تسجيل الدخولمشاركة
3
تاريخ النشر:
2026-06-23 23:47:05ภาพนั้นปรากฏเหมือนตอนที่เธอจมอยู่ในน้ำ แต่ต่างกันตรงที่ครั้งนี้ภาพตัดสลับเร็วกว่านั้นสิบเท่า ร้อยเท่า หรืออาจจะพันเท่า
“โอ๊ย” สองมือยกขึ้นกุมหัวเมื่อความคิด ความรู้สึก และความทรงจำของเชี่ยอวี้หลานไหลเข้ามาในสมอง “หลานเอ๋อร์เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” โจวอวี้หลานเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของคำถาม ใบหน้าของอีกฝ่ายเรียบเนียนราวหยกเนื้อดี คิ้วคมดั่งคันศร จมูกโด่งเป็นสันเปรียบดั่งยอดเขา ทว่าดวงตากลับพร่าเลือนไปด้วยความหวั่นไหวและความหวาดหวั่น เพียงแค่มอง โจวอวี้หลานก็รู้ได้ในทันทีว่าคนตรงหน้าคือ ไป๋เจี้ยนหง แม้เขาจะแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายธรรมดาๆ และถึงแม้มันจะเปียกโชกจนแนบเนื้อไปกับร่างกาย บางคนคงมองว่าดูไม่ดี แต่ในสายตาโจวอวี้หลาน ชายตรงหน้านี้กลับดูดีมาก ดูดีเสียจนเธอต้องขยับเข้าไปใกล้ เพื่อสำรวจดูให้แน่ชัด หญิงสาวพยายามจะเรียบเรียงเรื่องราวในหัวของตน แม้จะสับสน แต่เพราะต้องเอาตัวรอดจากเหตุการณ์ตรงนี้ให้ได้ จึงพยายามตั้งสติไม่ให้มึนงงไปกับเรื่องราวมากมายที่ตีรวนอยู่ในสมอง และเลือกจับเอาแก่นสำคัญที่จำเป็นก่อนเป็นอันดับแรก “นางไม่ตายก็แยกย้ายเถิด” น้ำเสียงไม่ใส่ใจของชาวบ้านบ่งบอกสถานะของเชี่ยอวี้หลานในหมู่บ้านเป็นอย่างดี “คงแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากคนรักเก่า ตัวเองก็แต่งงานไปแล้วแท้ ๆ หน้าไม่อายเสียจริง” “การที่นางตกลงไปในน้ำ คงเป็นการกระโดดลงไปเอง เพื่อเรียกร้องความสนใจกระมัง” คำนินทาของบรรดาชาวบ้านที่ดังแหลมบาดหูดังมาจากทั่วทุกทิศ ไม่ว่าโจวอวี้หลานจะหันซ้ายหันขวาก็ได้ยินแต่สารพัดถ้อยคำว่าร้าย หญิงสาวอยากตะโกนบอกคนเหล่านั้นเสียเหลือเกินว่า หนึ่ง...เธอชื่อโจวอวี้หลาน ไม่ใช่เชี่ยอวี้หลานอะไรนั่นสักหน่อยสอง...ร่างกายและความทรงจำนี้มันไม่ใช่ของเธอ! และอีกข้อ...หากเป็นเธอ คงไม่มีทางกระโดดน้ำเพราะผู้ชายแน่ ๆ ถ้าทำเพื่อเงินก็ว่าไปอย่าง แต่จะว่าไป... ทั้งชื่อของคนที่ไหลเข้ามาในหัวและบรรยากาศตอนนี้ มันดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ทำให้อดนึกถึงนิยายเรื่องโปรดที่เธอเพิ่งอ่านจบไม่ได้ เธออ่านมันทั้งวันทั้งคืน แถมยังไปทริปตามรอยนิยายจนเกิดอุบัติเหตุอีก หญิงสาวหันมองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นอะไรที่คุ้นตาใบหน้าก็เริ่มซีดเผือด ความคิดก่อนที่จะมาอยู่ที่นี่ถูกเรียบเรียงอีกครั้ง ตอนที่เธอยืนอยู่ในจุดที่นักเขียนเคยนั่งและกำลังหมุนตัวเดินกลับ แต่ดันสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างจนตกลงน้ำ จุดที่เธออยู่ตอนนี้กับจุดที่เธอตกน่าจะเป็นจุดเดียวกัน แต่สภาพแวดล้อมโดยรอบกลับไม่เหมือนกันเลย นั่นทำให้หญิงสาวอดคิดในใจไม่ได้...บ้าน่า นี่เธอทะลุมิติเข้ามา เหมือนกับนิยายที่เธอเคยอ่านอย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้น...ตอนนี้ร่างเก่าของเธอคงจมน้ำตายไปแล้วแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นวิญญาณของเธอคงมาอยู่ที่นี่ไม่ได้ แต่ที่นี่มันคือโลกในนิยายจริง ๆ เหรอ เมื่อคิดแบบนั้น โจวอวี้หลานก็ตื่นตระหนกขึ้นมา เธอเริ่มมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง สำรวจผู้คนที่แต่งตัวเหมือนชาวบ้านในยุคโบราณ คำพูดที่ใช้ก็ยังเหมือนกับในนิยายที่เธออ่านไม่ผิดเพี้ยน ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เสียงแหลมบาดหูของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา “เจี้ยนหง! ไยเจ้าถึงไปแตะต้องตัวนาง สตรีหน้าหนาผู้นี้ก็เพียงแต่เรียกร้องความสนใจ มันแต่งกับบุรุษอื่นไปแล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังสนใจ ยังมีเยื่อใยต่อมันอีก!” โจวอวี้หลานอ้าปากค้าง พลางหันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่กล้าด่าเธอว่า ‘สตรีหน้าหนา’ อย่างเคือง ๆ เพียงเห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ของอีกฝ่าย โจวอวี้หลานก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น หากแต่เป็นเชี่ยชิงโหรว ลูกพี่ลูกน้องของเชี่ยอวี้หลานที่เป็นตัวร้ายในนิยายเรื่องนี้ ผู้แย่งชิงทุกสิ่งที่ควรเป็นของนางเอกให้กลายมาเป็นของตนเอง และเป็นคนที่บีบให้เชี่ยอวี้หลานต้องจบชีวิตของตัวเอง ถือได้ว่าเป็นคนที่ทำให้ชีวิตของนางเอกดิ่งลงเหว ส่วนอีกคนก็หนีไม่พ้น...ตัวนางเอกเอง การได้เห็นเชี่ยชิงโหรว ทำให้โจวอวี้หลานยิ่งมั่นใจว่าตนเองกำลังอยู่ในนิยาย แต่ว่าเธอดันมาอยู่ในบทนางเอกที่มีแต่คนด่าเนี่ยสิ! ให้ตายเถอะ...บทของนางเอกเรื่องนี้ถือได้ว่ารันทดสุด ๆ แล้วก็ทำตัวได้น่าหมั่นไส้มาก หากไม่มีพระเอกและพระรองคอยช่วยเหลือ คงตายไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว “เจ้านี่เป็นไร้ยางอายเสียจริง แต่งกับบุรุษอื่นไปแล้ว แต่ก็ยังคิดมีใจกับคนรักเก่าอยู่อีก! ทำตัวเช่นนี้ข้ารู้สึกขายหน้าแทนยิ่งนัก สกุลเชี่ยจะเสื่อมเสียเกียรติก็เพราะเจ้า ข้าละอายใจจริง ๆ ที่พวกเราใช้แซ่เดียวกัน” คำพูดของเชี่ยชิงโหรวทำให้ทุกคนเริ่มคล้อยตาม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเนื้อเรื่องหรืออะไรที่ทำให้ชาวบ้านทั้งหมดเชื่ออีกฝ่ายโดยง่าย และไม่ฟังความอีกด้านเลย “ใช่แล้ว ๆ เมื่อก่อนนางเคยคบหากับคนตระกูลไป๋ แต่แต่งงานไปแล้วก็ควรลืม ๆ ไปเสีย อีกอย่างเพราะเรื่องน่าอายของตัวเอง ถึงทำให้ต้องแต่งงานนี่ จริงอย่างที่น้องสาวนางว่า ทำตัวเช่นนี้เสื่อมเสียถึงคนตระกูลเชี่ยไม่น้อย” “สงสารบัณฑิตหลี่ด้วย ถูกเมียสวมหมวกเขียวให้ไม่รู้ตัว วัน ๆ เอาแต่ท่องตำราไม่รู้เลยว่าฮูหยินของตนทำตัวเลวร้ายเพียงใด” โจวอวี้หลานฟังคำของทุกคนก็อยากจะหัวเราะออกมา เพราะมันแทบจะเหมือนกันราวกับท่องตาม ๆ กันมา “พวกท่านอย่าไปว่านางนักเลย ปกตินางก็ไม่เคยคิดหน้าคิดหลังอยู่แล้ว ทำตัวเองจนได้เรื่องไปแล้วครั้งหนึ่งก็ยังไม่จำ” คำพูดของเชี่ยชิงโหรวดูเผิน ๆ ก็เหมือนจะช่วย แต่หากมองให้ลึกอีกนิด อีกฝ่ายแค่ช่วยซ้ำให้เชี่ยอวี้หลานจมดินมากกว่าต่างหาก
أحدث فصل
ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน 45 จบ
เชี่ยชิงโหรวเดินตามทั้งสองมาจนถึงหน้าบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน แต่กลับไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเขา“เช่นนั้นข้าจะเร่งจัดการให้”“ขอรับท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้ากับภรรยาไม่มีที่พักในหมู่บ้าน จึงจะเข้าไปพักในเมือง หากท่านได้เรื่องแล้ว ก็ให้ไปแจ้งแก่ข้าได้ที่นั่น”พอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดจะกลับมาอยู่ที่นี่ เชี่ยชิงโหรวก็เร่งไปถามไถ่จากหัวหน้าหมู่บ้านจนได้รู้ข่าว“เจ้าไม่รู้หรือ หลี่หยางสอบได้เป็นจอหงวนนานแล้ว ตอนนี้ก็เป็นผู้ตรวจการพิเศษ เขามาโดยไม่ได้บอกผู้ใด เพื่อเลี่ยงความวุ่นวาย แต่ก็เห็นนัดพบกับเหล่าบัณฑิตในเมือง...”“ท่านจะเข้าเมืองหรือไม่ พาข้าไปด้วยสิเจ้าคะ”“ข้าจะส่งคนไปแจ้งข่าวหลังจากหาสุสานพบ”“สุสาน?”“พวกเขามาขุดกระดูกบรรพบุรุษไปไว้ที่เมืองหลวง เห็นว่ามีจวนใหญ่โต สุสานกับศาลบรรพชนก็เตรียมเอาไว้อย่างดี”ยิ่งฟังเชี่ยชิงโหรวก็รู้สึกว่า ทุกอย่างนั้นควรเป็นของนาง ทว่าเพราะนางแย่งชิงความรักจากไป๋เจี้ยนหงมา ตอนนี้แม้แต่หางตาเขาก็ยังไม่แลนาง กลับไปแต่งงานใหม่กับคุณหนูในเมืองแต่ก็นับว่าสะใจไม่น้อยท
ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน 44
ชายหนุ่มส่ายหน้าหลุดหัวเราะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางยังแอบ ‘ขาย’ เขาให้คุณหนูสวี่อยู่เลยแท้ ๆ“ท่านพ่อ เหตุใดจึงนิ่งเงียบไปเล่าเจ้าคะ ท่านต้องช่วยข้า!” อวี้หลานยกยิ้มบาง พลางพัดสัญญานั้นไปมาอย่างไม่รีบร้อน“วันนี้อากาศร้อนนัก ท่านว่าจริงหรือไม่ ขุนนางสวี่? เรื่องนี้ ท่านอยากให้ข้าจัดการให้จบเสียตอนนี้ หรือจะรับหน้าที่จัดการบุตรสาวของท่านเองดีเล่าเจ้าคะ”ขุนนางสวี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันไปตบหน้าบุตรสาวฉาดหนึ่ง “พอได้แล้ว! บุตรสาวข้า...เจ้าเลิกวุ่นวายเถิด นางพูดชัดถึงเพียงนี้ เจ้ายังไม่รู้จักพออีกหรือไร หากอยากออกเรือนนัก ประเดี๋ยวพ่อจะหาคนดี ๆ มาให้เจ้าเอง”อวี้หลานมองดูสองพ่อลูกที่ผลักไสกันขึ้นรถม้าไปอย่างวุ่นวาย แล้วจึงหันไปมองบรรดาคนรับจ้างที่คุณหนูสวี่พามาด้วย “เช่นนี้ พวกท่านคงไม่ได้เบี้ยแล้ว มิสู้มาช่วยขนของให้ข้า ข้ามีเบี้ยเล็ก ๆ น้อย ๆ พอแบ่งให้ได้อยู่เจ้าค่ะ”เพราะความร้ายกาจของ ฮูหยินจอหงวนคนใหม่ จึงทำให้หลังจากนั้นไม่มีสตรีคนใดกล้าเฉียดใกล้หลี่หยางอีกเลย แม้ว่าเขาจะหล่อเหลาและเก่งกาจมากเพียงใดก็ตามบัณฑิตหลี่รับราชการใ
ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน 43
อวี้หลานเผลอยิ้มออกมา ตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าตนมีใจให้กับหลี่หยางหรือไม่ แต่เรื่องบนเตียงที่เกิดขึ้นเมื่อคืน นางก็ไม่ได้นึกรังเกียจอะไร ออกจะ...ยินยอมพร้อมใจอยู่หลายส่วนส่วนเรื่องคุณหนูสวี่ผู้นั้น นอกจากการคิดหาถ้อยคำไปต่อปากต่อคำให้นางเจ็บแสบ อวี้หลานก็ไม่ได้กังวลเรื่องใดอีก“เรื่องแม่นางสวี่ ฮูหยินปล่อยให้ข้าจัดการเองเถิด และต่อไปหากมีผู้ใดมาหาเรื่องเจ้าอีก เจ้าต้องบอกข้า เข้าใจหรือไม่ อีกอย่าง...ห้ามใจดีกับคนไปทั่ว อย่างเรื่องคุณชายเฉินครั้งนั้น ข้าก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก”อวี้หลานขมวดคิ้ว ก่อนถามกลับอย่างงุนงง “คุณชายเฉิน?”“ก็บุรุษที่พวกเราเจอตอนออกจากเมืองเมื่อสามปีก่อนอย่างไรเล่า”อ้อ...ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ร่างเล็กมองหน้าสามีแล้วอดขำออกเสียงไม่ได้ “สามี...ท่านทำไหน้ำส้มแตกหรือ กลิ่นเปรี้ยวคละคลุ้งเลยทีเดียว”“ท่านพ่อ! ท่านต้องจัดการให้ข้านะเจ้าคะ นางเป็นเพียงชาวบ้านที่ทำการค้าขาย จะยึดติดกับบุรุษที่กำลังมีอนาคตไกลได้อย่างไร”“แล้วเจ้าจะให้พ่อทำอย่างไรเล่า” ขุนนางสวี่เอ่ยถามเสียงแหบแห้ง บุรุษผู้นี้ทุ่มเททั้ง
ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน 42
“ฮูหยินจอหยวนเช่นข้า ไม่จำเป็นต้องขโมยของผู้ใด!”“ระวังคำพูดด้วยแม่นาง ภรรยาของข้าไม่ขัดสนจนต้องไปขโมยของผู้ใด” เขาหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยียบ พลางเน้นถ้อยคำ “แต่เป็นใครบางคนมากกว่ากระมัง ที่ขัดสนจนต้องมาขอพึ่งหลานเอ๋อร์ของข้า”อวี้หลานรู้ว่าอีกฝ่ายมองออกว่าสตรีผู้นี้มาที่นี่ด้วยเหตุผลใด แต่ไม่เห็นจะต้องแสดงละครต่อหน้าคนที่ไม่สำคัญเลยนี่“ก็มันเป็นของท่านแม่ข้าจริง ๆ ปิ่นปักผมนั้นเป็นของสั่งทำ ไม่มีทางซ้ำผู้ใดแน่ ๆ” อวี้หลานฟังแล้วยกยิ้มให้กับความฉลาดน้อยของสตรีตรงหน้า “เช่นนั้นก็ลองกลับไปถามท่านแม่ หรือไม่ก็ท่านพ่อของคุณหนูดูเถิดว่าเหตุใดปิ่นปักผมนี้จึงมาอยู่กับข้า อย่ามาโวยวายทำให้ตัวเองต้องอับอายเลย”“เป็นชาวบ้านเช่นเจ้ามากกว่าที่ควรอาย”“ข้า? ข้าควรต้องอายด้วยเรื่องใดหรือ อายที่ไม่ได้เกิดในตระกูลขุนนาง หรืออายที่มีเงินมากกว่าเล่า” อวี้หลานเข้าใจสามีก็ครานี้ว่า การใช้วาจาเชือดเฉือนคนมันให้ความรู้สึกสะใจเพียงใด“เชอะ เงินเพียงเท่านั้น ข้าก็มี!”เจ้าแม่เงินกู้ฟังแล้วอยากหัวเราะให้ฟันร่วง จึงลอยหน้าลอยตาถาม “จริงหร
ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน 41
ภาพนั้นทำให้ทุกคนในจวน ทั้งขันที ขุนนาง และบ่าวรับใช้ต่างก็อมยิ้มไม่น้อยไม่นานนัก หลี่หยางก็กลับออกมาในชุดที่สง่างามแต่ไม่โอ้อวดจนเกินงาม“ข้าพร้อมแล้วขอรับ”“เช่นนั้นก็เดินทางกันเถิด”“โชคดีนะเจ้าคะท่านพี่”อวี้หลานแทบไม่อยากจะคิดเลยว่า ถุงเงินของนางจะมีก้อนเงินก้อนทองเพิ่มขึ้นมากมายเพียงใด เห็นทีคงหลั่งไหลออกมาเป็นสายน้ำแน่ ๆและก็เป็นจริงดังคาด เมื่อนางเดินเข้าไปในห้องที่ใช้เก็บหีบใส่ถุงเงินเอาไว้ หีบใบนั้นก็แทบจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อช่วงหลังมานี้ ชีวิตของหลี่หยางมีแต่ความราบรื่นและเปี่ยมสุข เงินทองไม่ว่าจะเป็นเศษอีแปะ ก้อนตำลึงเงินหรือก้อนทองต่างล้นถุงเงินจนแทบปิดไม่สนิท อวี้หลานจึงจัดการนำถุงเงินใบนั้นมาใส่ไว้ในหีบเปล่า และวางซ้อนเรียงกันจนเต็มทีละใบเงินทองจากความสุขของสามีหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด ราวกับแม่น้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง“ไม่รู้ว่าถุงนี้จะใช้งานได้อีกนานเพียงใด” ตอนนี้อวี้หลานไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับเงินทองมากมายที่ได้รับเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะตอนนี้กิจการร้านค้าของนาง ต่างก็ทำกำไรได้อย่า
ทะลุมิติมาเป็นฮูหยินของบัณฑิตยากจน 40
“ท่านพี่! เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ” สตรีร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปหาสามีจนเหนื่อยหอบ แต่นางก็อยากแสดงความเป็นเจ้าของเขา จึงต้องฝืนตัวเองเช่นนี้“ภรรยา...เหตุใดถึงไม่กลับไปรอที่จวนเล่า”“ไม่ได้เจ้าค่ะ ข้าอยากต้อนรับท่านพี่เป็นคนแรก ไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าให้คนเตรียมอาหารไว้รอที่จวนแล้ว”เมื่อได้ยินเสียงหวาน ๆ คอยเอาอกเอาใจ บัณฑิตหลี่ก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายหากเป็นเมื่อก่อน เขาคงมีคำพูดแสบ ๆ คัน ๆ มาทำให้นางต้องชะงักแต่ครั้งนี้ไม่มีแล้ว เพราะการที่เขาสามารถทำทุกอย่างได้ในวันนี้เป็นเพราะอวี้หลาน และหากไม่ได้นางคอยผลักดัน เขาก็คงถอดใจไปแล้วเป็นจริงดั่งคำที่นางเคยบอกเขา...ต่อให้มีความสามารถแต่หากทุกอย่างไม่เอื้ออำนวย ก็คงยากที่จะไปถึงฝัน“กลับจวนกันเถิดฮูหยินของข้า”บุรุษตัวสูงพูด พลางประคองภรรยาขึ้นรถม้าของพวกเขากลับจวนไปอย่างอารมณ์ดี“ดูเหมือนว่าเขาจะมีภรรยาแล้วนะเจ้าคะคุณหนู”คุณหนูในห้องหอนางหนึ่งยืนมองชายหนุ่มที่นางหมายปองเดินโอบเอวสตรีที่น่าจะเป็น ภรรยาบ้าน ๆ ของเขาขึ้นรถม้าไป “หึ หากข้าต้องการ ย่อมไม่ยอมรามือโดยง
قد تعجبك أيضًا
ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่147.5K وجهات النظرเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่75.5K وجهات النظرลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.4K وجهات النظرวังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย171.4K وجهات النظرลิขิตรักยุค 80
Goldberry222 وجهات النظرชายาชนบทของอ๋องทรราช
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว786 وجهات النظرแผนร้ายพ่ายรักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม118 وجهات النظرท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!!
ภัสสพิชชา182 وجهات النظر
