4

โจวอวี้หลานไม่เข้าใจว่าทำไมนักเขียนถึงให้เจ้าของร่างเก่ายอมจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดและตอนนี้ก็ตายไปแล้วจริง ๆ อาจเป็นเพราะนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายคุณธรรม ที่เน้นไปที่การเล่าเรื่องของคนยุคเก่าที่ผู้หญิงมีทางเลือกไม่มากนัก หากมีสามีดีก็จะได้ดีตามไปด้วยมั้ง

และก็ยังเตือนการกระทำที่ผิดพลาดแบบตัวร้ายเพราะหากก้าวผิดเพียงครั้งเดียวก็จะก้าวผิดตลอดไป โชคดีของนางเอกเรื่องนี้ที่สุดท้ายได้สามีดีกว่าคู่หมั้นเดิม แต่เพราะนางมัวแต่คิดพะวงกับเรื่องในอดีต จนเกือบทำให้ชีวิตต้องจบลงอย่างอนาถ แต่โจวอวี้หลานจะไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้นเด็ดขาด

“จะพูดอะไรก็ระวังปากหน่อย ใครจะอยากตกน้ำกัน น้ำเชี่ยวขนาดนั้นลงไปก็ตายสิยะ ใครคิดจะลงไปเพื่อเรียกร้องความสนใจคงโง่เต็มทน ฉันแค่พลัดตกลงไป คนที่นินทาอยู่ตรงนี้ไม่ช่วยก็ไม่ว่า ยังจะมาพูดจาหาเรื่องกันอีก ไร้คุณธรรมชะมัด!” คนที่ยืนอยู่รอบ ๆ ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อถูกว่ากลับด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน

เพราะจริงอย่างที่โจวอวี้หลานว่า ทุกคนพร้อมจะยื่นปาก แต่กลับไม่มีใครคิดยื่นมือช่วย เชี่ยอวี้หลานต้องตายไปเพราะคำพูดของคนเหล่านี้ แต่เธอที่มาแทนเจ้าของร่างเดิมจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นกับตัวเองเด็ดขาด

โจวอวี้หลานปัดเนื้อปัดตัวตั้งใจจะลุกขึ้นยืน แล้วกลับไปยังกระท่อมของตัวเองที่ซึ่งเธอ ไม่สิ เชี่ยอวี้หลานอาศัยอยู่กับสามีตามความทรงจำของร่างเดิม

ไป๋เจี้ยนหงมองสตรีตรงหน้าราวกับอยากจะเดินมาประคอง แต่หญิงสาวก็ทำให้ชาวบ้านที่มามุงอยู่รู้ว่า เธอดูแลตัวเองได้

“...พลัดตกน้ำ แต่กลับถูกตราหน้าว่าร้ายอย่างนั้นอย่างนี้ ข้าเสียใจแทนคนในหมู่บ้านนี้จริง ๆ ที่ความคิดนั้น...ตื้นเขินเหลือเกิน” โจวอวี้หลานแสร้งถอนหายใจ หากคนในหมู่บ้านสงสัยการกระทำของเธอ เธอก็จะสงสัยในคุณธรรมของคนเหล่านั้นเหมือนกัน เห็นคนจะตายยังไม่ช่วยแต่กลับนินทา รู้ไปถึงไหนคงได้อายไปทั่ว

โจวอวี้หลานอาศัยความทรงจำของแม่นางเชี่ยเดินกลับไปยังกระท่อมของตัวเองกับพระเอกของเรื่อง ซึ่งคงจะกำลังนั่งอ่านตำราอยู่เหมือนอย่างทุกวัน

ความเย็นของสายลมยามวสันตฤดูกระทบผิวจนเสื้อผ้าเปียกชื้นของหญิงสาวเริ่มสร้างความลำบากในการเดินบ้างแล้ว

แค่เนื้อผ้าบาง ๆ ก็ลำบากพอแล้ว ยังต้องมาเปียกโชกอีก

“เชี่ยอวี้หลานนะ เชี่ยอวี้หลาน ทำไมชีวิตเธอถึงได้ลำบากยากเข็ญขนาดนี้นะ” หญิงสาวพูดไปก็ถอนหายใจไปพลาง ก่อนจะเห็นกระท่อมของหลี่หยางผู้เป็นสามีอยู่ตรงเนินเขา

ความจริงแล้ว ทิวทัศน์รอบกระท่อมแห่งนี้ หากอยู่ในยุคที่เธอจากมา คงเป็นทำเลทองของพวกเศรษฐีอสังหาฯ ที่ดินแบบนี้ราคาคงสูงลิ่ว แต่สำหรับยุคจีนโบราณอย่างในนิยายเรื่องนี้ อะไรที่อยู่ห่างไกลจากแหล่งน้ำ โดยเฉพาะในหมู่บ้านเล็ก ๆ อันห่างไกล กลับถือว่าเป็นทำเลที่ค่อนข้างย่ำแย่

โจวอวี้หลานส่ายหน้าพลางคิดในใจ ยัยนักเขียนนี่แกล้งกันแม้กระทั่งที่อยู่ที่กินเลยนะ! แต่ก็นะ ตรงนี้สวยดีออก

หญิงสาวยืนมองภาพเบื้องหน้า เห็นกระท่อมหลังอื่น ๆ ในหมู่บ้านได้ถนัดตา เพราะพื้นที่ตรงนี้อยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่า แต่ยังไม่ทันได้ชื่นชมอะไร ลมหนาวก็พัดวูบเข้ามาเต็มแรง จนต้องรีบยกมือกอดตัวเองแน่นเพื่อคลายความหนาว

โจวอวี้หลานรีบวิ่งเข้าไปในกระท่อม หวังจะให้มันช่วยกันลมให้เธอได้บ้าง แต่ดูเหมือนกระท่อมที่มีหลังคาเป็นฟาง ผนังก็ยังเป็นไม้บ้างฟางบ้างอุดรอยรั่วเอาไว้ อีกทั้งที่นอนก็มีเพียงเตียงไม้ผุ ๆ กับฟูกเก่า ๆ คงช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

ที่พึ่งเดียวก็คงมีเพียงเตาไฟที่ติดอยู่ ดูเหมือนจะใช้เป็นทั้งครัวทำอาหารและฮีตเตอร์ให้ความอบอุ่นแก่กระท่อมหลังนี้มั้ง?

แม้ทุกอย่างรอบตัวจะดูไม่สมฐานะของพระเอกนางเอกในนิยายสักเท่าไร แต่ก็ยังมีจุดหนึ่งที่ดูสมฐานะอยู่ไม่น้อย นั่นคือโต๊ะไม้ของบัณฑิตหลี่หรือหลี่หยาง

โต๊ะไม้เนื้อดีทรงเรียบแคบ ๆ ที่ด้านหลังเรียงรายไปด้วยตำรามากมาย ทั้งแบบกระดาษและม้วนไม้ไผ่ กองสุมกันแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง เป็นฉากหลังของชายหนุ่มผู้เอาแต่นั่งอ่านและจดจ่ออยู่กับการศึกษาตำราเหล่านั้นทั้งวันทั้งคืน

หลี่หยางเป็นบัณฑิตยากจน เพราะต้องอ่านตำราจึงไม่ได้ออกไปใช้แรงทำงานอื่น แม้เขาจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ส่วนหนึ่งก็ทยอยใช้จ่ายไปตามจำเป็น ขณะที่อีกส่วน ซึ่งถือเป็นส่วนใหญ่ กลับถูกตระกูลเชี่ยบีบบังคับเอาไปจนหมด โทษฐานที่เขายกเลิกสัญญาหมั้นหมายกับเชี่ยชิงโหรว แล้วมาแต่งกับเชี่ยอวี้หลาน อันเป็นการกระทำที่ตระกูลเชี่ยมองว่าไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

ทว่าทั้งหมดล้วนเป็นแผนการของเชี่ยชิงโหรวทั้งสิ้น นางอยากได้คู่หมายของพี่สาวร่วมสกุล บุตรชายของผู้พอมีอันจะกินในหมู่บ้าน และด้วยความที่นางไม่ปรารถนาจะแต่งงานกับบัณฑิตจน ๆ จึงวางแผนจัดการทุกอย่างด้วยตนเอง

หญิงสาวต้องการทั้งไป๋เจี้ยนหง คู่หมายของลูกพี่ลูกน้องอย่างเชี่ยอวี้หลาน และต้องการสลัดหลี่หยาง บัณฑิตยากไร้ออกจากชีวิตให้สิ้นซากในคราวเดียว นางจึงวางแผนทุกอย่างอย่างแยบยล แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้กับเชี่ยอวี้หลานเพียงผู้เดียว

ทว่า เชี่ยชิงโหรวไม่รู้เลยว่า อีกไม่นานบุรุษยากจนที่นางสลัดทิ้งนั้น จะได้กลายเป็นขุนนางผู้ร่ำรวย แต่ดูจากชีวิตความเป็นอยู่ที่เรียบง่ายและความลำบากเกินไปตอนนี้ หากอีกฝ่ายจะไม่อยากแต่งเข้าสกุลหลี่ โจวอวี้หลานก็ไม่แปลกใจหรอก