9.ระแวง

หลังจากที่มีชายสองคนประคองร่างของบาไกสามีของเธอไปที่กระโจมจนถึงแล้วทั้งสองคนก็เดินจากไปแต่อลิสก็ไม่ขอบคุณที่อุสาพาตัวสามีหรือสามีในอนาคตเข้ามาพักในบ้านด้วยสภาพที่ไม่ดีเท่าที่ควรเพราะถูกยาชาเข้าไปทำให้ขยับไม่ค่อยได้

“ขอบคุณนะที่พาบาไกมาไม่อย่างนั้นข้าคงพาเขามาไม่ได้แน่”

“ไม่เป็นไรยังไงข้าก็เป็นพี่ชายของเขา” กาไบพูด

“ไม่ต้องห่วงข้าอยากให้เจ้าติดหนี้บุญคุณข้าก็เท่านั้นเอง อย่าลืมมาชดใช้หนี้ด้วยล่ะ” เดรพูดด้วยรอยยิ้มก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไป

เฮ้อ…นี้แค่อยู่ไม่ถึงอาทิตย์ยังขนาดนี้ยังโดนขนาดนี้ถ้าเราอยู่ไปก็จะประสาทกินแน่เลยต้องมาระแวงว่าจะมีคนมาลักพาตัวเราไปหรือเปล่าแบบนี้เนี่ยนะ

ช่างเถอะ สนใจบาไกก่อนดีกว่าโชคดีมากนะที่ไม่ได้เป็นอะไรมากนะ

“มาเถอะ เรามานอนกันได้แล้วล่ะตอนนี้น่าจะดึกมากแล้วยังขยับได้อยู่ไหม” ร่างบางมองไปที่ร่างของชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วงที่กำลังนอนแต่ไม่หลับอยู่ฝั่งที่มีผ้าปูเอาไว้สำหรับนอนอยู่ โชคดีที่ยาชาที่บาไกโดนเริ่มหายแล้วทำให้พูดได้แต่มันขยับกล้ามเนื้อไม่ได้

“ข้าจะเฝ้าเจ้าเอง”

“ไม่ต้องแล้วดูตัวเองก่อนสิ ร่างกายแบบนี้ยังจะมาเป็นห่วงฉันอีกนะแล้วพรุ่งนี้นายจะไปออกล่าอะไรนั้นอีกจะไหวแน่เหรอ”

“ไหว ข้าเก่งกาจมากข้าไม่เป็นอะไรหรอก”

ร่างบางที่สวมเสื้อผ้าแปลกตาสำหรับคนที่นี่มองด้วยสายตาไม่พอใจที่ใบหน้าของชายตรงหน้าที่ร่างกายไม่ไหวแต่ก็ยังมั่นใจว่าตัวเองเก่งอยู่และยังจะออกไปใช้แรงในเช้าวันต่อมาเหมือนกับว่าไม่เคยเกิดเรื่องนี้ขึ้นเลย

“แล้วถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง ถ้านายบาดเจ็บหรือเป็นอะไรขึ้นมาล่ะยังจะไปอีกเหรอฉันได้ยินมาจากคนอื่นพูดกันว่ามันอันตรายมากเลยนะมีสัตว์ประหลาดข้างนอกนั้น”

“นี้เจ้าเป็นห่วงข้าเหรอ เจ้าเป็นห่วงข้าอ่า” (*v*)

“ไม่ต้องมาดีใจเลยนะ ถ้านายตายฉันก็เป็นม่ายนะสิแต่พรุ่งนี้นายจะไปจริงๆ เหรอ”

“พรุ่งนี้?” บาไกทำหน้างง

“พรุ่งนี้หมายถึงพระอาทิตย์ขึ้นในวันใหม่นะเรียกว่าพรุ่งนี้สำหรับเช้าที่จะเกิดขึ้นใหม่ในอนาคต ส่วนเมื่อวานคือวันก่อนหน้าที่เป็นอดีต”

บาไกพยักหน้าเข้าใจก่อนที่ทำหน้ามั่นใจ “ใช่ ข้าจะไปแน่นอนอยู่แล้วอลิส ข้าบาไกคนนี้เป็นถึงหนึ่งในผู้นำนักล่าเลยนะข้าต้องไปอยู่แล้ว อีกอย่างพอเช้าวันใหม่เดี๋ยวข้าก็หายแล้วเจ้าไม่ต้อวห่วงนะข้าจะไม่ตายข้าจะไปหาพวกสมุนไพรมาให้เจ้าด้วยไง เจ้าอุสาทำกระเป๋านั้นมาให้ข้าทีนี้ข้าก็สามารถแบกของเยอะๆ ได้แล้ว”

“ก็จริงนะ” อลิสทำหน้าวิตกใจหนึ่งก็อยากได้สมุนไพรเอามาทำกับข้าวอีกใจก็เป็นห่วงว่าชายที่นอนอยู่ข้างตนจะเป็นอะไรไปเสียก่อน

“อีกอย่างข้าจะได้เอาของไปแลกเปลี่ยนกับเผ่าอื่นด้วยเจ้าอยากได้อะไรไหมอลิสของข้า ข้าสามารถให้เจ้าได้ทุกอย่างเลยนะเจ้าอยากได้อะไรไหม”

“อืม ขอคิดก่อนนะ”

อยากได้อะไรน่า คิดก่อนอืม เนื้อไม่เอ่เดี๋ยวบาไกก็เอามาอยู่ดี ผักเก็บตามแถวนี้ได้ อ่อ ข้าวที่นี่ไม่มีข้าวนี้น่า

“ข้าวฉันอยากได้ข้าวนะพอหาได้ไหมหรือว่าที่นี่ไม่มีข้าวหรือเขากินอย่างอื่นกันนะ”

“ข้าวเหรอ อืมข้าเคยเห็นเผ่าหมีขาวปลูกอยู่นะแต่ไม่ค่อยมีกินมันนะ”

“แล้วถ้าอยากได้ต้องทำยังไงต้องเอาอะไรไปแลกหรือไปซื้อหรือเปล่า”

“เดี๋ยวข้าจัดการให้เองแค่เอาเนื้อไปแลกเราก็จะได้มันมาแล้วล่ะ”

บาไกอธิบายว่านักล่าจากเผ่าต่างๆ เวลาไปล่ากันเมื่อล่าเสร็จจะมีการแลกเปลี่ยนกับเผ่าต่างๆ เผ่าหมีขาวทำพืชและปลูกข้าวในบางที่แต่ไม่ได้ทำแบบนี้กันทั้งเผ่าจะมีก็เพียงแค่ครอบครัวบางครอบครัวเท่านั้นที่ทำและข้าวก็ไม่ได้เป็นที่ต้องการมากเท่าไรเพราะคนส่วนใหญ่จะกินเนื้อเลยไม่ได้กินข้าว เผ่าเสือจะเก่งด้านอาวุธและหิน เผ่าหมูป่าคือเกลือเพราะที่นี่เกลือคือของมีค่ามากที่สุดมากกว่าเนื้อเสียอีกการที่จะได้มาซึ่งเกลือก้อนหนึ่งจำต้องแลกด้วยเนื้อและของที่ได้มาจากการล่าไปหลายอย่างถึงจะได้เกลือก้อนมาสักก้อนหนึ่ง เผ่างูเป็นเผ่าที่โชคดีเรื่องน้ำเพราะเผ่านั้นตั้งอยู่ทางต้นน้ำและอยู่ในป่าที่ค่อนข้างลึกพอสมควร

“แล้วต้องแลกเยอะไหม ฉันกลัวนายจะต้องเหนื่อยนะเดี๋ยวคนอื่นจะพูดเอาไว้ว่าฉันใช้นายมากเกินไปนะ”

“ไม่หรอกข้าจะทำให้เจ้าอยากอยู่ที่นี่เจ้าจะได้ไม่ต้องคิดถึงบ้านที่เจ้าจากมา จริงๆ นะ” บาไกทำตาน่าสงสารก่อนที่จะสวมกอดร่างบางเพื่อให้ความอบอุ่น “อีกเรื่องเจ้าควรจะพูดคำว่า ข้าหรือเจ้าให้ชินเข้าไว้นะ”

“ได้เลย แต่ งึม นอนเถอะ เจ้าบ้านั้นทำฉันตื่นนอนเดี๋ยวหมดสวย งึมๆ ฉันต้องนอนอย่างน้อย 8 ชั่วโมง” อิสทำปากงึมงำพร้อมสวมกอดตอบรับใบหน้าซุกไปที่อ้อมกอดเหมือนพยายามหาความอบอุ่นจากไออุ่นของอีกฝ่ายก่อนที่จะหลับไปในที่สุด

เช้าวันต่อมา

เช้าวันใหม่มาอย่างรวดเร็วมากจนร่างบางเริ่มไม่ชอบใจที่เห็นว่าเช้าวันใหม่มาเร็วกว่าที่คิดเพราะเจ้าตัวอยากที่จะนอนให้นานกว่านี้เพราะคนที่นี่มักจะตื่นเช้ากัน และอลิสก็ตั้งสิ้นใจแล้วว่าตัวเองจะต้องทำตัวให้กลมกลืนกับคนอื่นมากที่สุดนั้นคือเธอต้องชินกับการแทนตัวเองว่าข้าและต้องชินให้ได้ว่าตนเองชื่อบาน่าไม่ได้ชื่ออลิสอีกแล้ว และวันนี้เธอต้องบอกลาบาไกที่เดินทางออกไปที่ป่าแบบป่าจริงๆ เพราะที่จะไปล่าหาอาหารเข้ามาให้คนในเผ่า

ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้เธอจะได้มาเห็นการเตรียมตัวของเพศผู้ที่กำลังจะเดินออกจากเผ่าไปด้านนอกเพื่อที่จะออกไปล่าสัตว์ บาไกแต่งตัวมีอาวุธครบมือเต็มร่างกายต่างกันก็เพียงแค่เสื้อผ้าที่เหมือนกับคนอื่นๆ บาไกสวมเสื้อผ้าปกติเหมือนตอนที่เธอเห็นครั้งแรกผ้าที่ผูกที่เอวและมีผ้ายาวปิดหน้าและหลัง

“อย่าลืมเอากระเป๋าไปด้วย อาหารฉันทำให้เรียบร้อยแล้วอยู่ในกระเป๋านะน้ำด้วยฉันคั้นน้ำผลไม้ให้ด้วยคั้นกับมือเลยนะลำบากมากเลยเอาไว้ดื่มตอนเหนื่อยๆ มันช่วยได้เวลาที่ขาดวิตามินมันดีต่อร่างนายเวลาต้องใช้แรงนะเข้าใจไหม”

อลิสเดินเข้าไปหาบาไกที่ตอนนี้กำลังเตรียมตัวอยู่ที่กลางเผ่าที่บริเวณกลางของเผ่าคือบ้านของท่านผู้เฒ่าที่ตอนนี้ทุกคนมารวมตัวกันหมดทุกคนทุกครอบครัวต่างมายืนออกันบริเวณนี้หมดมันเป็นเหมือนพิธีการไปแล้วเพราะเพศเมียในเผ่าที่มีเพศผู้เป็นนักล่าก็มักจะเดินเข้ามาอำลาและอวยพรให้เดินทางอย่างปลอดภัยคนอื่นเตรียมกระเป๋าที่เธอสอนไปกันทุกคนเลยจะมีก็น่าจะเป็นอลิสคนเดียวที่ดูจะวุ่นวายอยู่กับบาไกกระเป๋าของเขาค่อนข้างมีของเยอะมากทีเดียวและโชคดีมากที่เธอทำใบใหญ่มาให้อันที่จริงก็ไม่ได้ใหญ่หรอกแต่เชือกที่เธอเอามาถักค่อนข้างเส้นใหญ่ทีเดียวขนาดเส้นของมันประมาณเท่านิ้วเธอได้มั่ง

“ว้าว บาไกข้าว่าเพศเมียของเจ้าพอหายแล้วดูแปลกนะ มันทำให้ข้านึกถึงแม่”

“ทำไมหรือว่าอิจฉาบาไกหรือไง” ร่างบางพูดก่อนที่ร่างเล็กที่ตอนนี้เป็นที่สนใจอยู่จะพูดต่อ “แล้วก็ในนั้นมีกางเกงด้วยนะ ข้างนอกมียุงหรือเปล่านะ”

อลิสที่ตอนนี้เหมือนคนแม่คน กำลังตรวจของต่างๆ อ อย่างวุ่นวายจนเพศผู้คนอื่นๆ ที่เป็นนักล่าด้วยกันต้องหันกลับมาสนใจบาไกที่ทำได้แค่ยืนเฉยๆ พร้อมพยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้นเดรที่ตอนนี้เดินเข้ามาพร้อมถามเมื่อเห็นร่างเล็กกำลังสนใจและตรวจอะไรไม่รู้ในกระเป๋าของบาไกอยู่

“อืม ไม่ต้องห่วงหรอกพวกมันไม่สามารถเจอะทะลุผิวของข้าได้หรอก”

“จริงนะ”

“จริงสิ บาไกทำแบบนี้มาตั้งนานแล้วเจ้าไม่ต้องห่วงหรอกว่าจะมีตัวอะไรพวกนั้นมาทำร้ายบาไกนะเจ้านี้เก่งมากเลยนะเวลาล่าสัตว์นะ เป็นมือดีเลยล่ะ” เดรพูดก่อนที่จะยิ้มแล้วเดินไปหาคนอื่นต่อ

“เอาล่ะข้าขอให้พวกเจ้าเดินทางปลอดภัย บาน่าซาซ่าพวกเจ้าควรจะอวยพรพวกเขาด้วย” ท่านผู้เฒ่าพูดพร้อมกับหันหน้าไปมองอลิสกับซาซ่าที่ต้องทำหน้าที่อวยพรพวกเขาด้วยเช่นกันเพราะปกติคนที่ทำหน้าที่นั้นคือท่านผู้เฒ่ากับซาซ่าเพราะก่อนหน้านั้นบาน่าเสียสติ

“แล้วหลังจากที่พวกข้ากลับจากล่าสัตว์แล้วเดี๋ยวเราค่อยจัดการผู้บุกรุกนั้นก็แล้วกัน” กาไบบอก

“ได้”

“เดินทางปลอดภัยนะ ทุกคน” ซาซ่าพูดแต่ประโยคสุดท้ายนางกลับหันไปมองที่บาไกอย่างเชิญชวนเหมือนอยากจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว “เอ่อ ขอให้เดินทางปลอดภัยกลับมาร่างกายแข็งแรงแล้วก็อย่าตายนะ” (T_T)

“ข้าว่าจะกลับมาอย่างห่วงเลย”

บาไกพูดเบาๆ เมื่อเห็นว่าเพศเมียของตัวเองดูจะเป็นห่วงเขามากกว่าครั้งไหนๆ คงเพราะก่อนหน้านั้นบาน่าเสียสติทำให้เวลาที่บาไกล่าบาน่าจะออกไปวิ่งเล่นเสมอหรือไม่ก็ออกไปเล่นทั่วเผ่า

“นางเป็นอะไรไปนะ” หนึ่งในชายนักล่ากระซิบถามคนข้างๆ

“ไม่รู้สิ ก็นางหายป่วยแล้วนิอาจจะเป็นห่วงบาไกมากเกินไปล่ะมั่ง”

“เริ่มรู้สึกอิจฉาเจ้าบาไกแล้วสิ”