นี่หรือคือพระเอก

รูปที่เห็นเป็นรูปที่เธอสวมชุดกี่เพ้าสีชมพูยืนเคียงคู่อยู่กับชายชาติทหารหน้าตานิ่งๆ แววตาไม่สบอารมณ์ ซึ่งพอมองให้ดีๆ ก็พบว่าผู้ชายในรูปคนนี้หน้าตาเหมือนกันกับบอสของเธออย่างกับแกะเลย

"ไม่จริง..."

หญิงสาวพึมพำเมื่อคำตอบที่ผุดขึ้นมาในหัวมันน่าเหลือเชื่อเกินไป เธอมองรูปตัวเองสลับกับรูปผู้ชายที่สวมชุดทหารแล้วอยากร้องไห้ เพราะข้อสรุปที่ได้คือ

เธอน่าจะหลุดเข้ามาอยู่ในนิยายของตัวเองที่เพิ่งเริ่มต้นเขียนไปได้แค่ไม่กี่ตอน และเป็นตอนที่นางเอกกับพระเอกยังไม่รักกัน อนิจจา อนิจจัง ทำไมฉันไม่ทะลุไปตอนที่แฮปปี้เอนดิ้งเลย

​​หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพร้อมกับกรอบรูปที่ถือไว้ มีเพียงคำตอบเดียวที่สามารถอธิบายทุกอย่างได้ นั่นก็คือเธอหลุดเข้ามาอยู่ในนิยายของตัวเองที่พระเอกและนางเอกเพิ่งแต่งงานกัน ซึ่งรูปถ่ายที่เห็นก็คือฉากๆ หนึ่งในนิยายที่เพิ่งเขียนไปเมื่อวันก่อนเอง

"วันนี้เธอต้องไปถ่ายรูปกับฉัน"

"ถ่ายรูปเหรอคะ"

"ใช่"

"แต่ว่าฉัน..."

"หุบปากแล้วก็รีบไปแต่งตัวซะ"

สีหน้าและแววตาที่ไม่สบอารมณ์ของพระเอกทำให้นางเอกในเรื่องนั่งตัวลีบ ตัวเกร็ง เพราะโดนพระเอกบังคับมา เขาเองก็ไม่ได้เต็มใจที่จะมา แต่เพื่อตัดปัญหาไม่ให้บิดามารดาสงสัย จึงต้องทำตามความประสงค์ของทั้งสองท่านก็เท่านั้นเอง

"ทำยังไงดีๆๆๆ"

สติหลุดไปพร้อมกับความจริงที่รับไม่ได้ บอกตัวเองให้ 'นิ่งๆ' เข้าไว้ สูดลมหายใจเข้าไปในปอดเยอะๆ 

"ใจเย็นๆ หยุนซี เธอต้องใจเย็นๆ"

บอกตัวเองที่ร้อนรุ่มใจ เธอต้องตั้งสติให้ได้ ขนาดบอกตัวเองแล้วนะแต่ปฏิกิริยาของร่างกายกลับไม่เป็นดังใจ จากที่นั่งๆ อยู่ก็เปลี่ยนมาลุกขึ้นเดินวนไปไม่ต่างกับหนูที่หาทางออกไม่เจอ

"รั่วหยุนซีคือเธอ..."

"และเธอตอนนี้ก็คือหลี่หยุนซี"

ใช่แล้ว! อย่าลืมสิว่าเธอเป็นคนเขียนนิยายเรื่องนี้เองกับมือ ถึงเนื้อหาจะยังไม่จบ แต่ก็มีพล็อตที่คิดเอาไว้ในหัวหมดแล้ว

"ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวเลย"

ปลอบใจตัวเองที่หลุดเข้ามาอยู่ในโลกนิยาย เรื่องนี้เธอตั้งใจไว้ว่าจะไม่มีนางร้าย แต่คนที่ร้ายก็คือพระเอกที่เธอดันมันส์มือเขียนให้มีนิสัยที่เย็นชา นางเอกในเรื่องที่แต่งงานเข้ามาเป็นภรรยา ต้องขนความดีทั้งหมดทั้งมวลมาเพื่อพิชิตใจ

เขียนน่ะมันง่าย... 

แต่เวลาที่ต้องลงมือทำนี่สิ

เฮ้อ~ ขอถอนหายใจแรงๆ 

หญิงสาวยกมือขึ้นกุมขมับ แววตากลัดกลุ้มใจ เพราะคาแรกเตอร์ของพระเอกในนิยายที่เธอวางไว้ บอกตรงๆ ว่าไม่ใช่พ่อไมโครเวฟอบอุ่นน่าเข้าใกล้ แต่เป็นระเบิดปรมาณูที่พร้อมพุ่งใส่ 

ถ้าพูดไม่ถูกใจ...

ตู้มมมมมมมมมม!!

ลิ้นที่มีอันเดียวโดนตัดทิ้งแน่ๆ

ใช่แล้ว! เธอรู้นิสัยของพระเอกเรื่องนี้ดี เป็นผู้ชายประเภทที่มั่นใจในตัวเองสูงถึงสูงมาก เป็นคนเด็ดขาด ควาทหล่อกินขาดแต่ไม่น่าหลงใหล ถึงเป็นทหารใส่ชุดสีเขียวแต่ธงเขียวคงต้องหลบไป เพราะเขาสะกดคำว่า 'โรแมนติก' ไม่เป็น ทั้งชีวิตทุ่มเทให้กับงาน ส่วนเรื่องความ 'รัก' นั้นไม่เคยอยู่ในหัวสมองเลย

"ใส่ยาพิษเข้าไปรึเปล่า"

ครั้งแรกที่หยุนซีนางเอกในนิยายทำอาหารขึ้นโต๊ะให้พระเอกทาน เขาสั่งให้เธอต้องกินให้ดูต่อหน้าก่อนเพื่อความสบายใจ อาจเป็นเพราะว่าเขาเป็นทหาร นิสัยที่ซื่อตรงและเด็ดขาดเกินไป จึงสร้างศัตรูไว้มากมาย ถ้าหากพลั้งพลาดไปก็อาจจะมีอันตรายจึงต้องคอยระมัดระวัง 

"ฉันไม่ทำเรื่องอย่างนั้นหรอกค่ะ"

หยุนซีบอกกับสามีที่มองทุกการกระทำของเธอด้วยแววตาไม่ไว้ใจ เธอจะไปวางยาพิษเขาทำไม เฮ้อ~ บ้าบอสิ้นดี

"ก็ดี"

เป็นคำตอบที่ห้วนและฟังแล้วน่าหมั่นไส้ รั่วหยุนซีคิดถึงฉากในนิยายพลันถอนหายใจ เธอไม่น่าเขียนเอามันส์เกินไปจริงๆ

เป็นไงล่ะ...

งานเข้าเต็มๆ

หญิงสาวหยิบกรอบรูปขึ้นมาดูอีกครั้ง มันเป็นสิ่งตอกย้ำให้เธอรู้ว่าไม่ใช่ความฝัน เธอในร่างหลี่หยุนซีช่างดูสวยและอ่อนหวาน ส่วนคนที่ยืนข้างๆ เฮ้อ! น่าเหนื่อยใจจริงๆ หยุนซีคิดพลันพึมพำกับตัวเองที่ทะลุมิติเข้ามาเป็น 'นางเอก' ในนิยายว่า

ถ้าฉันรู้ล่วงหน้า...

จะไม่เขียนพระเอกแนวนี้เด็ดขาด!!