6

เพราะเจ้าของร่างเดิมมัวแต่เสียใจในรักเก่า จึงมองไม่เห็นความห่วงใยภายใต้หน้ากากที่เย็นชานี้ ก็สมควรแล้วที่ถูกนักอ่านด่าตั้งแต่ต้นจนจบ คนหนึ่งไม่ยอมลืมคนเก่า อีกคนก็ปากหนัก สมน้ำสมเนื้อจริง ๆ

ถ้าเป็นเธอนะ ขอแค่ครึ่งวันเท่านั้นจะไม่มองคนอื่นเลย มีสามีหล่อขนาดนี้ ถึงจะชอบทำซึน ติดจะเย็นชาไปบ้าง แต่เดี๋ยวพอได้เปิดปากบอกรัก ก็จะกลายเป็นคนคลั่งรักเอง

“ข้าขอโทษ ข้าพลัดตกลงไปในแม่น้ำ” ชายหนุ่มหันมามองคนพูดอย่างแปลกใจ

“แล้ว...เจ้าขึ้นมาได้อย่างไรเล่า” น้ำเสียงนั้นเจือความประชดเล็กน้อย เพราะเหตุการณ์ตกน้ำในครั้งก่อน เป็นต้นเหตุให้ทั้งสองต้องมาอยู่ด้วยกันในเวลานี้

“มี เอ่อ...มีคนมาช่วยไว้” โจวอวี้หลานลังเลเล็กน้อย เธอไม่กล้าบอกว่าคนที่มาช่วยคือไป๋เจี้ยนหง ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นโลกของนิยาย หากอีกฝ่ายถูกต้นฉบับควบคุม ก็อาจเข้าใจผิดเหมือนกับชาวบ้านคนอื่น แค่มีเชี่ยชิงโหรวคอยยุยงด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่นางถนัด ชีวิตของนางเอกเรื่องนี้ก็ย่ำแย่มากพอแล้ว

หลี่หยางแม้จะสงสัยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจจะไถ่ถามต่อ เขาเดินกลับไปยังโต๊ะไม้ของตน ก่อนจะเริ่มอ่านตำราต่อไป

อันที่จริงแล้ว สำหรับเขา...ไม่ว่าจะเป็นสตรีนางใดจากตระกูลเชี่ย เขาก็ไม่ได้อยากแต่งงานด้วยทั้งนั้น แต่เพราะไม่อยากให้บิดามารดาต้องเสียคำพูด จึงต้องจำใจแต่งภรรยาเข้าตระกูล

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดที่ทำให้ท่านพ่อท่านแม่เลือกสตรีจากตระกูลนี้มาเป็นสะใภ้ เขาก็ต้องยอมรับแต่โดยดี เพราะแท้จริงแล้ว เขาไม่เคยสนใจในเรื่องรักใคร่แม้แต่น้อย ในใจมีเพียงเป้าหมายเดียวคือการได้เป็นขุนนาง

โจวอวี้หลานลอบมองชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าสามีอีกครั้ง หากเธอจำไม่ผิด ในช่วงแรกหลี่หยางไม่ได้ใส่ใจเชี่ยอวี้หลานเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน และได้เห็นความอ่อนโยนที่นางมีต่อทุกสิ่ง อีกทั้งยังดูแลตัวเองได้ไม่ค่อยดี เขาจึงเริ่มรู้สึกอยากปกป้องภรรยาขึ้นมา

เรื่องนี้นักเขียนไม่ได้บอกออกมาโดยตรง แต่ถ่ายทอดผ่านมุมมองของพระเอกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเมื่อมองนางเอก

“แล้วแบบนี้เขาจะชอบฉันไหมเนี่ย” โจวอวี้หลานได้แต่คิดในใจ เพราะเธอไม่ใช่คนอ่อนโยนอะไร อย่างเมื่อครู่ ทุกอย่างที่เชี่ยอวี้หลานทำกับสิ่งที่เธอทำกับชาวบ้าน ก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวแล้ว

หญิงสาวคิดไปก็ถอนหายใจไป พลางนึกในใจว่าเธอคงทำตัวเป็นนางเอกที่เคยดูแคลนไม่ได้หรอก คงได้กัดลิ้นตายแน่ ๆ ถ้าต้องทำตัวงี่เง่าแบบนั้น

ก่อนอื่นต้องดูก่อนว่าตัวเธอจะทำอะไรได้บ้าง ในเมื่อหนีจากบทน่ารำคาญนี้ไม่ได้ จะกลับไปยังที่ที่จากมาก็ไม่ได้อีก ป่านนี้เธอคงกลายเป็นอาหารให้ปลาแทะแล้วมั้ง

เพราะฉะนั้นเธอต้องเปลี่ยนมัน!

มือเรียวเปิดเอาถุงเงินที่ได้จากหลี่หยางออกดู และเศษเงินเพียงไม่กี่อีแปะก็ทำให้ใบหน้าของโจวอวี้หลานซีดเผือด พลันคิดอย่างสงสัยว่า นี่คงเป็นสาเหตุที่พระเอกของเรื่องต้องเอาตำราไปขาย แล้วนำเงินมาใช้จ่ายกับนางเอก แต่ครั้งนี้ถุงเงินมาอยู่ในมือเธอแล้ว หมายความว่าเธอต้องเป็นคนหาเงินมาใส่ในถุงอย่างนั้นเหรอ?

แม้จะหมดกำลังใจไปบ้าง แต่เมื่อนึกถึงตอนจบของนิยายเรื่องนี้ก็ทำให้เธอเกิดแรงฮึดขึ้นสู้

เอาน่า โจวอวี้หลาน ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน แต่เธอต้องพยายามทำดีกับพระเอกเข้าไว้ บางทีเขาอาจจะสอบได้เป็นขุนนางเร็วขึ้น ตัวเธอก็จะได้สบายเร็วขึ้นด้วยไง

และเพราะเหตุผลนี้ โจวอวี้หลานจึงคิดว่าจะต้องเริ่มทำอะไรบางอย่าง นอกจากทำใจรับว่า ตัวเองได้กลายเป็นหญิงสาวในยุคโบราณแล้ว และต้องปรับตัวครั้งใหญ่เลยทีเดียว

หญิงสาวจากยุคสองพันรีบไปต้มน้ำและเช็ดตัวให้สะอาดเป็นอย่างแรก เธอได้ยินมาว่าคนโบราณที่ไม่มีเงินจะใช้วิธีนี้ในการอาบน้ำเพราะมันประหยัดน้ำกว่า

เมื่อร่างกายอุ่นขึ้น หญิงสาวก็ไปหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน ก่อนจะเริ่มจัดข้าวของในกระท่อมหลังเก่าให้เข้าที่เข้าทาง ปิดท้ายด้วยการต้มน้ำชาโดยใส่ใบชาเพียงน้อยนิด ที่มีกลิ่นหอมเจือจาง เพื่อยกไปให้หลี่หยาง

เธออ่านนิยายมาหลายรอบ ย่อมจำได้ว่าเขาชอบจิบชาร้อน ๆ ไปพร้อมกับอ่านตำรา...นี่แหละวิธีมัดใจขั้นแรก!

เมื่อทำภารกิจเสร็จสิ้นก็กลับมานั่งวางแผนจัดการเศษเงินไม่กี่อีแปะก่อนหน้า แต่คิ้วเรียวก็ต้องขมวดมุ่น เมื่อเศษเงินนั้นเหมือนจะเพิ่มขึ้นมา...หนึ่งอีแปะ?

“นี่มันอะไรกันเนี่ย”