คืนแต่งงาน

"ดีขึ้นแล้วเหรอคะ"

หยุนซีฝืนยิ้มถามเจ้าบ่าวที่กลับเข้ามาในงาน เขาทำตัวปกติทุกอย่าง ท่าทีที่ดูสุภาพตลอดเวลาที่อยู่ต่อหน้าเธอมันก็แค่เปลือกนอกจอมปลอมที่ใช้ตบตาทุกคน

'อย่าร้องดังสิเดี๋ยวมีคนได้ยิน'

'เด้งสู้ขนาดนี้จะไม่หลงได้ไง'

'แม่งเอ้ย! โคตรเสียวเลย'

นี่หรือคืออาจารย์มหาวิทยาลัย นี่หรือคือผู้ชายที่เธอตกลงปลงใจว่าจะแต่งงาน คำสบถมากมายที่หลุดออกมาจากปาก มันทำให้เธอขยะแขยงและรู้สึกสะอิดสะเอียน

"หน้าคุณดูซีดๆ นะ ไหวรึเปล่า"

มือเรียวยื่นมาจะสัมผัสใบหน้า ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาของคู่รักที่จะแตะต้องตัวกัน หากแต่สิ่งที่เธอเพิ่งได้รู้ ได้เห็นมานั้น ทำเธอไม่อยากให้มือสกปรกๆ คู่นั้นแตะต้องทุกส่วนในร่างกายเธอ

"ฉันเมานิดหน่อยค่ะ"

หากสังเกตุให้ดีใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มไม่ได้ออกมาจากใจ ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายมีความสุขยามนี้กลับแฝงไว้ซึ่งความเศร้าที่ต้องกลบเกลื่อนไว้ อันที่จริงเธอจะแกล้งโง่ต่อเพื่อรักษาชื่อเสียงของตัวเองก็ได้ ความสัมพันธ์ระหว่างสามีกับแฟนก็จะไม่แตกหักไป

แต่นั้น...

หมายถึงเธอกำลังทำร้ายตัวเอง!

"กลับกันเลยดีไหม"

คำพูดที่ดูเหมือนห่วงใย ทำให้หยุนซียิ่งปวดใจ ถ้ารุ่ยหานเป็นห่วงเธอจริงๆ คงไม่คิดทำร้ายเธอด้วยการนอกใจ ไหนเคยบอกว่า 'รัก' มากไง แต่ทำไมถึงได้กล้าแอบทำเรื่องชั่วๆ ลับหลังเธอ

"ไม่เป็นไรค่ะฉันไหว"

ไหวในความหมายของเธอคือสภาพจิตใจ ตอนนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่าในโลกนี้ไม่มีใครรักเธอเท่ากับเธอรักตัวเอง

"แต่ผมเป็นห่วงคุณนะ"

รุ่ยหานยื่นนิ้วมาเกลี่ยเบาๆ ที่แก้มเนียนใส หากเป็นก่อนหน้านี้เธอคงรู้สึกดีและอบอุ่นไปถึงหัวใจ หยุนซีอดทนกลั้นน้ำตาไว้เมื่อคิดถึงสิ่งที่แฟนและเพื่อนรักทำ

"ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้คะ"

คำถามนี้ทำขอบตาของเธอร้อนผ่าว 

"เพราะคุณคือคนที่ผมรักไงหยุนซี"

ดวงตาคู่สวยของหญิงสาวยามนี้เอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำใส เธอไม่ได้ซาบซึ้งใจแต่กำลังผิดหวังกับคำโกหกซ้ำไปซ้ำมา

"รักเหรอคะ"

หญิงสาวทวนคำว่า 'รัก' ของอีกฝ่ายซ้ำด้วยแววตาที่เจ็บปวดใจ เขาโกหกได้อย่างน่าไม่อาย ทั้งๆ ที่เพิ่งทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงในห้องน้ำมา

"คุณเมาแล้วนะ"

ท่าทีแปลกๆ ของหยุนซีทำให้รุ่ยหานคิดว่าเธอคงดื่มไวน์มากเกินไปจนเมา ในฐานะเจ้าบ่าวต้องดูแลเจ้าสาว ภาพลักษณ์ของเขาต้องดูดีต่อหน้าทุกคนเสมอ

"ผมพาไปสูดอากาศข้างนอกดีกว่า"

รุ่ยหานเอื้อมมือไปแตะที่เอวของหยุนซี แต่เธอกลับสะบัดตัวออกไม่ยอมไป แก้วไวน์ในมือถูกยกขึ้นมาดื่มเพื่อย้อมใจ ก่อนจะพาตัวเองเดินไปแย่งไมค์จากมือพิธีกรที่หน้าเวที เธอส่งสัญญาณด้วยการหันไปขยิบตาให้คนที่ทำหน้าที่ควบคุมอุปกรณ์ทุกอย่างในงานแต่งวันนี้ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจมายืนตรงนี้ เธอได้เตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว

"รุ่ยหาน...."

เสียงหวานพูดผ่านไมค์ ดวงตาที่ดูหม่นจับจ้องไปที่เจ้าบ่าวของงาน ใบหน้าหล่อเหลามองเธออย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก เขาเป็นคนห่วงภาพลักษณ์ คงกลัวว่าเธอจะทำให้ขายขี้หน้าสินะ

"วันนี้ฉันมีเซอร์ไพร์สให้คุณด้วยนะคะ"

การกระทำของเจ้าสาวทำคนที่กลัวว่าจะขายขี้หน้าถอนหายใจ รอยยิ้มฉาบที่ใบหน้าคมคาย ที่แท้การที่หยุนซีทำตัวแปลกๆ ก็เพราะเตรียมเซอร์ไพรส์ให้เขานี่เอง

'เจ้าบ่าวยิ้มแก้มปริแล้ว'

'หวานมากกกก'

'โอ้ย!! คนโสดอยู่ไม่ได้แล้ว'

แขกในงานผิวปาก ร้องแซวและพากันตั้งตารอดูว่าเซอร์ไพร์สนั้นจะเป็นอะไร รั่วหยุนซีหันไปขยิบตาส่งสัญญาณให้กับเจ้าหน้าที่ในงานที่คุยตกลงกันไว้ รูปภาพที่ขึ้นสไลด์คือช่วงเวลาแห่งความสุขที่เธอถ่ายเก็บไว้ ทุกคนไม่เอะใจ

จนกระทั่ง....

"อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊าา"

"แน่นดีชะมัด"

"ฉันดีกว่าแฟนคุณใช่ไหม"

"ยังต้องถามอีกเหรอ"

"อื้อ~ รุ่ยหานฉันจะไม่ไหวแล้ว"

ทั้งภาพและเสียงที่คมชัดทำคนในงานนิ่งไป สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เจ้าบ่าวสลับกับเจ้าสาวที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่เธอก็สลัดน้ำตาออกไป และพูดใส่ไมค์ด้วยน้ำเสียงที่เข้มแข็งแต่แววตากลับสั่นเครือ

"ฉันกับคุณ..."

อยู่ๆ เสียงหวานก็เงียบไป เธอสูดลมหายใจเรียกความกล้าหาญออกมา ใบหน้าสวยเชิดขึ้นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดว่า

"เราจบกัน"

เจ้าสาวที่ควรจะต้องเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในงานยื่นไมค์คืนให้กับพิธีกรที่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก 

"เดี๋ยวก่อนหยุนซี"

รุ่ยหานคว้าข้อมือของเจ้าสาวไว้ เธอสะบัดมันออกไปและฟาดไปที่ใบหน้าหล่อเหลาจนเห็นรอยแดง

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

เจ้าสาวตะโกนเสียงดัง ส่วนเจ้าบ่าวที่ห่วงภาพลักษณ์ตัวเองมีหรือจะยอมรับ เขาขอโทษพร้อมโบ้ยความผิดให้กับผู้หญิงในคลิปทันที

"เพื่อนคุณมายั่วยวนผม"

"คุณต้องฟังผมก่อนนะ"

"หยุนซีอย่าทำอย่างนี้!"

ยิ่งพูดก็ยิ่งดูแย่ เรื่องพวกนี้มันตบมือข้างเดียวมีหรือจะดังได้ หญิงก็ร้ายชายก็เลวได้ใจ ทำไมเธอต้องเชื่อลมปากของคนหลอกลวง

"หน้าไม่อาย"

"สงสารเจ้าสาวจริงๆ"

"ไอ้ผู้ชายไม่รู้จักพอ"

ตอนนี้รุ่ยหานตกเป็นเป้าสายตา เสียงซุบซิบที่ลอยเข้าหูมาทำใบหน้าคมเข้มหันขวับไปที่ต้นเสียงทันที แววตาที่ดูไม่พอใจทำให้ทุกเสียงในห้องโถงต้องเงียบลง

"รั่วหยุนซีรอผมก่อน"

เจ้าสาววิ่งตากฝนที่เทกระหน่ำลงมาโดยไม่คิดที่จะหันหลังกลับไป เธอกับรุ่ยหานไม่มีอะไรที่ต้องปรับความเข้าใจ นับจากวันนี้เป็นต้นไป ชีวิตใคร ชีวิตมัน และชีวิตของฉันจะไม่มีคุณรุ่ยหาน

"ไม่ต้องตามฉันมา"

รั่วหยุนซีตะโกนไล่ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักสุดหัวใจ เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นโดยไม่สนว่าตนเองใส่รองเท้าส้นสูงซึ่งเสี่ยงต่ออันตราย แค่อยากหนีให้พ้นๆ จากผู้ชายที่ทำร้ายจิตใจเธอ

เอี้ยดด!!

"ขึ้นรถผม"

"ไม่เป็นไรค่ะบอส"

คนที่มาเห็นเธออยู่ในสภาพทุเรศทุรังก็คือเจ้าของสำนักพิมพ์ที่เธอร่วมงาน เขาเป็นผู้ชายเนี้ยบถึงเนี้ยบมาก งานเขียนต้องผ่านสายตาที่เฉียบคมนั้น ยิ่งพออยู่ในโหมดทำงาน ไม่มีใครกล้าสบตาสักคน

"คุณอยากให้เขาตามคุณทันรึไง"

'หูอี้เหวิน' เตือนสติคนที่วิ่งท่ามกลางสายฝนในชุดเจ้าสาวพะรุงพะรัง เท้าทั้งสองข้างของเธอตอนนี้อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้เลย

"ไม่ค่ะ"

รั่วหยุนซีส่ายหน้า 

"ถ้างั้นก็ขึ้นมา"

รั่วหยุนซีไม่มีทางให้เลือกมาก ถ้าวิ่งต่อไปรุ่ยหานอาจตามทัน แต่ถ้าขึ้นรถไปกับบอสเธอก็ไม่รู้จะคุยอะไร เสียงที่ตะโกนเรียกชื่อเธอ 'รั่วหยุนซี' ทำให้ต้องตัดสินใจ มือเรียวรวบชายกระโปรงสีขาวก่อนจะกระโดดขึ้นรถ BMW ไป เธอจำที่เพื่อนๆ นักเขียนเมาท์มอยบอสได้

'บอสทำฉันหายใจไม่ออก'

'เขาดูน่ากลัวเกินไป'

'ฉันไม่อยากอยู่ใกล้เขาเลย'

ซึ่งอันที่จริงแล้วบอสก็ไม่ได้ถึงกับดุด่าอะไร แต่อาจเป็นเพราะบุคลิกของเขาที่ดูเงียบๆ นิ่งๆ ไม่สุงสิงกับใคร การที่เขาพูดตรงเกินไป ทำให้คนที่อยู่ด้วยกดดัน ซึ่งเธอก็เป็นหนึ่งในนั้นที่แย่งกันไม่อยากนั่งข้างบอสในงานเลี้ยงของสำนักพิมพ์

"คุณจะไปไหน"

"ฉัน...."

เจ้าสาวที่น่าสงสารเงียบไป ห้องหอที่เตรียมไว้เธอคงไม่มีวันกลับไป คอนโดของเธอเป็นพื้นที่ปลอดภัย เธอเองก็อยากกลับไป แต่ติดตรงที่รุ่ยหานรู้จักที่อยู่เธอนี่สิ เงินก็ไม่มี ถ้าจะให้ไปส่งที่โรงแรมตอนนี้หยุดคิดได้เลย

Trrr📞

ไป๋ซูฮวา calling

สายเรียกเข้าจากเพื่อนรักดึงรั่วหยุนซีหลุดจากภวังค์ เธอปล่อยให้มันดังอยู่นานก่อนจะกดตัดสายไป หูอี้เหวินไม่ได้พูดอะไร เขาปล่อยให้เธอนั่งจมกับความคิดของตัวเองอยู่พักใหญ่ ในเมื่อเธอตัดสินใจไม่ได้ เขาที่เริ่มขี้เกียจขับรถวนไปวนมาจึงเสนอว่า

"ถ้าคุณไม่มีที่ไป..."

"คืนนี้ไปพักกับผมก่อนได้นะ"