3

ภาพนั้นปรากฏเหมือนตอนที่เธอจมอยู่ในน้ำ แต่ต่างกันตรงที่ครั้งนี้ภาพตัดสลับเร็วกว่านั้นสิบเท่า ร้อยเท่า หรืออาจจะพันเท่า

“โอ๊ย” สองมือยกขึ้นกุมหัวเมื่อความคิด ความรู้สึก และความทรงจำของเชี่ยอวี้หลานไหลเข้ามาในสมอง

“หลานเอ๋อร์เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” โจวอวี้หลานเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของคำถาม ใบหน้าของอีกฝ่ายเรียบเนียนราวหยกเนื้อดี คิ้วคมดั่งคันศร จมูกโด่งเป็นสันเปรียบดั่งยอดเขา ทว่าดวงตากลับพร่าเลือนไปด้วยความหวั่นไหวและความหวาดหวั่น เพียงแค่มอง โจวอวี้หลานก็รู้ได้ในทันทีว่าคนตรงหน้าคือ ไป๋เจี้ยนหง

แม้เขาจะแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายธรรมดาๆ และถึงแม้มันจะเปียกโชกจนแนบเนื้อไปกับร่างกาย บางคนคงมองว่าดูไม่ดี แต่ในสายตาโจวอวี้หลาน ชายตรงหน้านี้กลับดูดีมาก ดูดีเสียจนเธอต้องขยับเข้าไปใกล้ เพื่อสำรวจดูให้แน่ชัด

หญิงสาวพยายามจะเรียบเรียงเรื่องราวในหัวของตน แม้จะสับสน แต่เพราะต้องเอาตัวรอดจากเหตุการณ์ตรงนี้ให้ได้ จึงพยายามตั้งสติไม่ให้มึนงงไปกับเรื่องราวมากมายที่ตีรวนอยู่ในสมอง และเลือกจับเอาแก่นสำคัญที่จำเป็นก่อนเป็นอันดับแรก

“นางไม่ตายก็แยกย้ายเถิด” น้ำเสียงไม่ใส่ใจของชาวบ้านบ่งบอกสถานะของเชี่ยอวี้หลานในหมู่บ้านเป็นอย่างดี

“คงแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากคนรักเก่า ตัวเองก็แต่งงานไปแล้วแท้ ๆ หน้าไม่อายเสียจริง”

“การที่นางตกลงไปในน้ำ คงเป็นการกระโดดลงไปเอง เพื่อเรียกร้องความสนใจกระมัง” คำนินทาของบรรดาชาวบ้านที่ดังแหลมบาดหูดังมาจากทั่วทุกทิศ ไม่ว่าโจวอวี้หลานจะหันซ้ายหันขวาก็ได้ยินแต่สารพัดถ้อยคำว่าร้าย

หญิงสาวอยากตะโกนบอกคนเหล่านั้นเสียเหลือเกินว่า หนึ่ง...เธอชื่อโจวอวี้หลาน ไม่ใช่เชี่ยอวี้หลานอะไรนั่นสักหน่อยสอง...ร่างกายและความทรงจำนี้มันไม่ใช่ของเธอ!

และอีกข้อ...หากเป็นเธอ คงไม่มีทางกระโดดน้ำเพราะผู้ชายแน่ ๆ ถ้าทำเพื่อเงินก็ว่าไปอย่าง

แต่จะว่าไป... 

ทั้งชื่อของคนที่ไหลเข้ามาในหัวและบรรยากาศตอนนี้ มันดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ทำให้อดนึกถึงนิยายเรื่องโปรดที่เธอเพิ่งอ่านจบไม่ได้ เธออ่านมันทั้งวันทั้งคืน แถมยังไปทริปตามรอยนิยายจนเกิดอุบัติเหตุอีก

หญิงสาวหันมองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นอะไรที่คุ้นตาใบหน้าก็เริ่มซีดเผือด ความคิดก่อนที่จะมาอยู่ที่นี่ถูกเรียบเรียงอีกครั้ง ตอนที่เธอยืนอยู่ในจุดที่นักเขียนเคยนั่งและกำลังหมุนตัวเดินกลับ แต่ดันสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างจนตกลงน้ำ 

จุดที่เธออยู่ตอนนี้กับจุดที่เธอตกน่าจะเป็นจุดเดียวกัน แต่สภาพแวดล้อมโดยรอบกลับไม่เหมือนกันเลย

นั่นทำให้หญิงสาวอดคิดในใจไม่ได้...บ้าน่า นี่เธอทะลุมิติเข้ามา เหมือนกับนิยายที่เธอเคยอ่านอย่างนั้นเหรอ

ถ้าอย่างนั้น...ตอนนี้ร่างเก่าของเธอคงจมน้ำตายไปแล้วแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นวิญญาณของเธอคงมาอยู่ที่นี่ไม่ได้ แต่ที่นี่มันคือโลกในนิยายจริง ๆ เหรอ

เมื่อคิดแบบนั้น โจวอวี้หลานก็ตื่นตระหนกขึ้นมา เธอเริ่มมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง สำรวจผู้คนที่แต่งตัวเหมือนชาวบ้านในยุคโบราณ คำพูดที่ใช้ก็ยังเหมือนกับในนิยายที่เธออ่านไม่ผิดเพี้ยน

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เสียงแหลมบาดหูของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา “เจี้ยนหง! ไยเจ้าถึงไปแตะต้องตัวนาง สตรีหน้าหนาผู้นี้ก็เพียงแต่เรียกร้องความสนใจ มันแต่งกับบุรุษอื่นไปแล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังสนใจ ยังมีเยื่อใยต่อมันอีก!” 

โจวอวี้หลานอ้าปากค้าง พลางหันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่กล้าด่าเธอว่า ‘สตรีหน้าหนา’ อย่างเคือง ๆ

เพียงเห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ของอีกฝ่าย โจวอวี้หลานก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น หากแต่เป็นเชี่ยชิงโหรว ลูกพี่ลูกน้องของเชี่ยอวี้หลานที่เป็นตัวร้ายในนิยายเรื่องนี้ ผู้แย่งชิงทุกสิ่งที่ควรเป็นของนางเอกให้กลายมาเป็นของตนเอง และเป็นคนที่บีบให้เชี่ยอวี้หลานต้องจบชีวิตของตัวเอง ถือได้ว่าเป็นคนที่ทำให้ชีวิตของนางเอกดิ่งลงเหว ส่วนอีกคนก็หนีไม่พ้น...ตัวนางเอกเอง

การได้เห็นเชี่ยชิงโหรว ทำให้โจวอวี้หลานยิ่งมั่นใจว่าตนเองกำลังอยู่ในนิยาย แต่ว่าเธอดันมาอยู่ในบทนางเอกที่มีแต่คนด่าเนี่ยสิ! ให้ตายเถอะ...บทของนางเอกเรื่องนี้ถือได้ว่ารันทดสุด ๆ แล้วก็ทำตัวได้น่าหมั่นไส้มาก หากไม่มีพระเอกและพระรองคอยช่วยเหลือ คงตายไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

“เจ้านี่เป็นไร้ยางอายเสียจริง แต่งกับบุรุษอื่นไปแล้ว แต่ก็ยังคิดมีใจกับคนรักเก่าอยู่อีก! ทำตัวเช่นนี้ข้ารู้สึกขายหน้าแทนยิ่งนัก สกุลเชี่ยจะเสื่อมเสียเกียรติก็เพราะเจ้า ข้าละอายใจจริง ๆ ที่พวกเราใช้แซ่เดียวกัน”

คำพูดของเชี่ยชิงโหรวทำให้ทุกคนเริ่มคล้อยตาม

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเนื้อเรื่องหรืออะไรที่ทำให้ชาวบ้านทั้งหมดเชื่ออีกฝ่ายโดยง่าย และไม่ฟังความอีกด้านเลย

“ใช่แล้ว ๆ เมื่อก่อนนางเคยคบหากับคนตระกูลไป๋ แต่แต่งงานไปแล้วก็ควรลืม ๆ ไปเสีย อีกอย่างเพราะเรื่องน่าอายของตัวเอง ถึงทำให้ต้องแต่งงานนี่ จริงอย่างที่น้องสาวนางว่า ทำตัวเช่นนี้เสื่อมเสียถึงคนตระกูลเชี่ยไม่น้อย”

“สงสารบัณฑิตหลี่ด้วย ถูกเมียสวมหมวกเขียวให้ไม่รู้ตัว วัน ๆ เอาแต่ท่องตำราไม่รู้เลยว่าฮูหยินของตนทำตัวเลวร้ายเพียงใด” โจวอวี้หลานฟังคำของทุกคนก็อยากจะหัวเราะออกมา เพราะมันแทบจะเหมือนกันราวกับท่องตาม ๆ กันมา

“พวกท่านอย่าไปว่านางนักเลย ปกตินางก็ไม่เคยคิดหน้าคิดหลังอยู่แล้ว ทำตัวเองจนได้เรื่องไปแล้วครั้งหนึ่งก็ยังไม่จำ” คำพูดของเชี่ยชิงโหรวดูเผิน ๆ ก็เหมือนจะช่วย แต่หากมองให้ลึกอีกนิด อีกฝ่ายแค่ช่วยซ้ำให้เชี่ยอวี้หลานจมดินมากกว่าต่างหาก