8.ลักพาตัว

อีกด้าน

หาย หายไปไหนอะ ตุ๊กตาหายไปไหนอ่า

ร่างบางที่กำลังนอนทับหนังสัตว์แทนที่นอนนุ่มๆ กำลังขวานหาร่างหนาที่เป็นเหมือนตุ๊กตาสำหรับเธอแต่ก็หาไม่เจอทำให้ร่างบางที่นอนอย่างสบายใจจำต้องลุกขึ้นมาอย่างจำใจด้วยความสงสัยปนความง่วงนอน

“งึม งืมๆ บาไกไปไหนอ่า” (=_=)

พรึบ

เสียงจากผ้าที่เกิดเสียงเมื่อมีคนเดินเข้ามาด้านในที่หน้าประตูเพราะกระโจมไม่มีบานประตูมีแต่ผ้าที่เอามาแทนบานประตูเท่านั้นทำให้เมื่อมีคนเดินเข้ามาหรือเดินออกไปมันจะเกิดเสียง ร่างเล็กไม่ได้สนใจว่าใครเดินเข้ามาเพราะมัวแต่มึนอยู่กับการตื่นนอนที่ผิดเวลาทำให้ไม่ได้ลืมตาขึ้นดูว่าเป็นใครที่เดินเข้ามา

“งืมๆ ไปไหนมาอ่า บาไก ทำไมเวลานี้นายยังไม่นอนอีก”

“…”

“จะไปไหนกันเหรอ ไม่นอนเหรอ” อลิสพูดขึ้นเมื่อมือหนาของผู้ชายจับมาที่มือของเธอพร้อมกับลากเธอให้ลุกขึ้นยืนส่วนหญิงสาวก็ไม่มีท่าทีว่าจะลืมตาขึ้นมาเลยเพราะเอาแต่ขยี้ตาไปมาแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

ทำไมข้างนอกเสียงดังจังเลยล่ะ คนที่นี่เขาไม่นอนตอนกลางคืนกันเหรอ

“เราจะไปไหนกันอะ”

ว่าแต่ทำไมมือของบาไกถึงแปลกๆ นะที่นี่มืดจังเลย

อืม ขี้เกียจลืมตาจังอยากนอนต่อจังเลยอ่า บาไกจะพาไปไหนตอนนี้เนี่ย

ปัก

“โอ๊ย! หยุดเดินทำไมไม่บอกล่ะ”

“เจ้าจะพาบาน่าไปไหนนะ!!”

เสียงของคนที่น่าจะชื่อเดรตะโกนดังมาจากทางไหนไม่รู้ทำให้อลิสที่ยังลืมตาไม่ค่อยขึ้นจำต้องลืมตาขึ้นมาดูว่าเจ้าเดรตะโกนทำไม ร่างบางที่ตอนนี้มีเสื้อที่เย็บแบบธรรมดากับกางเกงขาใหญ่มากๆ ไม่ต่างจากกางเกงที่เธอทำให้กับบาไกนั้นทำให้คนอื่นรู้ว่าเป็นเธออลิสลืมตาขึ้นมาดูก่อนที่จะเห็นว่าตอนนี้คนในเผ่าต่างวิ่งกันไปมาเหมือนเจอเหตุไฟไหม้ก็ว่าได้

เด็กผู้หญิงที่เธอรู้จักกับไม่รู้จักถูกลาหรือไม่ก็อุ้มไปทางป่าต่อหน้าต่อตาเธอโดยที่มีคนในเผ่าวิ่งตามกันไปอย่างวุ่นวายทั้งๆ ที่ฝ่ายของเรามีเยอะกว่าแต่ก็ไม่ทันกาลไม่ทันการณ์อลิสเงยหน้ามองใบหน้าของชายที่จับมือของเธออยู่

หล่อจัง (*v*)

แต่เดี๋ยวนะ หมอนี้เป็นใครอะถึงจะมืดไปหน่อยแต่ดูแล้วน่าจะหล่อมากเลย

“บาน่าระวังเจ้านั้นไม่ใช่คนเผ่าเรา” เดรตะโกนดังมาที่เธอทำให้เจ้าตัวยิ่งตกใจมากที่ได้ยิน ดวงตาเบิกกว้างเตรียมที่จะใช้ตีนผีวิ่งออกไปจากคนตรงหน้าแต่

หมับ

อืบ อึบ ทำไมวิ่งไม่ไปอ่า ไปสิ ขา ไปสิ เร็วสิ ( ((>_<) ))

“ไม่ได้หรอก”

เสียงนุ่มแต่ดูน่ากลัวพูดออกมาจากตอนแรกที่เธอเหยียบอยู่บนพื้นแต่ตอนนี้เธอกลับถูกอุ้มด้วยมือข้างเดียว ข้างเดียวจริงๆ แบนที่ดูมีกำลังแบกร่างน้อยๆ ของเธออยู่ กล้ามเป็นมัดๆ พร้อมกับหน้าท้องที่มีแต่ซิกแพคเหมือนลูกคลื่นชวนมองทำให้เธอหลงไปได้สักพักนึ่งก่อนที่จะกลับมาได้สติอีกครั้ง

เราต้องหาทางหนีสิ จะอยู่นิ่งทำไมท่องเอาไว้ว่าเรามีสามีแล้ว สามี สามี สามี แต่ที่นี่มีได้มากกว่าหนึ่งคนนี้น่า อ้าก… ไม่ได้ ไม่ได้ ต้องรีบหนี

“บาไก ช่วยฉันด้วย บาไกแง เดรช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย อ้าก…ปล่อยฉันไปเถอะนะฉันไม่อร่อยหรอก อย่าเอาฉันไปบูชายัญเลยนะ” ร่างเล็กเริ่มร้องตะโกนโวยวายในหัวคิดแต่ภาพและหนังที่เคยดูมายิ่งทำให้สติแตกมากขึ้นไปอีก

คนป่ากินเนื้อคน คนป่าฆ่าแล้วเอาร่างไปบูชายัญ อ้าก… คนป่าเอาเราไปทรมานเล่น ไม่น่า…

“ใครก็ได้ช่วยด้วย…”

“นั้น นั้นบาน่ารีบไปช่วยนางเร็วอย่าให้พวกนั้นเอานางไปได้ ไปเร็ว”

เสียงของท่านผู้เฒ่าที่หันมาพอดีตะโกนเสียงดังพร้อมกับชี้นิ้วมาที่เธอที่มีเดรวิ่งตามมาติดๆ เพราะที่ที่เจ้าคนป่านี้พาแบกเธอแล้ววิ่งมาคือทางที่ไม่มีแสงไฟและเป็นทางอ้อมทำให้ไม่ค่อยมีคนเห็นบวกกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นด้วยยิ่งทำให้ทุกคนไม่ได้สนใจเธอเลย

เดี๋ยวนะ นั้นบาไกแล้วยัยนั้นยิ้มเหรอ ยัยซาซ่านั้นยิ้มเรอะมันดีใจที่ฉันจะถูกพาตัวไปใช่ไหม ยัยนมเล็ก อ้าก…แกตายแน่ยัยนมเล็ก

อลิสที่คิดได้ดังนั้นก็ดี้ดดิ้นไปมาด้วยความโมโหจนชายที่กำลังอุ้มเธอด้วยมือข้างเดียวเริ่มแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรได้มากเพราะคนอื่นๆ เห็นเขาแล้วทำให้ชายร่างสูงที่อลิสมองไม่ค่อยเห็นต้องรีบวิ่งตรงไปที่ป่าให้เร็วที่สุดทั้งๆ ที่ใกล้จะถึงแล้วแท้ๆ แต่กลับต้องมาเสียเรื่องเพราะยายแก่คนเดียว

“บาน่า อัก แรงมัน”

บาไกที่นั่งพักอยู่ข้างๆ ท่านผู้เฒ่าพูดขึ้นเมื่อเห็นร่างของบาน่าตัวเมียของตนเองถูกคนอื่นอุ้มอยู่แม้ว่ามันจะมืดและไม่มีแสงไฟแต่เขาก็จำได้เพราะว่าอลิสมากางเกงและเสื้อผ้าสวยใส่อยู่ทำให้เขาจำได้ว่านั้นคือตัวเมียของเขากับตัวผู้เผ่าอื่นที่กำลังแบกเธอออกจากเผ่าไป

ตอนนี้คนในเผ่าที่เป็นเพศผู้บริเวณนี้ไม่ค่อยมีเพราะกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดการผู้บุกรุกที่วิ่งตามไปชิงตัวเพศเมียของเผ่าตนเองที่กำลังถูกพาตัวออกไปจากเผ่าอยู่นั้นทำให้เพศผู้ที่อยู่กับท่านผู้เฒ่ามีไม่กี่คนเท่านั้นเมื่อทุกคนที่เห็นว่าหนึ่งในผู้สืบทอดที่จะเป็นเทพสามตากำลังถูกพาตัวออกไปจากเผ่าเพศผู้ที่เหลือกันแค่ 3-4 คนก็รีบวิ่งตรงมา บาไกที่ยายามจะขยับตัวแต่ร่างดูเหมือนจะไม่เป็นใจเท่าไรนักทำให้เขาต้องล้มตัวลงไปอีกครั้งเพราะพิษที่ทำให้ร่างชาไปทั้งตัว

“บาไก อ้าก.. ปล่อยนะ ปล่อยสิ ช่วยด้วยอุก ไม่ไหว อย่าวิ่งสิ อุก มันจะออกมาแล้ว” อลิสที่ถูกอุ้มอยู่ทำให้ร่างของเธอถูกกระแทกขึ้นลงจนเหมือนตุ๊กตาหน้ารถที่ถูกลมพัดไปมาเวลาขับ

มันจะออกมาแล้ว อุก ของกินที่อุสากินเข้าไป

“อย่าวิ่งสิ มัน มันเวียนหัว”

ปัก ปัง

“โอ๊ย! หลุดแล้ว แหวะ”

ร่างของเธอกระเด็นทันทีเมื่อมีอาวุธอะไรสักอย่างผ่านร่างของเธอไปโดนเข้ากับคนที่แบกเธอวิ่งอยู่อย่างจัง จนอลิสตกลงไปที่พื้นอย่างแรงก่อนที่เจ้าตัวจะอ้วกออกมาด้วยความเวียนหัวตามมาด้วยคนอื่นเผ่าที่วิ่งตามกันมาจัดการผู้บุกรุกที่ตอนนี้มีแผลที่หลังจนเลือดไหลออกมาจนน่ากลัวส่วนเธอก็อ้วกอยู่ใกล้โดยที่ไม่มีใครคิดจะมาสนใจเจ้าของร่างบางที่อ้วกอยู่

“จัดการมัน” หนึ่งในคนที่วิ่งตามมาพูดขึ้น

“เรื่องนี้ให้ท่านผู้เฒ่าตัดสินใจ เอาเจ้านี้ไปหาท่านผู้เฒ่า” ชายในเผ่าประมาณ 4-5 คนที่มีความเห็นอย่างนั้นจึงจัดการจับตัวผู้บุกรุกที่ได้มาเอาไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มีด้วยความระแวดระวังหนึ่งในพวกนั้นเดินมาหาร่างเล็กที่นอนอ้วกไม่หยุดอยู่

“บาน่าเจ้าไม่เป็นอะไรนะ”

“ไม่ แหวะ ไม่เป็นไร แหวะ”

“เอ่อ ข้าจะพาเจ้าไปหาท่านผู้เฒ่า”

“อืม”

เวลาผ่านไป

หลังจากที่อลิสเดินมาได้อย่างยากลำบากแม้จะเซไปเซมาไม่ต่างจากคนเมาเท่าไรนักในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงจุดในกลางที่ทุกคนในเผ่าจะรวมตัวกันได้นั้นคือหน้ากระโจมของท่านผู้เฒ่าที่มีทุกคในเผ่ายืนรอและนั่งพักกันอยู่ อลิสเดินมาพร้อมกับคนอื่นที่อุสาไปเอาตัวเธอมาพร้อมกับตัวของคนที่จะลักพาตัวเธอไปด้วย

“บาน่าเจ้าไม่เป็นอะไร เจ้าออกมาทำไม” บาไกที่นั่งอยู่ที่พื้นพยายามจะพูดมองไปที่ตัวเมียของตนเองที่สภาพไม่ดีเท่าไรนักทางด้านอลิสที่เห็นว่าบาไกเหมือนบาดเจ็บก็เดินเข้ามาด้วยความเป็นห่วงก่อนที่ร่างบางจะล้มปักจนก้นไปจูบกับพื้นเรียบร้อย

“โอ๊ย! ก็ ก็ฉันตื่นมาหานายไม่เจอจากนั้นใครก็ไม่รู้เข้ามาฉันเลยนึกว่าเป็นนายนะไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องด้านนอกนายเป็นอะไรหรือเปล่าเจ็บตรงไหนไหมถึงตายหรือเปล่า” (O-O)

“แค่โดนพิษนะมันจะทำให้ร่างชาไปสักพักเดี๋ยวก็หายแล้ว” ท่านผู้เฒ่าหันมาพูดกับเธอก่อนที่จะหันไปสนใจคนอื่นๆ ต่อ “เป็นยังไงบ้างพวกนั้นมาจากเผ่าไหน”

“น่าจะเผ่างูข้าสีได้มันต้องมาจากเผ่างูแน่นอน” ชายคนที่ลากเธอมาพูดขึ้น “กาไบเป็นอะไรหรือเปล่า” บาไกถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“กาไบ?”

“กาไบคือพี่ชายของข้าเอง” บาไกตอบ

ไม่น่าล่ะถึงเป็นห่วงเธอที่แท้ก็เป็นห่วงเมียน้องชายนี้เอง แต่ชื่อดูแปลกจังเลยแฮะคนอะไรชื่อกาไบน้องชายชื่อบาไกการตั้งชื่อของคนที่นี่นี้มันดูไม่คิดอะไรดีจังเลย

“แล้วเพศเมียในเผ่าเราล่ะช่วยเอาไว้ทันหรือเปล่า”

“ไม่ขอรับ หายไป 2คนช่วยได้ 9”

“เฮ้อ..อย่างน้อยก็ช่วยได้นะอย่างโทษตัวเองเลย พวกเราไม่ทันคิดเองไม่รู้ว่าเผ่างูจะบุกเผ่าเราคืนนี้” ท่านผู้เฒ่าพูดพร้อมกับดูคนที่บาดเจ็บมา

“แล้วเผ่างูที่เราจับได้ล่ะให้ทำยังไง”

“จับได้กี่คน”

“เอ่อ คนที่พาตัวบาน่าไปก็น่าจะ 1 คนนะ” เดรที่เดินมาจากไหนไม่รู้พูดขึ้น “2 ต่างหากเราจับได้ 2 คนให้ทำยังไง”

“จับเอาไว้ก่อนแล้วพระอาทิตย์ขึ้นเราจะมาพูดกันอีกทีตอนนี้ทุกคนไปพักเถอะ”

อ้าว ง่ายอย่างงี้อะนะ เมื่อกี้ยังเกิดเรื่องกันอยู่เลยพอจบก็แยกย้ายเหมือนเป็นเรื่องปกตินอนหลับตาลงไปได้ไงเนี่ย

“ส่วนพวกเจ้าที่โดนพิษมาอีกสักพักพิษก็น่าจะหมดข้าจะให้คนที่ยังไหวอยู่พาพวกเจ้ากลับกระโจมของตนเอง”

“ขอบคุณค่ะ” อลิสบอกขอบคุณท่านผู้เฒ่าก่อนที่จะเดินตามบาไกที่ถูกแบกไปจนถึงกระโจมของตัวเอง