5

หญิงสาวจากต่างยุคได้แต่ส่ายหน้าให้กับความเป็นอยู่สมัยก่อน ที่ต้องเลือกทางเดินอย่างจำกัด หากต้องการเป็นบัณฑิตก็แทบจะไม่มีเวลาทำมาหากิน เพราะการสอบนั้นโหดหิน เพราะไม่ได้เจาะจงเรื่องที่จะออกสอบเหมือนระบบโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยเหมือนยุคที่เธอเคยอยู่ จึงต้องอ่านตำราให้มีความรู้มากที่สุด เพื่อสร้างความได้เปรียบให้ตัวเอง

ในยุคนี้...ไหวพริบและสติปัญญาไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต แต่ต้องเป็นคนที่รู้มากและนำความรู้นั้นไปปรับใช้ได้จริง ซึ่งทำให้ต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านตำราอย่างหนัก เพื่อรู้มากกว่าคนอื่น และหากได้อาจารย์ดี ๆ มาช่วยชี้แนะเรื่องการปรับใช้ ก็จะยิ่งได้เปรียบมากขึ้น

และในอนาคต หลี่หยางก็จะได้พบกับคนนั้นด้วย

แม้จะไม่ได้สอนเขาทุกเรื่องอย่างละเอียด แต่คำแนะนำเพียงเล็กน้อยกลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ชายหนุ่มผู้ยากจนคนหนึ่งประสบความสำเร็จ และทำให้เวลาที่เสียไปกับการอ่านตำราไม่สูญเปล่า

แต่ก็นะ...เพราะนิยายเรื่องนี้เป็นเหมือนละครคุณธรรม เมื่อพระเอกเพียบพร้อมขนาดนี้ ตัวปัญหาหลักกลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นนางเอกของเรื่องแทน ที่จะคอยขัดแข้งขัดขาพระเอก จนทำให้เขาไม่เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ชีวิตจึงย่ำอยู่กับที่เหมือนโคลนติดล้อ

“เฮ้อ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะให้เขาไปสอบในเมืองหลวง ไม่ให้ติดแหง็กอยู่กับที่กันดารแบบนี้หรอก” โจวอวี้หลานพูดกับตัวเองพลางจามออกมาเสียงดัง เพราะอากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อย ๆ

หญิงสาวจัดแจงผึ่งเสื้อผ้ากับเตาผิง ขณะที่ในใจกลับอดสงสัยไม่ได้ว่า เนื้อเรื่องของนิยายยังมีหลายจุดที่เธอไม่เข้าใจ โดยเฉพาะเหตุผลที่พระเอกยอมแต่งงานกับนางเอกอย่างง่ายดาย ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเพราะเขาถูกบังคับและถูกกดดันจากตระกูลเชี่ย รวมทั้งเป็นคนดีจึงยอมรับเรื่องนี้อย่างง่ายดาย

แต่มันก็ดูน่าขัดใจอยู่ไม่น้อย จะบอกว่ามันเป็นเรื่องที่จำเป็นต้องเกิด เพราะหากไม่ยอมแต่งงานกับนางเอก คงดำเนินเนื้อเรื่องต่อไปไม่ได้ ก็แปลก ๆ อยู่เหมือนกัน?

หรือไม่ก็อาจเป็นช่องโหว่ที่นักเขียนลืมใส่ใจลงรายละเอียด หรือแท้จริงแล้วพระเอกอาจจะชอบนางเอกตั้งแต่ต้น เพียงแต่นักเขียนไม่ได้กล่าวถึง?

เรื่องนี้เธอก็ไม่แน่ใจ เพราะอ่านจนจบก็ยังไม่เห็นคำตอบในจุดเล็ก ๆ นี้ แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะสาเหตุไหน สุดท้ายคนที่น่ารำคาญที่สุดในนิยายเรื่องนี้ ก็กลายเป็นคนที่โชคดีที่สุดอยู่ดี

และคนน่ารำคาญคนนั้น ก็คือเธอในตอนนี้

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะในใจเธอเอาแต่ตั้งคำถามกับการกระทำของนางเอกในเรื่องหรือเปล่า ถึงต้องมารับเคราะห์กรรมแทน ด้วยการมาเป็นนางเอกเองเสียเลย

ไหนจะเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้อีก เท่าที่เธอจำได้ ตอนนี้ของเรื่องพระเอกเพิ่งใช้เงินที่เหลืออยู่น้อยนิดรักษานางเอก แต่เจ้าตัวที่เพิ่งหายดีได้ไม่กี่วัน กลับไปกระโดดน้ำตายเสียอย่างนั้น

แม่คุณเอ๊ย~ เธอนี่มันตัวบั๊กขัดความเจริญของพระเอกโดยแท้ แถมในนิยายกว่านางเอกจะชอบพระเอก ก็ปาไปช่วงกลางเรื่อง ไม่สิ เกือบจะท้ายเรื่องด้วยซ้ำ แม้ว่าพระเอกจะชอบทำซึน ทำเป็นขรึมใส่ แต่เธอก็ควรจะดูออกบ้างสิเชี่ยอวี้หลาน!?

“อ๋อ ลืมไป ยัยนี่สวยแต่ไร้สมอง” โจวอวี้หลานเผลอบ่นกับตัวเองเหมือนกับตอนที่ได้อ่านนิยาย แล้วก็หัวเราะออกมา

จะว่าไปก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่วันนี้เชี่ยชิงโหรวจะโกรธจัด เพราะเหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง วันที่นางผลักพี่สาวร่วมตระกูลตกลงไปในแม่น้ำ ตอนนั้นไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้ ๆ นอกจากคู่หมายของนางในขณะนั้นอย่างหลี่หยาง

แน่นอนว่าอีกฝ่ายต้องเข้าช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนว่าจะช่วยเหลือช้ากว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เพราะเชี่ยอวี้หลานหมดสติไปแล้ว เรียกได้ว่าความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม จึงทำให้ทั้งคู่ต้องจับเนื้อต้องตัวกันอยู่พักใหญ่

อีกทั้งหลี่หยางที่พอมีความรู้เกี่ยวกับการรักษาคนจากการอ่านตำรา ได้ใช้ฝ่ามือกระแทกหน้าอกของสตรีที่ยังไม่ออกเรือนอย่างเชี่ยอวี้หลาน เพื่อให้นางสำลักน้ำออกมาและช่วยชีวิตเอาไว้ได้ ทว่าภาพนั้นกลับชวนให้คนเข้าใจผิดไม่น้อย

หากเป็นยุคของเธอก็คงคล้าย ๆ กับการผายปอดช่วยชีวิตใครสักคน แล้วถูกเข้าใจผิดว่าไปจูบอะไรแบบนั้น

และเรื่องราวหลังจากนั้นก็คือทั้งสองถูกจับให้แต่งงานกัน สมดังใจของเชี่ยชิงโหรว

“อวี้หลาน...เหตุใดเจ้าถึงมายืนเงียบ ๆ เช่นนี้”

โจวอวี้หลานหันไปยิ้มให้อีกฝ่ายแต่เขากลับไม่ยิ้มตอบ มิหนำซ้ำยังมองเธอด้วยสายตาเย็นชาอีก โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าเธอตัวเปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ข้าไม่มีเงินไปซื้อยาให้เจ้าแล้ว อวี้หลาน เจ้าคิดว่าข้ามีเวลาวิ่งขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรมารักษาเจ้าทุกครั้งที่เจ้าคิดอยากจะลงไปว่ายน้ำเล่นหรือ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนก้าวผ่านหน้าหญิงสาวที่กำลังผึ่งตัวให้แห้งอยู่หน้าเตาไฟ

แม้จะเอ่ยเช่นนั้น ทว่าถุงเงินที่บรรจุเศษเงินเพียงน้อยนิด ก็ยังถูกโยนมอบให้แก่สตรีหนึ่งเดียวในกระท่อม

“ข้ามีเพียงเท่านี้ไว้ใช้กินอยู่ในช่วงนี้ หากไม่พอ เจ้าก็ควรคิดให้ได้ว่าจะจัดการเช่นไร ไม่ใช่หาเรื่องใช้เงินด้วยการทำตัวเจ็บออด ๆ แอด ๆ อยู่ร่ำไป อย่างน้อยก็ควรทำตัวให้สมกับค่าสินสอดที่ครอบครัวเจ้ารับไปบ้าง!”

โจวอวี้หลานยิ้มแหย ๆ แม้ว่าจะปากเสียไปบ้าง แต่พี่พระเอกตรงหน้าก็ถือว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง ถึงจะเย็นชาแต่ก็ขยันและอดทน ปากบอกว่าไม่ช่วย แต่ก่อนหน้านี้หากไม่ใช่เพราะเขาเดินเท้าเข้าเมืองไปหาซื้อยาให้ หรือขึ้นเขาไปหายามาต้มให้กิน ร่างนี้ก็คงไม่อยู่รอให้หญิงสาวจากยุคอื่นอย่างเธอมาสิงหรอก