถูกบล็อคแล้ว]

นี่คือสิ่งที่เธอทำได้ ตัดช่องทางการติดต่อทุกอย่างกับรุ่ยหายเพื่อความสบายใจ ต่างคนต่างไป ส่วนเธอจะเริ่มต้นใหม่และทุ่มเทให้กับงานที่แปลว่า 'เงิน'

'ลบวิดีโอเดี๋ยวนี้เลยนะ'

'รับโทรศัพท์ฉันเดี๋ยวนี้'

'หยุนซีแกมันบ้า บ้า บ้า!'

ซูฮวาร้อนรุ่มใจทั้งกระหน่ำโทร กระหน่ำส่งข้อความไป แต่รั่วหยุนซีก็ไม่รับสาย อ่านแต่ไม่ตอบข้อความใดๆ คลิปนั้นถึงจะไม่เห็นหน้าเธอชัดๆ  แต่คนที่รู้จักกันย่อมรู้ว่าเป็นเธอแน่ๆ

#เช้าวันต่อมา

ข่าวคาวของนักเขียนชื่อดังนามปากกา 'รั่วหยุนซี' ถูกพูดปากต่อปากในโลกออนไลน์ มีคนแห่มาให้กำลังใจในเพจนักเขียนจนทำให้มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

'นักเขียนสู้ๆ นะ'

'เป็นกำลังใจให้นะคะ'

'ให้เวลารักษาแผลใจ'

'ฉันอยู่ข้างคุณนักเขียนค่ะ'

เจ้าสาวที่น่าสงสารกลายเป็นคนดังที่มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดดทันที นิยายที่เขียนจบไปแล้วของเธอขายดี มียอดซื้อถล่มทลายจนต้องพิมพ์ซ้ำกันหลายรอบทีเดียว

นี่มัน...

พลิกวิฤกติให้เป็นโอกาสชัดๆ

เพราะมีงานเข้ามาเยอะ รั่วหยุนซีจึงไม่มีเวลาที่จะมานั่งเศร้า เธอปั่นงานเขียนตั้งแต่เช้ายันค่ำติดต่อกันไม่พัก เพราะมันเป็นทางลัดที่จะทำให้เธอไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา แต่ก็จะมีเพื่อนๆ ที่หวังดีคอยส่งข่าวมาให้รู้ว่า...

'รุ่ยหานโดนไล่ออกแล้ว'

คลิปที่เปิดในคืนนั้นทำให้อาชีพอาจารย์ไปต่อไม่ได้ เขาคงมืดมนไม่มีทางออกไปพักใหญ่ส่วนไป๋ซูฮวาก็โดนหางเลขไป เธอเองก็พอใจที่เห็นคนชั่วช้าได้รับผลของการกระทำ 

ส่วนเธอนั้น...

ก็​​​เริ่มทำใจได้ เป็นความจริงที่เวลาจะช่วยเยียวยารักษาบาดแผลในใจ ตอนนี้หันมาทุ่มเทเวลาให้กับผลงานนิยายเรื่องใหม่ที่แต่งขึ้นมาเพื่อนสนองนี้ดของตัวเอง

[แสนรัก]

เป็นนิยายจีนโบราณยุค 80 ที่เธอเพิ่งแต่งไปได้ไม่กี่ตอน พระเอกของเรื่องหล่อเท่เกินบรรยาย จะธงแดงก็ไม่ใช่ จะธงเขียวก็ไม่เชิง แต่ถูกจริตของนักอ่านกระจาย นางเอกก็มีชีวิตที่น่าสงสารจับใจ คอมเม้นท์กระหน่ำส่งมารัวๆ 

'หยุนซีของเราสู้ๆ นะ'

'อย่าไปยอม'

'อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว'

เพราะนักอ่านเร่งเร้า เธอจึงเขียนนิยายเช้าเย็นติดต่อกันไม่พัก เนื้อหานิยายเรื่อง 'แสนรัก' กำลังมาถึงจุดเปลี่ยนของนางเอกพอดี ซึ่งชื่อนางเอกในนิยายเรื่องนี้เธอจงใจตั้งชื่อว่า 'หยุนซี' ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับเธอ

"แกต้องแต่งงานแทนเซี่ยเซี่ย"

คุณนายหลี่ที่เป็นคนอุปการะหยุนซีมาจากสถานรับเลี้ยงสั่ง ทั้งชีวิตของเธอไม่เคยได้รับความรัก คนนอกมองว่าเธอโชคดีที่ตระกูลหลี่อุปการะเธอเป็นบุตรบุญธรรม แต่แท้จริงก็เพื่อเหตุผลนี้ในอนาคตอันใกล้นั่นเอง

"เพราะคุณคนเดียวเลยนะ"

คุณนายหลี่ว่าให้สามีที่พอเมาแล้วก็ชอบสร้างเรื่องให้เธอตามแก้อยู่ร่ำไป สิบปีก่อนไปรับปากกับเพื่อนสนิทเอาไว้ งานแต่งของสองตระกูลจะทำให้เขาและเพื่อนเป็นทองแผ่นเดียวกัน 

"หนูไม่แต่ง"

"พ่ออยากแต่งก็แต่งเองสิ'

"หนูไม่ชอบทหารหรอกนะ"

หลี่เซี่ยเซี่ยถูกประคบประหงมเลี้ยงมาให้เป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจ เธอชอบความหรูหรา สะดวกสบาย พอรู้ว่าต้องแต่งงานกับทหารที่มียศแค่ผู้กองก็ร้องโวยวาย ไม่ยอม ขว้างปาข้าวของจนแตกกระจาย คนใช้พากันหลบให้วุ่นทีเดียว

' หลี่กู้กง' ถอนหายใจ ถึงเขาจะเป็นผู้นำครอบครัวแต่ก็มิอาจโต้แย้งความต้องการของภรรยาได้ เขาเลือกปิดหูปิดตาไม่พูดอะไร และปล่อยให้ภรรยาทำในสิ่งที่ต้องการ 'หลี่หยุนซี' บุตรบุญธรรมจึงต้องทำหน้าที่แต่งงานออกไป

'ฉันได้ยินว่าบุตรชายคนโตของตระกูลฝูมีนิสัยแปลกๆ นะ ทำให้ไม่มีคุณหนูตระกูลไหนอยากแต่งงานด้วยสักคน'

'วันก่อนก็เพิ่งไปมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับคุณชายจางมา เห็นว่าโดนกรมทหารสั่งพักราชการตั้งสองเดือน'

'แสดงว่ามีนิสัยป่าเถื่อนมากเลยสินะ'

'สงสารก็แต่หยุนซีที่ต้องไปรับกรรม'

คนใช้ในตระกูลหลี่จับกลุ่มซุบซิบกัน ส่วนคนที่จำใจต้องแต่งงานพอได้ฟังข่าวในด้านลบมากๆ ย่อมกลัวจนตัวสั่น ถ้าเขาเป็นคนป่าเถื่อนไร้หัวใจถึงขนาดนั้น เธอที่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเอาตัวรอดได้เหรอ

ถึงจะกลัว...

แต่ก็มิอาจปฏิเสธได้

ตระกูลหลี่มีพระคุณรับเลี้ยงเธอไว้ เขาสั่งให้ทำอะไร เธอก็ต้องทำ ซึ่งวันที่หยุนซีแต่งเข้าตระกูลฝูไป พิธีการถูกจัดอย่างเรียบง่าย ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่ปิดไว้ทำให้เธอมองเห็นใบหน้าของเจ้าบ่าวที่ยืนข้างๆ ไม่ชัดนัก เขาไม่พูดกับเธอสักคำ ตอนที่ให้เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวนั้นเขาก็ดูไม่อยากทำเลย

​​​​​​"ฉันไม่ชอบผู้หญิงน่ารำคาญ"

​​​นั่นคือประโยคที่เจ้าบ่าวเปิดปากพูดกับเจ้าสาวที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าต่ากัน เขามองเธอด้วยแววตาที่ไม่ได้อยาดทำความรู้จักนัก คิ้วคมเข้มขมวดย่นเข้าหากัน เมื่อเห็นเธอพยายามจะพูดแนะนำตัว

​​​​​"ถ้าพูดมากฉันจะตัดลิ้นเธอ"

อนิจจา...

นี่เหรอเจ้าบ่าวของเธอ

หญิงสาวคิดในในใจ ดวงตาคู่สวยสั่นไหว ท่าทางที่ดูไม่เป็นมิตรของอีกฝ่ายทำให้เธอรีบปิดปากเงียบทำตามคำสั่งทันที

"ฉันทราบค่ะ"

หยุนซีตอบพลันก้มหน้าหลบสายตา เขาน่ากลัวมาก น่ากลัวสุดๆ น่ากลัวจนเธอไม่กล้ามองหน้า ยิ่งไปกว่านั้นเสียงถอนหายใจหนักๆ ตลอดเวลา ทำเธอหายใจไม่ทั่วท้องเอาซะเลย

ยิ่งเขียนก็ยิ่งลื่นไหล คอมเม้นท์ของนักอ่านคือกำลังใจ เธอเขียนเอามันส์จนลืมวันและเวลาต่อเนื่องสามวันติดต่อกันจนร่างกายรับไม่ไหวเหนื่อยมสกจนผล็อยหลับคาโต๊ะทำงานไป

'ตื่นได้แล้วรั่วหยุนซี'

'เธอจะนอนนานขนาดนี้ไม่ได้นะ'

'นิยายมันต้องมีตอนจบ'

'ทำหน้าที่ตัวเองให้เสร็จเดี๋ยวนี้....'

เสียงที่ดังก้องในหัวทำคนที่นอนอยู่รำคาญ เธอเหนื่อย เธออยากนอนต่ออีกสักพัก แต่เสียงนั้นก็ดังก้องซ้ำๆ จนหญิงสาวรู้สึกทนไม่ไหวจนต้องดีดตัวลุกขึ้นมานั่ง ฝืนเปิดเปลือกตาที่ง่วงๆ ขึ้นมามองหาต้นตอเสียงนั้นทันที

ทะ...​​​ที่นี่ที่ไหน

มันคือคำถามที่ผุดขึ้นในใจ สภาพห้องที่ไม่คุ้นตา ทำเธอขยี้ตาด้วยความไม่แน่ใจ ถ้าเธอไม่ได้ฝันไปแล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน ดวงตากลมโตสั่นขณะมองสำรวจไปรอบๆ ตัว

เหมือนจริงมาก...

หญิงสาวคิดขณะมองของตกแต่งที่อยู่ในห้องที่ให้อารมณ์เหมือนย้อนเวลากลับไปสัก 60-70 ปีได้ มันดูสมจริงมากจนน่าตกใจ ไม่แน่ว่าเพื่อนๆ อาจจะอยากแกล้งเธอเพื่อเซอร์ไพรส์ หญิงสาวคิดในแง่ดีขณะลุกขึ้นจากเตียงและสำรวจสิ่งของรอบห้องไป

แต่สิ่งที่เจอ...

ทำดวงตาคู่สวยสั่นไหว เธอบังเอิญไปเห็นกรอบรูปสีทองที่ตั้งไว้ หากเป็นภาพวิว ทิวทัศน์ทั่วไปคงไม่มีปัญหาอะไร แต่ภาพที่ปรากฎอยู่ข้างในทำหัวใจของเธอหล่นวูบไปที่ตาตุ่มทันที อาจเพราะสิ่งที่คิดได้จากการเห็นรูปนี้คือ

ฉัน....

ไปถ่ายรูปนี้ตอนไหนกัน!

​​