บทนำ

ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนหลังจากพ้นช่วงฤดูการเก็บเกี่ยว ชาวบ้านหลายคนต่างกำลังพักผ่อนหย่อนใจหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาเป็นเวลานานหากแต่ยังไม่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ไปตามสายลมที่กำลังเย็นสบายก็ต้องพากันสะดุ้งเมื่อมีเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังลั่นหมู่บ้าน

“ทำไมห้ะ สามีของฉันหาเงินมาไม่ใช่น้อยกับอีแค่เงินสองหยวนทำไมให้ฉันไม่ได้” เสียงแหลมสูงที่เป็นที่คุ้นชินของชาวบ้านดังลั่น

“เธอโวยวายอะไรอีกแล้ว” ชาวบ้านที่กำลังพักผ่อนอยู่พูดคุยกันอย่างมึนงง เธอได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงปากร้ายเป็นที่นินทาสนุกปากของชาวบ้าน

“คงทะเลาะกับแม่สามีอีกแล้ว” หนึ่งในนั้นพูดขึ้น

“ครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเงิน”

“อั๊ยยา ผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่โวยวายด่าทอไม่สมควรที่จะเก็บเงิน จางจื่อหานส่งเงินมาเดือนนึงไม่ใช่น้อยหากให้เธอเก็บคงมีแต่ผลาญจนหมด ดูสิตอนนี้ยังกล้าขอเงินมากถึงสองหยวน” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยอย่างเยาะหยัน

“แต่แม่เฒ่าจางก็ลำเอียงเกินไป จางจื่อหานไปเป็นทหารอยู่ที่กองทัพส่งเงินมาทุกเดือนแต่ลูกเมียของเขากับใส่เสื้อผ้าขาดวิ่น แล้วดูลูกๆ ของจางจื่อซวานสิใส่เสื้อผ้าใหม่ใส่ทุกปี แบบนี้ไม่เท่ากับว่าเอาเงินของจื่อหานไปเลี้ยงครอบครัวพี่ชายแทนลูกเมียเขาเหรอ” ชาวบ้านอีกคนเอ่ย

“จื่อหานไม่ค่อยได้กลับบ้าน กลับมาก็มาทีก็แค่วันสองวันแค่ใช้เวลากับผู้เป็นแม่ก็หมดแล้วจะเอาเวลาไหนมาสนใจลูกเมีย” ชาวบ้านต่างพากันนินทากันสนุกปาก เดากันไปต่างๆ นาๆ ว่าตอนนี้หญิงปากร้ายกับแม่ผัวจะปะทะกันไปถึงไหนบ้าง นี่แทบจะเป็นเรื่องสนุกปากของหมู่บ้านเลยก็ว่าได้

 

“อึก” ซิ่วอิงกรีดร้องออกมาด้วยอาการเจ็บศรีษะ ตอนนี้เธอรู้สึกมึนหัวเป็นอย่างมากจนไม่อยากที่จะลืมตาตื่นขึ้นมา

“แม่ แม่เป็นยังไงบ้าง” เสียงเล็กๆ ของเด็กน้อยสร้างความมึนงงให้กับซิ่วอิงเป็นอย่างมาก เด็กมากจากไหน? เธอจำได้ว่าเธอเสียชีวิตจากการถูกรถชนแล้วไม่ใช่เหรอ

“แม่ เจ็บมากไหมจ๊ะ” เสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้น ซิ่วอิงพยายามลืมตาเธอกวาดตามองไปรอบๆ เห็นเด็กหน้าตามอมแมมสามคนยืนเฝ้าเธออยู่ คนหนึ่งเป็นเด็กผู้ชายวัยสิบขวบกอดอกพิงผนังหน้าตาเย็นชา อีกสองคนเป็นเด็กผู้หญิงวัยเก้าขวบและเด็กผู้ชายวัยเจ็ดขวบกำลังมองมาที่เธออย่างเป็นห่วง ซิ่วอิงตกใจดีดตัวลุกขึ้นทันที เธอเริ่มมองไปรอบๆ อีกครั้งพบว่าภายในห้อง ทั้งข้าวของเครื่องใช้ รวมถึงเตียงที่เธอนอนอยู่นั้นไม่คุ้นตา ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะไหลเวียนเข้ามาในหัว

เจ้าของร่างมีชื่อว่า ซิ่วอิง เช่นเดียวกันกับเธอ ถูกพ่อและแม่บ้านเดิมจับแต่งงานกับคนที่ชื่อว่า จางจื่อหาน เพื่อที่จะนำเงินค่าสินสอดไปจัดงานแต่งให้น้องชาย จางจื่อหานเป็นทหารรับใช้ในกองทัพและส่งเงินมาที่บ้านทุกเดือนเพียงแต่เงินทั้งหมดอยู่ในความดูแลของแม่เฒ่าจาง ครอบครัวสามีไม่ชอบเธอทั้งของเอาเงินที่สามีของเธอแลกมาด้วยชีวิตนั้นปรนเปรอครอบครัวลูกชายคนโตอย่างจางจื่อซวาน ชื่อเสียงของซิ่วอีในหมู่บ้านนี้ก็ไม่ค่อยจะดีนักเธอขึ้นชื่อว่าเป็นคนปากร้าย ชอบโวยวาย และไร้เหตุผล ร่างเดิมกับจางจื่อหานมีลูกด้วยกันสามคน คนโตเป็นผู้ชายอายุ 10 ขวบ ชื่อว่า ซีซวน คนรองเป็นเด็กผู้หญิงวัย 9 ขวบ ชื่อว่า ซูเม่ย คนเล็กเป็นเด็กผู้ชายอายุ 7 ขวบ ชื่อว่า ซีห่าว พวกเขาไม่เคยได้รับการดูแลที่ดีจากผู้เป็นย่านักแตกต่างจากลูกๆ ของลุงและป้าสะใภ้เป็นอย่างมาก เหตุการณ์ล่าสดที่เกิดขึ้นคือเจ้าของร่างไปขอเงินแม่สามีจำนวนสองหยวนเพื่อไปหาหมอในเมือง ผลคือแม่สามีนอกจาไมใหแล้ววด่าว่าเธอสิ้นเปลือง ด้วยความที่เจ้าของร่างมีสกิลปากไม่ธรรมดาจึงเกิดการโต้เถียงกันใหญ่โตจนในที่สุดเจ้าของร่างก็ถูกสะใภ้ใหญ่ของบ้านผลักจนหัวชนผนังบ้านหมดสติไป ไม่สิ ต้องเรียกว่าเสียชีวิตเลยเพราะมันทำให้เธอโผล่มาอยู่ในร่างนี้ ซิ่วอิงที่ได้รับรู้เรื่องราวก็อดที่จะสงสารเจ้าของร่างและเด็กๆ ไม่ได้ ไม่แปลกเลยที่เธอจะเป็นคนอารมณ์ร้ายก็ในเมื่อเธอถูกปฏิบัติไม่เป็นธรรมมาตลอด

“แม่ครับ” ลูกชายคนเล็กเอ่ยเรียกแม่อย่างกล้าๆ กลัวๆ ด้วยว่าหากเจ้าของร่างอารมณ์ไม่ดีก็มักจะด่าทอลูกของตนเองเช่นกัน

“แม่ไม่เป็นไร ลูกๆ ไปเล่นเถอะ” ซิ่วอิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เล่นไม่ได้จ้ะ ป้าสะใภ้ให้พวกเราไปตัดหญ้าเพื่แลกกแต้มคะแนน” ซูเม่ยเอ่ยบอก ป้าสะใภ้มักจะบอกให้พวกเขาไปทำงานแลกคะแนนกลับมาก็ต้องทำงานบ้านผิดกับลูกชายลูกชายของตนเองที่วันๆ ไม่ต้องหยิบจับอะไร

“งั้นอาเม่ยกับอาซวนก็ไปทำก่อนเถอะ เดี๋ยวงานบ้านแม่จัดการเอง อาห่าวยังเด็กเกินไปให้อยู่กับแม่ที่บ้านนี่แหละ” ทันทีที่ซิ่วอิงพูดจบลูกชายคนโตกับลูกสาวก็ทำหน้าราวกับเห็นผี แม่ของพวกเขาแปลกไป! นี่ยังใช่แม่ของพวกเขาอยู่หรือไม่! นอกจากจะไม่ด่าแล้วยังพูดจาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีก นี่มันผิดปกติที่สุด ซีซวนมองอย่างแปลกใจครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ซูเม่ยเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามหลังพี่ชายไปทันที ส่วนซีห่าวเขายังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจอะไรเมื่อเห็นว่าแม่อ่อนโยนในใจเขาก็มีความสุข

“เอาล่ะ หิวหรือยัง” ซิ่วอิงเอ่ยถามลูกชายคนเล็ก เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เวลาเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเด็กๆ ได้กินข้าวหรือยังเมื่อครู่เธอก็ลืมถามเด็กสองคนนั่น

“กินได้เหรอครับ” ซีห่าวเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ” ซิ่วอิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ก็บ้านเรากินอาหารแค่วันละหนึ่งมื้อ มีแค่ปู่ย่าและครอบครัวลุงที่ได้กินวันละสามมื้อ” ซีห่าวเอ่ยตอบผู้เป็นแม่

“….” จริงสินะ แม่สามีให้เธอและลูกๆ กินอาหารวันละหนึ่งมื้อโดยให้เหตุผลว่าพวกเขาสิ้นเปลืองเกินไป ผิดกับครัวครัวของลูกชายคนโตที่ได้กินอาหารวันละสามมื้อ เรื่องนี้เจ้าของร่างเดิมทำอะไรไม่ได้นอกจากโวยวายและด่าทอในทุกวัน

“ไม่เป็นไร ถ้าหิวก็แค่กิน” ซิ่วอิงลูบหัวเด็กน้อย ริมฝีปากสวยยกยิ้มที่มุมปากคิดจะให้เธออยู่แบบอดๆ อยากๆ เหรอ ฝันไปเถอะ

ซิ่วอิงพาลูกชายคนเล็กมาที่ครัวก่อนจะแอบหยิบเอาไข่ไก่เอามาต้มให้ลูกชายคนเล็ก ในเวลานี้แม่สามีพาครอบครัวลูกชายคนโตไปซื้อของในเมืองส่วนพ่อสามีคงจะไปพูดคุยกันที่ลานประชุม เมื่อเป็นช่วงหยุดหลายคนมักจะไปนั่งเล่นจับกลุ่มพูดคุยกันที่นั่นนี่จึงเป็นโอกาสดีที่เธอะทำอาหารและซ่อนไว้ให้ลูกๆ ซิ่วอิงมองดูเด็กน้อยที่มองมาที่เธอตาแป๋วก็นึกสงสาร เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ เนื้อตัวมอมแมมร่างกายก็ผอมแห้งจากการขาดสารอาหาร ดูสิคนเป็นพ่อเข้าร่วมกองทัพส่งเงินมาแทนที่ลูกเมียจะได้ใช้แต่กลับเอาไปเลี้ยงดูครอบครัวลูกชายคนโต มันน่าโมโหนัก! ซิ่วอิงจัดการต้มไข่จำนวนห้าฟองก่อนจะรีบพาลูกกลับไปที่ฝั่งห้องของตนเอง ในยุคที่อดอยากไข่ห้าฟองนับเป็นของมีค่ามาก

 

“นังตัวดี แกอยู่ไหน!” เสียงตะโกนของแม่เฒ่าจางดังลั่นจนเพื่อนบ้านต่างพากันชะโงกหน้าออกมาดู ตอนนี้แม่เฒ่าโกรธจนตัวสั่น ซีห่าวที่ได้ยินก็ตกใจกลัวจะถูกตีอีกรีบเข้าไปกอดคนเป็นแม่ทันที

“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” ซิ่วอิงปลอบเด็กน้อยเธอใช้มือบางลูบหลังเขาอย่างอ่อนโยน

“แก นังตัวดี แกขโมยไข่ฉันไปใช่ไหมห้ะ” แม่เฒ่าจางเข้ามายังห้องของบ้านรอพร้อมกับตะคอกใส่ลูกสะใใภ้คนรองด้วยความโมโห

“อะไร กล่าวหาอะไร” ซิ่วอิงตอบกลับ

“แม่ แม่ เกิดอะไรขึ้น” ซูเม่ยกับซีซวนเพิ่งกลับมาจากตัดหญ้าเมื่อได้ยินเสียงโวยวายก็พากันรีบวิ่งเข้ามา

“ก็แม่ของแกขโมยไข่ไก่ของฉัน ไข่ไก่ที่ฉันเก็บไว้ให้อาถิงกับอาเฉิงตัวน้อยๆ ตอนนี้มันหายไป!” แม่เฒ่าจางพูดอย่างโมโห ซูเม่ยกับซีซวนได้ยินถึงกับตะลึงแม่ของพวกเขาน่ะหรือจะกล้าขโมยไข่ปกติถ้าไม่มีกินอย่างมากก็แค่โวยวายและด่าทอ เรื่องนี้มันเหนือความคาดหมาย

“ย่า ฉันว่าอาจจะเป็นการเข้าใจผิด” ซูเม่ยเอ่ยกับผู้เป็นย่า

“เข้าใจผิดอะไร พวกแกมันหมาป่าตาขาวฉันให้ข้าวกินยังกล้ามาขโมยไข่” แม่เฒ่าจางด่าทอจะเข้าไปตีซูเม่ย ซิ่วอิงเห็นดังนั้นจึงรีบดึงตัวลูกกสาวมาหลบหลัง

“น้องสะใภ้ทำไม่ถึงเลวแบบนี้ ไข่ของอาถิงกับอาเฉิงยังกล้าขโมย” เหมยลี่สะใภ้ใหญ่พูดขึ้น เธออิจฉาซิ่วอิงที่มีรูปร่างหน้าตาดี ผิวขาวเนียนละเอียดและงดงามยิ่งกับหญิงสาวในเมือง ผิดกับพวกเธอที่ผิวดำแห้งก้านอีกทั้งยังอวบอ้วนขึ้น เรื่องความงามของผู้หญิงมันจะยอมกันได้อย่างไร

“พี่สะใภ้ ลูกชายกับลูกสาวพี่หิวได้แต่ลูกๆ ของฉันหิวไม่ได้งั้นเหรอ แม่ พวกเขาก็เป็นหลานของแม่เหมือนกันทำไมถึงลำเอียงแบบนี้!” ซิ่วอิงตอบกลับ เรื่องนี้เธอไม่ผิดทีเด็กสองคนนั้นยังกินได้แล้วทำไมลูกๆ ของเธอถึงจะกินไม่ได้

“แก แกพูดแบบนี้ได้ยังไง” แม่เฒ่าจางชี้หน้าโกรธจนตัวสั่น

“ฉันพูดผิดตรงไหน พ่อของลูกไปเป็นทหาร เงินที่ส่งกับมาแลกด้วยชีวิตของเขาแต่ลูกของเขาไม่แม้แต่จะได้กินอิ่มท้อง แม่ดูพวกเขาสิ ร่างกายผอมแห้งเสื้อผ้าก็เก่าจนขาดแต่ดูครอบครัวลูกชายคนโตของแม่กับอยู่ดีกินดี พวกเขามีสิทธิอะไรมาใช้เงินของพ่อเด็กๆ”