บทที่4

บทที่ 4

ผ่านไปกว่า3ชั่วโมงแต่ในความรู้สึกของจ้าวลู่เฉินนั้นราวกับนานเป็นสิบปียี่สิบปีเลยทีเดียวในใจของมาเฟียอันดับต้น ๆ ของเมืองหนานจิ้งไม่เคยทรมานเท่านี้มาก่อนความรู้สึกผิดเกาะกินหัวใจดวงแกร่งไปหมดภาพของเหรินซินวันนี้ซ้อนทับกับภาพของเหรินเซียวที่เอาร่างรับกระสุนแทนเขายิ่งทำให้ชายหนุ่มได้แต่สาบานกับตนเองว่านับจากนี้ตนเองจะดูแลเหรินซินให้ดีจะไม่ยอมให้หญิงสาวห่างจากสายตาแม้แต่วินาทีเดียว!

"ญาติของคุณเหรินซินเชิญด้านนี้ค่ะ"

เสียงของพยาบาลสาวที่วิ่งเข้าวิ่งออกขอคอยตามเอกสารของผู้ป่วยเรียกหาญาติของผู้ป่วยไปพบกับแพทย์ผู้รักษาในห้องฉุกเฉินหลังจากเหรินซินผ่านการตรวจเอกซเรย์อย่างละเอียดจนทราบผลของอาการทั้งหมดของหญิงสาวแล้ว

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณชายจ้าวเป็นอะไรกับคุณเหรินซินครับ"

คุณหมอหนุ่มวัยคงไม่ไกลกันกับจ้าวลู่เฉินถามชายหนุ่มสกุลจ้าวไปตามหน้าที่ของแพทย์เพราะหากไม่ใช่ญาติสนิทคงไม่อาจเซ็นเอกสารรับรองการผ่าตัดนี้ได้

"ผมเป็นสามีของเธอครับ"

"ถูกต้องตามกฎหมายใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับผมกับเธอจดทะเบียนสมรสกันมาได้สามปีแล้วครับ"

"แล้วนอกจากคุณชายจ้าวแล้วเธอยังมีญาติสนิทเช่นพี่ชาย พี่สาวหรือคุณพ่อคุณแม่อยู่อีกไหมครับ"

จ้าวลู่เฉินใจคอไม่ดีขึ้นมาทันทีเมื่อได้ฟังคำถามของแพทย์ตรงหน้าเพราะแต่ละคำถามมันชวนให้เขาคิดมากว่าอาการของเหรินซินนั้นคงไม่ดีนัก

"คืออย่างนี้นะครับ อาการภายนอกที่เห็นคือกระดูกขาข้างขวาหัก ข้อมือขวาร้าวและเคลื่อนนับว่าไม่อันตรายถึงชีวิต ที่อันตรายมากจนผมต้องเร่งส่งคุณเหรินซินให้แพทย์ทรวงอกเร่งผ่าตัดก็เพราะซี่โครงเธอหักถึงสามจุดและมีหนึ่งจุดทิ่มไปที่ปอดจนเกิดรอยรั่วและขณะนี้มีเลือดส่วนหนึ่งเริ่มท่วมปอดแล้วและการผ่าตัดนำเลือดออกจากปอดนี้ค่อนข้างอันตรายอยู่พอสมควรผมจึงต้องการให้คุณชายจ้าวแจ้งไปทางญาติของเธอน่ะครับ"

"เธอมีแค่ผมกับแมวอีกหนึ่งตัวเท่านั้น มีตรงไหนจะให้ผมเซ็นคุณหมอส่งมาเถอะครับเสร็จแล้วจะได้รีบลงมือรักษาเธอ"

"ได้ครับ คุณพยาบาลเอาเอกสารมาให้คุณชายจ้าวเซ็นให้ครบด้วยครับ ผมขอตัวไปดูอาการของคนไข้ท่านอีกก่อนนะครับ"

แค่จ้าวลู่เฉินได้ฟังว่าอาการของเหรินซินย่ำแย่เขาก็ร้อนใจจะแย่ ภายในใจโกรธแค้นน้องชายเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนแต่ที่โกรธที่สุดคงเป็นตัวของเขาเองที่ละเลยไม่ใส่ใจหญิงสาวให้มากพอจนเกิดเรื่องร้ายในวันนี้ขึ้นมาจนได้ชายหนุ่มขอโทษนายทหารรุ่นพี่อยู่ภายในใจเป็นล้านครั้ง จวบจนตลอดเวลาอันยาวนานของการผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี

"ภรรยาของผมเป็นอย่างไรบ้างครับ?"

เมื่อประตูห้องผ่าตัดเปิดออกจ้าวลู่เฉินก็พุ่งเข้าไปสอบถามอาการของเหรินซินทันที คุณหมอเห็นสภาพของญาติผู้ป่วยก็รู้สึกอ่อนใจหากแต่ก็พอจะเข้าใจได้

"เธอปลอดภัยแล้วครับอีกสักชั่วโมงเราจะย้ายเธอออกไปที่ห้องทั่วไปคุณชายจะกลับบ้านไปอาบน้ำก่อนก็ดีครับเพราะหากคุณชายจ้าวจะดูแลภรรยาสภาพของคุณไม่ค่อยจะเหมาะสมเท่าไหร่"

คุณหมอหนุ่มตัดสินใจเตือนสามีของคนไข้ออกไปเพราะคิดว่าหากเขาไม่เตือน อีกฝ่ายอาจจะแบกสภาพยับเยินเช่นนี้ตามไปยังห้องพักฟื้นของคนไข้รวมอีกเป็นแน่

"อ๋อครับ ได้ครับ"

พอได้ฟังดังนั้นจ้าวลู่เฉินจึงค่อยก้มลงมองดูสภาพของตนเองแล้วยิ้มเจื่อน ๆ ส่งไปให้กับคุณหมอที่ดูสีหน้าอิดโรยอยู่มาก

"กงเหยียนนายอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน ฉันจะกลับบ้านกับจางจงเอง"

สั่งการคนสนิทแล้วชายหนุ่มจึงอุ้มเจ้าแมวส้มตัวอ้วนซึ่งคาดว่าสภาพของมันและเขาขณะนี้คงไม่แตกต่างกันมากนัก หลังจากมาถึงคฤหาสน์สกุลจ้าว ชายหนุ่มก็ตรงไปอาบน้ำทั้งตนเองและแมวส้มตัวอวบอ้วน ซึ่งฟาโรห์นั้นราวกับมันรู้ความรู้ประสาเพราะอดีตหากอยู่กับเหรินซินเรื่องอาบน้ำนี้ไม่ง่ายเลยสักครั้ง แต่วันนี้พอเป็นชายหนุ่มหน้าขรึมเป็นคนอาบให้มันกลับยอมโดยดี

"เอาละเจ้าอ้วน ฉันต้องรีบกลับไปดูแม่ของแก่ ส่วนแก่ก็อยู่บ้านเป็นเด็กดีกับหลิวมี่ก็แล้วกันนะ ลุงเหอ หลิวมี่นี่คือแมวของอาซ้อรองช่วยดูแลมันให้ดีด้วยละ"

ลุงเหอชงกับเหอหลิวมี่คือสาวใช้และพ่อบ้านที่ดูแลเรือนหลังซึ่งเป็นของมารดาผู้ล่วงลับไปแล้วของเขา จ้าวลู่เฉินไม่วางใจคนอื่น ๆ นอกจากคนของมารดาสองคนพ่อลูกคู่นี้เท่านั้นที่จะให้ดูแลแมวส้มตัวนี้เพราะจางจงนั้นต้องติดตามขับรถให้กับเขาไปที่โรงพยาบาล

"ได้ครับคุณชายรอง ไม่ต้องห่วง"

"ใช่ค่ะ เจ้าตัวอ้วนนี่น่ารักมาก หลิวมี่จะดูแลให้อย่างดีเลยค่ะ"

"ขอบใจมาก ฉันไปละ"

ลุงเหอชงกับเหอหลิวมี่ถึงจะสงสัยว่าคุณชายรองจ้าวของพวกตนไปแต่งงานมีคุณอาซ้อรองตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ก็เคารพอีกฝ่ายมากจึงไม่เปิดปากถาม มีแต่รีบรับเอาเจ้าแมวเหมียวสีส้มนั้นไปดูแลตามคำสั่งด้วยความเต็มอกเต็มใจ เห็นดังนั้นจ้าวลู่เฉินจึงเร่งก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังด้านหน้าคฤหาสน์ทันที

"ลู่เฉิน!"

หากแต่แค่เพียงก้าวมาถึงด้านหน้าคฤหาสน์ยังไม่ทันได้ขึ้นรถ ท่านนายพลจ้าวผู้เป็นบิดานั้นกลับมาดักรอและเรียกเอาไว้เสียก่อน

"ตามไปคุยกับฉันที่ห้องหนังสือ!"

คนเป็นบิดากล่าวเพียงเท่านั้นก็ก้าวเท้าเข้าไปภายในทันที จ้าวลู่เฉินไม่อยากจะตามไปแต่เพราะปกติแล้วความสัมพันธ์ระหว่างเขากับท่านนายพลจ้าวก็ไม่ดีมาโดยตลอด ยิ่งช่วง3ปีให้หลังมานี้แทบจะมองหน้ากันไม่ติดสุดท้ายชายหนุ่มจึงตัดสินใจก้าวตามคนเป็นบิดาเข้าไปด้านใจด้วยท่าทางเร่งรีบอย่างมากเนื่องจากภายในใจนั้นร้อนรนหนักหนากลัวว่าเหรินซินจะฟื้นขึ้นมาเพียงลำพังแล้วเธอจะรู้สึกไม่ดี

"นั่งสิ"

หลังจากเข้ามาภายในห้องแล้วท่านนายพลจ้าวก็กล่าวกับบุตรชายโดยไม่ยอมมองหน้าบุตรชายคนรองเพราะอารมณ์โกรธขณะนี้มีมากเหลือเกินนั่นก็เพราะเมื่อครู่ใหญ่บุตรชายเล็กของตนเองเพิ่งจะรายงานเรื่องสำคัญให้เขาทราบ

"แกกำลังจะไปไหน" รู้ทั้งรู้แต่ท่านนายพลจ้าวก็อยากจะฟังจากปากของบุตรชายคนกลางอยู่ดี

"ปกติท่านนายพลก็ไม่เคยสนใจว่าผมจะไปไหน มีอะไรก็พูดมาเถอะครับอย่าอ้อมค้อมเลยมันดูไม่เหมือนท่านนายพลจ้าวที่ผู้คนทั้งหนานจิ้งยำเกรงนะครับ" จ้าวลู่เฉินเอ่ยออกมาเสียงเรียบเนื่องจากพอจะเดาได้อยู่แล้วว่าจ้าวป๋อจิ้งคงเอาเรื่องที่เขาซุกซ่อนเหรินซินเอาไว้ที่หางโจวมารายงานอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่เศษสวะนั่นมันคงเตรียมหาคนปกป้องอยู่เป็นแน่

"ไอ้ลู่เฉิน!"

ท่านนายพลจ้าวที่โกรธบุตรชายอยู่แล้วกลับยิ่งโกรธจนแทบจะพ่นไฟออกทางจมูกได้อยู่แล้ว ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่มันจะได้ดังใจของเขา

"ท่านนายพลจ้าวต้องการจะพูดอะไรก็พูดออกมาเถอะผมกำลังรีบ"

จ้าวลู่เฉินไม่อยากต่อปากต่อคำกับบิดาให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ จึงเอ่ยปากให้ตรงประเด็นไปเลย

"ฉันกับท่านนายพลเจียงตกลงกันแล้วว่าจะให้แกกับคุณหนูเจียงหมั้นกันเอาไว้ก่อน อีกครึ่งปีคุณหนูเจียงเรียนจบค่อยจัดการแต่งงานให้ถูกต้อง ส่วนตอนนี้แกจะไปมีใครอะไรยังไงฉันจะไม่ก้าวก่ายขอแค่เมื่อถึงเวลาแกแต่งงานรับคุณหนูเจียงมาเป็นสะใภ้รองของฉันก็พอ"

เพราะช่วงนี้เขากับสหายเช่นท่านนายพลเจียงที่อยู่ฉงชิ่งเห็นสมควรว่าต้องเกี่ยวดองกันเพื่ออำนาจทางการทหารที่มั่นคงจึงคิดว่าคู่ที่เหมาะสมนั้นจะเป็นใครไม่ได้นอกจากบุตรชายคนรองของเขากับคุณหนูเจียงบุตรสาวคนเล็กของท่านนายพลเจียง แต่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี่จ้าวป๋อจิ้งนั้นกลับรายงานว่าบุตรชายคนรองคล้ายจะเลี้ยงผู้หญิงเอาไว้ที่หางโจวคนหนึ่งเขาจึงต้องรีบเรียกจ้าวลู่เฉินมาพูดคุยทั้งที่ไม่อยากจะเห็นหน้าของมันแม้แต่น้อย

"ผมคงหมั้นกับใครอีกไม่ได้หรอกครับพ่อ ผมแต่งงานมีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายมานาน3ปีแล้ว" จ้าวลู่เฉินตัดสินใจแล้วว่าจะเปิดเผยฐานะของเหรินซินออกไป ถึงจะยังไม่ลงตัวในชีวิตนักก็ไม่รออีกแล้ว เขากลัวจะไม่มีโอกาสที่สองดังนั้นเขาจะเดินหน้าพุ่งเขาชนไม่สนใจอีกแล้วว่าบิดานั้นจะยอมรับภรรยาคนนี้ของเขาหรือไม่

"อะไรนะ!?"

ท่านนายพลจ้าวผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาที่มองบุตรชายคนรองนั้นเรืองรองไปด้วยเพลิงโทสะยากจะระงับเลยทีเดียว หากแต่จ้าวลู่เฉินนั้นกลับยังคงนั่งเงียบสงบไม่แสดงอาการใดออกมาทั้งสิ้น

"ผมบอกว่า ผมแต่งงานมีภรรยาตามกฎหมายมานาน3ปีแล้วครับ หมั้นหมายหรือแต่งงานกับใครอีกไม่ได้หรอก แม้แต่ภรรยารองผมก็ไม่ยินดีจะแต่งเข้ามาให้วุ่นวาย เพราะเท่าที่เห็นจากประสบการณ์ตรงของท่านนายพลผมก็ปวดหัวจะแย่"

จ้าวลู่เฉินพูดออกไปด้วยกิริยามั่นคงน้ำเสียงนั้นแสนจะแน่วแน่ นั่นยิ่งทำให้ท่านนายพลจ้าวโกรธจนหนวดเหนือเรียวปากเขากระตุกเลยทีเดียว

"จ้าวลู่เฉิน! แก่นี่มันจะเกินไปแล้วนะ!"

ท่านนายพลจ้าวชี้หน้าบุตรชายคนกลางด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้มไปหมด เนื่องจากแต่อดีตหลังจากแม่ของมันตาย เขาชี้ซ้ายมันก็แหกคอกไปขวา ครั้งนี้ก็เช่นกัน

"ผมแค่แต่งงาน เกินไปตรงไหนครับ" จ้าวลู่เฉินเอ่ยถามเสียงนิ่ง ใบหน้ายิ่งนิ่งสนิท

"ฉันไม่มีวันยอมรับผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้ามาเป็นลูกสะใภ้คนรองของสกุลจ้าวเด็ดขาดแก่จำเอาไว้"

"ก็ตามใจท่านนายพลจ้าวเลยครับ ส่วนผมอย่างไรก็มีเหรินซินเป็นภรรยาคนเดียวไม่ตายไม่แยกจากแน่นอน ส่วนท่านนายพลจะยอมรับเธอหรือไม่มันไม่เห็นว่าจะเกี่ยวอะไรกับผมนี่ครับ เมียก็เป็นเมียของผมไม่ใช่เมียของท่านนายพลสักหน่อย หากท่านนายพลอยากจะดองกับสกุลเจียงนักก็แต่งเธอเข้ามาเองสิครับ หรือไม่นอกจากผม เผื่อท่านนายพลจ้าวจะลืม ลูกชายที่ยังว่างของท่านนายพลนั้นมีอีกคนหนึ่ง"

ผลัวะ!

ใบหน้าของจ้าวลู่เฉินสะบัดไปตามแรงฝ่ามือของผู้เป็นบิดา หากแต่เขากลับไม่พูดอะไรออกมาสักคำนอกจากมองบิดาด้วยสายตาตัดพ้ออยู่หลายส่วน

"ยังไงแกก็ต้องหย่ากับผู้หญิงคนนั้น เพราะฉันไม่รับมันมาเป็นสะใภ้แกได้ยินไหม!!!"

"พอเถอะครับท่านนายพล ผมไม่มีวันนอกใจเหรินซิน และยิ่งไม่มีวันจะหย่าขาดกับเธอ แล้วอีกอย่างนะครับนอกจากผมกับพี่ใหญ่ท่านนายพลช่วยอย่าลืมว่ายังมีป๋อจิ้งเป็นลูกชายอีกคน บีบบังคับผม บีบบังคับพี่ใหญ่แล้วช่วยหันไปใส่ใจป๋อจิ้งด้วยจะดีมาก ๆ"

ผลัวะ!

ใบหน้าอีกข้างของจ้าวลู่เฉินสะบัดไปอีกทาง พอเขาเหลียวกลับมาคราวนี้มีหยดเลือดไหลลงมาจากมุมปากอีกด้วย หากแต่ชายหนุ่มกลับเหยียดยิ้มราวกับจะเย้ยหยันโชคชะตาของตนเองอย่างไรอย่างนั้น

"ตบพอใจหรือยังครับ หากท่านนายพลพอใจแล้วผมยังมีธุระที่สำคัญกว่าเรื่องไร้สาระของท่านนายพลให้ต้องไปทำอีกมาก"

"จ้าวลู่เฉิน! แกจะไปไหน กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!!"

หากแต่จ้าวลู่เฉินไม่ฟังอะไรอีกเพราะยิ่งพูดก็ยิ่งยาว ทะเลาะกันไม่รู้จบเช่นเรื่องที่เขาลาออกจากราชการทหารไม่ยอมเจริญรอยตามบิดา เนื่องจากพี่ชายคนโตนั้นต้องไปสืบต่อธุรกิจทางฝ่ายมารดาเลี้ยงของเขาดังนั้นหน้าที่สืบทอดอำนาจทางการทหารของสกุลจ้าวจึงต้องตกมาเป็นของเขาทั้งที่บุตรชายนั้นไม่ใช่มีเพียงเขากับพี่ชายคนโตสักหน่อยหากยังคงมีจ้าวป๋อจิ้งอีกคน แต่บิดากลับลำเอียงเอาแต่บีบบังคับเขากับพี่ใหญ่ไม่มีวันสิ้นสุด แบบนี้นี่แหละที่จนวันนี้เขาก็ไม่เคยเรียกอีกฝ่ายว่า พ่อ มาเป็น10กว่าปี

"ไอ้ลู่เฉิน ไอ้ลูกอกตัญญู กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!"

"พอเถอะครับ ถึงอย่างไรผมก็ไม่มีทางแต่งงานหรือหมั้นหมายกับคุณหนูอะไรคนนั้นหรอกครับ และอีกอย่างหนึ่งผมจะพาเหรินซินเข้ามาอยู่ในบ้านไม่ว่าท่านนายพลจะยอมรับหรือไม่ เพราะเธอคือเมียของผม ไม่ใช่เมียของท่าน!"

"ไม่ได้ ห้ามพานังผู้หญิงไร้ยางอายนั่นเข้ามาอยู่ในบ้านของฉันเด็ดขาด!"

"ได้ ถ้าอย่างนั้นผมจะย้ายออกไปอยู่กับเหรินซินเอง!"

พูดจบจ้าวลู่เฉินก็ก้าวออกจากห้องไปทันทีไม่สนใจว่าบิดาจะด่าทอหรือขว้างปาข้าวของไล่หลังมาติด ๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะปิดประตูแจกันใบหนึ่งก็พุ่งตามมาเฉียดศีรษะของเขาไปเล็กน้อย หากแต่ชายหนุ่มกลับวางสีหน้าสงบก้าวเดินมั่นคงมุ่งหน้าไปยังด้านหน้าตึกแล้วให้จางจงออกรถไปโรงพยาบาลทันที...